30 Δεκεμβρίου 2025

Και επειδή μισές δουλειές δεν μπορώ και η μία απορία μου σέρνει άλλες δέκα πίσω της, πάμε να δούμε πως μοιράζονται περίπου σε ποσοστό πληθυσμού οι διαφορετικοί τύποι προσκόλλησης. 

Με απλά λόγια δεν είναι όλοι "οι μαλάκες εκεί έξω". Είναι πολλά νευρικά συστήματα που έμαθαν διαφορετικούς τρόπους να επιβιώνουν μέσα στη σχέση.

Και αν "πέφτεις συνέχεια" στα ίδια, υπάρχει μια μη-ρομαντική πιθανότητα να μην σε κυνηγάει το σύμπαν, αλλά το μοτίβο σου.

Και αφού περιγράψαμε το "ταξίδι" ενός συναισθήματος από τότε που ήταν ένα τόσα δα ερέθισμα μέχρι που καταλήξαμε να τα κάνουμε όλα λίμπα, εεεε... εννοώ... περιγράψαμε χοντρικά τον τρόπο που συνδέεται τελικά με την αντίδρασή μας, ήρθε η ώρα να δούμε όλα αυτά τα μπερδέματα που έχουμε ζήσει όλοι και πως αυτή η διαδρομή χτίζει τα μοντέλα συναισθηματικής προσκόλλησης. 

Ιδού τα πιο συχνά σημεία που γινόμαστε όλοι ρεζίλι. Τα κλασικά μπερδέματα σε όλη αυτή τη διαδρομή είναι πολλά, και οι παγίδες ακόμα περισσότερες.


Ή αλλιώς, αλλού ξεκίνησα γι' αλλού 
κι αλλού η γκλάβα μου με πάει...

Θέλω καθαρό μυαλό (λέμε τώρα) και κριτική σκέψη γιατί η ιστορία που θα πω είναι ήδη αρκετά μπερδεμένη. 

Πριν ξεκινήσω όμως, πρώτα χρειάζεται ένα μικρό λεξιλόγιο εννοιών γιατί θα βοηθήσει, πιστέψτε με. Όλοι ελληνικά μιλάμε βέβαια, αλλά μερικές φορές... Όχι τα ίδια ελληνικά. Και όπως έχουμε πει τόσες φορές, οι λέξεις έχουν σημασία!

29 Δεκεμβρίου 2025

Μεγαλώσαμε πιστεύοντας ότι η νοημοσύνη είναι κάτι μετρήσιμο. IQ, λογική, μνήμη, ταχύτητα, ικανότητα επίλυσης προβλημάτων. Όποιος τα έχει αυτά, "του κόβει". Όποιος δεν τα έχει, "δε σκαμπάζει".

Κι όμως...

Σύγχρονες θεωρίες στη γνωστική επιστήμη και την ψυχολογία, από ανθρώπους όπως ο Anil Seth και ο Robert Sternberg, λένε ότι η υψηλότερη μορφή νοημοσύνης δεν είναι το να σκέφτεσαι γρήγορα. Είναι το να παρατηρείς πώς σκέφτεσαι. Και αυτό λέγεται μεταγνώση.

Η μεταγνώση ή το "thinking about thinking", αποτελεί κανονικό όρο στην επιστημονική ψυχολογία και περιγράφεται ως ικανότητα αυτο-παρατήρησης, αυτο-αξιολόγησης και αυτό-ρύθμισης της σκέψης. Δεν σημαίνει να αναλύεις τα πάντα μέχρι να πάθεις εγκεφαλικό. Σημαίνει να μπορείς να πιάνεις τον εαυτό σου την ώρα που αντιδρά, να λες "περίμενε… γιατί το έκανα αυτό;", να μη συγχέεις το συναίσθημα με την αλήθεια και να μη θεωρείς κάθε σκέψη σου γεγονός.

Με άλλα λόγια, να βάζεις ένα κλικ απόσταση ανάμεσα σε ερέθισμα και αντίδραση. Κι εκεί, ακριβώς εκεί, αρχίζουν τα δύσκολα. Ε, ναι σιγά μην ήταν εύκολο!

