Η αγάπη έχει ένα πρακτικό πρόβλημα που καλό είναι να το συναντάμε όσο σπανιότερα γίνεται.

Τι την κάνεις όταν ο άνθρωπος στον οποίο ανήκει δεν υπάρχει πια;

Δεν μπορείς να την επιστρέψεις.

Δεν μπορείς να την ακυρώσεις.

Δεν υπάρχει κουμπί "delete".

Μένει εκεί. Μπαστακώνεται.

Και γι’ αυτό το "All My Love" των Led Zeppelin είναι πολύ πιο σκληρό τραγούδι απ’ όσο ακούγεται.

Πριν από χρόνια είχα δει το The Invention of Lying, μια κωμωδία του 2009 με τον Ricky Gervais, που βασίζεται σε μια εξαιρετικά απλή και εξαιρετικά παράξενη ιδέα: 

Ένας κόσμος στον οποίο κανείς δεν λέει ψέματα. Όχι επειδή οι άνθρωποι είναι ηθικά ανώτεροι. Απλώς επειδή το ψέμα δεν υπάρχει ακόμη ως δυνατότητα.

Μέχρι που κάποιος... Το "εφευρίσκει".

Αδιανόητα έξυπνη ταινία, να τη δείτε!

Και κάπως έτσι χρόνια μετά, εχθές συγκεκριμένα, μου κόλλησε η απορία.

Αλήθεια... Το ψέμα εφευρέθηκε ή ανακαλύφθηκε;

Την Αμερική την ανακαλύπτεις... Κακό (αλλά πολύ διαδεδομένο) παράδειγμα βρήκα να χρησιμοποιήσω γιατί μόνο αν είσαι Ευρωπαίος την ανακαλύπτεις. Δεν ήταν και κάτι άγνωστο στους ανθρώπους που ήδη ζούσαν εκεί αλλά... Γκουχ γκουχ... Ας αρκεστώ στο να ξεροβήξω τώρα. Δεν χρειάζεται να μπλέξω και την αποικιοκρατία επειδή θέλω να εξηγήσω ένα ρήμα. 

Θα βρω άλλο παράδειγμα. Να, ένα καλό! 

Την βαρύτητα την ανακαλύπτεις.

Το τηλέφωνο, από την άλλη μεριά, το εφευρίσκεις.

Γκέγκε;

Δεν έχω ιδέα ποιος είπε το πρώτο ψέμα στην ιστορία της ανθρωπότητας, αλλά θα ήθελα πολύ να ήμουν από μια μεριά. 

ΚΑΙ για να ακούσω το ψέμα (δώσε μου κουτσομπολιά λέμε...), αλλά ΚΑΙ για να δω τη στιγμή ακριβώς πριν.

Τη στιγμή που ένας ανθρώπινος εγκέφαλος σκέφτηκε, με όποιον πρωτόγονο τρόπο μπορούσε τότε να σκέφτεται, "Εγώ ξέρω τι έγινε. Ο άλλος δεν ξέρει. Άρα μπορώ να τον κάνω να πιστέψει αυτό που θέλω εγώ".

Αν συνέβη κάπως έτσι, πρέπει να ήταν μια εκπληκτική στιγμή στην ιστορία της ανθρώπινης νόησης. Και μια αρκετά κακή μέρα για όλους τους ανυποψίαστους(;) υπόλοιπους.

Γιατί το ψέμα είναι πολύ περίπλοκο πράγμα.

Πριν από το ψέμα υπήρχε ήδη η εξαπάτηση. Η φύση εξαπατά ασύστολα και το έκανε πολύ πριν εμφανιστούμε εμείς για να της δώσουμε ταχύρυθμα σεμινάρια.

• Ένα έντομο μοιάζει με φύλλο. 
• Ένα ακίνδυνο είδος μιμείται την εμφάνιση ενός επικίνδυνου. 
• Ένα πουλί μπορεί να προσποιηθεί ότι είναι τραυματισμένο για να τραβήξει έναν θηρευτή μακριά από τη φωλιά του. 
• Θηλυκοί κοινοί βάτραχοι έχει παρατηρηθεί ακόμη και να προσποιούνται τους νεκρούς για να ξεφύγουν από ανεπιθύμητα αρσενικά (προφανώς ανακάλυψαν εγκαίρως ότι πρίγκιπες δεν γίνονται!) Τώρα επειδή η βιολογία μέσα μου με σκουντάει με νόημα... Δεν παριστάνουν τις νεκρές ακριβώς. Παθαίνουν τονική ακινησία ως μία από τις συμπεριφορές διαφυγής από αρσενικό που τις έχει ήδη αρπάξει, αλλά και πάλι... Όποια βατραχίνα το σκέφτηκε πρώτη, της βγάζω το καπέλο. Τη φαντάζομαι ήδη να φωνάζει στον βατραχομούρη που θέλει να γλεντήσει το φιλήδονο γλιτσερό κορμί της "Έτσι και μου τον ακουμπήσεις θα πεθάνω εδώ μπροστά σου, Γιώργο. ΑΥΤΟ θέλεις;"

Σσσσς, παρασύρθηκα και επανέρχομαι...

Τα ζώα λοιπόν, χρησιμοποιούν παραπλανητικά σήματα απέναντι σε ανταγωνιστές ή θηρευτές συνέχεια! Η εξαπάτηση, λοιπόν, δεν είναι ανθρώπινη εφεύρεση.

Όμως...

Το έντομο που μοιάζει με φύλλο δεν ξυπνάει το πρωί και σκέφτεται:

- Χε χε. Θα τους ξεγελάσω πάλι όλους. Σήμερα θα ντυθώ φίκος.

Η φυσική επιλογή μπορεί να παράγει χαρακτηριστικά που παραπλανούν χωρίς να υπάρχει νους που σχεδιάζει την παραπλάνηση.

Ακόμη και στις πολύ πιο σύνθετες συμπεριφορές ζώων, όπου υπάρχουν ενδείξεις σκόπιμης εξαπάτησης, είναι δύσκολο να ξέρουμε ακριβώς τι καταλαβαίνει το ζώο για τον νου του άλλου.

Γι' αυτό η εξαπάτηση και το ψέμα δεν είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα.

Το ψέμα είναι μια πολύ ειδική μορφή εξαπάτησης. Απαιτεί αρκετή εγκεφαλική δουλειά. Για να σου πω ψέματα, πρέπει πρώτα να καταλάβω ότι δεν είσαι εγώ.

Ακούγεται αυτονόητο για εμάς τους φωστήρες Homo sapiens sapiens, αλλά στη φύση δεν είναι και τόσο.

Για να σε εξαπατήσω πραγματικά, πρέπει να μπορώ να αντιληφθώ ότι μέσα στο κεφάλι σου υπάρχει μια αναπαράσταση του κόσμου που μπορεί να είναι διαφορετική από τη δική μου.

