Eν πoλλaίs aμaρτίaιs

Τώρα πάμε στα ερωτικά, όπου πραγματικά αρχίζει το καλό.

Εδώ η ανθρωπότητα έχει κάνει μεταπτυχιακό με τίτλο "Πώς να μπερδέψεις, να παρηγορήσεις πρόχειρα, να δικαιολογήσεις τα αδικαιολόγητα ή να φύγεις κομψά χωρίς να αναλάβεις τίποτα χρησιμοποιώντας ένα κλισέ!"

- Δεν είναι αυτό που νομίζεις.

Για αρχή δεν ξέρεις τι νομίζω. Αλλά εάν υποθέσουμε ότι ξέρεις... Τι είναι λοιπόν αυτό που νομίζω, αλλά δεν θα έπρεπε να νομίζω; 

Γιατί, βλέπεις, όταν ένας άνθρωπος βλέπει κάτι ύποπτο, παράξενο ή απλώς αρκετά μπερδεμένο ώστε να χρειάζεται εξήγηση, το να πεις ότι δεν είναι αυτό που νομίζει δεν είναι εξήγηση. Είναι καπνογόνο.

Μπορεί όντως να μην είναι αυτό που νόμιζω. Συμβαίνει. Οι άνθρωποι βγάζουμε συχνά βιαστικά συμπεράσματα. Αλλά τότε εξηγείς. Δεν πετάς μια αινιγματική ατάκα, παγώνεις τον άλλο στη μέση της πρότασης και μετά περιμένεις να σε ευχαριστήσει επειδή δεν επιβεβαίωσες το χειρότερο σενάριο.

Το "δεν είναι αυτό που νομίζεις" συχνά σημαίνει ότι είναι κάτι που δεν θα σου αρέσει, αλλά ας προσπαθήσεις πρώτα να μπερδέψεις αρκετά τον άλλον ώστε να μη ξέρει από πού να το πιάσεις και από πού να το αφήσει.

Και μεταξύ μας, αν για να καταλάβει κάποιος σωστά χρειάζονται πέντε διευκρινίσεις, δύο ανατροπές πλοκής και ένας δικηγόρος παρών, ίσως τελικά να μην είναι και τόσο μακριά από αυτό που νόμιζε.

- Δεν φταις εσύ, εγώ είμαι το πρόβλημα.

Ααα, η ιπποτική έκδοση του "την κάνω, αλλά θα ήθελα να μη με μισήσεις κιόλας. Είμαι καλό παιδί ρε γαμώτο".

Και για να λέμε και την αλήθεια, κάποιες φορές όντως ο άλλος είναι το πρόβλημα. Μπορεί να είναι συναισθηματικά διαθέσιμος όσο ένα τραπεζάκι ΙΚΕΑ. Μπορεί να μην ξέρει τι θέλει. Μπορεί να φοβάται. Μπορεί να μην μπορεί να σταθεί σε σχέση χωρίς να τη μετατρέπει σε escape room.

Αλλά αν αυτό είναι πράγματι το πρόβλημά, πες το λίγο πιο καθαρά. Δοκίμασε το:

- Δεν μπορώ να δώσω αυτό που χρειάζεσαι.

- Δεν θέλω να συνεχίσω, πνίγομαι.

- Δεν είμαι τόσο διαθέσιμος όσο νόμιζα.

- Έχω μπερδευτεί και δεν θέλω να το λύσω πάνω σου.

- Τώρα κατάλαβα ότι δεν ξέρω τι μου γίνεται.

Αυτά είναι δυσάρεστα, αλλά τουλάχιστον είναι πληροφορίες.

Το "δεν φταις εσύ, εγώ είμαι το πρόβλημα" ακούγεται σαν ανάληψη ευθύνης, αλλά συχνά είναι απλώς ένας πολύ κομψός τρόπος να φύγεις χωρίς να χρειαστεί να εξηγήσεις τίποτα και χωρίς να αφήσεις στον άλλο δικαίωμα να θυμώσει.

Και το χειρότερο; Σε βάζει σχεδόν να παρηγορήσεις κιόλας.

- Όχι, βρε χαζό, δεν είσαι πρόβλημα. Είσαι καλός άνθρωπος. Απλά η ζωή σου τα έφερε λίγο όρτσα...

Ενώ μόλις σου ανακοίνωσε ότι ιδανικά δεν θέλει να σε ξέρει. Όχι, καλέ μου άνθρωπε. Δεν θα κάνουμε και αποχαιρετιστήριο service αυτοεκτίμησης. 

Αν είσαι το πρόβλημα και το αναγνωρίζεις, πάρε το πρόβλημα και φύγε με ασφάλεια.

Εγώ θα φροντίσω τα υπόλοιπα τα δικά μου. 

- Αν σε θέλει, θα βρει τρόπο.

Μερικές φορές ναι. 

Άλλες πάλι:

• Σε θέλει και δεν μπορεί.
• Σε θέλει και δεν θέλει να σε θέλει (υπάρχει κι αυτό και το έχω πει κι εγώ, σκάστε!)
• Σε θέλει και είναι μπερδεμένος.
• Σε θέλει και έχει άλλες προτεραιότητες.
• Σε θέλει αλλά όχι αρκετά ώστε να κάνει αυτό που θες εσύ.

Κι αυτή η τελευταία περίπτωση είναι ίσως η μόνη πληροφορία που πραγματικά σου χρειάζεται.

Δεν χρειάζεται καν να λύσεις το μυστήριο αν σε θέλει.

Χρειάζεται να δεις μόνο εάν αυτό που συμβαίνει σου αρκεί.

Εάν αρκεί, κάθεσαι. Εάν όχι, το κουβαδάκι σου και σε άλλη παραλία.

- Όποιος αγαπάει δεν πληγώνει.

Μάλιστα. Φέρτε μου την ντουντούκα μια στιγμή...

- Ένα δύο, ένα δύο… Παρακαλούνται όσοι έχουν αγαπήσει και έχουν πληγώσει να παραδώσουν άμεσα την κάρτα μέλους "αγαπάτε αλλήλους" στο γκισέ στην είσοδο. Ευχαριστώ.

Οι άνθρωποι πληγώνουν ανθρώπους που αγαπούν συνέχεια. Συνέχεια!!!

Από φόβο.

Από ανωριμότητα.

Από εγωισμό.

Από λάθος.

Από δικές τους πληγές.

Από διαφορετικές ανάγκες.

Η αγάπη δεν σε κάνει αυτομάτως καλό σύντροφο. Και κυρίως, το ότι κάποιος σε αγαπάει δεν σημαίνει ότι πρέπει να ανέχεσαι ό,τι σου κάνει.

Η αγάπη εξηγεί πολλά, αλλά δεν αθωώνει τα πάντα.

Basta, μάστορα να πιάσω μια το κρασί γιατί συνεχίζω στα βαριά...

- Αν ζηλεύει, τότε σε αγαπάει.

Όχι.

Όχι.

Ό Χ Ι... Τι δεν καταλαβαίνεις;!

Αν σε ζηλεύει, τότε σε ζηλεύει, σκέτο.

Μπορεί να σε αγαπάει; Ναι.

Μπορεί να είναι ανασφαλής. Ναι.

Μπορεί να είναι κτητικός. Ναι.

Μπορεί να έχει πιει τρία τσίπουρα και να έχει χάσει κάθε επαφή με τον πολιτισμό; Ναιαιαιαι...

Η ζήλια δεν είναι μέτρο αγάπης. Αν ήταν, τα πιο δυσλειτουργικά ζευγάρια του πλανήτη θα ήταν και τα πιο ερωτευμένα.

Και τότε θα έπρεπε να έχουμε ανησυχήσει ήδη.

Η ζήλια είναι συναίσθημα που στέκεται μόνο του. Με αιτία; Με αφορμή; Δικαίως; Αδίκως; Δεν έχει σημασία. Σημασία έχει να βρείτε τελικά από πού προέρχεται, να λυθεί εάν γίνεται ή εάν δεν βγάλετε άκρη τελικά να ξεκαλουπώσετε. Έλα μάστορα... Φεύγω λέμε!

- Όποιος αγαπάει συγχωρεί.