26 Δεκεμβρίου 2025

 

Ο Ζακ Λακάν είπε κάτι που ακούγεται προκλητικό, σχεδόν εκνευριστικό:

"Σεξουαλική σχέση δεν υπάρχει".

Δεν εννοούσε ότι δεν κάνουμε σεξ. Ούτε ότι η σεξουαλική πράξη είναι κοινωνικό κατασκεύασμα. Εννοούσε κάτι πολύ πιο ενοχλητικό για πολλούς.

Ότι το σεξ, από μόνο του, δεν ενώνει.

Δεν δημιουργεί αυτόματα σχέση. Δεν συγχωνεύει δύο υποκειμενικότητες. Ότι στο σεξ ο καθένας απολαμβάνει με τον δικό του τρόπο, στο δικό του σώμα, με τις δικές του φαντασιώσεις, τις δικές του ανάγκες. 

Τα σώματα συναντιούνται, αλλά οι απολαύσεις δεν συγχωνεύονται. Ο καθένας μένει εγκλωβισμένος στη δική του και δεν μπορεί πραγματικά να μπει στην απόλαυση του άλλου, άρα δεν υπάρχει συμμετρική ένωση, μόνο παράλληλες εμπειρίες.

Δηλαδή:

Κάνουμε σεξ μαζί, αλλά απολαμβάνουμε χώρια.

Γι’ αυτό ο Λακάν λέει ότι η σεξουαλική σχέση δεν υπάρχει. Όχι γιατί δεν υπάρχει σεξουαλική πράξη, αλλά γιατί δεν υπάρχει εγγυημένη ένωση.

- Μα ο Φρόυντ δεν έλεγε ότι το σεξ ενώνει;

Ο Φρόυντ όντως βλέπει το σεξ σαν ένταση που ψάχνει εκφόρτιση, επιθυμία που θέλει να ενωθεί με το αντικείμενό της, μια φαντασίωση επανένωσης (με κάτι αρχέγονο, οικείο, "χαμένο"). Στο φαντασιακό επίπεδο, το σεξ μοιάζει με ένωση. Στην πραγματικότητα, η επιθυμία ποτέ δεν χορταίνει πλήρως. Άρα η ένωση επιθυμείται, αλλά δεν σταθεροποιείται.

Απο την άλλη, είχε παρατηρήσει και κάτι που όλοι λίγο-πολύ ξέρουμε. Ότι η αγάπη και η σεξουαλική επιθυμία δεν συμπίπτουν πάντα (νιάου νιάου ακούγεται από τα κεραμίδια μια ωραιότατη γάτα).

Στα κείμενα του για την ερωτική ζωή, περιγράφει το εξής μοτίβο: Αγαπώ αυτό που είναι οικείο, και ασφαλές (δηλαδή «σύζυγος»), και επιθυμώ αυτό που είναι καινούργιο και απαγορευμένο (δηλαδή "ερωμένη"). Όχι επειδή είμαστε κακοί άνθρωποι. Αλλά επειδή η επιθυμία τρέφεται από το μη-οικείο, ενώ η αγάπη χρειάζεται τη σταθερότητα και την οικειότητα.

Και μιας το οικείο αντικείμενο (αυτό που αγαπάς) δεν λειτουργεί εύκολα ως αντικείμενο επιθυμίας γιατί πέφτει πάνω στην αρχαία απαγόρευση "το πολύ οικείο δεν ποθείται", δηλ. αιμομιξία τζιζ, που καταλήγουμε; Στο ότι η επιθυμία θέλει απόσταση αλλά η αγάπη τη μικραίνει. Άρα σύγκρουση by design και όσο περισσότερο αγαπάμε, τόσο λιγότερο επιθυμούμε.

Με λίγα λόγια:

Η αγάπη θέλει αυτό που έχει.

Η επιθυμία θέλει αυτό που της ξεφεύγει.

Καλό?