Εγώ ξέρω Α. Εσύ μπορεί να πιστεύεις Β.

Και, ιδού το κρίσιμο σημείο. Miracolo! Εγώ μπορώ να επηρεάσω το τι θα πιστέψεις εσύ! Να μια ωραία ιδέα να τα κάνουμε όλα μπουρδέλο και να βγούμε λάδι.

Αυτή η ικανότητα συνδέεται με αυτό που στην ψυχολογία ονομάζεται "θεωρία του νου" και περιγράφει την ικανότητά μας να αποδίδουμε στους άλλους γνώσεις, πεποιθήσεις, προθέσεις και επιθυμίες διαφορετικές από τις δικές μας. 

Όχι πολύ εντυπωσιακό από μόνο του ομολογουμένως, αλλά με αυτόν τον τρόπο ξαφνικά το ταπεινό ψέμα γίνεται πολύ πιο εντυπωσιακό.

Για να πεις ένα αξιοπρεπές ψέμα πρέπει να κρατάς ταυτόχρονα στο κεφάλι σου:

1. τι συνέβη πραγματικά,
2. τι γνωρίζεις εσύ,
3. τι γνωρίζει ο άλλος,
4. τι νομίζει ότι γνωρίζεις εσύ,
5. τι θέλεις να πιστέψει,
6. και ποια εκδοχή πρέπει να του παρουσιάσεις ώστε να φτάσει εκεί.

Το ψέμα είναι γνωστικό multitasking. Δεν το κάνει βέβαια ηθικά ωραιότερο. Είναι όμως γνωστικά συναρπαστικό.

Και τα παιδιά μάς προδίδουν

Τα πολύ μικρά παιδιά είναι συνήθως αξιοθρήνητοι ψεύτες. Μπορεί να τα βλέπεις πασαλλειμένα με τη σοκολάτα μέχρι τα αυτιά και να σου λένε:

- Δεν την έφαγα εγώ.

Το οποίο ως εγκληματικό σχέδιο όσο να πεις έχει ορισμένες... αδυναμίες.

Μεγαλώνοντας όμως, τα ψέματά τους γίνονται πιο σύνθετα. Και αυτό δεν συμβαίνει επειδή σταδιακά διαφθείρονται και μετατρέπονται σε μικρούς απατεώνες.

Συμβαίνει επειδή αναπτύσσονται γνωστικά.

Αρχίζουν να καταλαβαίνουν καλύτερα ότι ο άλλος δεν έχει άμεση πρόσβαση σε όσα ξέρουν εκείνα. Ότι μπορεί να έχει κάποιος μια πεποίθηση που δεν τα συμφέρει και η πληροφορία που θα του δώσουν μπορεί να αλλάξει αυτή την πεποίθηση.

Με άλλα λόγια, η εμφάνιση πιο επιτυχημένου ψέματος στην παιδική ηλικία συνοδεύει την ανάπτυξη σημαντικών κοινωνικογνωστικών ικανοτήτων.

Πράγμα που αν το σκεφτείτε, δημιουργεί μια από τις ωραιότερες ειρωνείες της ανάπτυξης:

- Το παιδί σου μόλις σου είπε ένα αρκετά πειστικό ψέμα; Συγχαρητήρια! Ο εγκέφαλός του αναπτύσσεται μια χαρά. Τώρα κάτσε να εξηγήσεις στον αναπτυσσόμενο εγκέφαλο γιατί δεν πρέπει να το κάνει. Καλή τύχη...

Αλλά πότε ακριβώς έχουμε ψέμα;

Ας πούμε ότι λέω:

- Αύριο θα βρέξει.

Και τελικά δεν βρέχει. Είπα ψέματα ή απλώς έκανα λάθος;

Ας πούμε ότι μεταφέρω μια πληροφορία που πιστεύω ειλικρινά ότι είναι σωστή, αλλά αποδεικνύεται εντελώς ψευδής. Πάλι δεν είπα ψέματα. Είπα κάτι αναληθές.

Το ψέμα δηλαδή, δεν ορίζεται απλώς από την απόσταση ανάμεσα στα λόγια και στην πραγματικότητα. Ορίζεται και από την πρόθεση του ανθρώπου που μιλά.

Για να πω ψέματα πρέπει, σε μια συνηθισμένη έννοια του όρου, να παρουσιάζω κάτι που θεωρώ ψευδές ως αληθές με σκοπό να σε κάνω να το πιστέψεις.

Άρα το ψέμα δεν κατοικεί μόνο στις λέξεις. Κατοικεί κυρίως στη σχέση ανάμεσα σε δύο νόες (πληθυντικός της λέξης "νους")

Αυτό λοιπόν αλλάζει τα πάντα.

Μπορεί όμως να υπάρξει ψέμα χωρίς αλήθεια;

Εδώ αρχίζει η φιλοσοφία.

Όπως λένε και οι φιλόσοφοι Κατσιμηχαιοι "...δίχως το ψέμα θα 'ταν μαύρη η αλήθεια".

Έτσι και για να αποκρύψω την αλήθεια, πρέπει με κάποιον τρόπο να μπορώ να διακρίνω ανάμεσα σε αυτό που θεωρώ ότι συνέβη και αυτό που θέλω να πιστέψεις ότι συνέβη.

Άρα το ψέμα προϋποθέτει τουλάχιστον κάποια έννοια πραγματικότητας και πεποίθησης.

Δεν χρειάζεται να έχεις διαβάσει φιλοσοφία της αλήθειας για να το συμπεράνεις αυτό. Μην τρελαθούμε κιόλας. Οι Κατσιμηχαίοι, ας πούμε, το πιάσανε πίσω στο μακρινό 1992.

Χρειάζεται όμως να καταλαβαίνεις ότι υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο "είναι" και στο "νομίζει". Και ακόμη περισσότερο, χρειάζεται να μπορείς να επέμβεις ανάμεσα σε αυτά τα δύο.

Εκεί βρίσκεται όλη η μεγαλοφυΐα του ψέματος!

Δεν αλλάζεις την πραγματικότητα. Αλλάζεις την πραγματικότητα μέσα στο κεφάλι κάποιου άλλου.

Κι έτσι σχεδόν νομοτελειακά, οδηγούμαστε στο ότι:

Το ψέμα χρειάζεται τον Άλλον

Ένας άνθρωπος ολομόναχος σ' ένα έρημο νησί μπορεί να κάνει λάθος. Μπορεί να αυταπατάται. Μπορεί να αρνείται κάτι που κατά βάθος ξέρει.