Δηλαδή, δεν μπορώ να σε συγχωρήσω και παρόλα αυτά να μη θέλω να σε ξαναδώ ούτε ζωγραφιστό; Όχι από τιμωρία. Από ξενέρα βρε αδερφέ. 

Γιατί εγώ, ας πούμε, μπορώ άνετα να κατανοήσω γιατί έκανες κάτι, να σε συγχωρήσω, να σε δικαιολογήσω ακόμα ακόμα, και πάλι να αποφασίσω ότι δεν σε θέλω στη ζωή μου άλλο. Αλλά ας πούμε ότι εγώ είμαι μυστήριο τρένο και όχι μέτρο σύγκρισης που λέει και ο ψυχοβγάλτης μου.

Σε κάθε περίπτωση η συγχώρεση δεν είναι αθώωση και κυρίως δεν συνοδεύεται υποχρεωτικά από επανασύνδεση. Μπορεί να σημαίνει απλώς ότι δεν θέλω να κουβαλάω άλλο τον θυμό μου για σένα. Με κουράζει, μπααααα...

Καλή συνέχεια και τα δέοντα στη μάνα σου.

- Οι σχέσεις θέλουν δουλειά.

Ναι. Σωστά.

Αλλά μην το κάνετε και ορυχείο φάση.

Εάν κάθε εβδομάδα κάνετε meeting κρίσης, κάθε δεύτερη μέρα "δουλεύετε την επικοινωνία", κάθε μήνα χωρίζετε και επανασυνδέεστε και κάθε χρόνο πρέπει να αναστήσετε τη σχέση από κλινικό θάνατο, μήπως δεν δουλεύετε τη σχέση και απλώς δουλεύετε βάρδιες non-stop;

Οι καλές σχέσεις όντως θέλουν λίγο δουλίτσα, λίγο προσπάθεια, λίγο προσαρμογή, αρκετή ειλικρίνεια, ακόμα πιο αρκετή αποδοχή και καμιά φορά συμβιβασμούς.

Αν αισθάνεσαι όμως ότι όλο αυτό έχει καταντήσει δεύτερη δουλειά χωρίς ένσημα, δήλωσε παραίτηση, μπες λίγο ταμείο ανεργίας να ξεκουράσεις το κορμάκι σου, να βρεις την υγειά σου ρε παιδί μου.

- Τα αντίθετα έλκονται.

Ναι. Όπως οι μαγνήτες.

Οι άνθρωποι όμως τείνουν να είναι λίγο πιο περίπλοκοι.

Μπορεί να σε συναρπάσει κάποιος εντελώς διαφορετικός από σένα. Άνετα. Και μάλιστα ακριβώς επειδή είναι διαφορετικός.

Για τρεις μήνες. Θες έξι; Θες έναν χρόνο εάν τα πιάνεις αργά;

Μετά έρχεται η στιγμή που εσύ θα θες να κοιμηθείς στις έντεκα κι εκείνος θα θέλει να πάτε σε rave party στις τέσσερις το πρωί, εσύ θα θες να αποταμιεύεις κι εκείνος θα αγοράζει πατίνι με δόσεις, εσύ θα θες παιδιά κι εκείνος θα θέλει λάμα για να σας φτύνει και τους δύο κατάμουτρα κάθε πρωί!

Και κάπου εκεί ανακαλύπτεις ότι κάποιες βασικές συμβατότητες είναι τόσο βασικές σε μια σχέση όσο τα θεμέλια ενός σπιτιού. Και δεν θέλω να χτίσω σπίτι, θα μου πείτε; Και πολύ καλά κάνετε, θα σας απαντήσω εγώ! Αλλά και πάλι, που πας ρε φίλε να στήσεις λυόμενο στο χώμα; Θέλει κι αυτό μια βάση! Εάν πας για αντίσκηνο φάση όμως, τότε βουρ στον πατσά. Όπου γης και πατρίς και χεστηκαμε για οποιαδήποτε συμβατότητα. Αύριο ξεστήνετε και πάτε αλλού, άλλωστε. 

- Θα βρεις τον σωστό άνθρωπο και θα φτιάξεις τη ζωή σου.

Εκτός αν μιλάμε για επαγγελματία υγείας. Τότε, ναι, μπορεί να τη φτιάξει. Για οποιαδήποτε άλλη περίπτωση όμως… όχι.

Δεν είναι κέντρο αποκατάστασης κανένας άνθρωπος. Ούτε η ζωή σου ή εσύ είσαι έπιπλο συναρμολογημένο που σου περίσσεψαν 5 βίδες, μπαλατζάρεις και τώρα ζητάς από τους γύρω σου "ρε'συ μου περίσσεψαν αυτές, μου τις βάζεις κάπου;" γιατί εκεί που θα στις βάλουν δεν θα σου αρέσει... Νόμος.

Ο σωστός άνθρωπος μπορεί να σου προσφέρει ασφάλεια, φροντίδα, χώρο, μια διαφορετική εμπειρία σχέσης. Και αυτό μπορεί να βοηθήσει, ναι.

Δεν μπορεί όμως να πάρει όλες τις πληγές σου, να τις βάλει στο πλυντήριο στους 90 βαθμούς και να στις επιστρέψει καθαρές, διπλωμένες και φρεσκοσιδερωμένες.

Και, παρεμπιπτόντως, δεν είναι δίκαιο ούτε καν να το περιμένεις. Μπουγάδα μόνος σου στα δικά σου άπλυτα!

- Αν είναι γραφτό να γίνει, θα γίνει.

Αυτό είναι εξαιρετικά βολικό όταν δεν θέλεις να κάνεις απολύτως τίποτα. Το έχω πει πολλές φορές. Το ξέρω σας λέω! Και για να σας προλάβω δεν εννοώ για αυτά στα οποία δεν έχουμε κανένα έλεγχο. Εννοώ για τα άλλα. Που και πάλι δεν έχουμε έλεγχο, αλλά ρε διάολε, μια προσπάθεια οφείλουμε να την κάνουμε εάν το θέλουμε.

Και ποιος είναι ο γραφιάς τέλος πάντων που περιμένουμε να γράψει και για εμάς τι θα γίνει;

Ρε, τη θες τη δουλειά;

"Αν είναι να γίνει…"

Τον Βαγγέλη ρε... Τον θες;

"Αν είναι γραφτό να είμαστε μαζί…"

Θες να αλλάξει η ζωή σου;

"Όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή…"

Ναι.

Και αν είναι να πλυθούν τα πιάτα, θα πλυθούν. Κάποια στιγμή θα κατέβει ο Ερμής ο ανάδρομος, θα πάρει το Fairy και θα αναλάβει. Το έχω δοκιμάσει παρεπιπτόντως σε μια στιγμή βαθιάς άρνησης και δεν πιάνει. Μην το δοκιμάσετε καν.

Μερικά πράγματα όντως εξαρτώνται από συγκυρίες.

Κάποια όμως χρειάζονται να σηκώσεις και λίγο το κουλό σου να προσπαθήσεις μέχρι εκεί που ελέγχεις.

Αυτό λέω.

- Να ακούς την καρδιά σου.

Γιατί;

Τι προσόντα έχει δηλαδή;

Η καρδιά είναι εξαιρετικό όργανο για να αντλεί αίμα. Για αποφάσεις ζωής όμως, θα εμπιστευόμουν καλύτερα μια επιτροπή.

Λίγο από καρδιά.

Λίγο από μυαλό.

Λίγο από σπληνάντερο.

Λίγο λεμόνι.

Λίγα δεδομένα.

Λίγη προηγούμενη εμπειρία.

Και αν γίνεται, όχι αποφάσεις στις τέσσερις το πρωί μετά από έξι ποτά.

Η καρδιά μπορεί να πει τη γνώμη της, φυσικά. Δεν την αφαιρούμε από την επιτροπή. Δεν χρειάζεται όμως να της δώσουμε και το υπουργείο γενικής διαχείρισης. Θα μπλέξετε.

- Πρέπει να αγαπήσεις τον εαυτό σου για να μπορέσει να σε αγαπήσει κάποιος άλλος.

Αυτό είναι και λίγο βάναυσο αν το σκεφτείτε.

