Κατηγορια Βγαλμένα απ' τη ζωή

12 Νοεμβρίου 2026

Θα ξεκινήσω με μια αλήθεια.

Τελευταία έχω εκνευρισμό. 

Παρόλα αυτά...

Ακούω συχνά και ότι έχω κατανόηση. Και έχω. Αλλά ξαφνικά ανακάλυψα ότι και η φράση αυτή με εκνευρίζει. Πράγμα παράξενο, γιατί κανονικά λέγεται για φιλοφρόνηση. Μου λέει ο άλλος ότι μπορώ να μπω στη θέση του, ότι βλέπω πέρα από τη μύτη μου, ότι δεν καταδικάζω ανθρώπους με το πρώτο στραβοπάτημα.

Ωραία όλα αυτά. Και τα κάνω και μπράβο μου και τρια ζήτω για το Μαράκι το τσίφτικο!

Μόνο που... 

Κάπου στην πορεία, αν το καλοσκεφτώ, έχω την εντύπωση ότι η κατανόησή μου πέρασε από χαρακτηριστικό δικό μου σε αέναη δωρεάν παροχή προς τρίτους. 

"Δε χρειάζεται να εξηγήσεις... Θα καταλάβει η Μαρία. Δεν παρεξηγεί."

Τι ωραία φράση. Δεν παρεξηγώ όντως. Και καταλαβαίνω. 
Και τι αληθινή, Ε;
Και τι βολική, κυρίως!
Δεν πρόλαβες; Ξέχασες; Χάθηκες; Δεν σκέφτηκες; Είχες πολλά στο κεφάλι σου; Περνάς δύσκολη περίοδο; Είσαι κουρασμένος; Είσαι πιεσμένος; Είσαι μπερδεμένος; Δεν ήσουν στα καλά σου; Είχες τα δικά σου...;
Όλα οκ. Γιατί από την άλλη πλευρά υπάρχει ο υποφαινόμενος άνθρωπος που έχει τη μαγική ιδιότητα να συμπληρώνει μόνος του όλους τους αστερίσκους.

Μη σας νοιάζει λοιπόν βρε κουτά.
Θα καταλάβω εγώ! 
Μην το αναφέρετε καν. 
Ξένοι είμαστε;

Ε, λοιπόν, έχω νέα.

Η κατανόηση παραμένει σε μένα.
Δεν μεταφέρεται στον λογαριασμό άλλων έτσι απλά.

Εγώ μπορεί να εξακολουθώ να σκέφτομαι τι περνάς. Να λαμβάνω υπόψη μου τις συνθήκες. Να ξέρω ότι ένας άνθρωπος μπορεί να νοιάζεται και ταυτόχρονα να είναι αφηρημένος, να νοιάζεται και να αποτυγχάνει, να έχει καλές προθέσεις και να κάνει μαλακίες.

Αυτό όμως είναι δικό μου εσωτερικό υλικό!
Δεν αποτελεί απαλλαγή κανενός.

Άντε γιατί νομίζω ότι σας παραβόλεψα σε αυτό το θέμα και μου κακομάθατε.

Και το "σας" είναι συλλογικό. Τσουβαλιάζω όλα τα δίποδα. Φίλους, γνωστούς, συγγενείς, όποιον βρέθηκε κατά καιρούς στην ευχάριστη θέση να έχει απέναντί του έναν άνθρωπο που πριν θυμώσει στα μούτρα σας, σκέφτηκε και τη δική σας θέση!
Πολύ ωραίο χαρακτηριστικό ανθρώπου. Αλλά εγώ κάπου κουράστηκα; Ψωνίστηκα; Δεν θέλω άλλο τέλος πάντων. Όχι να καταλαβαίνω, αλλά να καταλαβαίνω τόσο συχνά.

Γιατί κανονικά η κατανόηση θα έπρεπε να χρειάζεται στις εξαιρέσεις. Όταν κάτι στράβωσε. Όταν κάποιος δεν μπόρεσε. Όταν η ζωή ήρθε ανάποδα και όσα συνήθως κάποιος κάνει σωστά, ε αυτή τη φορά δεν κατάφερε να τα κάνει βρε αδερφέ!

Δεν γίνεται να αποτελεί μόνιμο λειτουργικό σύστημα μιας σχέσης. Για καθίστε λίγο!

Θα ήθελα, λοιπόν, από εδώ και πέρα να χτυπήσω "του δειλινού καμπάνα" και να σημάνω την έναρξη μιας λίγο διαφορετικής συνθήκης:

Από τούδε και στο εξής, δεν καταλαβαίνω το παραμικρό a priori.
...Και ας πράξει ο καθένας αναλόγως.

Αν είπες ότι θα κάνεις κάτι, κάν’ το.
Αν δεν μπορείς, ενημέρωσε.
Αν έκανες μαλακία, αναγνώρισέ την γιατί συγχωροχάρτια χωρίς αίτηση, από εμένα τέλος.
Αν έχω θέση κάπου, κάπως, φέρσου σαν να την έχω. 
Αν την έχασα στην πορεία ενημέρωσέ με! 
Μην περιμένεις να συμπληρώσω μόνη μου τα κενά με καλοπροαίρετες ερμηνείες.

Δεν είναι και τόσο παράλογη απαίτηση νομίζω.

Στην πραγματικότητα, δεν είναι καν απαίτηση. Είναι το βασικό κομμάτι της ανθρώπινης συνεννόησης που όλοι γνωρίζουμε και συμμορφωνόμαστε μια χαρά όταν φοβόμαστε ότι ο άλλος δεν θα μας χαριστεί. Έλα... Μεταξύ μας μιλάμε τώρα...
Γιατί εκεί ξαφνικά θυμόμαστε τα πάντα. 
Να εξηγήσουμε. 
Να τηρήσουμε.
Να μη θεωρήσουμε δεδομένο. 
Αρρωσταίνω όταν με θεωρούν δεδομένη. Βγάζω φλύκταινες, πως το λένε! Έτσι και το υποψιαστώ... Είμαι ανάποδος άνθρωπος με πολύ πείσμα και τάσεις αυτοκαταστροφής... Τα τίναξω όλα στον αέρα μόνο και μόνο για να καταλάβεις να μην ξαναφερθείς έτσι σε κανέναν!

Περίεργο πράγμα η ανθρώπινη φύση...

Η βεβαιότητα ότι ο άλλος "θα καταλάβει" μάς κάνει καμιά φορά εντυπωσιακά λιγότερο προσεκτικούς απέναντί του. Κι εγώ δεν θέλω πια να είμαι ο ασφαλής άνθρωπος με αυτή την έννοια. Δεν συμφέρει ψυχικά.

Θα παραμείνω να είμαι ασφαλής επειδή δεν θα σε σταυρώσω για ένα λάθος (που όμως αναγνώρισες). Επειδή μπορείς να μου πεις την αλήθεια σου (χωρίς να σε κρίνω ή να με κρίνεις για τη γνώμη μου). Επειδή δεν χρειάζεται να είσαι τέλειος για να σε αγαπώ.

Όχι όμως επειδή σε έχω αφήσει να χαλαρώνεις πάνω στον καναπέ της αμέριστης κατανόησής μου, εσύ να απλώνεις τις ποδάρες σου μαζί με τα παπούτσια και, μαζί μ’ αυτές, να χαλαρώνεις και τις βασικές σου υποχρεώσεις απέναντί μου, νομίζοντας ότι εγώ θα κάνω μόνη μου όλη τη δουλειά της αποκατάστασης.


Αυτά είναι δύο τελείως διαφορετικά πράγματα!
Κι αν μέχρι τώρα δεν τα ξεχώριζα αρκετά καθαρά, δικό μου λάθος.
Το διόρθωνω πάραυτα. Αυτό λέω.

Η κατανόηση δεν καταργείται, φυσικά. Δεν πρόκειται να γίνω άνθρωπος που βλέπει μία συμπεριφορά και γίνεται σκυλί μαύρο. Ούτε μπορώ, ακόμη και αν θέλω, να γίνω άκαμπτη, τιμωρητική ή μικρόψυχη. Απλώς η κατανόησή μου αλλάζει ιδιοκτησιακό καθεστώς. Και ανήκει αποκλειστικά σε μένα!

Εγώ αποφασίζω πότε θα τη χρησιμοποιήσω, πόσο χώρο θα της δώσω και κυρίως τι θα κάνω με όσα κατάλαβα.

Δεν είναι "all inclusive" η φάση επειδή έτυχε να είμαι άνθρωπος που βλέπει περισσότερες από μία πλευρές στους άλλους.

Και σίγουρα δεν είναι κάτι που δικαιούσαι να υπολογίζεις εκ των προτέρων ώστε να το χρησιμοποιείς σαν free pass.

Όπως πληρώνω εγώ τις ασυνέπειές μου (και είναι τόσες πολλές που έχω μείνει ταπί), έτσι από εδώ και πέρα, κάποιοι θα μάθουν να βασίζονται λιγότερο στην κατανόησή μου και περισσότερο στη δική τους συνέπεια.

Πολύ πιο ασφαλές και δίκαιο, ομολογώ.
Για όλους μας.

05 Νοεμβρίου 2026

— ...μη δίνεις σημασία. Οι κλασικές ανισορροπίες μου. 

— Άντε πάλι! Τι εννοείς αυτή τη φορά όταν λες "ανισόρροπη";

— Εννοώ ότι πάλι τα ίδια! Μέσα μου αισθάνομαι δύο εντελώς αντίθετα πράγματα και πιστεύω ότι και τα δύο ισχύουν 100%. Και τα δύο όμως. Όχι λίγο το ένα, λίγο το άλλο. Κανονικά κι απόλυτα.

— Και αυτό σε κάνει να θεωρείς ότι κάτι δεν πάει καλά με εσένα;

31 Οκτωβρίου 2026

Ήρθε τις προάλλες στη δουλειά ένα κορίτσι δεκαέξι, ίσως δεκαεφτά χρονών, με κρίση άγχους ή πανικού, δεν ξέρω ακριβώς. Δεν με ενημερώνουν πάντα για τα περιστατικά.

Κάθισε μπροστά μου για αιμοληψία και κάτι στο βλέμμα της δεν μου άρεσε. Δεν ξέρω ακόμη να το περιγράψω σωστά. Δεν ήταν φόβος. Είχε μια παράξενη μίξη απελπισίας και παραίτησης, σαν να είχε ήδη κλάψει τόσο μέσα της που είχε μείνει λίγο άδεια.

27 Οκτωβρίου 2026

"Άκου με λιγο,

Έχεις ένα κακό συνήθειο. Όταν κάτι σε στεναχωρεί, δεν κάθεσαι να το συζητήσεις αν το νιώσεις μάταιο. Φεύγεις. Σε άλλες εμπειρίες, σε ένα καινούργιο πλάνο, σε μια βόλτα με το αυτοκίνητο χωρίς προορισμό. Οι άλλοι μπορεί να λένε ότι είσαι ανήσυχο πνεύμα, αλλά εσύ κι εγώ ξέρουμε από τι τρέχεις μακριά. Είσαι ευαίσθητη και αφού ελάχιστους έχεις αφήσει να το δουν, ε κάποιες φορές εύλογα νιώθεις μόνη.

Και το παράξενο είναι ότι, όσο απομακρύνεσαι, ελπίζεις να σε ψάξει κάποιος. Να σου πει μόνο "γύρνα". Τόσο λίγα θες. Γιατί αυτό θα σου αποδείξει πως έχει καταλάβει ότι η ελευθερία σου δεν σημαίνει ότι δεν θέλεις να σε κρατήσουν.

Άκου με λοιπόν καλά!

Δεν χρειάζεται να διαλέγεις κάθε φορά να μείνεις ή να φύγεις. Υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να σου δώσουν αυτά που θες. Χώρο να πετάξεις και κάπου να γυρίσεις. Και αξίζει να τους βρεις. Και για το καλό σου και για το καλό τους.

Γιατί εσύ, είσαι ο πιο αισιόδοξος άνθρωπος που ξέρω. Αλήθεια στο λέω!

