Eν πoλλaίs aμaρτίaιs

Όλοι ξέρουμε, ακόμη κι αν δεν το παραδεχόμαστε, ότι κανείς δεν βγαίνει από μια σχέση ίδιος με πριν. Οι άνθρωποι που περνούν από τη ζωή μας, κι ακόμη περισσότερο εκείνοι που αγαπήσαμε ή μας αγάπησαν, αφήνουν μέσα μας αποτυπώματα. Άλλα είναι ανεπαίσθητα και άλλα τόσο βαθιά που συνεχίζουν να υπάρχουν ακόμη κι όταν η σχέση έχει τελειώσει εδώ και χρόνια. Δεν αλλάζουν μόνο οι αναμνήσεις μας. Αλλάζει ο τρόπος που βλέπουμε τον κόσμο. Οι αντοχές μας. Οι προσδοκίες μας. Οι φόβοι μας. Οι ανάγκες μας. Ακόμη και η εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας. Αυτό δεν είναι αδυναμία ούτε εξάρτηση. Είναι η φυσική συνέπεια της ανθρώπινης σύνδεσης.

Όλοι μιλάνε για red flags. Χειρισμός. Φύγε εσύ, έλα εσύ. Ναι μεν, αλλά. Ποιός, πότε και γιατί. Καλά κάνουμε και μιλάμε για αυτά. Αλλά κάπου μέσα σε όλο αυτό το κυνήγι της κόκκινης σημαίας, ξεχάσαμε να κοιτάμε τις πράσινες.  Όχι τις εντυπωσιακές μπούρδες που μας τάισε με το κουτάλι το Χόλιγουντ. Τα ροδοπέταλα, τα μεγάλα λόγια και τα "δεν έχω ξανανιώσει έτσι" (μου ανέβηκε η γουλιά του καφέ και μόνο που το έγραψα).  Αυτά μπορεί να τα κάνει και ο πιο ακατάλληλος άνθρωπος του λεκανοπεδίου. Μιλάω για τα σοβαρά green flags. Τα ήσυχα. Τα σχεδόν αντιερωτικά για τους περισσότερους.  Εκείνα που δεν γίνονται ωραίο story, αλλά γίνονται ωραία καθημερινότητα.

Έχουμε μάθει ότι όταν κάτι μας ενοχλεί, πρέπει να το συζητάμε αμέσως. Να μην κρατάμε πράγματα μέσα μας. Να λύνουμε τις διαφορές μας όσο είναι ακόμη "ζεστές". Κακώς. Κάκιστα. Διαφωνώ οριζοντίως και καθέτως. Για χρόνια πίστευα κι εγώ ότι αυτό είναι το ώριμο. Το λένε και αρκετοί ψυχοβγάλτες. "Εάν σε ενοχλεί κάτι πες το. Μην το κρατάς. Δεν κάνει..."  Μέχρι που άρχισα να παρατηρώ κάτι παράξενο... Οι περισσότερες δύσκολες συζητήσεις που έκανα μετά από έναν θυμό δεν οδηγούσαν σε μεγαλύτερη κατανόηση. Οδηγούσαν σε μεγαλύτερη απόσταση και σε υπογλώσσια νέα κοπέλα, κρίμα...

Το 2022, κατά τη διάρκεια του τελικού της καλλιτεχνικής κολύμβησης στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Βουδαπέστης, η Αμερικανίδα πρωταθλήτρια Ανίτα Άλβαρεζ ολοκλήρωσε το πρόγραμμά της και βυθίστηκε στον πάτο της πισίνας. Για λίγα δευτερόλεπτα, οι περισσότεροι πίστεψαν πως όλα ήταν μέρος της χορογραφίας. Ήταν λογικό. Στην καλλιτεχνική κολύμβηση οι αθλήτριες περνούν μεγάλο μέρος του προγράμματός τους κάτω από το νερό. Για έναν θεατή δεν ήταν εύκολο να καταλάβει ότι κάτι είχε πάει στραβά.

Ασφάλεια.  Όχι η κοινωνική, η "να είμαστε καλά" και τα λοιπά ψευτοκουβεντιαστά.  Η άλλη. Η αληθινή. Η βαθιά. Η "μπορώ να είμαι ο εαυτός μου χωρίς να συμμαζεύομαι". Πότε ήταν η τελευταία φορά που το νιώσατε; Ε, εκεί ανήκετε. Όχι επειδή ήταν τέλειο ή εύκολο, αλλά επειδή δεν φοβηθήκατε να φανείτε πόσο ατελείς είστε.

Με ρωτάνε καμιά φορά τι είδους άνθρωποι με κερδίζουν... Δεν θα απαντήσω με χαρακτηριστικά. Δεν θα πω "έξυπνοι", "ευγενικοί", "μορφωμένοι" ή "με χιούμορ". Όλα αυτά είναι ωραία, αλλά αυτά είναι χαρακτηριστικά που μου αρέσουν, όχι που με κερδίζουν. Με κερδίζουν οι άνθρωποι που ξέρουν να παίζουν. Όχι παιχνίδια με τους ανθρώπους. Παιχνίδια με τις ιδέες. Που δεν σκοτώνουν μια σκέψη με τη λογική πριν καν γεννηθεί.