Δηλαδή ο άνθρωπος που έχει χαμηλή αυτοεκτίμηση, κατάθλιψη, τραύμα, ανασφάλεια ή απλώς περνάει χάλια, πρέπει να μπει σε καραντίνα μέχρι να του απονεμηθεί self-love certification;

Όχι ρε 'σεις...

Μπορείς να αγαπηθείς ενώ δεν αγαπάς ιδιαίτερα τον εαυτό σου. Μπορεί μάλιστα η εμπειρία μιας ασφαλούς σύνδεσης να σε βοηθήσει να τον δεις λίγο διαφορετικά.

Απλώς καλό θα ήταν να μη ζητήσεις από τον άλλο να αναλάβει τη δουλειά της δικής σου αυτοεκτίμησης.

Άλλο καπέλο αυτό. Δικό σου.

- Με τον σωστό άνθρωπο, όλα είναι εύκολα.

Και στα καπάκια το αντίστροφο κλισέ:

- Ό,τι αξίζει, πονάει κι είναι δύσκολο (που λέγαν και οι Πυξ Λαξ)

Διαλέξτε επιτέλους!

Όλα τα σωστά έρχονται αβίαστα στη ζωή μας ή πρέπει να γίνουμε Λεωνίδες στις Θερμοπύλες για να τα αξιωθούμε;

Η πραγματικότητα, δυστυχώς, έχει την ενοχλητική συνήθεια να βρίσκεται κάπου στη μέση.

Μια καλή σχέση μπορεί να είναι εύκολη στον πυρήνα της και δύσκολη σε συγκεκριμένες περιόδους.

Μια κακή σχέση μπορεί να έχει υπέροχες στιγμές και παρ’ όλα αυτά να παραμένει κακή.

Το πόσο κουράστηκες ή βασανίστηκες δεν αποτελεί απόδειξη της αξίας της.

- Το αίμα νερό δεν γίνεται.

...Κι αν γίνεται, δεν πίνεται.

Βρε, μια χαρά γίνεται.

Και νερό, και δηλητήριο, και αέρας κοπανιστός.

Οι δεσμοί αίματος δεν είναι εγγύηση τρυφερότητας, ασφάλειας ή αξιοπρεπούς συμπεριφοράς. Η συγγένεια εξηγεί τον δεσμό. Δεν αγιάζει κανέναν άνθρωπο.

Μπορεί να αγαπάς τους δικούς σου και να χρειάζεται να θέσεις όρια.

Να καταλαβαίνεις γιατί συμπεριφέρονται έτσι και να μη θέλεις να σε ξαναπατήσουν στον λαιμό.

Να συγχωρείς και να κρατάς απόσταση.

Μπορεί και να μη συγχωρείς ακόμη. Η συγχώρεση δεν είναι υποχρεωτικό οικογενειακό έθιμο που πάει από πάππου προς πάππον.

Και κυρίως, το ότι κάποιος είναι συγγενής σου δεν σημαίνει ότι δικαιούται μόνιμη πρόσβαση στη ζωή σου, επειδή βρεθήκατε στο ίδιο κλαδί του ίδιου γενεαλογικού δέντρου. Καλό είναι τις μαλακίες του ο καθένας να τις κάνει μόνος του.

- Αν δεν περιμένεις τίποτα, δεν απογοητεύεσαι.

Ααα, αυτό τελευταία το μελετάω προσωπικά.

Θεωρητικά ακούγεται μεγαλοφυές.

Μηδενικές προσδοκίες ίσον μηδενική απογοήτευση. Μα είμαι τετραπέρατη!

Μόνο που για να μην περιμένεις ποτέ τίποτα από κανέναν, πρέπει περίπου να περνάς τη ζωή σου αντιμετωπίζοντας τους πάντες σαν έκτακτα καιρικά φαινόμενα.

Μπορεί να βγω, μπορεί να μπω, μπορεί να φύγω και να ξαναρθώ. Μπορεί να εμφανιστεί, μπορεί και όχι. Μην προγραμματίζεις εκδρομή ούτε στα Καμμένα Βούρλα.

Οι προσδοκίες όμως δεν είναι όλες απαιτήσεις...

Μπορείς να ελπίζεις ότι κάτι θα συμβεί χωρίς να θεωρείς ότι σου το χρωστάει η ζωή κιόλας! Το κόλπο ίσως (ίσως λέω) δεν είναι να μην περιμένουμε τίποτα. Αλλά να μπορούμε να θέλουμε πολύ να συμβεί κάτι χωρίς όμως να το έχουμε ήδη καταχωρίσει ως γεγονός.

Δύσκολο. Το δουλεύω. Baby steps, που λένε και στο χωριό μου στην ορεινή Κορινθία...

Και αυτό φίλες, φίλοι και πάντως είδους εχθροί, είναι το πραγματικό πρόβλημα με τα κλισέ.

Δεν είναι πάντα λάθος. Αν ήταν εντελώς λάθος, θα είχαν εξαφανιστεί.

Το πρόβλημα είναι ότι παίρνουν κάτι που μερικές φορές είναι αληθινό, του αφαιρούν όλες τις προϋποθέσεις, τις εξαιρέσεις, τις αποχρώσεις και την πολυπλοκότητα και μετά το σερβίρουν ως καθολικό νόμο της ανθρώπινης ύπαρξης.

Και η ζωή, αυτό το άτιμο πράγμα, αρνείται πεισματικά να γίνει πιο απλή.

Οπότε, την επόμενη φορά που κάποιος θα έχει ένα πραγματικό πρόβλημα και δεν ξέρουμε τι να του πούμε, για δοκιμάστε:

"Δεν θα πω μαλακίες. Ούτε καν ξέρω τι να πω. Αλλά είμαι εδώ."

Ξέρω. Δεν χωράει ωραία σε κούπα.

Αλλά τουλάχιστον δεν προκαλεί στον άλλον αυτο το ύφος… "τι άλλη μαλακία θα ακούσω ακόμα;!"

Διάβασα στο Facebook αυτό:

Δεν θέλω να είσαι δικός μου. Θέλω να είσαι ελεύθερος και παρ’ όλα αυτά να επιλέγεις να μένεις μαζί μου.

Και σκέφτηκα... "Αυτό! Ναι!"

Αυτό ακριβώς προσπαθώ να πω χρόνια τώρα με εξηγήσεις, παραδείγματα και αμέτρητες λέξεις προς πάσα κατεύθυνση και κάποιος κατάφερε να το χωρέσει σε δύο προτάσεις. Ντροπή μου, αλλά δε βαριέσαι...

Δεν έψαξα καν εάν όντως το έχει πει ή γράψει ο Mahmoud Darwish. Αδιαφορώ κιόλας.

Αλλά το ένιωσα.

- Δεν θέλω να μου ανήκεις. (Δεν γίνεται άλλωστε)

- Δεν θέλω να είσαι μαζί μου επειδή δεν μπορείς να φύγεις. (Όλοι μπορούν, και πολλοί το κάνουν, εδώ που τα λέμε)

- Δεν θέλω να είσαι μαζί μου επειδή "έτσι κάνουν οι άνθρωποι". (Οι άνθρωποι κανουν άπειρα παράλογα πράγματα) 

- Δεν θέλω καν να είσαι μαζί μου επειδή κάποτε επιλέξαμε να περνάμε τον χρόνο μας μαζί. (Η απόφαση αυτή δεν απέκτησε ισχύ συμβολαίου αορίστου χρόνου)

Θέλω να μπορείς να φύγεις, αλλά να μη θέλεις.

Όχι όμως επειδή σε κρατάω. Επειδή το διαλέγεις.

Και να όλη η διαφορά ανάμεσα στη δέσμευση και την κατοχή.

Έχουμε μάθει να μιλάμε για τις σχέσεις με ένα λεξιλόγιο που, αν το σκεφτείτε λίγο, είναι κάπως ανησυχητικό:

- Είσαι δική μου

- Είναι ο άντρας μου

- Τον κέρδισα

Λες και μιλάμε για ακίνητο ή θέση πάρκινγκ.