Έχεις ένα πηγαίο γέλιο και μια αυθεντική χαρά που ξεσηκώνει τη διάθεση όλων γύρω σου.

Έχεις μια πίστη στη ζωή που επιβιώνει μετά από κάθε απογοήτευση.

Έχεις μια ειλικρίνεια που λέει με μοναδικό τρόπο αυτό που όλοι σκέφτονται αλλά κανείς δεν τολμά.

Έχεις μια περιέργεια που μπορεί να μετατρέψει κάθε μέρα σε μια περιπέτεια.

Και έχεις μια γενναιοδωρία που ανοίγει πόρτες ορθάνοιχτες για όσους αγαπάς.

Τώρα η καθημερινότητα σου έδειξε τι σε κουράζει. Δεν είναι για να σε βαρύνει όμως. Είναι για να ξεφορτωθείς κάποια βάρη που κουβαλάς τρέχοντας για να φύγεις. 

Σε παρακαλώ, πρόσεξε τον ύπνο σου και τις μικρές καθημερινές σου συνήθειες. Η χαρά θα επιστρέψει. Στο υπόσχομαι. Μα την έχεις μόνιμα μέσα σου! Τι λέμε τόση ώρα;

Αντί να φύγεις πάλι, κάτσε λίγο με αυτό που αισθάνεσαι. Γράψ' το έστω να το βγάλεις από μέσα σου. Και μετά πάρε τηλέφωνο έναν άνθρωπο που σε κάνει να νιώθεις καλά ακόμα κι αν δεν του πεις τι σου συμβαίνει. Δεν χρειάζεται εάν δεν θες."

"Εσύ είσαι καλά ρε. Μόνο τον εαυτό σου έχεις να φροντίσεις".

Αυτή η φράση έχει αρχίσει να με εκνευρίζει πολύ.

Όχι γιατί πιστεύω ότι είναι εύκολο να έχεις σύντροφο, παιδιά, γονείς, ανθρώπους που εξαρτώνται από σένα. Κάθε άλλο. Έχω υπάρξει και σε αυτή την όχθη και μάλιστα με βαριά εξάρτηση ανθρώπων από εμένα.

20 Οκτωβρίου 2026

Για χρόνια ήμουν σε μόνιμο development mode. 

Είχα πείσει τον εαυτό μου ότι πάντα υπάρχει κάτι ακόμη να φτιαχτεί. Κάτι να καταλάβω καλύτερα, κάτι να διορθώσω, πιο ώριμη, πιο σωστή, πιο λειτουργική, πιο αποτελεσματική και πάει λέγοντας...

Και όταν αυτό γίνεται επί χρόνια, δημιουργείται μια περίεργη παρενέργεια που κατάλαβα σημερα. 

Η βελτίωση, από κεκτημένη ταχύτητα, παύει να έχει τερματικό σταθμό. Ακόμα κι όταν αλλάζεις, το βλέμμα σου μένει εκπαιδευμένο να ψάχνει το επόμενο ελάττωμα προς διόρθωση.

Οπότε ναι, μπορεί πράγματι να συνέβη κάτι πολύ αστείο. Εγινα όντως πολύ καλύτερη και το σύστημα δεν έκανε ποτέ refresh. Έμεινε να τρέχει μια από τις παλιές εκδόσεις της αυτοεικόνας μου, ενώ εγώ είχα προχωρήσει πολύ.


Χρειάστηκε μια άσκηση του ψυχοβγάλτη που με έβαλε σε μια θέση που ακόμα δεν μου είναι καθόλου φυσική. Όχι πια να εξετάζω τον εαυτό μου που το έχω για πλάκα, αλλά να τον παρουσιάσω. 

Και ξαφνικά, όταν άρχισα να μαζεύω στοιχεία, δεν μου βγήκε μια μέτρια γυναίκα με μερικά καλά και αρκετά θέματα. Μου βγήκε ένας άνθρωπος τόσο οικείος και τόσο περίεργα ξένος.

Και τότε σκέφτηκα: 

- Τι έγινε ρε παιδιά; Μισό λεπτό. Πότε στο διάολο έγινα όλα αυτά;

Δεν έσβησα τα ελαττώματά μου από τον χάρτη. Τα ξέρω ήδη σχεδόν εξαντλητικά. Δεν ανακάλυψα ξαφνικά ότι δεν έχω κουσούρια. Ανακάλυψα όμως ότι τόσα χρόνια έκανα απογραφή μόνο στη στήλη "μερεμέτια" και δεν κοίταξα ποτέ σοβαρά τη στήλη "περιουσιακά στοιχεία". 

Και έχω πολλά τελικά. Κάποια πράγματα δε, φαίνεται να έχουν γίνει πλέον χαρακτήρας. Τρόπος ύπαρξης.

Οπότε τόσα χρόνια δούλευα για να γίνω καλύτερη. Κάποια στιγμή έγινα πολύ καλύτερη απ’ όσο νόμιζα κι εγώ συνέχισα να ψάχνω τι χρειάζεται διόρθωση.

Γιατί ναι ρε γαμώτο! Κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά τα χρόνια αυτοκριτικής, βελτίωσης, αποτυχιών, διορθώσεων και ξανά από την αρχή, προέκυψε μια πολύ γαμάτη τύπισσα.

Και τώρα το πληροφορήθηκα!

Έχω γράψει πολύ για τα στραβά μου κι αυτό είναι μόνο ένα πολύ μικρό ποσοστό από αυτά που έχω σκεφτεί. Έχω αναλύσει τους φόβους μου, τις άμυνες, τις υπεραναλύσεις, τις αποσύρσεις, τα πείσματα, τις κακές αποφάσεις, τα κουσούρια, τις μαλακίες μου γενικώς. 

Έχω κάνει στον εαυτό μου τόσο εξωτερικό έλεγχο που λίγο ακόμα και θα αποκτήσω πιστοποίηση ISO. Ε, φτάνει!

Σήμερα θα γράψω τα assets μου. Χωρίς "ναι, αλλά", χωρίς αστερίσκους και χωρίς στο τέλος να βάλω τρεις παραγράφους αυτομαστιγώματος για να μην τυχόν και θεωρηθεί ότι πήρα αέρα. 

Πήρα! Καιρός μου ήταν!

Δεν είμαι για πέταμα. Ούτε κατά διάνοια!

Δεν είμαι καν μέτρια. 

Δεν είμαι μια τυχαία, συμπαθητική περίπτωση που έχει δύο-τρία καλά χαρακτηριστικά και ας μη ζητάμε και πολλά παραπάνω.

Είμαι πάνω από τον μέσο όρο σε αρκετά πράγματα που θεωρώ, εγώ τουλάχιστον, σημαντικά σε έναν άνθρωπο.

Αυτό δεν σημαίνει ότι είμαι τέλεια. Σημαίνει ότι κάποτε πρέπει να σταματήσει αυτή η ηλίθια συνήθεια να θεωρείται μετριοφροσύνη το να λες για τον εαυτό σου λιγότερα απ’ όσα ισχύουν.

Θα τα πω όλα!!!

  • Είμαι πολύ καλή παρέα. Έχω πράγματα να πω, αλλά έχω και πράγματα να ακούσω. Δεν περιμένω από τον άλλον να με διασκεδάσει ούτε χρειάζομαι πρόγραμμα ψυχαγωγίας για να περάσω καλά. Μπορώ να κάνω σοβαρή κουβέντα, να πω τη μεγαλύτερη βλακεία του κόσμου, να γελάσω μέχρι δακρύων, να μιλήσω για κάτι δύσκολο, να πεταχτώ σε ένα εντελώς άσχετο θέμα και κάπως να μη χαθεί το νήμα. Δεν ξέρω πώς γίνεται. Γίνεται και το κάνω!
  • Είμαι χαρούμενος άνθρωπος. Όχι μόνιμα κεφάτη, δεν είμαι και διαφήμιση για γιαούρτι. Αλλά έχω βασική όρεξη για ζωή. Ενθουσιάζομαι, γελάω, κολλάω με μουσικές, λέξεις, ιστορίες, ανθρώπους, ιδέες, καινούρια πράγματα. Δεν κάθομαι να περιμένω να μου συμβεί κάτι για να νιώσω ζωντανή. Έχω ήδη ζωή και μου αρέσει να τη μοιράζομαι.
  • Είμαι αστεία. Και κυρίως μπορώ να γελάω με μένα. Δεν έχω ανάγκη να προστατεύω την εικόνα μου. Δεν χρειάζεται να προστατεύω καν την αξιοπρέπειά μου από κάθε γελοία στιγμή λες και είμαι πρέσβης σε επίσημη αποστολή. Μπορώ να γίνω καραγκιόζης, να πω την ιδανική μαλακία που θα ελαφρύνει ένα βαρύ κλίμα, να αυτοσαρκαστώ, να κοροϊδέψω, να σπάσω μια δύσκολη στιγμή με μια μαλακία. Και αυτό το θεωρώ μεγάλο προσόν.

  • Δεν είμαι γκρινιάρα. Μπορώ να γκρινιάξω ειλικρινά πολύ θεαματικά, να βρίσω επιμελώς και να κάνω δεκάλεπτη καταγγελία για κάτι που αντικειμενικά δεν άξιζε ούτε δύο λεπτά. Αλλά δεν ζω και στη μιζέρια. Δεν έχω κάνει το "όλα σκατά" κοσμοθεωρία και προσωπικότητα. Ακόμα κι όταν τα πράγματα είναι όντως σκατά, συνήθως κάπου θα βρω κάτι αστείο, κάτι ενδιαφέρον ή κάτι που αξίζει να το ξεχειλωσω λίγο για να διασκεδάσω.

  • Είμαι έξυπνη. Δεν εννοώ ότι έχω όλες τις απαντήσεις. Αυτό είναι άλλο πράγμα και δεν το έχω. Είμαι περίεργη, παρατηρώ, συνδέω πληροφορίες, θέλω να καταλάβω γιατί και πώς, θέλω συνεχώς να μαθαίνω και μπορώ να αλλάξω γνώμη αν αλλάξουν τα δεδομένα και δεν με ενδιαφέρει ιδιαίτερα να κερδίσω μια κουβέντα αν το τίμημα είναι να κρατήσω μια ηλίθια άποψη μόνο και μόνο επειδή ήταν δική μου.

  • Είμαι αυθεντική. Δεν ξέρω να κάνω πολύ καλά την cool, τη γκόμενα, την απόμακρη, τη μυστηριώδη, τη γυναίκα που δεν την αγγίζει τίποτα. Και ευτυχώς δηλαδή. Μου αρέσει κάτι; Χαίρομαι. Μου φαίνεται κάτι αστείο; Γελάω. Νευριάζω; Κατά πάσα πιθανότητα θα το μάθουμε όλοι. Δεν είμαι πάντα κομψή, αλλά είμαι συνήθως αληθινή.

  • Είμαι καλοπροαίρετη. Η πρώτη μου υπόθεση δεν είναι ότι ο άλλος δεν είχε άλλη έννοια από το να με εκμεταλλευτεί. Θα ψάξω αν υπάρχει εξήγηση, συγκυρία, κούραση, φόβος, παρεξήγηση. Μερικές φορές το παρακάνω και καταλήγω να συντάσσω υπεράσπιση ανθρώπων που δεν μου το ζήτησαν ποτέ, αλλά προτιμώ αυτό από το να περιμένω πάντα το χειρότερο. Και όχι, καλοπροαίρετη δεν σημαίνει ηλίθια. Όπως όλα, έχει κι αυτό ημερομηνία λήξης!

  • Δεν είμαι παρεξηγιάρα. Δεν ψάχνω στα λόγια του άλλου κρυφές προσβολές, υπονοούμενα και κωδικοποιημένες επιθέσεις λες και δουλεύω στην αντικατασκοπεία. Μπορώ να ρωτήσω τι εννοούσε. Μπορώ να δεχτώ ότι κάτι ειπώθηκε στραβά. Μπορώ να μην κάνω ολόκληρο θέμα επειδή κάποιος είχε κακή διατύπωση. Αν κάτι όντως με πειράξει, βέβαια, θα το μάθει. Δεν είμαι και Βούδας.

