30 Απριλίου 2012
Φοβᾶμαι…
Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἑφτὰ χρόνια ἔκαναν πὼς δὲν εἶχαν πάρει χαμπάρι καὶ μία ὡραία πρωία μεσοῦντος κάποιου Ἰουλίου βγῆκαν στὶς πλατεῖες μὲ σημαιάκια κραυγάζοντας «δῶστε τὴ χούντα στὸ λαό».
Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ μὲ καταλερωμένη τὴ φωλιὰ πασχίζουν τώρα νὰ βροῦν λεκέδες στὴ δική σου.
Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ σοῦ κλείναν τὴν πόρτα μὴν τυχὸν καὶ τοὺς δώσεις κουπόνια καὶ τώρα τοὺς βλέπεις στὸ Πολυτεχνεῖο νὰ καταθέτουν γαρίφαλα καὶ νὰ δακρύζουν.
Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ γέμιζαν τὶς ταβέρνες καὶ τὰ σπάζαν στὰ μπουζούκια κάθε βράδυ καὶ τώρα τὰ ξανασπάζουν ὅταν τοὺς πιάνει τὸ μεράκι τῆς Φαραντούρη καὶ ἔχουν καὶ «ἀπόψεις».
Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἄλλαζαν πεζοδρόμιο ὅταν σὲ συναντοῦσαν καὶ τώρα σὲ λοιδοροῦν γιατὶ, λέει, δὲν βαδίζεις ἴσιο δρόμο.
Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἄλλαζαν πεζοδρόμιο ὅταν σὲ συναντοῦσαν καὶ τώρα σὲ λοιδοροῦν γιατὶ, λέει, δὲν βαδίζεις ἴσιο δρόμο.
Φοβᾶμαι, φοβᾶμαι πολλοὺς ἀνθρώπους.
Φέτος φοβήθηκα ἀκόμη περισσότερο...
Μανώλης Αναγνωστάκης
28 Απριλίου 2012
Νόμιζα ότι δεν ήμουν ικανή, αλλά να που η ζωή ήρθε να με διαψεύσει. Θα' θελα λοιπόν να ήμουνα κανίβαλος, όχι για να καταβροχθίσω πολύ κόσμο, αλλά για να έχω την ευκαιρία να τους ξεράσω...
Να τους βγάλω από το σύστημά μου...
Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα
που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Οχι
να πούνε. Φανερώνεται αμέσως όποιος τόχει
έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα
πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του.
Ο αρνηθείς δεν μετανοιώνει. Αν ρωτιούνταν πάλι,
όχι θα ξαναέλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει
εκείνο το όχι -- το σωστό -- εις όλην την ζωή του.
που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Οχι
να πούνε. Φανερώνεται αμέσως όποιος τόχει
έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα
πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του.
Ο αρνηθείς δεν μετανοιώνει. Αν ρωτιούνταν πάλι,
όχι θα ξαναέλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει
εκείνο το όχι -- το σωστό -- εις όλην την ζωή του.
Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1901)
23 Απριλίου 2012
Μεγάλο θέμα στο οποίο "σκοντάφτω" πολύ συχνά τον τελευταίο χρόνο.
Όταν βρίσκεσαι γενικά "on the road" για καιρό κι ένα
"παγκάκι" να ξαποστάσεις για λίγο (πριν βρεθείς στο δρόμο πάλι) δεν
υπάρχει ούτε για δείγμα, τότε τα πράγματα περιπλέκονται. Καταλήγεις να λες
"καλά, παγκάκι δε βλέπω, αλλά κάτι να κάτσω να ξεκουραστώ στο πεζοδρόμιο,
δε μπορεί... θα βρω!".
Και αφού έχεις ρίξει αρκετά τα στάνταρ σου
προκειμένου να κάτσεις κι εσύ λίγο που έχεις ρέψει στα πόδια σου, βλέπεις πόσα αντικείμενα γύρω σου εξυπηρετούν αυτό το σκοπό σου. Ξαφνιάζεσαι ευχάριστα
(γιατί είσαι και αισιόδοξος άνθρωπος) βλέποντας ένα χαρτόκουτο στη γωνία του
δρόμου, έναν τενεκέ πιο κάτω. Και ξαφνικά από το πουθενά έχεις και δίλημμα και
δεν ξέρεις ποιό να διαλέξεις! Άκου τώρα...!
22 Απριλίου 2012
Δε λέω...απολαμβάνω το γεγόνος πως απ'ότι φαίνεται πρέπει να θεωρούμαι αθώα και άβγαλτη (κι ας πηγαίνει αυτή η αθωότητα αγκαζε με τη νοητική κατάσταση ενός πεντάχρονου) αλλά ομολογώ πως δεν ήταν αυτός ο στόχος μου όταν έλεγα πως θα ήθελα να δείχνω νεότερη απ'όσο πραγματικά είμαι.
20 Απριλίου 2012
Είναι απορίας άξιο πως μερικές φορές βρίσκουμε τόση ψυχική δύναμη και δεν τα κάνουμε όλα γης μαδιάμ, κρανίου τόπο, σκόνη και θρύψαλα, γυαλιά καρφιά, κι άλλα συναφή με το βγαλμένο από τη ζωή άσμα «φεύγω κι αφήνω πίσω μου συντρίμμια…». Ίσως βέβαια να ήταν καλύτερα για την ψυχική μας ισορροπία να κάναμε ένα «σαματά στο μαγαζί» έτσι για να αποκαταστήσουμε τη δικαιοσύνη στο σύμπαν. Είναι βλέπετε αυτό το φανταστικό συννεφάκι με το πολύχρωμο γλειφιτζούρι στο κέντρο του, που στριφογυρίζει πάνω από το κεφάλι μας, συνοδευμένο από την άκρως ειρωνική και αυτιστικά επαναλαμβανόμενη ηχητική υπόκρουση «suckeeeer»....
Αλλά ας αρχίσουμε από το τέλος. Ιδού η κρίσιμη απόφαση που καλούμαστε να πάρουμε (ανεξαρτήτου συμβάντος προς το παρόν).
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