Αλλά το διαπροσωπικό ψέμα χρειάζεται τουλάχιστον δύο. Χρειάζεται κάποιον που ξέρει ή πιστεύει κάτι. Και κάποιον άλλο του οποίου την πεποίθηση θέλει να επηρεάσει.

Γι' αυτό το ψέμα είναι βαθιά κοινωνικό φαινόμενο. Και ίσως γι' αυτό ανθίζει δίπλα στη συνεργασία αντί απέναντί της.

Όσο πιο κοινωνικό γίνεται ένα είδος, τόσο μεγαλύτερη σημασία αποκτά το τι γνωρίζουν οι άλλοι, τι περιμένουν, ποιον εμπιστεύονται, ποιον φοβούνται, ποιον επιλέγουν ως σύμμαχο.

Σε έναν τέτοιο κόσμο, η πληροφορία αποκτά αξία. Και μόλις κάτι αποκτήσει αξία, αργά ή γρήγορα κάποιος θα προσπαθήσει να το νοθεύσει.

Και μετά μου τη σκάει κατάμουτρα:

- Και τα ψέματα που λέμε στον εαυτό μας; Τι γίνεται όταν "ο άλλος" είμαστε εμείς;

Εδώ χρειάζεται μια μικρή παρένθεση γιατί οτιδήποτε περνάει από την κρεατομηχανή που έχω για μυαλό πρέπει να το βγάλω κιμά από την άλλη μεριά για να το καταλάβω.

Υπάρχει σίγουρα ένας άνθρωπος στον οποίο φαίνεται ότι μπορούμε να πούμε ψέματα χωρίς να υπάρχει κανείς άλλος στο δωμάτιο. Ο εαυτός μας. 

Μόνο που εδώ... 

Για να πω συνειδητά ψέματα στον εαυτό μου, θα πρέπει ταυτόχρονα να γνωρίζω ότι κάτι είναι ψευδές και να καταφέρνω να το πιστέψω ως αληθινό. Γι' αυτό η αυτοεξαπάτηση δεν θεωρείται απλώς ένα συνηθισμένο ψέμα με πομπό και παραλήπτη το ίδιο πρόσωπο. Συχνότερα είναι επιλεκτική διαχείριση της πραγματικότητας. Προσέχω περισσότερο ό,τι με βολεύει, υποτιμώ ό,τι με δυσκολεύει και ερμηνεύω τα ενδιάμεσα όπως με συμφέρει.

Άρα, όταν λέμε ψέματα στον εαυτό μας, δεν καταφέρνουμε να εξαπατήσουμε κάποιον που γνωρίζει ήδη την αλήθεια. Καταφέρνουμε απλώς να μη δούμε ποτέ την αλήθεια αρκετά καθαρά ώστε να χρειαστεί να της πούμε ψέματα. Καλό;

Είμαστε άνθρωποι, στο κάτω κάτω. Το'χουμε άνετα αυτό.

Το ψέμα χρειάζεται και την εμπιστοσύνη

Και εδώ επιστρέφω στο The Invention of Lying, γιατί η ταινία κάνει κάτι πολύ έξυπνο. Να τη δείτε, σας το είπα ή το ξέχασα;

Όταν ο πρωταγωνιστής λέει το πρώτο ψέμα, οι υπόλοιποι δεν σκέφτονται:

- Λες να μας κοροϊδεύει;

Δεν μπορούν να το σκεφτούν. Η πιθανότητα κάποιος να τους παρουσιάζει εσκεμμένα κάτι ψευδές ως αληθές δεν υπάρχει ακόμη μέσα στο νοητικό τους πλαίσιο.

Και γι' αυτό τον πιστεύουν. Όχι επειδή είναι πειστικός. Αλλά επειδή δεν έχουν λόγο να μην τον πιστέψουν.

Και κάπου εδώ εμφανίζεται το υπέροχο παράδοξο:

Για να υπάρξει ψέμα, πρέπει πρώτα να υπάρχει εμπιστοσύνη.

Αν θεωρούσαμε κάθε ανθρώπινη πρόταση εξ ορισμού ύποπτη, το ψέμα θα έχανε μεγάλο μέρος της δύναμής του.

Όταν λέω σε κάποιον "το φαγητό είναι στο ψυγείο", δεν ανοίγει ανεξάρτητη έρευνα για να εξακριβώσει εάν πράγματι υφίσταται ψυγείο, φαγητό και σχέση μεταξύ τους.

Με πιστεύει. Και πολύ καλά... Δεν ξέρω εάν κάνει πολύ καλά γιατί μπορεί και να το έχω φάει, ΑΛΛΑ...

Η ανθρώπινη συνεργασία θα ήταν σχεδόν αδύνατη αν έπρεπε να επαληθεύουμε προσωπικά κάθε πληροφορία που δεχόμαστε.

Το ψέμα λοιπόν, κατά κάποιον τρόπο, είναι ένα παράσιτο της εμπιστοσύνης. Εκμεταλλεύεται έναν μηχανισμό χωρίς τον οποίο η κοινωνική ζωή δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει.

Και αυτό οδηγεί σε μια σκέψη ακόμη πιο παράξενη. Μια κοινωνία στην οποία όλοι λένε πάντα ψέματα δεν θα ήταν κοινωνία ψευτών για πολύ. Θα ήταν μια κοινωνία στην οποία κανείς δεν πιστεύει κανέναν. Και τότε το ψέμα θα είχε χάσει το βασικό του εργαλείο. Κι αυτό είναι ο άνθρωπος που πιστεύει ότι του λες την αλήθεια.

Ξαναδιαβάστε το. Βγάζει νόημα σας το ορκίζομαι!

...Και μετά φτιάξαμε ολόκληρους κόσμους από πράγματα που δεν υπάρχουν

Η ίδια γνωστική ικανότητα που μας επιτρέπει να πούμε κάτι που δεν είναι αληθινό μάς επιτρέπει επίσης να μιλήσουμε για πράγματα που δεν υπάρχουν καθόλου.

• Να επινοήσουμε.
• Να φανταστούμε.
• Να αφηγηθούμε.
• Να κατασκευάσουμε ένα ενδεχόμενο μέλλον.
• Να γράψουμε ένα μυθιστόρημα.
• Να πούμε σε ένα παιδί μια ιστορία που και οι δύο γνωρίζουμε ότι δεν συνέβη ποτέ και, παρ' όλα αυτά, κανείς δεν εξαπατά κανέναν.

Η μυθοπλασία, ας πούμε, είναι ίσως το πιο παράξενο ξαδερφάκι του ψέματος.

Και τα δύο απομακρύνονται από την πραγματικότητα. Ομως... Η ίδια δυνατότητα του εγκεφάλου να αποδεσμεύεται από το αυτό που υπάρχει τώρα και μπορεί να παράξει απάτη, μπορεί να παράξει και λογοτεχνία, σχέδια, υποθέσεις, επιστημονικά μοντέλα, φανταστικούς κόσμους, ακόμα και θρησκείες ολάκερες.