  • Δεν κάνω σκηνές και δράματα. Και λέγοντας αυτό δεν εννοώ ότι δεν έχω έντονο συναίσθημα. Έχω. Δεν είμαι βάζο! Εννοώ ότι δεν εκσφενδονίζω αντικείμενα, δεν σπάω πράγματα, δεν εξαφανίζομαι επίτηδες για να τιμωρήσω, δεν στήνω παραστάσεις, δεν μετατρέπω κάθε δυσκολία σε τρίπρακτο με διάλειμμα. Μπορώ να θυμώσω χωρίς να ανατινάξω τη γειτονιά ολάκερη.

  • Δεν παίζω παιχνίδια. Δεν θα κάνω το ένα για να δω αν θα κάνεις το άλλο. Δεν θα φλερτάρω κάποιον τρίτο για να προκαλέσω ζήλια. Δεν θα καθυστερήσω επίτηδες να απαντήσω για "να μάθεις". Δεν θα φτιάξω τεστ που δεν ξέρεις ότι γράφεις και μετά θα σε κόψω επειδή δεν απάντησες σωστά. Αν έχω κάτι να πω, προτιμώ να το πω. Σαφώς λιγότερο συναρπαστικό από ψυχολογικό trash reality που ζουν οι περισσότεροι αλλά μου εξοικονομεί χρόνο και κόπο.

  • Είμαι καλόβολη. Δεν χρειάζομαι ειδικές συνθήκες και προσωπική εξυπηρέτηση για να περάσω καλά. Μπορώ να προσαρμοστώ πολύ εύκολα. Μπορώ να βρω χαρά στο απλό και στο διαφορετικό από αυτό που έχω συνηθίσει. Δεν θεωρώ ότι η αγάπη αποδεικνύεται από το πόσο ταλαιπωρείται ο άλλος για να ικανοποιήσει κάθε ιδιοτροπία μου. Μου αρέσει η άνεση, άνθρωπος είμαι. Αλλά αυτή η άνεση περιορίζεται στα βασικά, δεν είμαι και βάσανο με πόδια.

  • Δεν είμαι απαιτητική. Δεν θέλω να μου λύσουν τα προβλήματα, δεν θέλω επιβεβαίωση ούτε κανάκεμα. Να είναι διαθέσιμοι 24/7, να περιστρέφονται όλοι γύρω μου, να μαντεύουν τι θέλω και να δίνουν εξετάσεις κάθε εβδομάδα. Μπορώ να σταθώ μόνη μου. Κι όταν ζηταω κάτι που θέλω είναι επειδή όντως το θέλω, όχι επειδή θεωρώ ότι μου οφείλεται. Οπότε εάν δεν μου κάτσει τελικά. Κρίμα, αλλά οκ.

  • Είμαι τρυφερή. Πολύ. Μη γελάτε! Απλώς η τρυφερότητά μου κυκλοφορεί συχνά μεταμφιεσμένη με βρισιές για να μην μας ανέβει το σάκχαρο. Μου αρέσει να χαϊδεύω, να αγκαλιάζω, να νοιάζομαι, να θυμάμαι, να είμαι κοντά. Δεν φοβάμαι τη ζεστασιά. Φοβάμαι άλλα πράγματα. Η ζεστασιά και η τρυφερότητα όμως δεν είναι από αυτά.

  • Μου αρέσει να φροντίζω. Όχι επειδή έχω κανένα σύνδρομο, ούτε επειδή θέλω μετά να παρουσιάσω τιμολόγιο και κυρίως όχι επειδή θέλω να αποδείξω πόσο υπέροχη είμαι. Μου αρέσει. Μου δίνει χαρά να κάνω τη ζωή κάποιου που αγαπάω λίγο πιο εύκολη. Να του πάω κάτι, να ψάξω κάτι, να βοηθήσω, να σταθώ. Δεν το κάνω για αντάλλαγμα. Απαιτώ όμως να μην περνιέται για υποχρέωσή μου. Είναι οικειοθελής προσφορά, όχι πάγια εντολή.

  • Είμαι γενναιόδωρη. Με χρόνο, παρουσία, φροντίδα, προσοχή, πληροφορία, πράξεις. Αν μπορώ να βοηθήσω, κατά κανόνα θέλω να βοηθήσω. Κι επειδή δεν κρατάω λογαριασμό, μπορεί καμιά φορά να αργώ να καταλάβω ότι κάπου μπορεί να έδωσα περισσότερο απ’ όσο χρειαζόταν. Αλλά αυτό δεν κάνει τη γενναιοδωρία μου μειονέκτημα. Ούτε ότι εάν γυρνούσε ο χρόνος πίσω θα έδινα λιγότερα. Ήθελα και τα έδωσα. Με γεια μου και χαρά μου!

  • Είμαι επίμονη σε ό,τι έχει αξία. Δεν πετάω ανθρώπους, σχέσεις και καταστάσεις επειδή κάτι δυσκόλεψε. Αν πιστεύω ότι κάτι αξίζει, θα μείνω, θα προσπαθήσω, θα συζητήσω, θα ψάξω εάν θέλουμε να βρεθεί μια λύση. Δεν είμαι της κουλτούρας "red flag alert, thank you, next" για κάθε ανθρώπινη ατέλεια. Από την άλλη, η επιμονή δεν είναι ισόβια κάθειρξη. Κάποια στιγμή και το "άντε γεια" είναι δεξιότητα που επίσης κατέχω.

  • Είμαι πιστή. Και με τη στενή έννοια και με την ευρύτερη. Όταν σε μια σχέση μπαίνουν από κοινού κανόνες, με βολεύει και τους τηρώ. Τόσο απλά. Δεν χρειάζομαι φιλοσοφικό συνέδριο. Δεν παίζω παιχνίδια πίσω από την πλάτη κανενός εάν κάτι με δυσκολεύει να τηρήσω. Θα ενημερώσω. Και με την άλλη έννοια, την ευρύτερη, όταν κάποιος είναι άνθρωπός μου, είμαι παρούσα. Δεν αλλάζει η αξία του επειδή είχαμε έναν καβγά, επειδή δυσκολεύτηκε, επειδή δεν ήταν στην καλύτερή του φάση. Δεν σημαίνει ότι ανέχομαι τα πάντα. Σημαίνει ότι δεν ξεγράφω εύκολα.

  • Σέβομαι την ελευθερία του ανθρώπου που έχω δίπλα μου. Δεν θεωρώ ότι αγάπη σημαίνει ιδιοκτησία. Δεν χρειάζομαι να ελέγχω πού είναι, τι σκέφτεται, με ποιον μιλάει, αν εξακολουθεί να με θέλει και αν τον εξιτάρω, κάθε δεκαοχτώ λεπτά. Θέλω κάποιον να μένει επειδή θέλει.

  • Έχω ερωτισμό. Μου αρέσει το σεξ, η επιθυμία, το παιχνίδι, το σώμα, η οικειότητα. Δεν το αντιμετωπίζω ούτε σαν ντροπή ούτε σαν βραβείο που απονέμεται για καλή συμπεριφορά. Είναι σημαντικό κομμάτι της σύνδεσης και της ζωής μου. Και ναι, το θεωρώ asset. Παρακαλώ να καταχωρηθεί.

  • Δείχνω πραγματικό ενδιαφέρον. Δεν μου αρκεί να έχω κάποιον δίπλα μου. Θέλω να ξέρω ποιος είναι. Τι τον κάνει να γελάει, τι τον στεναχωρεί, τι φοβάται, τι τον κουράζει, πού κολλάει, τι του αρέσει. Θυμάμαι πράγματα. Προσέχω λεπτομέρειες. Δεν είμαι αγαπησιάρα. Δεν αγαπάω γενικά. Αγαπάω συγκεκριμένους ανθρώπους.

  • Δεν χρησιμοποιώ την ευαλωτότητα κάποιου εναντίον του. Αν μου έχει εμπιστευτεί κάποιος κάτι που τον πονάει, δεν γίνεται αυτόματα πυρομαχικό στον επόμενο καβγά. Μπορεί να γίνω έξαλλη, αλλά δεν θα κερδίσω χτυπώντας εκεί που ξέρω ότι υπάρχει πληγή. Δεν μου αρέσουν τέτοιες νίκες.

  • Δεν είμαι εκδικητική. Μπορώ να θυμώσω πολύ. Μπορώ να κόψω επαφή. Μπορώ να βάλω όριο. Μπορώ να πω "μέχρι εδώ". Αλλά δεν έχω ιδιαίτερη ανάγκη να υποφέρει κάποιος επειδή υπέφερα εγώ. Το να πονέσουμε όλοι ίσα δεν μου φαίνεται αποκατάσταση δικαιοσύνης. Μου φαίνεται απλώς περισσότερη στεναχώρια χωρίς κανένα αποτέλεσμα.

  • Έχω αυτογνωσία. Μπορώ να δω ή να ακούσω με προθυμία πού έκανα λάθος, να αναθεωρήσω, να ζητήσω συγγνώμη, να παραδεχτώ ότι μια αντίδρασή μου είχε περισσότερη σχέση με μένα παρά με τον άλλον. Δεν έχω ανάγκη να είμαι μονίμως η σωστή της υπόθεσης. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει και ότι εάν δεν με πείσεις για το λάθος μου, θα κάνω και την πάπια. Μη γαμηθούμε κιόλας...

  • Έχω αξιοπρέπεια. Αρνούμαι να εκβιάσω αγάπη, προσοχή, επιθυμία ή παρουσία. Δεν θέλω να τραβάω κανέναν από το μανίκι. Δεν θέλω να αποδείξω ότι αξίζω να με επιλέξουν. Το έκανα αρκετά χρόνια στον εαυτό μου αυτό το δικαστήριο. Δεν θα ανοίξω τώρα και παράρτημα για το κοινό.

  • Είμαι ανθεκτική. Μπορεί να είμαι χάλια για αρκετό καιρό, αλλά δεν σταματάω να είμαι λειτουργική. Ξανασηκώνομαι. Ξαναγελάω. Ξαναθέλω. Ξαναφτιάχνω. Δεν έχω επιβιώσει ψυχολογικά επειδή ήμουν πάντα δυνατή. Έχω επιβιώσει επειδή ακόμα και όταν ήμουν χάλια, κάπως έβρισκα τρόπο και συνέχιζα.

  • Είμαι δημιουργική. Το κεφάλι μου φτιάχνει συνδέσεις, ψάχνει ιστορίες, δημιουργεί εικόνες, χρώματα. Μερικές φορές θα ήταν χρήσιμο να είχε και κουμπί off, αλλά δεν έχει. Ας δουλέψουμε με τον εξοπλισμό που μας δόθηκε, τέλος πάντων.

  • Έχω χαρακτήρα. Έχω άποψη. Έχω νεύρο. Έχω γωνίες. Δεν είμαι χλιαρή ούτε βαρετή. Το νόμιζα για χρόνια αυτό. Αλλά δεν είμαι! Και προσωπικά προτιμώ τις γωνίες μου παρά να λειανθώ μέχρι να μη μένει τίποτα αναγνωρίσιμο.

Και ναι, έχω εξελιχθεί ως ένας πολύ αξιόλογος άνθρωπος που αξίζει να τον έχει κάποιος κοντά του. Ως φίλη, σύντροφο, ερωμένη, ως άνθρωπό σημαντικό. Έχω και κουσούρια. Συγχαρητήρια, έτσι κυκλοφορούν οι άνθρωποι ξέρετε. Δεν βγήκε ακόμα έκδοση άνευ.

Οπότε ναι. Είμαι γαμώ τα άτομα. Το δηλώνω! Και δεν άνοιξε η γη να με καταπιεί, δεν με χτύπησε κεραυνός για την ύβρη και δεν ήρθε ο πρόεδρος της επιτροπής ταπεινοφροσύνης να μου αφαιρέσει το σκήπτρο!