Κι όμως, ο άλλος άνθρωπος δεν είναι κάτι που αποκτάς. Δεν είναι περιουσία, ούτε έπαθλο. Δεν είναι κάποιος που επειδή σε αγάπησε, σε ερωτεύτηκε ή σε επέλεξε τέλος πάντων ως αγαπημένη του σύνδεση, σου παραχώρησε ισόβια δικαιώματα πάνω στις επιθυμίες, στον χρόνο, στις αποφάσεις και στη ζωή του.

Και βέβαια, οι περισσότεροι δεν το εννοούμε (ή έτσι θέλω να πιστεύω) κυριολεκτικά όταν λέμε "ο άνθρωπός μου". Υπάρχει τρυφερότητα μέσα σε αυτές τις λέξεις. Υπάρχει οικειότητα, υπάρχει ένας ιδιαίτερος δεσμός.

Το πρόβλημα αρχίζει όταν η μεταφορά γίνεται απαίτηση.

Όταν το "είσαι ο άνθρωπός μου" μετατρέπεται αυτόματα σε:

• άρα πρέπει να λειτουργείς όπως περιμένω,
• άρα πρέπει να θέλεις αυτά που θέλω,
• άρα πρέπει να περιορίσεις ό,τι με φοβίζει,
• άρα η δική σου ελευθερία αυτομάτως απειλεί τη δική μου ασφάλεια.

Γιατί τότε η σύνδεση αρχίζει να μοιάζει λίγο με συνοριακό έλεγχο.

- Χαρτιά, παρακαλώ...

Με ποιους ήσουν;

Ααα, μόνος σου ήθελες να βγεις αλλά μαζί μου όχι;!

Γιατί δεν έστειλες μήνυμα για καληνύχτα, για καλημέρα, για τα κάλαντα... ξέρω 'γω;

Σε ποια μιλούσες;

Γιατί την κοίταξες έτσι;

Γιατί θέλεις να μείνεις μόνος σου σήμερα;

Και φυσικά υπάρχουν συμφωνίες στις σχέσεις. Υπάρχουν όρια. Υπάρχει σεβασμός. Υπάρχουν πράγματα που δύο άνθρωποι αποφασίζουν από κοινού ότι θέλουν ή δεν θέλουν στη σχέση τους.

Αυτό όμως δεν λέγεται φυλακή. Λέγεται συνεννόηση.

Άλλο να πω:

- Αυτός είναι ο τρόπος σχέσης που επιλέγω τώρα και θέλω να ξέρω αν τον θέλεις κι εσύ.

Κι άλλο:

- Από τη στιγμή που είσαι μαζί μου, αυτός είναι ο τρόπος που οφείλεις να ζεις.

Το πρώτο αφήνει στον άλλο επιλογή. Επικοινωνία, αν μη τι άλλο.

Το δεύτερο θεωρεί ότι η επιλογή έχει ήδη παραδοθεί.

Κι εδώ υπάρχει ένα παράδοξο που όσο περνάνε τα χρόνια μου φαίνεται όλο και πιο αληθινό.

Όσο περισσότερο προσπαθείς να εξασφαλίσεις ότι ο άλλος θα μείνει, τόσο λιγότερη αξία έχει τελικά το ότι μένει.

Γιατί, τι ακριβώς σημαίνει να σε έχει διαλέξει κάποιος αν δεν του επιτρέπεται ποτέ να επιλέξει ξανά; Η πραγματική επιλογή δεν γίνεται μία φορά.

Γίνεται ξανά και ξανά μέσα μας.

Στις βαρετές Τρίτες. Τα συναρπαστικά Σάββατα. Στις περιόδους που είμαστε απασχολημένοι με άλλα. Στις εποχές που η ζωή φέρνει άλλους ανθρώπους, άλλες δυνατότητες, άλλες εκδοχές του εαυτού μας. Στα χρόνια που περνούν και μας αλλάζουν.

Το "μένω" έχει νόημα μόνο όταν παραμένει ρήμα στον ενεστώτα. Όχι όταν γίνεται καθεστώς.

Και ίσως γι' αυτό η ιδέα του "για πάντα" μου προκαλεί ένα ελαφρώς ειρωνικό μειδίαμα.

Το "σήμερα είμαι εδώ" όμως είναι κάτι διαφορετικό. Είναι πραγματικό. Χειροπιαστό. Με αυτό, ναι. Μπορώ να πορευτώ. Αν μη τι άλλο, το πιστεύω.

Δεν σημαίνει ότι οι άνθρωποι πρέπει να ζουν με μια βαλίτσα δίπλα στην πόρτα και κάθε πρωί να κάνουν δημοψήφισμα για τη σχέση τους. Μην τρελαθούμε κιόλας...

Σημαίνει όμως ότι η δέσμευση δεν χρειάζεται να βασίζεται στην κατάργηση της εξόδου.

• Μπορώ να ξέρω ότι είσαι ελεύθερος και να μην πανικοβάλλομαι.
• Μπορώ να ξέρω ότι υπάρχουν άλλοι άνθρωποι στον κόσμο και να μη θεωρώ ότι πρέπει να εξαφανιστούν για να νιώσω ασφαλής.
• Μπορώ να ξέρω ότι μπορείς να φύγεις ανά πάσα στιγμή για οποιοδήποτε λόγο και να μην προσπαθώ να σε δέσω περισσότερο.

Γιατί, τελικά, αν χρειάζεται να κλείσω όλες τις πόρτες για να είμαι βέβαιη ότι θα μείνεις, δεν έχω άνθρωπο που μένει. Έχω άνθρωπο παγιδευμένο. Και δεν είναι καθόλου το ίδιο αυτά τα δύο.

Υπάρχει βέβαια και κάτι τρομακτικό σε όλο αυτό. Δεν είμαι βλαμμένη χίπισσα. Έχω κι εγώ τα θέματα ελέγχου μου.

Η ελευθερία του άλλου, φυσικά και σημαίνει ότι δεν έχεις εγγυήσεις ότι αυτό που θες θα το έχεις κιόλας.

Και οι άνθρωποι λατρεύουμε τις εγγυήσεις. Θέλουμε να ξέρουμε ότι αυτό που αγαπάμε δεν θα χαθεί. Θέλουμε ένα συμβόλαιο με τη ζωή ότι αυτός ο άνθρωπος θα είναι εδώ. Δεν θα αλλάξει. Δεν θα φύγει. Δεν θα πεθάνει. Δεν θα πάψει να μας αγαπά.

Μόνο που τέτοιο συμβόλαιο δεν υπάρχει. Ούτε στη μονογαμία, ούτε στον γάμο, ούτε στην κοινή περιουσία, ούτε στα παιδιά, ούτε στις υποσχέσεις. Κακώς ή καλώς, δεν υπάρχει. Και θα πρέπει να το αποδεχτούμε. Τι διάολο, το βλέπουμε να συμβαίνει συνέχεια γύρω μας και σε εμάς τους ίδιους ακόμη.

Υπάρχουν βέβαια τρόποι να δυσκολέψεις την έξοδο. Πόσοι δεν έχουμε προσπαθήσει; Δεν υπάρχουν όμως τρόποι να καταργήσεις την απώλεια.

Και ένα μεγάλο μέρος της κτητικότητας δεν έχει καν σχέση με την αγάπη. Έχει σχέση με τον φόβο.

Δεν θέλω να φύγεις και φοβάμαι μην το κάνεις, άρα θέλω να είμαι βέβαιη ότι δεν μπορείς να φύγεις.

Απολύτως ανθρώπινο. Ποιός δεν το έχει ζήσει; Αλλά δεν είμαι σίγουρη ότι αυτό είναι το είδος ασφαλείας που θέλω.

Για μένα υπάρχει ένας άλλος τρόπος να νιώθω ασφαλής. Όχι επειδή είμαι βέβαιη ότι ο άλλος δεν θα φύγει. ΠΟΤΕ και ΚΑΝΕΙΣ δεν θα έπρεπε να αισθάνεται βέβαιος για κάτι τέτοιο.

Αλλά επειδή ξέρω ότι, παρότι μπορεί να φύγει, σήμερα επιλέγει να είναι εδώ. Και αυτό για μένα είναι πολύ πιο τρυφερό. Και πολύ πιο δύσκολο να το αντέξεις.