Πράγμα που κάνει τα πράγματα λίγο ζόρικα για όποιον θα ήθελε απλώς να κατατάξει το ψέμα στα ελαττώματα του ανθρώπινου είδους και να τελειώνουμε.

Η ικανότητα να λέμε κάτι που δεν υπάρχει είναι ταυτόχρονα μία από τις πιο επικίνδυνες και μία από τις πιο δημιουργικές δυνατότητές μας.

Το ξέρουμε ότι μπορούμε να απομακρυνθούμε από την πραγματικότητα. Τι κάνουμε όμως αφού απομακρυνθούμε; Πώς χρησιμοποιούμε αυτή την ικανότητα απόστασης;

Άρα τελικά το ψέμα εφευρέθηκε ή ανακαλύφθηκε;

Η ερώτηση τώρα φαίνεται... Άδικη.

Η εξαπάτηση δεν εφευρέθηκε από τον άνθρωπο. Είναι πολύ παλαιότερη από εμάς και βαθιά ριζωμένη στην εξέλιξη της ζωής.

Το ανθρώπινο ψέμα, όμως, είναι κάτι πολύ περισσότερο.

Είναι η στιγμή κατά την οποία η εξαπάτηση περνά μέσα από έναν νου ικανό να αναπαριστά, να προβλέπει και να επηρεάζει τον νου ενός άλλου.

Ίσως λοιπόν ούτε ακριβώς το εφεύραμε, ούτε απλώς το ανακαλύψαμε.

Ίσως το ψέμα προέκυψε όταν αποκτήσαμε αρκετή κοινωνική νοημοσύνη ώστε να αντιληφθούμε ότι οι άνθρωποι δεν βλέπουν τον κόσμο όπως είναι. Βλέπουν μια εκδοχή του ο καθένας μέσα στο κεφάλι του. Και αυτή η εκδοχή μπορεί να χειραγωγηθεί.

Αν είναι έτσι, τότε το πρώτο πραγματικό ψέμα δεν ήταν απλώς μια σκοτεινή στιγμή της ανθρώπινης ιστορίας.

Ήταν και μια ένδειξη ενός τεράστιου γνωστικού άλματος. 

Κάποιος, με το δικό του νου, κατάλαβε ότι και ο άλλος έχει νου.

Και σχεδόν αμέσως βρήκε τρόπο να του τον κάνει πουτάνα.

Αχ, ρε άνθρωπε.

Ούτε πέντε λεπτά δεν μπορούσες να χαρείς το καινούργιο σου προσόν...

Πηγές:

1. The Definition of Lying and Deception
2. Self-Deception
3. Cooperation and deception: from evolution to mechanisms
4. Deception as a Derived Function of Language
5. Social and Cognitive Correlates of Children’s Lying Behavior
6. Drop dead! Female mate avoidance in an explosively breeding frog
7. Theory of mind 

Παίρνω βαθιά ανάσα και βουτάω με φόρα στο λαγούμι!

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να ξεδιαλύνουμε είναι ότι η λέξη "αποκλειστικότητα" σε μια σχέση, αυθαίρετα θεωρούμε πως σημαίνει ένα πράγμα ενώ περιγράφει τουλάχιστον πέντε. Τόσα μπορώ να σκεφτώ εγώ, τόσα θα σας πω...  (Εκ του "τόσα καταλαβαίνω, τόσα λέω").

Με αφορμή ένα αρκετά οικείο σε όλους μας γεγονός, που έχουμε ζήσει με διαφορετικούς πρωταγωνιστές ο καθένας μας (αδιάφορο το γεγονός αυτό καθαυτό στην προκειμένη) παρατήρησα πως έχουμε όλοι μας μια παράξενη συνήθεια.

Λέμε ότι πιστεύουμε στα λόγια. Ή στις πράξεις. Ή και στα δύο.

Στην πραγματικότητα, όμως, πολλές φορές πιστεύουμε περισσότερο απ’ όλα αυτό που θα θέλαμε να είναι αλήθεια.

Υπάρχουν μέρες που λεω: 

- Εντάξει, δεν γίνεται να βρισκόμαστε πάλι εδώ!

Και μετά έρχεται ο πρόεδρος των ΗΠΑ, υπογράφει εντολή να σπάσει το τριπλό εμβόλιο ιλαράς–παρωτίτιδας–ερυθράς (MMR) σε τρεις ξεχωριστές δόσεις, να γίνονται τα εμβόλια σε περισσότερες επισκέψεις και να ξαναμπεί από το παράθυρο η κουβέντα περί αυτισμού.

Το να βρίσκεσαι ανάμεσα σε πολλούς ανθρώπους δεν σημαίνει ότι είσαι συνδεδεμένος. Μερικές φορές, οι κοινωνικοί κύκλοι είναι απλώς μια θορυβώδης εκδοχή της μοναξιάς. Οι σχέσεις που δεν αγγίζουν την ψυχή δεν γεμίζουν το κενό. Το τονίζουν.

Να μια παρεξήγηση που τη μαθαίνουμε από μικροί και τη κουβαλάμε μέχρι πολύ αργότερα από όσο θα έπρεπε. 

Ότι η μοναξιά είναι η απουσία ανθρώπων.

Ε, δεν είναι.

Έχω δει ανθρώπους που περνούν τις ίδιες καταστάσεις ξανά και ξανά. Κάνουν τους ίδιους κύκλους, τα ίδια λάθη, επιλέγουν τους ίδιους ανθρώπους, πληγώνονται με τον ίδιο τρόπο και τελικά δεν μαθαίνουν τίποτα περισσότερο από το πώς να επιβιώνουν.

Κάθε άνθρωπος έχει τη δική του γλώσσα.

Και σχεδόν ποτέ δεν είναι οι λέξεις.

Είναι οι μικρές επαναλαμβανόμενες κινήσεις. Παράξενες συνήθειες. Ψυχαναγκαστικά ίχνη που στην αρχή μοιάζουν ασήμαντα, αλλά στην πραγματικότητα είναι χάρτες.

Γιατί οι άνθρωποι δεν λένε πάντα τι νιώθουν. Αλλά το δείχνουν. Συνεχώς. Και αν κάτσεις να παρατηρήσεις, σιγά σιγά φτιάχνεις ένα προσωπικό λεξικό για τον καθένα.