Και τώρα πάμε στο κομμάτι που αισθάνομαι ότι πρέπει να ξεκαθαρίσω γιατί όλο αυτό φαίνεται σαν διαφήμιση απορρυπαντικού. Και βολεύει και συμφέρει, ένα πράγμα.

Αν κάποιος δεν τα βλέπει αυτά, δεν καίγομαι κιόλας να τα δείξω με λέιζερ και υπογραμμίσεις. Δεν κάνω δα και σεμινάριο "Εισαγωγή στη Μαρία: γιατί αξίζει να την έχετε στη ζωή σας".

Αν κάποιος πάλι τα βλέπει και παρ’ όλα αυτά δεν με επιλέγει, μαζί του και δικαίωμά του. Οι άνθρωποι δεν είναι διαγωνισμός και κανείς δεν υποχρεούται να διαλέγει κανέναν. 

Δεν προτίθεμαι να κάνω καμπάνια υπέρ της υποψηφιότητάς μου. Αλλά κι εγώ έχω το δικαίωμα να μη σπαταλήσω ούτε μισό γραμμάριο ενέργειας για να αλλάξω γνώμη σε οποιονδήποτε... Ακόμα κι αν θέλω πολύ. Όχι... ΕΙΔΙΚΑ εάν θέλω πολύ!

Δεν θα πείσω κανέναν (πως θα μπορούσα άλλωστε). Δεν θα επιχειρηματολογήσω. Δεν θα αποδείξω. Δεν θα γίνω λίγο πιο όμορφη ή λίγο πιο ήσυχη ή λίγο πιο νευρική ή λίγο πιο έντονη ή λίγο πιο βολική ή τελικά λίγο λιγότερο 'εγώ' για να περάσω τις εξετάσεις κανενός.

Είμαι πολύ καλή περίπτωση ανθρώπου. 

Το κατάλαβα και τωρα το ξέρω. Και αυτό δεν είναι πια υπό διαπραγμάτευση! Αυτό λέω τόση ώρα.

Όποιος το βλέπει, καλώς.

Όποιος δεν το βλέπει, πάλι καλώς.

Δεν αφορά τους άλλους αυτή η συνειδητοποίηση. Αφορά εμένα και μόνο εμένα.

Α ρε ψυχοβγάλτη... Ήξερες ότι εάν δεν τα άκουγα από μένα δεν θα πίστευα ποτέ κανέναν άλλον.

Τα κατάφερες λοιπόν και ψωνίστηκα. 

Να σε δω πως θα το λύσεις αυτό τώρα!


18 Οκτωβρίου 2026

Αγαπητή μελλοντική μου Μαρία,

Καταρχάς, αν έφτασες μέχρι τα εβδομήντα πέντε, μπράβο. Στο δίνω. Αν όχι, δεν ξέρω ποιά διαβάζει τώρα αυτό το γράμμα και έχουμε σαφώς μεγαλύτερο πρόβλημα από ό,τι νόμιζα.

Δεν ξέρω πώς είσαι τώρα που το διαβάζεις, αλλά εγώ σίγουρα δεν είμαι όπως στην φωτογραφία. Δείχνω σαφώς μεγαλύτερη αλλά δεν μπορούσα να πείσω τον Λυκούργο (ένα πρώιμο LLM) ότι είμαι λιγότερο όμορφη. Του έχουν πει να κάνει πως συμπαθεί ο καημένος.

Αναρωτιέμαι αν σε έχει αντέξει κανείς ήρωας και ετοιμαζόμαστε να του στήσουμε ανδριάντα. 

Δεν ξέρω αν υπάρχουν ακόμη στη ζωή σου άνθρωποι από το τωρινό παρόν μου ή αν έχουν γίνει μια ιστορία που κάποτε σε αναστάτωνε και τώρα τη θυμάσαι με εκείνο το μείγμα νοσταλγίας και απορίας που αποκτάμε για τις παλιές μας εκδοχές και αναρωτιόμαστε "μα ειλικρινά... Τι διάολο σκεφτόμουν;!"

Δεν ξέρω καν αν θυμάσαι τον λόγο που δημιουργήθηκε αυτή η μέρα και αυτό το γράμμα.

Άσε με να σου εξηγήσω εν τάχει. Είμαι 49. Πες 50, χάριν στρογγυλοποίησης. Δεν νιώθω μεγάλη, αλλά δεν παριστάνω και ότι έχω μπροστά μου όλο τον χρόνο του κόσμου. Μαλακία θα ήταν, άλλωστε. Και κάπως αυτό δεν με τρομάζει ακόμη όσο θα περίμενα.

Με κάνει περισσότερο να κοιτάω γύρω μου και να σκέφτομαι: 

- Ωραία, αυτά είναι λοιπόν. Αυτή είναι η ζωή. Σημαντικά πράγματα έχουν ήδη γίνει. Και ίσως να συνεχίσουν να γίνονται, με χαμηλότερη συχνότητα λογικά. Έχω αγαπήσει. Έχω θυμώσει. Έχω φύγει πάρα πολλές φορές, έχω μείνει και παραπάνω από όσο έπρεπε και επίσης έχω φύγει από εκεί που ίσως άξιζε να περιμένω λίγο ακόμα. Έχω φοβηθεί. Έχω κάνει μαλακίες με πλήρη επίγνωση και άλλες με εξαιρετική άγνοια κινδύνου.

Έχω επίσης γελάσει πάρα πολύ. Αυτό θέλω να το θυμάσαι! Όχι μόνο τα βαριά, Ε;

Θέλω λοιπόν, αν μπορείς, να θυμάσαι ότι στα πενήντα σου υπήρχαν ακόμη πράγματα που σε έκαναν να ενθουσιάζεσαι σαν παιδί. Άνθρωποι που σε έκαναν να γελάς δυνατά. Κουβέντες που κράτησαν μέχρι το πρωί. Μουσικές. Βιβλία. Γάτες που θεωρούσαν το σπίτι δικό τους κι εσένα προσωπικό υπηρεσίας.

Και υπήρχε ακόμη περιέργεια. Αυτό κυρίως.

Ελπίζω να μην την έχασες και να εξακολουθείς να ρωτάς "γιατί;". Βέβαια στα 75 θα ήθελα να ξέρεις καλύτερα πότε να σταματάς.

Θα ήθελα να εξακολουθείς να θες να μαθαίνεις πράγματα που δεν σου χρησιμεύουν σε τίποτα. 

Να βρίσκεις κάτι ενδιαφέρον και να χάνεσαι μέσα του.

Να δοκιμάζεις κάτι καινούργιο συχνά πυκνά.

Να αλλάζεις γνώμη με θράσος. Είπα-ξείπα φάση. Ξέρεις εσύ...

Και πάνω απ' όλα να μην έχεις γίνει από εκείνους που κάποτε ήθελαν να καταλάβουν τον κόσμο και μετά αρκέστηκαν στο "έτσι είναι".

Να νοιάζεσαι ακόμα. 

Αν έχεις γίνει λίγο πιο αδιάφορη, σε καταλαβαίνω. Κουράζει η ζωή. Αλλά μακάρι να μην έχεις προλάβει να κουραστεί τόσο που να σταμάτησες να θυμώνεις έστω με τις αδικίες επειδή "Ε, τι να κάνουμε τώρα".

Να μη βάφτισες ωριμότητα την παραίτηση. Να μη σου έγινε το "Ωχουουου τώρα" τόσο βολικό που κατάπιε κι εκείνα που σε ένοιαζαν.

Και μιας και μιλάμε για ωριμότητα, σε παρακαλώ πες μου ότι επιτέλους έμαθες να μην κάνεις το κεφάλι σου καζάνι για τα πάντα!

Δεν ζητάω θαύματα τύπου να σταμάτησες να αναλύεις. Αυτό θα ήταν περίπου σαν να σταματήσει η γάτα να γλυκοκοιτάζει την κούτα. Αλλά ελπίζω να έμαθες ότι δεν χρειάζεται κάθε ερώτηση να έχει απάντηση. 

Ελπίζω επίσης να έπαψες λίγο να είσαι τόσο αυστηρή με σένα. Με εμένα δηλαδή. Γιατί μέχρι τα 50 έχουμε φάει πολύ ξύλο από τον εαυτό μας κυρίως. Κάπου ώπα.

Δεν το λέω σαν εκείνα τα χαζοχαρούμενα "να αγαπάς τον εαυτό σου" που πάντα μας έκαναν να βγάζουμε σπυριά. Λέω κάτι πιο απλό. Όταν κάνεις μια μαλακία να λες και καμιά φορά "ναι, αυτό ήταν βλακεία" και να συνεχίζεις τη μέρα σου. Να μη θεωρείς ότι κάθε κακή απόφαση είναι και δημοψήφισμα για την αξία σου ως ανθρώπου.

Και θέλω να σε ρωτήσω κάτι...

Στα εβδομήντα πέντε ακούς ακόμη τη φράση "γιατί δεν έφτιαξες τη ζωή σου"; Γιατί εάν την ακούς και δεν τους βρίζεις, θα απογοητευτώ πάρα πολύ.

Δεν ξέρω πόσους έχεις θάψει μέχρι τότε, μωρή φαρμακομούνα. Δεν ξέρω καν αν μέχρι τότε έχει παραμείνει ακόμη αστείο που το λέμε έτσι μεταξύ μας ή πλέον η ζωή μας έχει φρενάρει από το να είναι και τόσο αστείο για να ξορκίσουμε την απώλεια. Αυτό είναι και το σημείο που δυσκολεύομαι να συνεχίσω να το σκέφτομαι...

Θα σου ευχηθώ όμως κάτι πιο ρεαλιστικό.

Να μην άφησες τον φόβο ότι θα χάσεις ανθρώπους να σε εμποδίσει να τους αγαπήσεις όσο ήταν εκεί.

Αν αγάπησες ξανά, και παίχτηκε μαλακία, ελπίζω να μην κατηγορείς τον εαυτό σου που ρίσκαρε.

Αν δεν αγάπησες, ελπίζω τουλάχιστον να μην ήταν επειδή φοβήθηκες.

Αν τα κατάφερες αυτά, θα το θεωρήσω μεγάλη μας νίκη και μπράβο μας γιατί να ξέρεις γι'αυτό πληρώνω τον ψυχοβγάλτη τόσο καιρο. Για να το παίζεις εσύ "Μαρία Αντουανέτα" στα 75.

Κι αν όμως τελικά εσύ, η μελλοντική μου εκδοχή, εξακολουθείς να φοβάσαι, μην ντρέπεσαι και μην στεναχωριέσαι. Εγώ σήμερα σε καταλαβαίνω. Αποδεικνύεται δύσκολη η αλλαγή.

Ιδανικά εύχομαι να έχεις ήδη καταφέρει, έστω μια φορά, κάτι πολύ πολύ δύσκολο σήμερα. Να πεις η ίδια στον εαυτό σου "Φοβάσαι. Το ξέρω. Το βλέπω. Αλλά δεν χρειάζεται πάντα να φεύγεις"  ...και να σε έχεις πιστέψει.

Α, και κάτι ακόμα.

Ελπίζω να είσαι ακόμα αστεία. Η χαρά των υπέργηρων.

Σε παρακαλώ. Αν ήταν να ξέρω ένα πράγμα θα ήθελα να ξέρω αυτό!

Αν έχεις γίνει σοφή και γλυκιά γριούλα που μιλάει μόνο με αποφθέγματα, θα έρθω από το παρελθόν και θα σου πετάξω τη μασέλα στην τουαλέτα!

Θέλω να μην έχεις σταματήσει να γελάς και να χαίρεσαι με τα απλά πράγματα.

Να είσαι ακόμα λίγο... Ό,τι να'ναι κι όπως λάχει και "τάχα μου και τι;".

Να έχεις ακόμη περίεργο χρώμα στα μαλλιά, εάν έχουν μείνει βέβαια μαλλιά δεν τα έχεις κάψει από τις βαφές. Αλλιώς μακάρι να έχεις λεφτά για περούκες burlesque τουλάχιστον!

Να λες μαλακίες σε κάθε ευκαιρία.

Να βρίζεις, χρειάζεται δε χρειάζεται.