Γιατί η ελευθερία του άλλου έχει ένα τίμημα. Πρέπει να αποδεχτείς ότι δεν τον ελέγχεις. Ότι είναι ένας άλλος άνθρωπος.

Και ποιος θα αρνηθεί πόσο ωραίο είναι, όταν ένας άνθρωπος σε κάνει να νιώθεις αγαπημένη, επιθυμητή, σημαντική. Αλλά αυτό θα πρέπει να λειτουργεί μόνο συμπληρωματικά. Δεν μπορεί να αντικαταστήσει τη δική μου δουλειά με τον εαυτό μου.

Γιατί αν χρειάζομαι τον άλλον για να μου αποδεικνύει διαρκώς ότι αξίζω, τότε δεν ζητάω πια αγάπη. Ζητάω επιβεβαίωση.

Και αν χρειάζομαι να περιορίσω την ελευθερία του για να νιώσω ασφαλής, τότε δεν έχω χτίσει ασφάλεια. Έχω απλώς περιορίσει τον κίνδυνο. Τον εχω όμως περιορίσει;

Και το παράξενο είναι ότι αυτή ακριβώς η απόσταση (το γεγονός ότι είμαστε δύο ξεχωριστοί άνθρωποι εννοώ) είναι που κάνει δυνατή την πραγματική εγγύτητα.

Γιατί πώς μπορώ να σε επιλέξω αν σε έχω "απορροφήσει";

Και αντίστροφα δεν μπορείς να με διαλέξεις αν έχεις πάψει να υπάρχεις "έξω" από εμένα. Δεν πιάνεται. 

Για να υπάρξει "μαζί", πρέπει να υπάρχουν δύο "εγώ".

Και αυτό δεν κάνει μια σχέση λιγότερο δεμένη. Την κάνει περισσότερο αληθινή.

Δεν ξέρω αν υπάρχει κάποια ιδανική μορφή αγάπης. Μάλλον όχι. Οι άνθρωποι κουβαλάμε φόβους, ανασφάλειες, παλιές πληγές, ζήλιες και έναν εγκέφαλο που δεν είναι ακριβώς διάσημος για την ψυχραιμία του όταν απειλείται ένας σημαντικός δεσμός. Έχω να σας πω ιστορίες επ'αυτού...

Τέλος πάντων.

Δεν ζητάω από κανέναν να γίνει βουδιστής μοναχός της συναισθηματικής προσκόλλησης.

Ούτε εγώ μπορώ. Ψέματα θα λέμε τώρα και μεταξύ μας; Αλλά προσπαθώ. 

Προσπαθώ γιατί το έχω ζήσει και ξέρω ότι η ιδέα "Είσαι εσύ. Είμαι εγώ. Μπορούμε και οι δύο να φύγουμε όποτε τα φέρει έτσι η ζωή και το αποφασίσουμε. Αλλά σήμερα είμαστε εδώ." με συγκινεί αφάνταστα και με κάνει να πιστεύω στο "παρόν" που ζω.

Και τελικά, μεγαλώνοντας, καταλαβαίνω ότι μόνο μέσα στην ελευθερία μπορούμε να φτάσουμε όσο πιο κοντά γίνεται σε αυτό που, εγώ τουλάχιστον, εννοώ όταν λέω αγάπη.

Μια αγάπη στην οποία η δέσμευση που αισθανόμαστε (αλλά δεν επιβάλλουμε), δεν ακυρώνει την ελευθερία που της δίνει αξία.

 Κάποιος μου είχε πει πριν από μερικούς μήνες:

"Όποιος δεν με εκτίμησε χοντρό, δεν με αξίζει αδύνατο."

Χαμογέλασα, συμφώνησα και το κράτησα κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού μου, αν και ήξερα πολύ καλά τι εννοούσε.

Δεν είναι η πρώτη φορά που χάνω πολλά κιλά. Στα 27 μου είχα χάσει περίπου σαράντα. Είχα δει και τότε τον κόσμο να αλλάζει εντελώς θέση και στάση απέναντί μου. Περισσότερα βλέμματα, περισσότερα χαμογελαστά πρόσωπα, περισσότερη προθυμία για κουβέντα ή εξυπηρέτηση, περισσότερη κοινωνικότητα από ανθρώπους που μέχρι πρότινος δεν είχαν ανακαλύψει καν ότι διαθέτω προσωπικότητα.

Και δεν μιλάω μόνο για άντρες. Κάποιες γυναίκες το ίδιο.

Λες και η παρέα μαζί μου τις προσέβαλλε κάπως. Λες και η κοινωνική συναναστροφή με χοντρή γυναίκα άφηνε λεκέ που μετά δεν φεύγει με τίποτα.

Αλλά μωρέ, στα 27, όλο αυτό το καραγκιοζιλίκι το εισπράττεις διαφορετικά. Ή τουλάχιστον εγώ το εισέπραττα αλλιώς γιατί ήμουν "διψασμένη" και έβλεπα όλη αυτή την προσοχή περισσότερο ως μέρος του γενικότερου τοπίου. Δεν είχα ακόμη αρκετά χρόνια παρατήρησης ανθρώπων και συμπεριφορών στην πλάτη μου, ούτε κατασταλαγμένη γνώμη για αυτά που άγγιζαν ευαίσθητα για μένα δεδομένα. Τζιζ.

Έτσι καταλήγεις λοιπόν εύκολα να χαίρεσαι περισσότερο με την αποδοχή που ξαφνικά κερδίζεις (ενώ πριν δεν είχες) και αναρωτιέσαι λιγότερο γιατί δεν την είχες πριν.

Στη δική μου περίπτωση, βέβαια, δεν χρειαζόταν και πολλή φαντασία για να καταλάβω τι έφταιγε. Μου το έλεγαν.

— Καλά, τώρα που έγινες μουνάρα σε κυκλοφορώ άνετα…

— Τι καλή που είσαι τώρα όπως πρέπει. Ευτυχώς που έχασες τα κιλά. Να βρεις και κάποιον να φτιάξεις τη ζωή σου.

Και μέχρι κι από διευθύντρια είχα ακούσει το αμίμητο:

— Είσαι υπέροχη τώρα. Και να σου πω την αλήθεια; Αν δεν μου έλεγε η προϊσταμένη σου ότι είσαι τόσο καλή στη δουλειά σου και αν δεν είχα στο μυαλό μου ότι κλεισμένη στο εργαστήριο θα είσαι και δεν θα σε βλέπουν και πολύ, δεν θα σε κρατούσα.

Ναι. Αυτό ειπώθηκε σε εργαζόμενη για τη δουλειά της!

Δεν θα σε κρατούσα στη δουλειά αν δεν ήσουν τόσο καλή και τόσο κρυμμένη.

Οπότε όχι, δεν ανακάλυψα τώρα ότι το βάρος επηρεάζει τον τρόπο που μας βλέπουν. Το είχα μάθει πολύ νωρίς και μάλιστα χωρίς ιδιαίτερες λεπτότητες.

Αλλά στα 27 δεν ήθελα να αφήσω αυτή τη διαπίστωση να μου χαλάσει την απόλαυση της αποδοχής που ξαφνικά γίνουν αποδέκτης. Βλέπετε, η στέρηση για να χορτάσει κάνει εύκολα συμβιβασμούς. Νομός κυριολεκτικος και μεταφορικός.

Τώρα όμως το βλέπω πεντακάθαρα και πολύ διαφορετικά. 

Δεν έχω ανάγκη να με δείτε. Σας έχω δει εγώ πρώτη.

Είκοσι πέντε κιλά κάτω και ξαφνικά στη δουλειά έχει περισσότερες "καλησπέρες". Άνθρωποι που μέχρι πριν λίγο καιρό περνούσαν δίπλα μου με την κοινωνική θέρμη ανθρώπου που προσπερνά τον πυροσβεστήρα στη γωνία, τώρα σταματούν για ψιλή κουβέντα. Κάποια "Μαρία" έγιναν ξαφνικά "Μαράκι μου", κάποια αγγίγματα χωρίς λόγο στην πλάτη και κάποια φιλικά χτυπήματα στον ώμο έκαναν την εμφάνιση τους.