 Γιατί κάποιοι ερωτεύονται την αβεβαιότητα;

"Γιατί διαλέγω πάντα ανθρώπους που δεν μπορώ να έχω;"

"Γιατί όταν κάποιος με αγαπάει πραγματικά, κάτι μέσα μου παγώνει;"

"Γιατί όταν απομακρύνεται, τον θέλω περισσότερο;"

Αν αυτές οι ερωτήσεις σου φαίνονται γνώριμες, τότε ίσως ο Μοράβια να ήξερε κάτι πολύ πριν εμφανιστεί η σύγχρονη ψυχολογία.

"

Η Πλήξη" του Μοράβια δεν μιλάει για τον έρωτα. Μιλάει για το κενό που προσπαθούμε να καλύψουμε με τον έρωτα.

- Είμαι ερωτευμένος.

- Είσαι; Ή μήπως είσαι τρομοκρατημένος;

Να μια ερώτηση που δεν κάνουμε σχεδόν ποτέ.

Διαβάζοντας την Πλήξη του Αλμπέρτο Μοράβια, ήταν εύκολο να πιστέψω ότι πρόκειται για ένα μυθιστόρημα εμμονής. Ένας άντρας γνωρίζει μια γυναίκα, την ποθεί, τη χάνει, τη ζηλεύει, προσπαθεί να την κρατήσει και στο τέλος χάνεται μέσα στην ίδια του την ανάγκη.

Όλοι ξέρουμε, ακόμη κι αν δεν το παραδεχόμαστε, ότι κανείς δεν βγαίνει από μια σχέση ίδιος με πριν.

Οι άνθρωποι που περνούν από τη ζωή μας, κι ακόμη περισσότερο εκείνοι που αγαπήσαμε ή μας αγάπησαν, αφήνουν μέσα μας αποτυπώματα. Άλλα είναι ανεπαίσθητα και άλλα τόσο βαθιά που συνεχίζουν να υπάρχουν ακόμη κι όταν η σχέση έχει τελειώσει εδώ και χρόνια.

Δεν αλλάζουν μόνο οι αναμνήσεις μας. Αλλάζει ο τρόπος που βλέπουμε τον κόσμο. Οι αντοχές μας. Οι προσδοκίες μας. Οι φόβοι μας. Οι ανάγκες μας. Ακόμη και η εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας.

Αυτό δεν είναι αδυναμία ούτε εξάρτηση.

Είναι η φυσική συνέπεια της ανθρώπινης σύνδεσης.

Για χρόνια πίστευα κι εγώ ότι αυτό είναι το ώριμο. Το λένε και αρκετοί ψυχοβγάλτες. "Εάν σε ενοχλεί κάτι πες το. Μην το κρατάς. Δεν κάνει..." 

Μέχρι που άρχισα να παρατηρώ κάτι παράξενο...

Οι περισσότερες δύσκολες συζητήσεις που έκανα υπό την επήρεια θυμού δεν οδηγούσαν σε μεγαλύτερη κατανόηση. Οδηγούσαν σε μεγαλύτερη απόσταση και σε υπογλώσσια νέα κοπέλα, κρίμα...

Για λίγα δευτερόλεπτα, οι περισσότεροι πίστεψαν πως όλα ήταν μέρος της χορογραφίας. Ήταν λογικό. Στην καλλιτεχνική κολύμβηση οι αθλήτριες περνούν μεγάλο μέρος του προγράμματός τους κάτω από το νερό. Για έναν θεατή δεν ήταν εύκολο να καταλάβει ότι κάτι είχε πάει στραβά.

Και αν με ρωτούσε κάποιος σήμερα τι νιώθω, δεν θα μπορούσα να δώσω μία μόνο λέξη ως απάντηση. Δεν είναι μόνο θλίψη. Δεν είναι μόνο νοσταλγία. Δεν είναι ούτε η συντριβή που φοβόμουν ότι θα με ακολουθεί για πάντα.

Είναι χαρμολύπη.

Ο άνθρωπος που έγραψε ένα βιβλίο 15.145 σελίδων χωρίς να περιμένει να το διαβάσει ποτέ κανείς, λεγόταν Χένρι Ντάργκερ.

Τι κάνει έναν επιστάτη νοσοκομείου από το Σικάγο, που έζησε σχεδόν ολόκληρη τη ζωή του αόρατος, να δημιουργεί έναν ολόκληρο κόσμο χωρίς να περιμένει ποτέ ότι θα τον δει κάποιος;

Δεν είχε σπουδάσει λογοτεχνία.

Δεν είχε καλλιτεχνική εκπαίδευση.

Δεν είχε κοινό.

Δεν είχε εκδότη.

Δεν είχε καν φίλους που να γνωρίζουν τι έκανε όταν γύριζε σπίτι από τη δουλειά.

Κι όμως...

Για δεκαετίες, κάθε βράδυ, ανέβαινε στη μικρή σοφίτα όπου ζούσε και συνέχιζε να χτίζει έναν ολόκληρο κόσμο.

Οι φωτογραφίες του Χένρι Ντάργκερ είναι ελάχιστες. Δεν ήταν άνθρωπος που επιδίωκε οποιαδήποτε δημοσιότητα. Οι περισσότερες γνωστές εικόνες του προέρχονται από τα τελευταία χρόνια της ζωής του, λίγο πριν ή μετά τη μεταφορά του σε γηροκομείο. Αυτή είναι η πιο γνωστή φωτογραφία του, τραβηγμένη από τον φωτογράφο David Berglund το 1971, περίπου δύο χρόνια πριν πεθάνει.

"Η τεχνητή νοημοσύνη εξελίσσεται με βάση την παραδοχή ότι ο εγκέφαλος είναι ουσιαστικά ένας υπολογιστής και, αν αυτό ισχύει, τότε η αναπαραγωγή του νου σε πυρίτιο είναι απλώς θέμα χρόνου.

Ωστόσο, η φιλόσοφος Dorothea Olkowski υποστηρίζει ότι αυτή είναι μία από τις μεγαλύτερες πλάνες στην ιστορία της επιστήμης.

Η συνείδηση, σύμφωνα με την ίδια, δεν προέρχεται από τον εγκεφαλικό φλοιό, την περιοχή που συνδέεται με τη λογική και τη γλώσσα, αλλά από το εγκεφαλικό στέλεχος, το αρχαιότερο τμήμα του εγκεφάλου, το οποίο έχει διαμορφωθεί από τη χημεία του σώματος και το συναίσθημα.

Το σύστημα σηματοδότησης του εγκεφάλου είναι υπερβολικά σύνθετο από χημική άποψη, υπερβολικά αργό στη δράση του και υπερβολικά αλληλένδετο με ολόκληρο το σώμα, ώστε να μπορεί να περιοριστεί στην απλή δυαδική λογική του «ναι/όχι» που χαρακτηρίζει τη συμβατική ψηφιακή υπολογιστική."