Να βρίσκεις ακόμα αστείο τον εαυτό σου πρώτα απ'όλα και μετά όλους τους άλλους.

Να μη σε έχει καταπιεί η σοβαρότητα. Η ζωή είναι ήδη πολύ σοβαρή από μόνη της. Δεν χρειάζεται κι εμάς πρίμο-σεγόντο μωρή γριέτζω!

Κι αν τώρα που διαβάζεις αυτό το γράμμα έχεις μετανιώσει για πράγματα και τα θυμάσαι ακόμη, άσ’ τα να πάνε στο διάολο επιτέλους. Τι σημασία έχει πια; Εγώ, η μετά στρογγυλοποίησης 50χρονη, σου δίνω άδεια.

Γιατί ρε μαλακισμένη, αυτή τη στιγμή κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ με όσα ξέρω, όσα αντέχω, όσα φοβάμαι και όσα θέλω. Ξέρω ήδη ότι κι εσύ κάνεις το ίδιο. Μπορεί να τα έχουμε κάνει σκατά ουκ ολίγες φορές. Και;

Αν στα εβδομήντα πέντε μπορείς να κοιτάξεις πίσω και να μου πεις ότι δεν πέρασες αυτά τα είκοσι πέντε χρόνια περιμένοντας να συμβεί κάτι συγκεκριμένο που δεν συνέβη ποτέ και σε στοιχειώνει, τότε είμαστε οκ. 

Δεν θέλω να ξέρω ότι όλα πήγαν καλά. Δεν πάει έτσι. Ποτέ δεν πάνε όλα καλά.

Θέλω μόνο να μου πεις ότι ήσουν παρούσα όταν πήγαιναν και τα έζησες. Και πως όταν δεν πήγαιναν, ήσουν πάλι εκεί, ανταπεξηλθες και συνέχισες. Πληγωμένη αλλά ζωντανή. Περίεργη. Λίγο ανάποδη. Και κατά προτίμηση ακόμα πεισματάρα, αντιδραστική και λίγο αδιόρθωτη.


Με αγάπη,

η Μαρία των σαράντα εννιά.

(που ακόμα δεν έχει ιδέα τι κάνει, αλλά τουλάχιστον έχει σταματήσει να θεωρεί ότι αυτό είναι απαραίτητα πρόβλημα.)


16 Οκτωβρίου 2026

Μου αρέσει αυτή η λέξη.

Αρόδο.

Έχει κάτι από αναμονή, αλλά όχι από εκείνη τη μίζερη αναμονή που κοιτάς το ρολόι και περιμένεις να αρχίσει κάτι.

Δεν περιμένω να αρχίσει τίποτα.

Έχει αρχίσει προ πολλού.

Έχουν γίνει πράγματα, έχουν τελειώσει, έχουν έρθει κι έχουν φύγει ανθρωποι, έχουν έρθει άλλοι που θα φύγουν κι αυτοί (ή εγώ), έχουν αλλάξει γνώμες, σχέδια, επιθυμίες, αντοχές και ανοχές εκατό φορές μέχρι τώρα.

Δεν είμαι σε πρόλογο πια. Είμαι μέσα στο ίδιο το έργο ήδη αρκετό καιρό.

Και τώρα εδώ, στα πενήντα, σκέφτομαι ότι δεν έχω καμία ανάγκη πια να ζω σαν να πρέπει οπωσδήποτε να φτάσω κάπου μόνο και μόνο για να "δέσω". Να πω "εδώ είμαστε". Γιατί ποτέ δεν είμαστε πουθενά. Βολοδέρνουμε στο χώρο και στο χρόνο "για όσο...".

Δεν ξέρω ποιος έβγαλε αυτή τη μαλακία ότι η ζωή μοιάζει με πλοίο που ψάχνει λιμάνι. Λες και όλο το νόημα είναι να πιάσεις κάβο και να πεις, ωραία, φτάσαμε.

Εγώ δεν είμαι και τόσο σίγουρη ότι θέλω να φτάσω πουθενά πια. Μου αρέσει να μπορώ να πλησιάζω και ταυτόχρονα να μπορώ να μένω λίγο πιο έξω. Να βλέπω την ακτή αλλά να ξέρω ότι μπορώ να φύγω. Αυτό είναι το αρόδο για μένα.

Όχι αστάθεια. Το αρόδο είναι σταθερό.

Όχι φόβος. Φτάνει με τους φόβους. Κουράστηκα. 

Χώρος...!

Χώρος ανάμεσα σε μένα και σε οτιδήποτε θα μπορούσε να με περιορίσει περισσότερο απ’ όσο θέλω.

Άνθρωποι.

Ρόλοι.

Σχέδια και βεβαιότητες.

Δεν θέλω να κάνω πράγματα για να νιώθω ότι έχω θέση. Έχω θέση. Η θέση μου είναι όπου στέκομαι καθε φορά, αρκεί να με γεμίζει.

Και ξέρω ότι ακούγεται λίγο σαν να το έγραψε κάποια που μόλις αγόρασε κερί σανταλόξυλου και ξεκίνησε γιόγκα, αλλά τι να κάνουμε... Αυτό μου βγαίνει τώρα, θα το φάτε στη μάπα.

Δεν θέλω να βρεθώ κάπου μόνο και μόνο επειδή είναι γνώριμα. Και κυρίως δεν θέλω να κρατήσω έναν κάβο επειδή φοβάμαι μήπως αργότερα δεν βρω άλλον.

Οπότε ναι.

Αρόδο.

Να πλησιάζω όταν το αισθάνομαι. Να απομακρύνομαι όταν το χρειάζομαι.

Γιατί η σύνδεση δεν είναι υποχρέωση. Συμβαίνει απλά και όμορφα. Και όποιος προσπαθησει να την εξασφαλίσει, κινδυνεύει να τη χαλάσει.

Και όσο κι αν δεν μας αρέσει, αν κάτι τελειώσει σημαίνει ότι έκανε τον κύκλο του και πάει... Μπορεί να ήταν ωραίο. Μπορεί να ήταν άσχημο. Μπορεί να ήταν και τα δύο, όπως συνήθως συμβαίνει με οτιδήποτε ανθρώπινο.

Αλλά δεν χρειάζεται κάθε αναχώρηση να έχει ένοχο. Ούτε η κάθε παραμονή να παίρνει παράσημο. Μερικές φορές μένεις επειδή σου κάνει, φεύγεις επειδή δεν σου κάνει πια, αναπροσαρμόζεις, άντε τα κανεις και λίγο μπουδρέλο έτσι για την πουτανιά και τέλος.

Χωρίς εξεταστική επιτροπή και εσωτερικό δικαστήριο που να πρέπει να αποδείξεις ότι η προβλήτα ήταν σαθρή. Και μια χαρά να ήταν η προβλήτα, μπορεί απλώς εσύ να μην ήθελες να δέσεις. Και αυτό επίσης είναι μια χαρά απάντηση.

Ίσως αυτό να είναι τελικά που μου αρέσει τόσο στη λέξη.

Το αρόδο δεν είναι χαμένο. Δεν είναι εγκαταλελειμμένο, ούτε έτοιμο να βουλιάξει.

Είναι κάπου αρκετά κοντά ώστε να μη χάνει την επαφή με την ακτή και αρκετά μακριά ώστε να αναπνέει.

Προς το παρόν, με βολεύει και που ξέρει κανείς, δεν αποκλείεται τελικά να αποδειχθεί ότι αυτό είναι το δικό μου "φτάσαμε".


14 Οκτωβρίου 2026

Χωρίς να το επιδιώξω έφτασα σε ένα σημείο που από το μηδέν, οι απορίες μου έγιναν τόσες, που έπαψαν να είναι απορίες πια. Έγιναν παράσιτα ραδιοφώνου που δεν πιάνει πια τίποτα καθαρά, μόνο χρατς χρουτς μέχρι να πω άντε γαμηθείτε όλες μαζί. Το κλείνω το ρημάδι και τραγουδάω μόνη μου καλύτερα.

Στην αρχή, δεν θα πω ψέματα, έχω τη γνωστή μανία κατανόησης. Ξεχαρβαλώνω λέξεις, ξαναπαίζω κουβέντες, αλλάζω γωνία θέασης, ψάχνω συμφραζόμενα. Παίρνω μια πρόταση, την ανοίγω στα δύο, μετά στα τέσσερα, μετά πιάνω τα κατσαβίδια και σε dt βρίσκομαι με δεκαεπτά κομμάτια πάνω στο τραπέζι και μια ανεξήγητη πεποίθηση ότι κάπου εκεί μέσα υπάρχει μια απάντηση.

Και μετά...

Μετά έρχεται η υπέροχη στιγμή της πνευματικής χρεοκοπίας αλαμπρατσέτα με το αγαπημένο μου επιφώνημα.

Ωωωχουουουου...

Δεν μπορώ.

Δεν κατάλαβα τίποτα.

Δεν βρήκα ούτε μία απάντηση στα ερωτήματα που μου δημιουργήθηκαν και τώρα οι απαντήσεις έπαψαν να αξίζουν την ενέργεια που χρειάζεται για να τις βρω.

Ό,τι ειπώθηκε, οκ.

Ό,τι δεν ειπώθηκε, επίσης οκ.

Ό,τι μπερδεύτηκε, ας μείνει μπερδεμένο.

Με μια λέξη, κορεσμός...

Η στιγμή που το κεφάλι μου, μετά από πολλές ώρες υπερωρίας, κατεβάζει ρολά και βάζει ένα χειρόγραφο χαρτί στην πόρτα.

"Το τμήμα ερμηνείων θα παραμείνει κλειστό επ' αόριστον."

Αν κάτι είναι σημαντικό, θα ειπωθεί, θα μείνει, θα ξεκαθαρίσει.

Κι αν πάλι δεν ειπωθεί τίποτα, δε θα πεθάνω κιόλας.

Και αυτό, για άνθρωπο σαν εμένα, είναι σχεδόν επαναστατική πράξη.

Να αντέχω να μη βρω απάντηση... Και να συνεχίζω τη μέρα μου.

Σαν να ήμουνα σε μια βάρκα και ο έτερος βαρκαριζόμενος (ωραίο, ε;), θεώρησε σωστό να με ενημερώσει ότι μπορεί να μπάσει νερά, ότι η θάλασσα είναι βαθιά, μαύρη, άραχνη και επικίνδυνη, ότι υπάρχει πάντα το ενδεχόμενο να βουλιάξουμε και ότι κυρίως ανησυχεί μήπως βραχώ εγώ γιατί εκείνος είναι αδιάβροχος, αλεξίσφαιρος, αβάδιστος κι αβίαστος!

Πριν ένα χρόνο θα είχα ήδη αρπάξει κουβά, σωσίβιο, φακό και εργαλειοθήκη και θα έψαχνα γονατιστή να βρω από πού μπαίνουν τα νερά.

Τώρα όχι.

Σήμερα φοράω το σωσίβιό μου, κάθομαι αναπαυτικά και αγναντεύω τη θέα.

Αν μπάζει, ας μπάζει.

Δεν είναι καν δική μου η γαμημένη η βάρκα. Μια βαρκάδα ήθελα να κάνω και φάνηκε ωραία ιδέα να νοικιάσω μια με κάποιον άλλον που ήθελε ακριβώς το ίδιο. Να έχουμε να λέμε και μια κουβέντα της προκοπής όσο ρεμβάζουμε. 

Καθόλου κακό. Για να μην πω απολύτως βολικό.

Αν είναι να μας βγει από τη μύτη μια βαρκάδα όμως... 

Δεν πα' να βουλιάξει...

Στα παπάρια μου. 

Ξέρω κολύμπι.


12 Οκτωβρίου 2026

Σήμερα δεν ήταν από τις συνηθισμένες μερες που ξέρω ακριβώς τι μου συμβαίνει. Που ανάθεμα κι αν ξέρω και ποτέ μου δηλαδή...

Που όταν βλέπω το συναίσθημα να έρχεται (όπως λέει και ο ψυχοβγάλτης μου), αναγνωρίζω από πού ήρθε, του βρίσκω θέση, αιτία, μηχανισμό, πιθανές παρενέργειες και, αν μου δώσεις άλλα δέκα λεπτά, βρίσκω και ολόκληρη βιβλιογραφία.