Ο Ζορζ Μπατάιγ πήγε ακόμα πιο μακριά, μιλώντας για το σεξ πιο ποιητικά και πιο σκοτεινά περιγράφοντάς το ως έκσταση, ως στιγμιαία υπέρβαση των ορίων του εαυτού. Για εκείνον το σεξ είναι στιγμιαία κατάρρευση των ορίων, απώλεια ελέγχου, μια μικρή "εμπειρία θανάτου του εγώ". Εκείνη τη στιγμή δεν είσαι ακριβώς "εσύ"  και ο άλλος δεν είναι ακριβώς "άλλος*. ΑΥΤΟ το λέει ένωση. Αλλά κι αυτό... στιγμιαία. Όχι μόνιμη ένωση. Μη μας βρει και τίποτα από την πολύ έκσταση!


Άρα που είναι η διαφωνία;

Φρόυντ / Μπατάιγ → το σεξ λειτουργεί σαν ένωση / συγχώνευση (με τον έναν ή τον άλλο τρόπο).

Λακάν → όοοοχι, κύριοι. Το σεξ αναδεικνύει τον διαχωρισμό. Όχι γιατί κάτι πάει στραβά. Αλλά γιατί έτσι είναι δομημένο το υποκείμενο.

Ο Λακάν δηλαδή, δεν λέει "μην αγαπάτε, μην κάνετε σχέσεις, όλα είναι μάταια". 

Λέει:

- Σταματήστε να ζητάτε από το σεξ να κάνει τη δουλειά της αγάπης και από την αγάπη να κάνει τη δουλειά της επιθυμίας. 

Γιατί; Γιατί τότε φορτώνετε το σεξ με φαντασιώσεις ένωσης που δεν αντέχει και την αγάπη με απαιτήσεις έντασης που τη διαλύουν.

Ο Λακάν απλώς το είπε πιο ωμά και συμπυκνωμένα ως: Μπορεί να συναντιούνται τα σώματα. Αλλά οι απολαύσεις δεν γίνονται μία.


- Άρα… το σεξ τι ρόλο βαράει, οεο;

Εδώ είναι το κρίσιμο σημείο. Δώστε βάση.

Το σεξ υπάρχει:

  • Για επαφή.
  • Για σωματική εγγύτητα.
  • Για διέγερση.
  • Για εκφόρτιση.
  • Για παιχνίδι.
  • Για ηδονή.
  • Για μοίρασμα στιγμής.

Και αυτό δεν είναι λίγο. Είναι αρκετό. Απλώς δεν είναι όλα.

Το πρόβλημα είναι ότι φορτώνουμε στο σεξ ευθύνες που δεν είναι δικές του. Και η ένωση σίγουρα δεν είναι ευθύνη του σεξ.


- Και ποιου πράγματος τελικά είναι αποτέλεσμα η ένωση;

Η ένωση (όταν συμβαίνει):

1. Είναι αποτέλεσμα της αγάπης. 

Αλλά όχι υπό την έννοια της ρομαντικής σιροπιαστής αηδίας. Αγάπη εδώ σημαίνει:

  • να αντέχεις ότι ο άλλος δεν σε συμπληρώνει,
  • να μένεις ενώ ξέρεις ότι δεν θα γίνετε ένα,
  • να λες: «σε θέλω, όχι γιατί μου λείπει κάτι, αλλά γιατί σε αναγνωρίζω.

Η αγάπη εδώ δεν ενώνει απολαύσεις. Ενώνει υποκείμενα που δέχονται τη διαφορά τους. Συναισθηματική ρύθμιση δύο νευρικών συστημάτων που μπορούν να αντέξουν την ένταση χωρίς να πανικοβληθούν, να αντέξουν απόσταση χωρίς να καταρρεύσουν, να αντέξουν διαφωνία χωρίς να διαλύσουν τη σχέση. Αυτό το κάνει η ψυχική ωριμότητα της αγάπης.

2. Είναι αποτέλεσμα λόγου.

Όχι κουβέντας τύπου "τι θες να φάμε", "που να πάμε σήμερα;" κτλ, αλλά κουβέντας που εκθέτει φόβο, επιθυμία, όριο, ανάγκη. Η ένωση περνά από το στόμα πριν περάσει από το σώμα. Μιλάτε ρε γαμώτο.