Και σε εμένα, που δεν είμαι και πολύ του αγγίγματος, αυτά αμέσως καταγράφονται και μετά κατηγοριοποιούνται αυτόματα από το νευρικό μου σύστημα! Οπότε από ανθρώπους που δεν ξέρω καλά ή δεν περιμένω να με ακουμπήσουν σημάνει συναγερμός.

ΕΙΣΒΟΛΗ ΣΤΟΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΜΑΣ ΧΩΡΟ. MAYDAY. MAYDAY.

Τις τελευταίες εβδομάδες, λοιπόν, άλλοι περνούν απλώς για να πουν ένα γειά στο "Μαράκι" και άλλοι ανακάλυψαν ξαφνικά ότι είμαι αστεία, ευχάριστη και καλή παρέα και άλλοι ότι μπορούμε, λέει, να πάμε και για τσίπουρα.

Μα τι τιμή κι αυτή, ειλικρινά! Δακρύζω από συγκίνηση.

Και τι απίστευτη σύμπτωση που η προσωπικότητά μου άνθισε ακριβώς την ίδια περίοδο που μίκρυνε ο κώλος μου.

Δεν θα πω ψέματα. Με εκνευρίζει. Και όχι περισσότερο απ’ όσο με κολακεύει.

Δεν με κολακεύει καθόλου. Με εκνευρίζει και τέλος.

Δεν νιώθω καν εκείνη την "αποδοχή" που ένιωθα στα 27.

Γιατί δεν μιλάω ότι ξαφνικά κάποιοι με βρίσκουν πιο ελκυστική. Εκεί δεν έχω απολύτως κανένα πρόβλημα. Αν μου πεις "τώρα μου αρέσεις περισσότερο", πάσο. Ειλικρινές, καθαρό και σκέτο. Η έλξη επηρεάζεται από την εμφάνιση. Πάντα επηρεαζόταν και πάντα θα επηρεάζεται. Δεν ανακάλυψα σήμερα ούτε την Αμερική ούτε τα γεννητικά όργανα.

Αυτό που με ενοχλεί είναι κάτι άλλο.

Γιατί μαζί με την έλξη αναβαθμίστηκε ξαφνικά και η κοινωνική μου αξία;

Γιατί τώρα αξίζω περισσότερη κουβέντα;

Γιατί τώρα αξίζω στάση για χαιρετούρες;

Γιατί τώρα αξίζω ενδιαφέρον, χαβαλέ, πρόσκληση για τσίπουρα;

Τι ακριβώς άλλαξε;

Να πω και κάτι γελοίο; 

Εκατό κιλά άνθρωπος είμαι. Δεν λες ότι ξαφνικά πέρασα και στην απέναντι όχθη και μπήκα στην κατηγορία "φάε κάτι κορίτσι μου, θα πέσεις κάτω". Ούτε απέκτησα ξαφνικά κανένα κοινωνικώς εγκεκριμένο σώμα.

Απλώς έγινα λιγότερο χοντρή. Πράγμα που κάνει όλη την ιστορία ακόμη πιο γελοία. Γιατί τελικά δεν υπάρχει καν κάποιο όριο όπου ξαφνικά νε μεταμορφώνει από "αόρατη" σε "άξια για μια καλησπέρα".

Απλώς φαίνεται ότι όσο το σώμα πλησιάζει περισσότερο εκεί που κάποιοι θεωρούν ότι πρέπει να βρίσκεται, τόσο φαίνεται να ξεπαγώνει και η συμπεριφορά τους.

Τι καλά!

Είκοσι πέντε κιλά λιγότερα και ανέβηκα ήδη στη Β' Εθνική της άτυπης κοινωνικής κατάταξης. Ξεπάγωσαν οι καλοχαιρέτες, εμφανίστηκαν τα αγγίγματα, άνοιξαν οι προσκλήσεις και οι προσφωνήσεις.

Και τι οργανωμένο σύστημα! 

Ανθρώπινη ζεστασιά με κλιμακωτή χρέωση ανά κιλό.

Εγώ όμως είμαι η ίδια όπως εφτά μήνες πριν.

Ίδια δουλειά κάνω.

Τα ίδια αστεία λέω.

Τις ίδιες ιδιοτροπίες έχω.

Τα ίδια πράγματα μου τραβάνε το ενδιαφέρον.

Την ίδια σαχλαμάρα κουβαλάω.

Το ίδιο βρίζω σαν νταλικέρης.

Αν μη τι άλλο, απλώς εφτά μήνες μεγαλύτερη είμαι. Δεν άλλαξε δα και τόσο η προσωπικότητά μου.

Και στα 25–30 μας, πες στο διάολο να πάει. Τόσα καταλαβαίναμε, τόσα κάναμε. Όλοι λίγο πολύ ηλίθιοι ήμασταν.

Τώρα όμως; Στα πενήντα μας πάλι το ίδιο;

Και με σοκάρει που ειλικρινά πίστευα πως όσοι δεν μου μιλούσαν ιδιαίτερα ήταν επειδή απλώς χέστηκαν για την ύπαρξή μου όσο είχα χεστεί κι εγώ για τη δική τους. Και μου φαινόταν απολύτως φυσιολογικό όλο αυτό το "χέσε μέσα".

Δεν χρειάζεται να γίνουμε φίλοι. Δεν χρειάζεται καν να συμπαθιόμαστε. Να συνεργαζόμαστε αποτελεσματικά χρειάζεται μόνο.

Αλλά τώρα που βλέπω ανθρώπους να αλλάζουν ξαφνικά τόνο, οικειότητα και προθυμία, αρχίζω να αναρωτιέμαι μήπως τελικά δεν ήταν απλή αμοιβαία αδιαφορία.

Μήπως απλώς τότε, για εκείνους, δεν άξιζα τόση κοινωνική θέρμη και τώρα ξαφνικά την αξίζω.

Ε, λοιπόν, έχω νέα.

Δεν τη χρειάζομαι.

Δεν την θέλω.

Δεν την έχω ανάγκη.

Δεν περίμενα στην ουρά για να εγκριθεί η αίτησή μου για κανενός την καλησπέρα.

Δεν υπέφερα επειδή ο τάδε δεν περνούσε να μου πει "Τι γίνεται Μαράκι μου; Τι κάνεις;"

Δεν καθόμουν σπίτι τα βράδια κοιτάζοντας τη βροχή στο τζάμι, αναρωτώμενη πότε επιτέλους θα με καλέσει κάποιος από τους "δημοφιλείς" της επιχείρησης για "ποτάρες".

Μια χαρά ζούσα.

Και τώρα που εγκρίθηκε, λέει, η κοινωνική μου αναβάθμιση επειδή μίκρυνε το σώμα μου, συγγνώμη κιόλας, αλλά βάλτε την αποδοχή σας... Αλλού και μην μου την μοστράρετε.

Δεν με πειράζει να με θεωρεί κάποιος όμορφη ή άσχημη. Όλοι έχουμε αισθητικές προτιμήσεις.

Με εντυπωσιάζει όμως το πόσο εύκολα η αισθητική προτίμηση ξεχειλώνει και μετατρέπεται σε κοινωνική αποδοχή. Επηρεάζει δηλαδή ακόμη και την προθυμία κάποιων να μιλήσουν σ’ έναν άνθρωπο που δεν θεωρούν αρκετά ελκυστικό; Στα 50 μας;! Αλήθεια τώρα;!

Ξαφνικά δεν είμαι απλώς πιο "εύκολη στο μάτι", που λένε και οι φίλοι μας οι Αγγλοσάξονες, και αυτομάτως γίνομαι ΚΑΙ πιο ενδιαφέρουσα...

ΚΑΙ πιο αστεία...

ΚΑΙ πιο κατάλληλη για παρέα...

ΚΑΙ τελικά πιο άξια για εκείνη την καλησπέρα που προηγουμένως, προφανώς, κόστιζε πολύ.

Και να σας πω και κάτι άλλο;

Δεν με ένοιαζε τότε. Δεν με νοιάζει ούτε τώρα. Εγώ με το ζόρι λέω "καλημέρα". Σοβαρά τώρα;!