Σήμερα ήταν από τις άλλες μέρες...

Αυτές που κάτι μου φταίει αλλά δεν ξέρω απολύτως τίποτα.
Ξέρω μόνο ότι κάτι μέσα μου ενοχλεί περισσότερο απο τις άλλες μέρες. Ότι θέλω κάτι πολύ και ταυτόχρονα σκέφτομαι μήπως πρέπει να εξαφανιστώ εντελώς ακριβώς επειδή το θέλησα.
Κι αυτό με εκνευρίζει αφάνταστα.
Όχι μόνο επειδή δυσκολεύομαι. Αλλά επειδή γίνομαι παράλογη, το καταλαβαίνω και δεν είμαι ικανή να το διορθώσω.

Είναι τρομερά εκνευριστικό να βλέπεις τον εγκέφαλό σου να σκέφτεται μαλακίες σε πραγματικό χρόνο και να μην μπορείς να τον σταματήσεις, γαμώ το κεφάλι μου!
Δεν υπάρχει καβγάς, πίεση, κακή συμπεριφορά, απαίτηση, κάποια συγκεκριμένη πράξη που πρέπει να διευθετηθεί.

Αυτό που εντοπίζω επιφανειακά είναι ότι είμαι πολύ πιο ευάλωτη απ’ όσο με βολεύει. Μετά τρομάζω από τον ίδιο μου τον εαυτό (ναι γίνεται αυτό!) και μετά ο μηχανισμός μου λέει "φύγε από παντού για να τελειώνουμε, δεν είσαι για τίποτα". Εκεί είναι όλη η φασαρία αυτή τη στιγμή. Τσακώνομαι με τον εαυτό μου, με απλά λόγια!!

Και το κακό είναι ότι επειδή ο αντίπαλος είμαι εγώ, ξέρω ακριβώς πού να βαρέσω και να πονέσει.
"Α, καλά", σκέφτομαι. "Να, τώρα υπερβάλλω"
Και συνεχίζω να υπερβάλλω!
"Αυτό που σκέφτομαι δεν προκύπτει από πουθενά"
Και συνεχίζω να ορκίζομαι ότι ετσι έχουν τα πράγματα! 
Και σε πέντε λεπτά έχω φανταστεί πως εγκαταλείπω ανθρώπους, δουλειά, χώρα και πιθανώς το ηλιακό σύστημα.
Και επειδή και οι δύο φωνές είναι δικές μου, καμία δεν μπορεί να απορριφθεί εύκολα. Πόσο περισσότερο να μπερδευτώ πια;!

Το πρόβλημα που μου είναι αρκετά ξεκάθαρο πια είναι ότι μέσα στο έντονο συναίσθημα δεν ξέρω πώς να συμπεριφερθώ.
Δεν ξέρω αν πρέπει να μιλήσω ή να σωπάσω.
Να πλησιάσω ή να απομακρυνθώ.
Να ζητήσω αυτό που χρειάζομαι ή να περιμένω να περάσει το κύμα γιατί μπορεί να έχω αλλάξει γνώμη τότε.
Να εμπιστευτώ αυτό που αισθάνομαι ή να το αντιμετωπίσω σαν ύποπτο δείγμα από το διάστημα που θέλει επανέλεγχο;
Και μέσα σε όλα, παλεύω να μην μετατρέψω ένα αποκλειστικά δικό μου εσωτερικό θέμα σε "άρα είμαι προβληματική" που το έχω και εύκολο.

Προς το παρόν ξέρω μόνο ότι έχω ένα συναίσθημα που δεν ξέρω πού να το βάλω.
Ναι ξέρω... Κι εγώ σκέφτηκα να το βάλω στον κώλο μου, αλλά δεν είμαι σίγουρη ότι κάτι τέτοιο θα έλυνε το παραμικρό...

Και τότε κάνω κάτι που με εξαντλεί ακόμη περισσότερο...
Προσπαθώ μέσα στη φουρτούνα να καταλάβω τι αισθάνομαι.
Γιατί το αισθάνομαι.
Τι σημαίνει για τους άλλους και εάν τους ταλαιπωρεί, ενώ δεν φταίνε σε κάτι. 
Τι σημαίνει για μένα.
Και τι πρέπει να κάνω, τέλος πάντων!

Όλα αυτά ενώ το control room του εγκεφάλου μου έχει πάρει φωτιά και ο υπεύθυνος ασφαλείας τρέχει με έναν κουβά, δεξιά αριστερά και με βρίζει για τις φωτιές που άναψα.

Ο ψυχοβγάλτης μου, αυτός ο δύστυχος που ακούει τις παλαβομάρες μου επί αμοιβή, μου είχε πει κατι που χρειάστηκε να το γράψω για να ανατρέχω σ' αυτό όταν παθαίνω... Υπερφόρτωση.

"Νομίζω ότι αδικείς τον εαυτό σου με το "δεν ξέρω πώς να συμπεριφερθώ".
Μέσα στο συναίσθημα, ναι,  χάνεσαι, όπως όλοι μας.
Στη συμπεριφορά όμως, δεν χάνεσαι σχεδόν ποτέ.
Δεν δημιουργείς σκηνικά.
Δεν κάνεις υπερβολές.
Δεν τιμώρεις αθώους.
Πας σπίτι, κάνεις τα δικά σου και μετά έρχεσαι εδώ και προσπαθείς να ξεχωρίσεις τι είναι πραγματικό και τι είναι κύμα που περνάει. Αυτό είναι ήδη ρύθμιση, απλώς από μέσα εσύ μπορείς να δεις τι χάος επικρατεί. 

Αυτό που σε εκνευρίζει περισσότερο, νομίζω, είναι ότι είσαι συνηθισμένη να μπορείς να παρατηρείς τον εαυτό σου και να καταλαβαίνεις τι συμβαίνει. Και ξαφνικά έρχεται μια μέρα που η ίδια μηχανή που συνήθως αναλύει καλά, αρχίζει να παράγει δεκαεπτά αντικρουόμενα πορίσματα την ώρα.

Δεν χάνεις τη λογική σου όμως.
Χάνεις την εμπιστοσύνη σου στην ίδια σου την ερμηνεία.

Κακώς όμως προσπαθείς ταυτόχρονα να νιώσεις, να καταλάβεις τι σημαίνει αυτό που νιώθεις και να αποφασίσεις τι πρέπει να κάνεις γι’ αυτό. Τρία πράγματα μαζί, είναι πολλά για οποιονδήποτε. Όχι μόνο για εσένα.

Εδώ χρειάζεσαι κανόνες από τη νηφάλια Μαρία προς τη συναισθηματικά μεθυσμένη Μαρία, αν μου επιτρέπεις την έκφραση. 

Κάποιους τόσο απλούς ώστε να μην απαιτεί σοφία και μάλιστα που τους έχεις πει εσύ η ίδια κατα καιρούς εδω μέσα, ως κανόνες:
  • Το συναίσθημα το πιστεύω ως πληροφορία σκέτο, όχι αυτομάτως ως συμπέρασμα για κάτι άλλο. 
  • Δεν παίρνω αποφάσεις πάνω στο συναισθηματικό κύμα. Και κυρίως δεν βγάζω καμία ετυμηγορία.
  • Λέω τι χρειάζομαι, αν μπορώ, σε όσο μικρή δόση αντέχω. Αν δεν μπορώ να το ζητήσω καθόλου, θα βρω έναν τρόπο το λύσω διαφορετικά. 
  • Σίγουρα όμως, θα περιμένω μέχρι να ξαναβρώ λίγο την ισορροπία μου και μετά, όταν πέσει η ένταση, θα αναρωτηθώ εάν αυτό εξακολουθεί να μου φαίνεται έτσι όπως μου φαίνεται, και τότε είναι η ώρα για αποφάσεις.
Και υπάρχει κάτι που θέλω πολύ να κρατήσεις. Δεν χρειάζεται να καταλαβαίνεις το συναίσθημα όσο το ζεις. Δεν είναι εξετάσεις που πρέπει να δώσεις σωστή απάντηση επιτόπου. Μπορείς να παραδεχτείς ότι δεν ξέρεις τι διάολο σημαίνει αυτό και ότι θα το λύσεις αργότερα εάν έχεις όρεξη και διάθεση.

Δεν χρειάζεται να βρεις αμέσως λύση. Δεν χρειάζεται! Χρειάζεται μόνο να μην κάνεις κάτι που θα μετανιώσεις μέχρι να ξαναβρείς τα πατήματα σου."

Έκεί κάνω το λάθος πάλι σήμερα.
Δεν χρειάζεται να καταλάβω τα πάντα την ώρα που τα αισθάνομαι.
Δεν χρειάζεται κάθε συναίσθημα να μετατραπεί σε δράση.
Μπορώ να φοβάμαι χωρίς να φεύγω.
Να δυσκολεύομαι χωρίς να κρύβομαι.
Να θέλω χωρίς να με κατηγορώ.
Να χρειάζομαι χωρίς να ντρέπομαι.
Ξέρω ότι όλα αυτά τα μπορώ! Τα τηρώ συχνά με μια σχετική πειθαρχία.

Μπορώ όμως να μην ξέρω τι μου συμβαίνει και απλά να νιώθω πολλά αντικρουόμενα πράγματα;
Αυτό μου φαίνεται το πιο δύσκολο απ’ όλα.
Να μην ξέρω τι μου συμβαίνει;! Ουουουουου εδώ έχουμε θέμα.

Με τη βοήθεια του ψυχοβγάλτη, έχω μάθει κάτι για μένα.
Όταν το συναίσθημα είναι πολύ δυνατό, δεν ξεφεύγω από τη λογική όπως φοβόμουν.
Ξεφεύγω από την απόσταση που χρειάζομαι για να τη χρησιμοποιήσω. Κι αυτό είναι που με μπερδεύει. Ότι το βλέπω ξεκάθαρα ότι είμαι παράλογη αλλά δεν μπορώ να γίνω λογική. Και μετά εκνευρίζομαι και από πάνω!

Αλλά ο στόχος δεν είναι να γίνω αμέσως λογική. Ο στόχος είναι να κάνω την λιγότερη δυνατή ζημιά (γιατί είμαι και ζημιάρα...) μέχρι να επανέλθω. Γιατί θα επανέλθω. Απλά είναι θέμα χρόνου.
Και μετά ίσως ξανακοιτάξω αυτό που συνέβη και να δω τότε εάν χρειάζεται να κάνω κάτι.
Να βλέπω ολόκληρη την εικόνα και όχι μόνο το σημείο που με πονάει. Κι αν τότε εξακολουθώ να θέλω να κάνω οτιδήποτε... Ε, ας το κάνω.

Μέχρι τότε όμως, ένα πράγμα μόνο:
Δεν χρειάζεται να προσπαθώ να συναρμολόγησω τον εαυτό μου όταν νιώθω σκόρπια ασύνδετα κομμάτια.
Χρειάζεται απλώς να τον έχω από κοντά μέχρι να μπορέσω πάλι να τον καταλάβω. 
Στην τελική. Μόνο αυτόν έχω, έτσι δεν είναι;

Update No 1 (που ανάθεμα την ώρα και τη στιγμή που μίλησα!):

- Είμαι πολύ ιδιότροπη και δεν μου αρέσει γιατί νομίζω ότι θα καταλήξω να μην μιλάω σε άνθρωπο. Και όσο κι αν δεν μου φαίνεται, μου αρέσει να επικοινωνώ. Λύστο εάν μπορείς!

"Χαχα, ναι, είσαι ιδιότροπη, αλλά γιατί το λες με αρνητικό πρόσημο; Είσαι ιδιότροπη με την καθημερινή έννοια. Όχι δύσκολος άνθρωπος υπό την έννοια του κακότροπου. Αυτό δεν είσαι. 