3. Είναι αποτέλεσμα επιλογής.

Όχι ανάγκης. Όχι φόβου. Όχι κενού. Επιλογής ότι παρόλο που ξέρεις ότι δεν γίνεται να σώσει ο ένας τον άλλον, μένεις. Όχι επειδή είναι εύκολο. Αλλά επειδή είναι συνειδητή επιλογή να μείνεις παρών.

Εν συντομία:

Το σεξ σε γδύνει.

Η αγάπη σε αποδέχεται.

Ο λόγος σε συνδέει.

Η επιλογή σε κάνει να μείνεις.

Όλα τα άλλα είναι πυροτεχνήματα στα σεντόνια... Και μπράβο κι ζήτω, αλλά ΕΝΩΣΗ δεν είναι.


- Το σεξ όμως, γίνεται συχνά υποκατάστατο αγάπης. Πότε και γιατί; 

Όταν χρησιμοποιείται αντί για "Μην φύγεις. Πάρε το σώμα μου αντί για την αλήθεια μου". Και ναι, μπορεί να είναι παθιασμένο, έντονο και εθιστικό. Αλλά ποτέ δεν αφήνει σύνδεση μετά.

Το σεξ γίνεται υποκατάστατο όταν δεν αντέχουμε την απουσία της αγάπης, αλλά αντέχουμε το σώμα. Όταν δεν μπορούμε να ζητήσουμε τρυφερότητα, δεν αντέχουμε συναισθηματική απόρριψη χωρίς να συντριβούμε, δεν ξέρουμε να δεθούμε αλλιώς, δεν μάθαμε ποτέ να νιώθουμε ασφαλείς χωρίς να κρατάμε καποιον ή δεν θέλουμε να ρισκάρουμε να μείνουμε μόνοι.

Τότε το σώμα κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα. Να  παράγει εγγύτητα χωρίς να ρισκάρει σχέση. Το σεξ δίνει επαφή χωρίς έκθεση, ένταση χωρίς δέσμευση, απόλαυση χωρίς ευθύνη, στιγμιαία αίσθηση "μαζί" χωρίς το ρίσκο του "αύριο μαζί;".

Και κάπως έτσι, το σεξ γίνεται φάρμακο. Ούτε καν επαφή.

Τα κλασικά καμπανάκια που θα έπρεπε να χτυπάνε σημαίνοντας ότι το σεξ παίζει αυτόν τον ρόλο είναι ότι μετά νιώθεις άδειος και θλιμμένος και χρειάζεσαι γρήγορα κι άλλο για να ηρεμήσεις. Συγχέεις τη σωματική ένταση με την συναισθηματική σύνδεση κι αν ο άλλος κάνει το λάθος να απομακρυνθεί καταρρέεις δυσανάλογα. Δεν σε νοιάζει καν ποιος είναι, αρκεί να είναι κάποιος εκεί.

Εκεί το σεξ δεν είναι μοίρασμα. Είναι αναισθητικό.

Γιατί συμβαίνει αυτό;

1. Γιατί το σεξ ρυθμίζει το νευρικό σύστημα.

Το σεξ παράγει ντοπαμίνη, οξυτοκίνη, ενδορφίνες. Δηλαδή ακριβώς τα χημικά που σου ψιθυρίζουν στο αυτί "Είσαι ασφαλής. Δεν είσαι μόνος. Είσαι καλά". Αν αυτό δεν έχεις μάθει να το νιώθεις αλλιώς, το σώμα κολλάει στο σεξ για να ρυθμιστεί.

2. Γιατί η αγάπη απαιτεί ρίσκο

Η αγάπη θέλει να εκτεθείς, να αντέξεις μη ανταπόδοση, να μείνεις χωρίς έλεγχο. Και όλα αυτά είναι ρίσκο. Το σεξ σου επιτρέπει να νιώσεις κάτι έντονο χωρίς να τα ρισκάρεις όλα αυτά.

3. Γιατί κάποιοι έμαθαν ότι η αξία τους περνά από το σώμα

Αν κάποτε σε είδαν μόνο όταν ήσουν επιθυμητός ή σου έδωσαν σωματική εγγύτητα μόνο όταν εξυπηρετούσες, τότε το σώμα έγινε διαβατήριο αποδοχής και κατ' επέκταση ύπαρξης.