Και φτύνω κατάμουτρα και την "υπό αισθητικές προϋποθέσεις" αξιολόγηση ενός ολόκληρου ανθρώπου, όταν αυτή εκφράζεται μέσω ενός small talk, μιας καλησπέρας και, έτσι για κερασάκι, ενός "Να κανονίσουμε, Ε; Μη με γράψεις!"

Και τώρα θυμήθηκα πάλι εκείνη τη φράση:

"Όποιος δεν με εκτίμησε χοντρό, δεν με αξίζει αδύνατο."

Μόνο που εγώ αδύνατη δεν είμαι. Κι όμως οι καλησπέρες ήρθαν ήδη. Γι'αυτό και σήμερα θα την άλλαζα λίγο για να τη φέρω στα μέτρα μου.

Δεν ασχολούμαι καν με το ποιος με αξίζει. Δεν με αφορά να αξίζω σε κάποιον. Ο χειρότερος κριτής αποδεικνύεται ο εαυτός μου και με αυτόν έχω ήδη προβλήματα αποδοχής. Δεν θα πάρω κι εξωτερικούς συνεργάτες.

Και μπορεί να μη θυμάμαι ούτε πού πάρκαρα, αλλά είμαι τέτοιο αναποδογέννημα που κάτι τέτοιες αλλαγές και τις εντοπίζω και τις θυμάμαι.

Θυμάμαι ποιος και πώς μου μιλούσε όταν ήμουν 25 κιλά πάνω.

Θυμάμαι ποιος με ρωτούσε τι κάνω και πώς είμαι, πώς την παλεύω και πώς περνούσα στην ζωή μου, ακόμη κι αν δεν τον ένοιαζε πραγματικά. Small talk κάναμε, να περάσει η βάρδια.

Θυμάμαι όμως και ποιος ανακάλυψε ξαφνικά ότι είμαι συμπαθητική, αστεία και κατάλληλη για κοινωνική συναναστροφή κάπου ανάμεσα στα μείον 20 και στα μείον 25 κιλά.

Και εν τέλει, χαίρομαι που ολοκληρώθηκε επιτυχώς η αξιολόγηση και η αίτησή μου για κοινωνική αποδοχή εγκρίθηκε. Μπορώ να παραλάβω το αγαλματίδιο και να δεχτώ πλέον καλησπέρες, χτυπήματα στον ώμο, υποκοριστικά και προσκλήσεις για εξόδους.

Μόνο που υπάρχει ένα μικρό διοικητικό πρόβλημα. Δεν είχα υποβάλει ποτέ αίτηση. 

Οπότε την καθυστερημένη σας έγκριση μπορείτε να την αρχειοθετήσετε εκεί που ξέρετε.

Εγώ θα κρατήσω μόνο μία πληροφορία.

Πόσα κιλά μου κόστισε μια καλησπέρα σας που δεν ζήτησα.

Στο σκάκι υπάρχει η κίνηση που δεν επιλέγεις.

Αλλά την κάνεις. Κι ας μην θες.

Την κάνεις γιατί όλες οι προηγούμενες κινήσεις σου έχουν φροντίσει να εξαφανίσουν τις υπόλοιπες επιλογές σου.

Πράγμα που βρίσκω εξαιρετικά ανθρώπινο.

Γιατί κι εμείς έχουμε αυτή τη γελοία ιδέα ότι οι μεγάλες αποφάσεις της ζωής παίρνονται με μουσικές, εσωτερικούς μονολόγους και βλέμμα προς το άπειρο.

Ε... Ποτέ.

Οι μεγάλες αποφάσεις παίρνονται πολύ νωρίτερα, όταν δεν καταλαβαίνουμε καν ότι αποφασίζουμε.

Είναι κάτι που οδηγήσαμε μόνοι μας, σιγά σιγά, τον εαυτό μας χωρίς καν να το έχουμε σχεδιάσει.

Και μετά, μια ωραία πρωία, κοιτάζεις τη σκακιέρα και διαπιστώνεις ότι απέμεινε μία κίνηση.

Και έχεις το θράσος να λες "Δεν είχα επιλογή".

Είχες. Απλώς την είχες πριν από δέκα κινήσεις.

Αυτό είναι το forcé.

Η στιγμή όπου η ζωή σου παρουσιάζει τον λογαριασμό χωρίς να έχεις παραγγείλει εκείνη τη στιγμή τίποτα.

Τα είχες παραγγείλει όλα νωρίτερα.

Και τώρα ήρθε το γκαρσόνι.

Υπάρχει, βέβαια, κάτι αισχρά γοητευτικό στο αναπόφευκτο.

Η ηρεμία του.

Δεν σου ζητάει γνώμη.

Δεν ενδιαφέρεται αν είσαι έτοιμος.

Δεν περιμένει να "δουλέψεις" λίγο τον εαυτό σου.

Δεν δίνει δεκάρα για το timing σου.

Σου λέει μόνο:

- Αυτή είναι η θέση σου και αυτή η μόνη κίνηση που μπορείς να κάνεις. Παίξε.

Κι εκεί τελειώνουν οι θεωρίες. Εύκολο είναι να μιλάς για ελευθερία όταν έχεις δεκαπέντε δρόμους ανοιχτούς.

Το ενδιαφέρον αρχίζει όταν έχεις έναν.

Εκεί φαίνεσαι. 

Όταν έχεις ξεμείνει από επιλογές και τώρα πρέπει να ζήσεις μ’ εκείνες που έκανες.

Γι’ αυτό το forcé μου φαίνεται τόσο όμορφη λέξη.

Γιατί δεν είναι ακριβώς η μοίρα. Η μοίρα είναι πολύ βολική. Έχει κάτι το αθώο μέσα της. Κάτι το "μου συνέβη".

Το forcé είναι πιο άτιμο.

Σου θυμίζει ότι το αναπόφευκτο πολλές φορές δεν κατέβηκε από τον ουρανό.

Το έχτισες μόνος σου. Ένα τετράγωνο τη φορά.

Και τώρα πρέπει να κάνεις την κίνηση.

Μπορεί να είναι η κίνηση που σε σώζει.

Μπορεί να είναι η κίνηση που σε καταστρέφει.

Μπορεί απλώς να καθυστερεί το ματ.

Δεν έχει σημασία.

Το χέρι είναι ακόμα δικό σου. Η κίνηση είναι δική σου.

Κι αυτό είναι το τελευταίο προνόμιο που μας αφήνει η ζωή όταν μας έχει πάρει όλες τις άλλες επιλογές. 

Να κινήσουμε μόνοι μας το κομμάτι.

Forcé λοιπόν. 

Η στιγμή όπου η ελευθερία συναντά τις συνέπειές της.

Όχι όταν δεν έχεις πια ελευθερία.

Όταν ανακαλύπτεις τι έκανες μ’ αυτήν όσο την είχες.

Όταν έχεις ήδη θυμώσει. Έχεις ήδη πληγωθεί. Έχεις ήδη πει, έχεις ήδη ακούσει άλλα τόσα, έχεις ήδη απογοητευτεί από ανθρώπους και πιθανότατα έχεις απογοητεύσει κι εσύ κάποιους.

...Και κανείς δεν βγαίνει λάδι.

Γι'αυτό... σας παρακαλώ... Τρυφερά από δω και πέρα.

Όχι σαν υπόσχεση ότι από δω και πέρα δεν θα πονέσουμε. Το αντίθετο.

...Όλοι καίγονται από χέρι μια φορά.

Τρυφερά, επειδή ήδη ξέρουμε ότι θα πονέσουμε.

Η τρυφερότητα έχει αξία ακριβώς όταν έχεις μάθει τι σημαίνει η απουσία της. Όταν έχεις καεί, ξέρεις πια τη διαφορά ανάμεσα στο χέρι που σε αγγίζει και στο χέρι που σε πληγώνει.

Και ίσως τότε η εμπειρία να μην σε κάνει σκληρότερο. Να σε κάνει πιο προσεκτικό.

Ο σκληρός άνθρωπος αφού πληγώθει, δεν ξαναδίνει τίποτα.

Ο τρυφερός άνθρωπος αφού ξέρει πόσο πονάει, προσπαθεί να μη γίνει το "έγκαυμα" κάποιου άλλου.