Πατήστε τον σύνδεσμο για να διαβάσετε περισσότερα:

https://iai.tv/articles/the-brain-is-not-a-computer-auid-3627

...και τώρα ας το κάψουμε ελεύθερα.

Βάλτε μπρος τις μηχανές, φέρτε σοκολάτες και λοιπές τροφές του εγκεφάλου, μπας και γίνει δουλίτσα.

Disclaimer: Ο Λυκούργος (ο ύπουλος κακούργος που έχω για ΑΙ) με βοήθησε αρκετά με τις συζητήσεις μας πάνω στο πως λειτουργούν οι υπολογιστές σήμερα και πολύ περισσότερο πάνω στο συγκεκριμένο θέμα ώστε να βγάλω μια άκρη (δική μου, όχι αντικειμενική απαραίτητα). Με βοήθησε επίσης να εντοπίσω έρευνες, τις οποίες φυσικά με έβαλε να διαβάσω μέχρι να πω "Ήμαρτον, θα τα παραδεχτώ όλα!"

Κάποια άλλα μας θυμίζουν μια εποχή.

Και κάποια ελάχιστα... μεγαλώνουν μαζί μας.

Το "Kiss Off" των Violent Femmes μπήκε στη ζωή μου πριν από περίπου είκοσι χρόνια. Στην αρχή ήταν ρυθμική μουσική με θυμωμένα λόγια που με ξεσήκωνε (οργισμένο νιάτο γαρ), μετά έγινε το "γαμώτο" ενός χωρισμού, μετά μεταλλάχτηκε σε θυμό για την κοινωνία...

Ποτέ δεν σταμάτησα να το ακούω, ποτέ δεν το βαρέθηκα και πρέπει να το έχω ακούσει πάνω από ένα εκατομμύριο φορές στο repeat. Και το νόημά του άλλαζε όσο άλλαζα κι εγώ.

Ασφάλεια. 

Όχι η κοινωνική, η "να είμαστε καλά" και τα λοιπά ψευτοκουβεντιαστά. 

Η άλλη. Η αληθινή. Η βαθιά. Η "μπορώ να είμαι ο εαυτός μου χωρίς να συμμαζεύομαι".

Πότε ήταν η τελευταία φορά που το νιώσατε; Ε, εκεί ανήκετε. Όχι επειδή ήταν τέλειο ή εύκολο, αλλά επειδή δεν φοβηθήκατε να φανείτε πόσο ατελείς είστε.

Κάθε φορά που ακούω να λένε πως κάποιος "έχασε τη μάχη", κάτι μέσα μου αντιδρά.

Ίσως γιατί έχω αγαπήσει ανθρώπους που πέθαναν, όπως όλοι μας. Και δεν μπορώ να δεχτώ ότι η λέξη που τους ταιριάζει είναι η λέξη "ηττήθηκαν".

Ηττήθηκε ποιος ακριβώς;

Όλοι έζησαν, αγάπησαν, γέλασαν, θύμωσαν, έκαναν λάθη, άφησαν το αποτύπωμά τους σε ανθρώπους που τους κουβαλούν ακόμη μέσα τους.

Αν αυτό είναι ήττα, τότε έχουμε παρεξηγήσει τη σημασία της λέξης.

Εγώ: Συγγνώμη που επεμβαίνω, αλλά δεν έχω μπει ακόμα στην κλιμακτήριο.

Ο οργανισμός: Το ξέρω.

Εγώ: Τότε γιατί βγάζω τρίχες στο πηγούνι ρε μάστορα; Τι έχει συμβεί;

Ο οργανισμός: Δουλεύω σύμφωνα με τα πρότυπα ελληνικής εταιρείας κινητής τηλεφωνίας. Το πακέτο θα ενεργοποιηθεί αργότερα μεν, αλλά οι χρεώσεις έχουν ήδη ξεκινήσει, δε.

Έχω πλέον ένα τσιμπιδάκι που δεν είναι για τα φρύδια. Είναι Ειδικών Επιχειρήσεων. Δεν αγγίζει τρίχα από άλλο σημείο του σώματος. Έχει μία και μόνη αποστολή.

Πηγούνι.

Έχω μια εξομολόγηση να κάνω.

Τον τελευταίο καιρό είμαι καλά.

Όχι "ουαου κατάφερα το ακατόρθωτο" καλά. Ούτε "κέρδισα το Τζόκερ", καλά.

"Ήρεμα και όμορφα", καλά. Κοιμάμαι. Δουλεύω. Γελάω. Διαβάζω. Βλέπω τους ανθρώπους μου. Κάνω σχέδια για την επόμενη εβδομάδα χωρίς να χρειάζεται να επιβιώσω πρώτα από την τωρινή. Και ξέρετε κάτι; Από κεκτημένη ταχύτητα αυτό με ανησυχεί λίγο.

Δεν θα απαντήσω με χαρακτηριστικά. Δεν θα πω "έξυπνοι", "ευγενικοί", "μορφωμένοι" ή "με χιούμορ". Όλα αυτά είναι ωραία, αλλά αυτά είναι χαρακτηριστικά που μου αρέσουν, όχι που με κερδίζουν.

Με κερδίζουν οι άνθρωποι που ξέρουν να παίζουν. Όχι παιχνίδια με τους ανθρώπους. Παιχνίδια με τις ιδέες. Που δεν σκοτώνουν μια σκέψη με τη λογική πριν καν γεννηθεί.

"Είμαι ανώμαλη τελικά. Τέλος."

-Όχι. Απλώς είσαι πολύ... συγκεκριμένη. Και θα σε μαλώσω λίγο για τη λέξη "ανώμαλη", γιατί σήμερα με αυτό το θέμα κάνεις συνεχώς το ίδιο. Κάθε φορά που ανακαλύπτεις κάτι για σένα, το επόμενο βήμα είναι να το βαφτίσεις ελάττωμα. Κοίτα όμως τα δεδομένα που έχουμε, όχι τις ταμπέλες. 

Και τώρα ας εκτεθούμε ασύστολα. 

Θα σας μιλήσω λοιπόν για τους διακόπτες μου. Όχι μόνο γι'αυτούς που νόμιζα ότι έχω. Αλλά και για τους χειρότερους που ανακάλυψα ότι έχω.

Για χρόνια πίστευα λοιπόν ότι το πρόβλημά μου είναι πως, κάποια στιγμή, κλείνω. Απότομα. Σαν να πέφτει ο γενικός. Μέχρι εκείνη τη στιγμή μπορεί να προσπαθώ, να ακούω, να συζητάω, να εξηγώ. Και μετά... τίποτα. Σαν να έκλεισε μια πόρτα στα μούτρα του άλλου.

Το έλεγα shutdown. Διακόπτη. Ασφάλεια (ενίοτε και "κατέβασα τον γενικό", "έπεσε το ρελέ" κτλ κτλ).