Όταν λειτουργεί έτσι όμως, το σεξ παύει να είναι επιλογή, παιχνίδι, ελευθερία, απόλαυση και γίνεται αντισταθμιστικός μηχανισμός. Κι αυτό είναι ναι μεν ανθρώπινο αλλά ΑΓΑΠΗ δεν είναι.


- Και πότε το σεξ είναι απλώς… σεξ (και απολύτως ΟΚ);

Όταν:

  • Δεν υπόσχεται αυτόματα και ένωση.
  • Δεν καλύπτει τραύματα.
  • Δεν πουλάει εγγύηση με μορφή επαφής.
  • Δεν χρησιμοποιείται ως νόμισμα για κάτι άλλο.
  • Δεν χρειάζεται να το ερμηνεύσεις.
  • Μπορεί να σταθεί χωρίς προσδοκίες για το μέλλον.
Τότε το σεξ είναι συνάντηση δύο σωμάτων, όχι σωσίβιο.


Το δύσκολο συμπέρασμα:

Η αγάπη αντέχει χωρίς σεξ.

Το σεξ δεν αντέχει χωρίς νόημα για πολύ.

Γι’ αυτό 

άλλοι κάνουν τέλειο σεξ αλλά δεν αντέχουν να συνυπάρχουν, 

άλλοι αγαπιούνται αλλά δεν την παλεύουν και πολύ στο σεξ και... 

λίγοι (πολύ λίγοι) καταφέρνουν και τα δύο μαζί. 

Όχι επειδή είναι τυχεροί. Αλλά επειδή μιλάνε, δεν χρησιμοποιούν το σώμα για να λύσουν ό,τι είναι συναισθηματικό και δεν ζητάνε από τον άλλον να σώσει την ψυχική τους ισορροπία. 

Και τότε η ένωση (όταν εάν και όποτε συμβεί) δεν έρχεται επειδή τα σώματα τους ενώθηκαν, αλλά επειδή άντεξαν να μην κρυφτούν και να αποδεχτούν ο ένας τον άλλον.

Η σεξουαλική "σχέση" δεν υπάρχει λοιπόν γιατί ποτέ δεν ήταν φτιαγμένη για ένωση / σύνδεση, αλλά για απλή επαφή. Η ένωση, αν συμβεί, είναι δουλειά άλλου πράγματος. Όχι του σεξ. 

...Και όποιος ψάχνει τη σωτηρία του στο κρεβάτι, καλό είναι να έχει και ένα ψυχολόγο κοντά γιατί θα απογοητευτεί γρήγορα και άσχημα.


22 Δεκεμβρίου 2025

Πόσο μωρέ?! 

Τίποτα. 

Και γι’ αυτό πονάει τόσο όταν λείπει. Δεν κοστίζει λεφτά αλλά κοστίζει παρουσία. Κι αυτό είναι πιο σπάνιο νόμισμα μερικές φορές.


Τι όμορφα που είναι να κλείνεσαι για λίγο ανάμεσα σε δυο χέρια και στην οικεία μυρωδιά της ανθρώπινης ασφάλειας.


Μια αγκαλιά μωρέ!

Να πληρώσω! Πόσο κάνει;

Μια αγκαλιά να αφεθώ να κλάψω ότι έχω μέσα μου και μετά ας τελειώσει. Ίσα σταματήσει για λίγο η προσπάθεια και να καταφέρει να ηρεμήσει το μέσα μου.

Και μετά, ναι.

Ας τελειώσει.

Όπως τελειώνουν όλα.

Με ησυχία.