Είσαι επιλεκτική στο ποιον, πόσο και υπό ποιες συνθήκες αντέχεις να βάλεις κοντά σου. Οκ. Τα οριά σου είναι στενά; Ναι. Και; Ακόμα υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι μέσα σε αυτά τα όρια που απολαμβάνεις την παρέα τους κι αυτοί τη δική σου. Άρα τα όρια δεν σε ενοχλούν, αλλιώς θα τα ξεχείλωνες. Κάτι άλλο σε ενοχλεί.

Δεν έχεις μεγάλη ανάγκη για κοινωνικότητα εάν είναι να θυσιάσεις κάτι γι'αυτό. Δηλαδη δεν σου αρκεί εύκολα η παρέα απλώς για να έχεις παρέα. Θέλεις συγκεκριμένο είδος επαφής. Π.χ. στοχασμό, χιούμορ, οικειότητα, ελευθερία, έστω λίγο βάθος και να μη χρειάζεται να παίζεις ρόλο. Αυτό από μόνο του κόβει πολλους ανθρώπους χωρίς να έχουν κάνει τίποτα κακό. Ούτε εσύ όμως κάνεις κάτι κακό.

Για ποιό πράγμα κατηγορείς ακριβώς τον εαυτό σου σήμερα; Για τα στάνταρ σου; Για αυτά που απολαμβάνεις; Ούτε αυτό μου φαινεται για κάτι που θα μπορούσε να σε ενοχλήσει. Αλλιώς θα είχες χρησιμοποιήσει ήδη κάποια από τις επιλογές που έχεις εφεδρεία από το παρελθόν. Κάνω λάθος; Διόρθωσέ με.

Έχεις επίσης μεγάλη ανάγκη αυτονομίας. Αυτό από έξω, όντως μπορεί να φαίνεται ιδιοτροπία. Από μέσα όμως είναι κυρίως υπερβολικός έλεγχος της έκθεσής σου. Γνωστό θέμα. Καμία έκπληξη όμως ικανή να πυροδοτήσει τη σημερινή μας συζήτηση. Και ισχύει και το αντίστροφο. Ούτε εσύ θέλεις να αισθάνεσαι ότι δημιουργείς κανενός είδους υποχρέωση στον άλλον. Άρα αυτό γιατί να ενοχλεί οποιονδήποτε; Άρα πάει κι αυτό. Ε;

Μήπως μπερδεύεις με ιδιοτροπία την πολύ μικρή ανοχή στο δήθεν; Στους ανθρώπους, στις κουβέντες, στις σχέσεις. Αυτό σημαίνει ότι στην επικοινωνία σου θέλεις να υπάρχει κάτι ειλικρινές. Αλλιώς γρήγορα λες "άσε, καλύτερα μόνη μου στο σπίτι μου". Εκεί απορρίπτονται ακόμη περισσότεροι.
Οκ. Και;
Ποιος θέλει δήθεν τύπους κοντά του; Ακόμα κι αυτοί που εν γνώσει τους έχουν τέτοιους ανθρώπους γύρω τους, το κάνουν για άλλους λόγους και όχι γιατί τους προτιμούν. Άρα κι αυτό αποκλείεται να είναι κάτι που θα ήθελες να κάνεις σκόντο.
Διόρθωνέ με εάν ακούσεις κάτι λάθος, Ε;

Εκεί που όντως θα έλεγα ότι μια "ιδιοτροπία" εμφανίζεται και σε δυσκολεύει, με την δική σου ερμηνεία της λέξης την λίγο αρνητική, είναι όταν ενεργοποιείσαι συναισθηματικά. Κυρίως από θυμό, λύπη ή φόβο. Ε;

Ααα, εδώ είμαστε... Τώρα μάλιστα! Το ξέρω αυτό το βλέμμα. Χρειάζεται να συνεχίσω;

Οκ. Θα συνεχίσω.

Συναίσθημα ανεβαίνει λοιπόν, Μαρία αποσυντονίζεται και σταμάτα να είναι το ίδιο ευέλικτη.

Γιατί στην προσπάθεια σου να ισορροπήσεις το συναισθηματικό μπαλαντζάρισμα που κανείς χρειάζεσαι να πιαστείς από κάτι σταθερο.
Και τι πιο σταθερό από κάτι απόλυτο!
Αλλά έλα που αυτό το άσπρο-μαύρο για εσένα είναι ζόρικο για την ιδιοσυγκρασία σου. Και κάπου εκεί ανάμεσα στο όλα ή τίποτα, συνήθως επιλέγεις το σταθερό... Τίποτα.

Να σταματήσω;
"..."
Οχι. Οκ...

Ξέρεις ότι το να ζητάς από τον εαυτό σου να έχει ανάγκες μόνο υπό συνθήκες πλήρους αξιοπρέπειας, ελέγχου και μηδενικού κινδύνου είναι παράλογο.
Και όπως επίσης έχεις βιώσει ήδη (εξού και οι τόσες πολλές οχυρώσεις που έχεις βάλει) η ζωή και οι ανθρώπινες σχέσεις δεν βγαίνουν με τέτοια εγγύηση.

Οπότε, διαλέγεις το τίποτα που όπως και να το κάνουμε είναι πιο σίγουρο από το ρίσκο να πληγωθείς ξανά.
Μηδέν επιθυμίες.
Μηδέν στόχοι.
Μηδέν προσδοκίες.
Μηδέν αποτυχία.
Μηδέν απογοήτευση
Να βγει η μέρα δηλαδή και να έρθει η επόμενη όσο το δυνατόν πιο ανώδυνα. Το θυμάσαι που μου το είπες αυτό μόλις πριν 2-3 εβδομάδες;

Προτιμάς το τίποτα αρκεί να μην πληγωθείς ξανά. Αλλά εδώ και λίγο καιρό ανακαλύπτεις σιγά σιγά ότι, ασφαλές ναι μεν το τίποτα, αλλά δεν σου αρέσει. Και γιατί να σου αρέσει δηλαδή. Τι κοινό έχεις εσύ με το τίποτα; Εσύ είσαι τόσα πολλά διαφορετικά πράγματα που το τίποτα είναι... Τι να πω...; Αδιανόητο. Για έναν τόσο πληθωρικό άνθρωπο. Αδιανόητο, ειλικρινά...

Είσαι σίγουρα καλά; Τι σκέφτεσαι;
"..."
Ναι, μαλακία...
Θέλεις να σταματήσω;
"..."
Οκ.
Αυτό που θα σου πω και θα σταματήσω όμως γιατί δεν θέλω να σε πιέσω άλλο, είναι ότι δεν είσαι ούτε παράλογη, ούτε ιδιότροπη, ούτε ανισόρροπη, ούτε τίποτα από όλα αυτά που έχεις κατηγορήσει τον εαυτό σου κατά καιρούς.
Όλη αυτή η άμυνα δημιουργήθηκε για υπαρκτό σοβαρό λόγο και με απολύτως λογικο σκοπό.
Τον εξυπηρέτησε το σκοπό. Και τώρα πρέπει να μειωθεί. Γιατί γιγαντώθηκε και τώρα σε δυσκολεύει, σε μειώνει και εμποδίζει την εξέλιξή σου.
Είναι δύσκολο, το ξέρω, αλλά και από την αλλη... δεν μπορείς πια να ξε-δεις τη "μαλακία" που είδες.

Και οοολα αυτά, όταν είσαι κουρασμένη ή φορτισμένη, βγαίνουν μπροστά ταυτόχρονα. Και μετά αισθάνεσαι εσφαλμένα ότι είσαι πολύ ιδιότροπο πλάσμα, όπως σου καρφώθηκε σήμερα.
Ενώ αυτό που πραγματικά συνέβη, από αυτά που μου είπες σήμερα, είναι ότι εκεί που σιγά σιγά "τσιμέντωνες" ανέμελη όρια, ξαφνικά κοίταξες απ'έξω από το τοίχος και φοβήθηκες ότι...;
Θύμωσες που...;
Λυπήθηκες γιατί...;
Τι αισθάνθηκες;

Να το θέμα της επόμενης συνάντησής μας.
Πάρε τον χρόνο σου και κλάψε όσο έχεις ανάγκη, αλλά σκέψου το...

Γιατί είσαι πλέον έτοιμη για το παρακάτω.

Update No 2:

…Φοβάμαι ότι κάποια μέρα θα έχω θωρακιστεί τόσο καλά για να μην πονέσω, που δεν θα καταφέρνει κανείς να με πλησιάσει.

...Θυμώνω πολύ που μου είναι τόσο δύσκολο να το αλλάξω.

...Λυπάμαι που παγιδεύτηκα μόνη μου έτσι.

25 Σεπτεμβρίου 2026

 Κάποιος μου είχε πει πριν από μερικούς μήνες:

"Όποιος δεν με εκτίμησε χοντρό, δεν με αξίζει αδύνατο."

Χαμογέλασα, συμφώνησα και το κράτησα κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού μου, αν και ήξερα πολύ καλά τι εννοούσε.

Δεν είναι η πρώτη φορά που χάνω πολλά κιλά. Στα 27 μου είχα χάσει περίπου σαράντα. Είχα δει και τότε τον κόσμο να αλλάζει εντελώς θέση και στάση απέναντί μου. Περισσότερα βλέμματα, περισσότερα χαμογελαστά πρόσωπα, περισσότερη προθυμία για κουβέντα ή εξυπηρέτηση, περισσότερη κοινωνικότητα από ανθρώπους που μέχρι πρότινος δεν είχαν ανακαλύψει καν ότι διαθέτω προσωπικότητα.

Και δεν μιλάω μόνο για άντρες. Κάποιες γυναίκες το ίδιο.

Λες και η παρέα μαζί μου τις προσέβαλλε κάπως. Λες και η κοινωνική συναναστροφή με χοντρή γυναίκα άφηνε λεκέ που μετά δεν φεύγει με τίποτα.

Αλλά μωρέ, στα 27, όλο αυτό το καραγκιοζιλίκι το εισπράττεις διαφορετικά. Ή τουλάχιστον εγώ το εισέπραττα αλλιώς γιατί ήμουν "διψασμένη" και έβλεπα όλη αυτή την προσοχή περισσότερο ως μέρος του γενικότερου τοπίου. Δεν είχα ακόμη αρκετά χρόνια παρατήρησης ανθρώπων και συμπεριφορών στην πλάτη μου, ούτε κατασταλαγμένη γνώμη για αυτά που άγγιζαν ευαίσθητα για μένα δεδομένα. Τζιζ.

Έτσι καταλήγεις λοιπόν εύκολα να χαίρεσαι περισσότερο με την αποδοχή που ξαφνικά κερδίζεις (ενώ πριν δεν είχες) και αναρωτιέσαι λιγότερο γιατί δεν την είχες πριν.

Στη δική μου περίπτωση, βέβαια, δεν χρειαζόταν και πολλή φαντασία για να καταλάβω τι έφταιγε. Μου το έλεγαν.

— Καλά, τώρα που έγινες μουνάρα σε κυκλοφορώ άνετα…

— Τι καλή που είσαι τώρα όπως πρέπει. Ευτυχώς που έχασες τα κιλά. Να βρεις και κάποιον να φτιάξεις τη ζωή σου.

Και μέχρι κι από διευθύντρια είχα ακούσει το αμίμητο:

— Είσαι υπέροχη τώρα. Και να σου πω την αλήθεια; Αν δεν μου έλεγε η προϊσταμένη σου ότι είσαι τόσο καλή στη δουλειά σου και αν δεν είχα στο μυαλό μου ότι κλεισμένη στο εργαστήριο θα είσαι και δεν θα σε βλέπουν και πολύ, δεν θα σε κρατούσα.

Ναι. Αυτό ειπώθηκε σε εργαζόμενη για τη δουλειά της!

Δεν θα σε κρατούσα στη δουλειά αν δεν ήσουν τόσο καλή και τόσο κρυμμένη.

Οπότε όχι, δεν ανακάλυψα τώρα ότι το βάρος επηρεάζει τον τρόπο που μας βλέπουν. Το είχα μάθει πολύ νωρίς και μάλιστα χωρίς ιδιαίτερες λεπτότητες.