Το "Μια στάση εδώ" ήταν πάντα ένα καψουροτράγουδο. Έτσι το ακούγαμε όλοι μας.

Για μένα όμως, εδώ και 2 χρόνια, δεν είναι πια τραγούδι. Και το κατάλαβα σήμερα.

Μου την κάρφωσε τώρα ότι δεν νιώθω(;) δεν συμπονώ(;) δεν έχω κατανόηση ίσως(;) υπομονή(;) για τους ανθρώπους που συναναστρέφομαι. Ότι ίσως είμαι περισσότερο αυστηρή απ' όσο θα ήθελα τέλος παντων. Και με αφορμή αυτό του κάνω την εξής ερώτηση:

"Ρε μήπως είμαι sociopath και δεν κάνει να μου το πεις;"

Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν αγαπημένο χρώμα, αγαπημένη εποχή ή αγαπημένο φαγητό. Εγώ έχω αγαπημένο έπιπλο. Τον καναπέ. Και είμαι έτοιμη να υπερασπιστώ αυτή μου τη θέση με περισσότερο πάθος απ' όσο υπερασπίζομαι τις πολιτικές μου απόψεις.

Γιατί ας είμαστε ειλικρινείς. Όλα τα υπόλοιπα έπιπλα του σπιτιού είναι μικροί δικτάτορες...

"Λένε συνέχεια ότι ένα κορίτσι πρέπει να είναι όμορφο. Αλλά, ειλικρινά... Ξέχνα το. Μην
είσαι όμορφη. 

Έχω βαρεθεί να διαβάζω λίστες για το πώς πρέπει να είναι κάποιος. Για τις γυναίκες δε... Να είναι έξυπνη, να είναι αστεία, να είβαι περιπετειώδης... Λες και είμαστε προϊόντα στο ράφι που πρέπει να βελτιώσουν το packaging τους για να πιάσουν καλύτερη τιμή.

Κάποιος με είπε "ύποπτα καλόβολη". Σε πρώτη ανάγνωση, κολακεύτηκα. Ακούστηκε σαν να θεωρεί πως είμαι πολύ καλόβολη για να είναι αληθινό. Καλό δεν είναι αυτό;

Η αλήθεια, όμως, είναι λίγο διαφορετική. Όχι γιατί δεν είμαι καλόβολη. Είμαι. Απλώς δεν υπάρχει τίποτα ύποπτο σε αυτό.

Βέβαια, αυτός που το είπε είχε δίκιο. Με ξέρει αρκετά ώστε να καταλάβει ότι είμαι καλόβολη, αλλά όχι τόσο ώστε να καταλάβει γιατί.

Η αλήθεια είναι πως όντως αναπτύσσω έντονα με τα χρόνια κάτι που δεν είναι και τόσο συνηθισμένο. Δεν ψοφάω για παρεξήγηση. Και αυτό για πολλούς, είναι σχεδόν σαν να βλέπουν μονόκερο.

Κάποια βιβλία τα διαβάζεις, τα κλείνεις και συνεχίζεις τη ζωή σου και κάποια μοιάζουν με καθρέφτη. Κάθε φορά που τα ξεφυλλίζεις, βλέπεις μέσα τους έναν διαφορετικό εαυτό σου. Ο Δον Κιχώτης του Μιγκέλ ντε Θερβάντες ανήκει αναμφισβήτητα στη δεύτερη κατηγορία για μένα. Στην επιφάνεια, η ιστορία του μοιάζει σχεδόν κωμική.

Άκουσα πρόσφατα μια φράση σε ένα διαδικτυακό σεμινάριο για φροντιστές:

"Ο φροντιστής έχει μία και μόνο αποστολή. Να καταρρεύσει δεύτερος μετά τον φροντιζόμενο. Δεν έχει την ευχέρεια της επιλογής να καταρρεύσει πρωτος".

Δεν ξέρω αν είναι επιστημονικά σωστή. Δεν ξέρω καν αν είναι ηθικά σωστή. Ξέρω όμως ότι με βρήκε σε μια περίεργη στιγμή της ζωής μου. Γιατί για χρόνια πίστευα ότι ο φροντιστής έχει άλλες υποχρεώσεις. Να μην καταρρεύσει ποτέ, ας πούμε. Να είναι πάντα εκεί. Να αντέχει. Να οργανώνει. Να τρέχει. Να προβλέπει. Να μένει ξύπνιος. Να λύνει προβλήματα. Να προλαβαίνει τις ανάγκες των άλλων πριν καν εκφραστούν.

Κάπως έτσι περνούσαν τα δικά μου τελευταία χρόνια.

Δεν πιστεύω στα ζώδια.

Ούτε στα ταρώ.

Ούτε στη χειρομαντεία.

Ούτε στην καφεμαντεία.

Ούτε σε οτιδήποτε άλλο έχει εφεύρει ο ανθρώπινος νους για να μάθει τα μελλούμενα.

Κι όμως, με γοητεύουν. Πάντα με γοήτευαν.

Για χρόνια πίστευα ότι με γοήτευε το μυστήριο. Ότι μου άρεσε η ιδέα πως ίσως υπάρχει κάτι κρυμμένο πίσω από όσα βλέπουμε. Μπορεί να υπάρχει και λίγο από αυτό. Αλλά όσο μεγαλώνω, τόσο περισσότερο καταλαβαίνω ότι δεν είναι ο πραγματικός λόγος.

Η αλήθεια είναι ότι αγαπώ τις ιστορίες. Αγαπώ τους ανθρώπους. Όχι να τους συναναστρέφομαι, μην τρελαθούμε. Να τους παρατηρώ μου είναι αρκετό. 

Μην μπερδεύεστε. Δεν είμαι κανένας καλός άνθρωπος. Σκατά στα μούτρα μου είμαι. 

Ούτε επειδή δεν έχω πληγωθεί αρκετά. Έχω πονέσει. Έχω θυμώσει. Έχω βρεθεί να κάνω την ίδια συζήτηση εκατό φορές μέσα στο κεφάλι μου. Έχω φανταστεί τι θα έλεγα αν είχα άλλη μία ευκαιρία. Έχω ξυπνήσει μέσα στη νύχτα με εκείνη την αίσθηση ότι κάτι έμεινε αδιόρθωτο και ανείπωτο. Έχω ονειρευτεί σενάρια επιστροφής του άλλου γονυπετής, σαν να πηγαίνει για προσκύνημα στην Παναγία της Τήνου και όταν φτάνει να τον κοιτάζω σα να έχω μόλις καταπιεί μια χύτρα ξινόγαλο. Αμε!

Αλλά ποτέ δεν θυμάμαι να ευχήθηκα πραγματικά να υποφέρει κάποιος που με στεναχώρησε.