21 Δεκεμβρίου 2025

"Αχ... σταμάτα να λες, ότι οι άνθρωποι φορούν μάσκα, και δεν σου δείχνουν ποτέ το πραγματικό τους πρόσωπο... Οι άνθρωποι, σου δείχνουν συνεχώς το αληθινό τους πρόσωπο: Σε ό,τι δεν σου λένε, όταν δεν σε ψάχνουν, στον τρόπο που σε κοιτάζουν, στον τρόπο που ξεφεύγουν από σένα, στον τόνο της φωνής τους... Σε ό,τι σου προσφέρουν και σε ό,τι δεν κάνουν για εσένα... Αλλά είσαι πολύ απασχολημένος, προσπαθώντας να δεις αυτό που θα ήθελες να δεις, και δεν το καταλαβαίνεις..."

Είπε η Catherine Black (δεν την ξέρω, αλλά αυτό δεν με εμποδίζει να διαφωνήσω)

Πάμε να το απλώσουμε να πάρει λίγο αέρα, λίγο νεύρο και κυρίως λογική αυτό που διάβασα. Όχι επειδή δεν έχει μέσα αλήθεια, έχει. Αλλά επειδή την παρουσιάζει σαν κάτι απλό, καθαρό και σχεδόν… αυτονόητο. 

Κι εγώ με τα "αυτονόητα" έχω ένα θέμα. Συχνά με υποψιάζουν.

19 Δεκεμβρίου 2025

 

Ας πούμε ότι κάποιος μας λέει, χωρίς δράματα και μουσική από πίσω "Σε έξι μήνες θα πεθάνεις ξαφνικά και χωρίς προφανή λόγο". Και εμείς τον πιστεύουμε.

Σε έξι μήνες. Game over.

Ξέρετε τι νομίζω ότι θα άλλαζε πρώτο;

Όχι οι μεγάλες αποφάσεις.

17 Δεκεμβρίου 2025

Έχεις φάει ποτέ πραγματικά ώριμο φρούτο; Όχι απλώς γλυκό. Εκείνο το σημείο που είναι στην απόλυτη ώρα του. Που το πιάνεις και νιώθεις τη σάρκα του να υποχωρεί ελάχιστα κάτω από τα δάχτυλα. Που μυρίζει πριν καν το δαγκώσεις και αυτό σε κάνει να το λαχταράς περισσότερο. Που ξέρεις, χωρίς να στο πει κανείς, ότι τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή να το γευτείς και καμία άλλη.

15 Δεκεμβρίου 2025

Έχω υποσχεθεί στον "ψυχοβγάλτη" μου, ότι κάθε φορά που αμφισβητώ τον εαυτό μου, να γράφω ένα κείμενο για να αποκαθιστώ την αλήθεια. Γιατί, λέει, την ξέρω την αλήθεια, αλλά δεν την πιστεύω. Και επειδή είμαι τύπος που εάν δεν το δει γραμμένο δεν πιστεύει τίποτα (ακούστε τώρα διαστροφή), πάμε να αποκαταστήσω την ισορροπία της αμφισβήτησής μου.

Αναρωτιόμουν το πρωί (ναι, δεν ήταν καλή μέρα η χθεσινή) πως ήταν δυνατόν αυτός ο Κώστας να με αγάπησε έτσι εμένα...

Τι μου βρήκε εν ολίγης...

Βαθιά ανάσα. Πάμε!

14 Δεκεμβρίου 2025


Σημειώματα από έναν σπάνιο άνθρωπο.

Τρία μόνο, από τα πάρα πολλά που μου άφηνε. Τα κολλούσε στην εξώπορτα τα βράδια, για να τα βρίσκω το πρωί που γύριζα από τη δουλειά. Άλλες φορές τα άφηνε σε διάφορα σημεία του σπιτιού. Στο ψυγείο. Στον καθρέφτη. Σ’ ένα βιβλίο. Δίπλα στο μαξιλάρι... Σαν μικρές παγίδες τρυφερότητας, στημένες επίτηδες για να με πετύχουν απροετοίμαστη.

Δεν ήταν ποιητής. Δεν προσπαθούσε να εντυπωσιάσει. Δεν έκανε μεγάλες δηλώσεις. Έγραφε απλά. Όπως αγαπούσε. Ήσυχα, σταθερά, χωρίς κανένα απολύτως φόβο.

Και αυτό, όσο περνά ο καιρός, καταλαβαίνω πόσο σπάνιο ήταν.