Αλλά στα 27 δεν ήθελα να αφήσω αυτή τη διαπίστωση να μου χαλάσει την απόλαυση της αποδοχής που ξαφνικά γίνουν αποδέκτης. Βλέπετε, η στέρηση για να χορτάσει κάνει εύκολα συμβιβασμούς. Νομός κυριολεκτικος και μεταφορικός.

Τώρα όμως το βλέπω πεντακάθαρα και πολύ διαφορετικά. 

Δεν έχω ανάγκη να με δείτε. Σας έχω δει εγώ πρώτη.

Είκοσι πέντε κιλά κάτω και ξαφνικά στη δουλειά έχει περισσότερες "καλησπέρες". Άνθρωποι που μέχρι πριν λίγο καιρό περνούσαν δίπλα μου με την κοινωνική θέρμη ανθρώπου που προσπερνά τον πυροσβεστήρα στη γωνία, τώρα σταματούν για ψιλή κουβέντα. Κάποια "Μαρία" έγιναν ξαφνικά "Μαράκι μου", κάποια αγγίγματα χωρίς λόγο στην πλάτη και κάποια φιλικά χτυπήματα στον ώμο έκαναν την εμφάνιση τους.

Και σε εμένα, που δεν είμαι και πολύ του αγγίγματος, αυτά αμέσως καταγράφονται και μετά κατηγοριοποιούνται αυτόματα από το νευρικό μου σύστημα! Οπότε από ανθρώπους που δεν ξέρω καλά ή δεν περιμένω να με ακουμπήσουν σημάνει συναγερμός.

ΕΙΣΒΟΛΗ ΣΤΟΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΜΑΣ ΧΩΡΟ. MAYDAY. MAYDAY.

Τις τελευταίες εβδομάδες, λοιπόν, άλλοι περνούν απλώς για να πουν ένα γειά στο "Μαράκι" και άλλοι ανακάλυψαν ξαφνικά ότι είμαι αστεία, ευχάριστη και καλή παρέα και άλλοι ότι μπορούμε, λέει, να πάμε και για τσίπουρα.

Μα τι τιμή κι αυτή, ειλικρινά! Δακρύζω από συγκίνηση.

Και τι απίστευτη σύμπτωση που η προσωπικότητά μου άνθισε ακριβώς την ίδια περίοδο που μίκρυνε ο κώλος μου.

Δεν θα πω ψέματα. Με εκνευρίζει. Και όχι περισσότερο απ’ όσο με κολακεύει.

Δεν με κολακεύει καθόλου. Με εκνευρίζει και τέλος.

Δεν νιώθω καν εκείνη την "αποδοχή" που ένιωθα στα 27.

Γιατί δεν μιλάω ότι ξαφνικά κάποιοι με βρίσκουν πιο ελκυστική. Εκεί δεν έχω απολύτως κανένα πρόβλημα. Αν μου πεις "τώρα μου αρέσεις περισσότερο", πάσο. Ειλικρινές, καθαρό και σκέτο. Η έλξη επηρεάζεται από την εμφάνιση. Πάντα επηρεαζόταν και πάντα θα επηρεάζεται. Δεν ανακάλυψα σήμερα ούτε την Αμερική ούτε τα γεννητικά όργανα.

Αυτό που με ενοχλεί είναι κάτι άλλο.

Γιατί μαζί με την έλξη αναβαθμίστηκε ξαφνικά και η κοινωνική μου αξία;

Γιατί τώρα αξίζω περισσότερη κουβέντα;

Γιατί τώρα αξίζω στάση για χαιρετούρες;

Γιατί τώρα αξίζω ενδιαφέρον, χαβαλέ, πρόσκληση για τσίπουρα;

Τι ακριβώς άλλαξε;

Να πω και κάτι γελοίο; 

Εκατό κιλά άνθρωπος είμαι. Δεν λες ότι ξαφνικά πέρασα και στην απέναντι όχθη και μπήκα στην κατηγορία "φάε κάτι κορίτσι μου, θα πέσεις κάτω". Ούτε απέκτησα ξαφνικά κανένα κοινωνικώς εγκεκριμένο σώμα.

Απλώς έγινα λιγότερο χοντρή. Πράγμα που κάνει όλη την ιστορία ακόμη πιο γελοία. Γιατί τελικά δεν υπάρχει καν κάποιο όριο όπου ξαφνικά νε μεταμορφώνει από "αόρατη" σε "άξια για μια καλησπέρα".

Απλώς φαίνεται ότι όσο το σώμα πλησιάζει περισσότερο εκεί που κάποιοι θεωρούν ότι πρέπει να βρίσκεται, τόσο φαίνεται να ξεπαγώνει και η συμπεριφορά τους.

Τι καλά!

Είκοσι πέντε κιλά λιγότερα και ανέβηκα ήδη στη Β' Εθνική της άτυπης κοινωνικής κατάταξης. Ξεπάγωσαν οι καλοχαιρέτες, εμφανίστηκαν τα αγγίγματα, άνοιξαν οι προσκλήσεις και οι προσφωνήσεις.

Και τι οργανωμένο σύστημα! 

Ανθρώπινη ζεστασιά με κλιμακωτή χρέωση ανά κιλό.

Εγώ όμως είμαι η ίδια όπως εφτά μήνες πριν.

Ίδια δουλειά κάνω.

Τα ίδια αστεία λέω.

Τις ίδιες ιδιοτροπίες έχω.

Τα ίδια πράγματα μου τραβάνε το ενδιαφέρον.

Την ίδια σαχλαμάρα κουβαλάω.

Το ίδιο βρίζω σαν νταλικέρης.

Αν μη τι άλλο, απλώς εφτά μήνες μεγαλύτερη είμαι. Δεν άλλαξε δα και τόσο η προσωπικότητά μου.

Και στα 25–30 μας, πες στο διάολο να πάει. Τόσα καταλαβαίναμε, τόσα κάναμε. Όλοι λίγο πολύ ηλίθιοι ήμασταν.

Τώρα όμως; Στα πενήντα μας πάλι το ίδιο;

Και με σοκάρει που ειλικρινά πίστευα πως όσοι δεν μου μιλούσαν ιδιαίτερα ήταν επειδή απλώς χέστηκαν για την ύπαρξή μου όσο είχα χεστεί κι εγώ για τη δική τους. Και μου φαινόταν απολύτως φυσιολογικό όλο αυτό το "χέσε μέσα".

Δεν χρειάζεται να γίνουμε φίλοι. Δεν χρειάζεται καν να συμπαθιόμαστε. Να συνεργαζόμαστε αποτελεσματικά χρειάζεται μόνο.

Αλλά τώρα που βλέπω ανθρώπους να αλλάζουν ξαφνικά τόνο, οικειότητα και προθυμία, αρχίζω να αναρωτιέμαι μήπως τελικά δεν ήταν απλή αμοιβαία αδιαφορία.

Μήπως απλώς τότε, για εκείνους, δεν άξιζα τόση κοινωνική θέρμη και τώρα ξαφνικά την αξίζω.

Ε, λοιπόν, έχω νέα.

Δεν τη χρειάζομαι.

Δεν την θέλω.

Δεν την έχω ανάγκη.

Δεν περίμενα στην ουρά για να εγκριθεί η αίτησή μου για κανενός την καλησπέρα.

Δεν υπέφερα επειδή ο τάδε δεν περνούσε να μου πει "Τι γίνεται Μαράκι μου; Τι κάνεις;"

Δεν καθόμουν σπίτι τα βράδια κοιτάζοντας τη βροχή στο τζάμι, αναρωτώμενη πότε επιτέλους θα με καλέσει κάποιος από τους "δημοφιλείς" της επιχείρησης για "ποτάρες".

Μια χαρά ζούσα.

Και τώρα που εγκρίθηκε, λέει, η κοινωνική μου αναβάθμιση επειδή μίκρυνε το σώμα μου, συγγνώμη κιόλας, αλλά βάλτε την αποδοχή σας... Αλλού και μην μου την μοστράρετε.

Δεν με πειράζει να με θεωρεί κάποιος όμορφη ή άσχημη. Όλοι έχουμε αισθητικές προτιμήσεις.

Με εντυπωσιάζει όμως το πόσο εύκολα η αισθητική προτίμηση ξεχειλώνει και μετατρέπεται σε κοινωνική αποδοχή. Επηρεάζει δηλαδή ακόμη και την προθυμία κάποιων να μιλήσουν σ’ έναν άνθρωπο που δεν θεωρούν αρκετά ελκυστικό; Στα 50 μας;! Αλήθεια τώρα;!

Ξαφνικά δεν είμαι απλώς πιο "εύκολη στο μάτι", που λένε και οι φίλοι μας οι Αγγλοσάξονες, και αυτομάτως γίνομαι ΚΑΙ πιο ενδιαφέρουσα...

ΚΑΙ πιο αστεία...

ΚΑΙ πιο κατάλληλη για παρέα...

ΚΑΙ τελικά πιο άξια για εκείνη την καλησπέρα που προηγουμένως, προφανώς, κόστιζε πολύ.

Και να σας πω και κάτι άλλο;

Δεν με ένοιαζε τότε. Δεν με νοιάζει ούτε τώρα. Εγώ με το ζόρι λέω "καλημέρα". Σοβαρά τώρα;!

Και φτύνω κατάμουτρα και την "υπό αισθητικές προϋποθέσεις" αξιολόγηση ενός ολόκληρου ανθρώπου, όταν αυτή εκφράζεται μέσω ενός small talk, μιας καλησπέρας και, έτσι για κερασάκι, ενός "Να κανονίσουμε, Ε; Μη με γράψεις!"

Και τώρα θυμήθηκα πάλι εκείνη τη φράση:

"Όποιος δεν με εκτίμησε χοντρό, δεν με αξίζει αδύνατο."

Μόνο που εγώ αδύνατη δεν είμαι. Κι όμως οι καλησπέρες ήρθαν ήδη. Γι'αυτό και σήμερα θα την άλλαζα λίγο για να τη φέρω στα μέτρα μου.

Δεν ασχολούμαι καν με το ποιος με αξίζει. Δεν με αφορά να αξίζω σε κάποιον. Ο χειρότερος κριτής αποδεικνύεται ο εαυτός μου και με αυτόν έχω ήδη προβλήματα αποδοχής. Δεν θα πάρω κι εξωτερικούς συνεργάτες.

Και μπορεί να μη θυμάμαι ούτε πού πάρκαρα, αλλά είμαι τέτοιο αναποδογέννημα που κάτι τέτοιες αλλαγές και τις εντοπίζω και τις θυμάμαι.

Θυμάμαι ποιος και πώς μου μιλούσε όταν ήμουν 25 κιλά πάνω.

Θυμάμαι ποιος με ρωτούσε τι κάνω και πώς είμαι, πώς την παλεύω και πώς περνούσα στην ζωή μου, ακόμη κι αν δεν τον ένοιαζε πραγματικά. Small talk κάναμε, να περάσει η βάρδια.

Θυμάμαι όμως και ποιος ανακάλυψε ξαφνικά ότι είμαι συμπαθητική, αστεία και κατάλληλη για κοινωνική συναναστροφή κάπου ανάμεσα στα μείον 20 και στα μείον 25 κιλά.

Και εν τέλει, χαίρομαι που ολοκληρώθηκε επιτυχώς η αξιολόγηση και η αίτησή μου για κοινωνική αποδοχή εγκρίθηκε. Μπορώ να παραλάβω το αγαλματίδιο και να δεχτώ πλέον καλησπέρες, χτυπήματα στον ώμο, υποκοριστικά και προσκλήσεις για εξόδους.

Μόνο που υπάρχει ένα μικρό διοικητικό πρόβλημα. Δεν είχα υποβάλει ποτέ αίτηση. 

Οπότε την καθυστερημένη σας έγκριση μπορείτε να την αρχειοθετήσετε εκεί που ξέρετε.

Εγώ θα κρατήσω μόνο μία πληροφορία.

Πόσα κιλά μου κόστισε μια καλησπέρα σας που δεν ζήτησα.


Eν πoλλaίs aμaρτίaιs. Designed by Oddthemes