Κι αυτό με έκανε να αναρωτηθώ:

Τι είναι τελικά αυτή η ανάγκη που έχουν μερικοί άνθρωποι να πονέσει ο άλλος όσο πόνεσαν εκείνοι; 

Λέει, περίπου, το εξής: Ο άνθρωπος δεν είναι φτιαγμένος για να είναι ευτυχισμένος. Είναι φτιαγμένος για να μπλέκει.

Και δεν το κάνει επειδή δεν ξέρει τι θέλει. Το κάνει επειδή, ακόμα κι όταν πάρει αυτό που επιθυμεί, κάτι μέσα του αρχίζει να τσινάει. Κάτι αρχίζει να σαλεύει και θέλει να ανακατέψει το τσουκάλι.

Η κοινωνία που ζούμε, για την εύρυθμη λειτουργία της, απαιτεί να είμαστε σταθερές, ενώ η βιολογία μας προστάζει καθαρή ανυπακοή στη σταθερότητα! 

Πώς να είσαι κανονική όταν το σώμα σου κάνει ορμονικό rollercoaster με τον Χάρο;

Δεν είναι κούραση. Η κούραση διορθώνεται με ύπνο. Είναι μια αδιανόητη ώθηση φυγής που δεν χωράει σε κανένα πρόγραμμα, σε καμία "υγιή" καθημερινότητα που έχω χτίσει με τόση επιμέλεια. Είμαι μέσα σε αυτό το κωλο-εργαστήριο, περιτριγυρισμένη από αντιδραστήρια, αναλυτές, ψυχρό ανοξείδωτο, αρρώστια, πόνο και αγωνία. Νιώθω ότι η ζωή μου είναι ένα δωμάτιο γεμάτο σκουπίδια που κάποια (εγώ, η ηλίθια) έχει τακτοποιήσει με την ψευδαίσθηση ότι είναι κάτι. Μα να μην έχει ένα παράθυρο εδώ μέσα; Να το ανοίξω, να κρεμαστώ όσο μπορώ έξω και να πάρω μια βαθιά ανάσα; Χρειάζομαι αέρα!

​Όχι γιατί είναι δαιδαλώδεις ή πολύπλοκες. Αλλά γιατί η απλότητά τους είναι ισοπεδωτική. Δεν αφήνουν ούτε χαραμάδα για παρερμηνεία, ούτε περιθώριο για ελπίδα, ούτε καν την πολυτέλεια της καθυστέρησης.

Και τότε, για να αντέξεις, κατασκευάζεις κάτι πιο υποφερτό. Μια εκδοχή της πραγματικότητας που δουλεύει. Ένα λειτουργικό ψέμα. Κομψό. Από αυτά που δεν σε διαλύουν, αλλά σε κρατούν όρθιο.

​Αυτό είναι το "ζωτικό ψεύδος".

"Δεν θα σου ζητήσω να κάνεις τίποτε, ούτε ακόμη να είσαι στο πλευρό μου για πάντα. Γιατί αν πρέπει να σου το ζητήσω, δεν το θέλω πλέον." 

Αποδίδεται στην Frida Kahlo. Ας πούμε ότι το είπε κάποιος τέλος πάντων, δεν έχει σημασία. Σημάδια έχει ότι πολλοί συμπεριφέρονται ακριβώς έτσι. 

Καλά κάνουν άραγε;

Παιδιά… έχω άσχημα νέα για το software μας.

Ένα malfunction στο σύστημα ανταμοιβής μας.

Το "μου αρέσει" είναι εμπειρία.

Το "θέλω" είναι ώθηση.

Σημειώστε το αυτό! 

Στον εγκέφαλο αυτά τα δύο δεν είναι το ίδιο πράγμα.

Ναι, και στα δύο εμπλέκεται η ντοπαμίνη. Αλλά όχι με τον ίδιο ρόλο.

Η ντοπαμίνη δεν είναι η χημική ουσία της χαράς. Είναι κυρίως η χημική ουσία της αναζήτησης και της κατεύθυνσης. Δηλαδή δεν σε κάνει να απολαμβάνεις. Σε κάνει να κυνηγάς. Και όπως έλεγε κι ο Βέγγος "Ξέρεις από βέσπα;"

Τις λέμε σαν να είναι περίπου το ίδιο πράγμα, ενώ δεν είναι ούτε καν κοντά.

Θέλω.

Πρέπει.

Μπορώ.

Χρειάζεται.

Έχω ανάγκη.

Έχω μάθει.

Μου αρέσει.

Τις πετάμε συνήθως χαλαρά, σαν να είναι λίγο-πολύ εναλλάξιμες. Και πάνω σε αυτή τη σύγχυση παίρνουμε αποφάσεις.

Μην μαζεύεις.

Ό,τι κατρακυλάει, έχει λόγο.

Δεν θυμάμαι να ζήτησα τίποτα.

Κάτι όμως μου δόθηκε.

Όχι ολόκληρο. Ποτέ ολόκληρο.

Δεν υπάρχει άλλο ή δεν αντέχω να δω;

Μπορεί να το φαντάστηκα.

Μπορεί να φαντάστηκα και εμένα.

Δεν ξέρω ποιο από τα δύο είναι χειρότερο.

Αν ξεκινήσω εξηγώντας τον δομισμό και τον μεταδομισμό θεωρητικά, θα τραβάμε τα βυζιά μας από τη βαρεμάρα. Εγώ οριακά σταμάτησα δηλαδή. Αλλά είναι σημαντική η κατανόηση τους στην καθημερινότητά μας. Γι'αυτό υπόσχομαι να τα βάλω κάτω και να τα πολτοποιήσω όσο μπορέσω ώστε να τα καταλάβω εγώ και μαζί με εμένα κι εσείς, εάν δεν τα ξέρατε.

Δεν τον είχε δει καν. Όχι να τον προσέξει κιόλας…

Εκείνη τη μέρα, μέσα στον κόσμο του αντιρατσιστικού, στους ήχους, στις φωνές και στις μυρωδιές του φεστιβάλ που εκείνος έμοιαζε με όλους τους άλλους και με κανέναν, εκείνη απλώς υπήρχε. Μιλούσε, γελούσε, κινούταν μέσα στον χώρο, χάζευε στους πάγκους, χωρίς να ξέρει ότι κάπου, λίγο πιο πέρα, την είχε ήδη ξεχωρίσει.

Εκείνος την είδε. Και η ιστορία έδειξε ότι δεν την είδε με τον τρόπο που κοιτάς έναν άνθρωπο και τον ξεχνάς μετά από λίγο.

Δεν της μίλησε.

Δεν έκανε τίποτα.

Απλώς την κοιτούσε.

Μια σκέψη που δεν είχε ακόμα λέξεις.