13 Δεκεμβρίου 2025


…Αρέσουν στις γυναίκες ή όχι;

Σύντομη απάντηση:

Όχι.

Μακρύτερη απάντηση:

Εξαρτάται.

Αληθινή απάντηση:

Σχεδόν ποτέ με τον τρόπο που νομίζουν οι περισσότεροι άντρες.

Πολλοί άντρες νομίζουν ότι το dick pic είναι φλερτ, πρόσκληση, teaser, "θα την τρελάνω τώρα"...

Σαν να λένε:

"Να, αυτό έχω. Σου αρέσει;"

Έχω απαντήσει σε άντρα που μου έστειλε ακριβώς αυτή την ερώτηση ως λεζάντα στη dick pic του:

"Ναι, καλό φαίνεται, βάλε μου μισό κιλό. Για μαγειρευτό το θέλω."

Στην πραγματικότητα όμως, όταν μια γυναίκα ανοίγει τέτοιο μήνυμα, συνήθως σκέφτεται:

– γιατί;

– ποιος ρώτησε;

– ποιος ζήτησε;

– γιατί τώρα;

– γιατί έτσι;

Λιγότερο "ωωω τι ωραίο"

και περισσότερο "άντε πάλι…"


Η μεγάλη παρεξήγηση

Οι περισσότερες γυναίκες δεν ερεθίζονται οπτικά με τον ίδιο τρόπο που ερεθίζονται πολλοί άντρες.

Σπανίως λειτουργεί:

εικόνα → επιθυμία

Συνήθως λειτουργεί:

σύνδεση → χημεία → και μετά η εικόνα

Χωρίς τα ενδιάμεσα, το dick pic είναι απλώς σαν τον επιδειξία έξω από το σχολείο που άνοιγε το παλτό και μας έδειχνε ό,τι είχε να μας δείξει, κι εμείς γελούσαμε και φεύγαμε πιο γρήγορα.

Ένα αντικείμενο χωρίς context.

Σαν να στείλω εγώ σε έναν άντρα φωτογραφία από ένα κουμπί.

Οκ. Και;

Υπάρχουν φορές που μπορεί να αρέσει ένα dick pic;

Φυσικά.

Πότε;

(κρατήστε σημειώσεις, στραβάδια)

✔ Όταν υπάρχει ήδη φλερτ ή έχει συμβεί σεξ

✔ Όταν έχει ζητηθεί

✔ Όταν υπάρχει χιούμορ ή σεξουαλικό παιχνίδι

✔ Όταν δεν έρχεται από το πουθενά

✔ Όταν δεν είναι το πρώτο μήνυμα μετά το "καλημέρα" 


Δηλαδή όχι:

– Γεια σου

– Τι κάνεις

– Τσουπ κοντινό η ανατομία.

Όχι.

Όχι.

Όχι.

Τζιζ. Κακό.

Ποτέ αυτό!

Και επειδή οι περισσότεροι άντρες (άνθρωποι θα πω εγώ) συνήθως αγνοούν τη συναίνεση (ακόμα και τη λεκτική, πόσο μάλλον την οπτική) παρακάμπτουν τη σύνδεση τελείως, και βουρ στον πατσά. Ναι, χρειάζεται στοιχειώδης σύνδεση ακόμα κι αν μιλάμε μόνο για σεξ!

"Αφού σεξ θέλουμε και οι δύο!"

Ναι ρε φίλε. Σεξ.

Αλλά για κάτσε λίγο. Ποιος είναι αυτός ο άγνωστος λόγος που τρελαίνεσαι με το "κοίτα τι έχω για σένα" έτσι στο ξεκούδουνο λες και μου έφερες κρέας από τον χασάπη; Οι πολλές τσόντες σας το κάνανε αυτό ή εμείς οι γυναίκες;

Αφήστε που είναι αδιανόητο πόσοι έχουν και το "Δεν ξέρω να φλερτάρω αλλιώς, πάρε αυτό κι άμα πιάσει, έπιασε".

Και ξέρετε κάτι; Μερικές φορές πιάνει. Και γίνεται δουλίτσα. Και με εμένα έχει πιάσει μία φορά. Ντρέπομαι αλλά το ομολογώ. Ήμουν κουρασμένη και απελπισμένη για να ασχοληθώ παραπάνω. Εσύ μου έλαχες; Εσύ! Έλα εδώ.

Αλλά δεν μιλάμε για εξαιρέσεις τώρα...

Αυτές υπάρχουν για να επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

Γιατί, ας είμαστε ειλικρινείς, το σεξ ξεκινάει στο μυαλό, όχι στο photo gallery του κινητού μας.

Μια μικρή θεωρία (που σιγά μη δεν είχα)

Το dick pic είναι σαν να εμφανίζεσαι σε πρώτο ραντεβού και να λες:

"Γεια σου, νάτο!"

Ε, άμα νάτο ρε φίλε, μιλάω και με τον δονητή μου που δεν μου φέρνει και αντίρρηση. Τι σε θέλω τον υπόλοιπο;

Δεν είναι τόλμη το dick pic.

Είναι παράλειψη σταδίων.

Συμπέρασμα (για να τελειώνουμε)

Οι γυναίκες δεν λένε: "Στείλε μου dick pic κάνω shopping therapy".

Λένε: "Κάνε με να θέλω να το δω".

Τεράστια διαφορά.

Και αν πρέπει να θυμάσαι ένα πράγμα:

Αν δεν το ζητήσει, μην το στείλεις.

Δεν είναι μυστήριο.

Είναι στοιχειώδης επικοινωνία.


10 Δεκεμβρίου 2025

 

...Και ο άνθρωπος που αρνήθηκε να δεχτεί ότι κάποιοι "δεν αξίζουν τίποτα".

Ξέρουμε το όνομα.

Το ακούμε σε συζητήσεις, σε σχολεία, σε νοσοκομεία.

Σύνδρομο Down.

Και οι περισσότεροι νομίζουν ότι το όνομα αναφέρεται σε κάποια "κατωτερότητα ύπαρξης".

Η πραγματικότητα όμως είναι το ακριβώς αντίθετο.

Το όνομα αυτό τιμά έναν άνθρωπο που πέρασε τη ζωή του ανεβάζοντας ανθρώπους που οι άλλοι έριχναν χαμηλά.

Τον John Langdon Down, έναν βικτωριανό γιατρό που σε μια εποχή βαρβαρότητας, αποφάσισε πως καμία ανθρώπινη ζωή δεν είναι για πέταμα.

09 Δεκεμβρίου 2025

Ο εαυτός μας δεν είναι πάντα καταφύγιο. Αρκετές φορές είναι και θύτης με εμάς το θύμα.

Μια ατάκα που κυκλοφορεί ξέμπαρκη, λέει:

"Ο μόνος που θα είναι πάντα δίπλα σου είναι ο εαυτός σου".

Ακούγεται σοφή. Ανεξάρτητη. Δυναμωτική.

Ναι… μέχρι να τη ζήσεις.

Γιατί αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, ο εαυτός μας δεν είναι πάντα ο Jesus που θα μας σώσει.

Καμιά φορά είναι ο ίδιος γαμημένος τύπος που μας τραβάει το χαλί κάτω από τα πόδια πριν καν προλάβουμε να σταθούμε όρθιοι. Ναι, περί τέτοιου καθάρματος πρόκειται.

05 Δεκεμβρίου 2025


Λένε ότι ο πόνος φεύγει όταν μάθεις το μάθημά του.

Εντάξει… ωραίο ακούγεται. 

Στην πραγματικότητα όμως ο πόνος δεν έχει δική του βούληση για να φύγει επειδή βαρέθηκε την μίζερη παρέα μας.

ΕΜΕΙΣ τον διώχνουμε. Πρέπει όμως πρώτα να πάψουμε να σφυρίζουμε αδιάφορα κάνοντας πως δεν υπάρχει γιατί έτσι απλά τον θάβουμε ζωντανό. 

Και αλήθεια, πόσα χρόνια θάβαμε χωρίς να το καταλάβουμε...;
Eν πoλλaίs aμaρτίaιs. Designed by Oddthemes