Από τις πιο δύσκολες μορφές ωριμότητας αυτή. Να σταματήσεις να θεωρείς την πληγή σου άλλοθι για να πληγώνεις.

Και κουράζεσαι από την σκληρότητά...

Από τις στρατηγικές.

Από το ποιος λέει, τι.

Από το ποιος ενδιαφέρεται περισσότερο.

Από το να μην αφήσεις να καταλάβει πόσο σε νοιάζει, να κρατάς αποστάσεις.

Και καταλαβαίνεις ότι όλη αυτή η συναισθηματική "γεωπολιτική" είναι λίγο γελοία.

Δεν θέλεις να κερδίσεις. Θέλεις έναν άνθρωπο. 

...Έναν άνθρωπο "χωρίς πολλά πολλά".

Αυτό είναι το πιο όμορφο σημείο του τραγουδιού. Δεν ζητά τον τέλειο έρωτα. Την κινηματογραφική μεγάλη αγάπη. Τον έναν άνθρωπο που θα διορθώσει ό,τι πήγε στραβά στη ζωή μας.

Ζητά κάτι πολύ μικρότερο. Και γι’ αυτό πολύ μεγαλύτερο.

...Έναν άνθρωπο ζητάμε να χωρά, στο τσεπάκι ενός παλιού πορτοφολιού.

Έναν άνθρωπο να χωράει στην καθημερινότητα. 

Σε μια μικρή συνήθεια.

Σε μια φωτογραφία στο πορτοφόλι.

Σε μια αγκαλιά.

Στο "θέλω να σε δω".

Στο "έφαγες;".

Στο "να προσέχεις".

Κι αυτό το "όλα είναι τυχερά" έχει κάτι σκληρά αληθινό. Γιατί, ναι ρε γαμώτο, είναι.

Δεν αποφασίζουμε πάντα ποιον θα συναντήσουμε.

Δεν ξέρουμε πότε.

...Κι ας θυμίζει η σταθερή του αγκαλιά, μια υπόσχεση σε μια πρωταπριλιά.

Δεν ξέρουμε αν η αγκαλιά που σήμερα μοιάζει τόσο όμορφη θα είναι και σταθερή.

Μπορεί να αποδειχθεί υπόσχεση πρωταπριλιάς. Μπορεί και όχι. Κανείς δεν ξέρει. Δοκίμασε.

Αλλά το τραγούδι δεν ενδιαφέρεται τόσο για το πόσο θα κρατήσει. Ασχολείται για το πώς είμαστε εμείς όσο κρατάει. Κι αυτό αλλάζει τα πάντα.

...Για να πάρουμε απ' τη σύντομη χαρά, το ακατάλυτο σημάδι.

Η σύντομη χαρά δεν γίνεται ασήμαντη επειδή ήταν σύντομη. Όπως κι ένα χάδι δεν χάνει την αξία του επειδή σταμάτησε.

Κάποια πράγματα αφήνουν σημάδι ακριβώς επειδή δεν κράτησαν για πάντα. Και μπορεί αυτό να ζητάμε. Να πάρουμε από ό,τι μας χαρίζεται, ένα "κάτι" που να μείνει μαζί μας όταν εκείνο περάσει.

Ένα ακατάλυτο σημάδι.

Χωρίς μεγάλες υποσχέσεις. Χωρίς πολλά πολλά. Και κυρίως χωρίς να σκληρύνουμε από φόβο μήπως ξανακαούμε και δεν νιώθουμε πια ούτε το χάδι.

Όλοι θα καούμε κάπου. Θα χάσουμε, θα απογοητευτούμε, θα απογοητεύσουμε. Αυτό δεν το γλιτώνουμε.

Κι αφού δεν μπορούμε να αποφύγουμε εντελώς τον πόνο, να μπορούμε τουλάχιστον να διαλέξουμε τον τρόπο με τον οποίο αγγίζουμε ο ένας τον άλλον όσο είμαστε εδώ.

Τρυφερά.

Όχι γιατί η ζωή είναι τρυφερή.

...Αλλά ακριβώς επειδή δεν είναι.

.

Κάτι περίεργες πεποιθήσεις που υπάρχουν εκεί έξω.

Αν παραδεχτείς ότι έκανες λάθος, είσαι αδύναμος. 

Αν εγκαταλείψεις μια επιλογή που δεν σε εκφράζει πια, είσαι ασυνεπής. Ενώ αν συνεχίζεις επί δέκα χρόνια να χτυπάς το κεφάλι σου στο ίδιο ντουβάρι, αυτό λέγεται χαρακτήρας!

Έχει μια λογική...

Τη λογική του ντουβαριού βέβαια, αλλά μια κάποια συλλογιστική παρ' όλα αυτά.

Οι άνθρωποι έχουμε μια ιδιαίτερη εμμονή με τη συνέπεια.

"Αααα, εγώ ό,τι λέω το κάνω!" λέει ο άλλος. Μπράβο. Πέρασε από βδομάδα να παραλάβεις το παράσημο.

Η συνέπεια είναι όντως υπέροχη. Αρκεί να μην είναι συνέπεια στη βλακεία. 

Η αλλαγή γνώμης δεν είναι απαραίτητα αστάθεια. Μπορεί να είναι η απολύτως φυσιολογική συνέπεια του γεγονότος ότι έμαθες κάτι που πριν δεν γνώριζες. Ότι απέκτησες εμπειρία. Ότι είδες τα πράγματα από άλλη οπτική. Ότι άλλαξαν οι συνθήκες. Ότι άλλαξες εσύ.

Ο άνθρωπος που είσαι σήμερα δεν διαθέτει ακριβώς τις ίδιες πληροφορίες, τις ίδιες εμπειρίες, τις ίδιες ανάγκες και τα ίδια ψυχικά εργαλεία με εκείνον που πήρε μια απόφαση στο παρελθόν. Γιατί λοιπόν θα έπρεπε υποχρεωτικά να καταλήξει στην ίδια απόφαση;

Και κάπου εδώ μπαίνει η επιστήμη, γιατί δεν θα αφήσουμε όλο αυτό να γίνει ένα ακόμη τσιτάτο του τύπου "να αλλάζεις, πεταλούδα μου".

Ο εγκέφαλος δεν είναι πέτρα. Είναι ένα δυναμικό όργανο που μεταβάλλεται μέσα από την εμπειρία. Η μάθηση, η επανάληψη, οι σχέσεις, οι απώλειες, οι επιτυχίες, τα λάθη και γενικότερα όσα ζούμε μπορούν να μεταβάλλουν τη λειτουργία και τις συνδέσεις των νευρωνικών μας δικτύων.

Αυτή η ικανότητα ονομάζεται νευροπλαστικότητα.

Δεν σημαίνει ότι ξυπνάς ένα πρωί άλλος άνθρωπος επειδή είδες ένα podcast και ανακάλυψες το inner child σου. Ούτε ότι πάντα αλλάζει προς το καλύτερο (άλλη κουβέντα αυτή).

Σημαίνει ότι ο εγκέφαλος μπορεί να μαθαίνει, να προσαρμόζεται και, ως έναν βαθμό, να αναδιοργανώνει τον τρόπο με τον οποίο επεξεργάζεται πληροφορίες και αντιδρά στις εμπειρίες.

Χάρη σε αυτή την ικανότητα μπορούμε να μάθουμε μια νέα γλώσσα, να αποκτήσουμε μια καινούργια δεξιότητα, να αλλάξουμε συνήθειες, να επεξεργαστούμε φόβους και να διαμορφώσουμε νέους τρόπους αντίδρασης. Με βοήθεια από κάποιο ψυχολόγο; Γιατί όχι; Έτσι, με λίγη τύχη και πολλή δουλειά, μπορεί να πάψουμε κάποια στιγμή να θεωρούμε μοιραίο έρωτα κάθε άνθρωπο που μας φτύνει κι εμείς λέμε ότι βρέχει.

Ο εγκέφαλος, λοιπόν, μπορεί να ενημερώνεται. Το ερώτημα είναι αν ενημερωνόμαστε κι εμείς ή αν πατάμε το snooze από το 2009.

Το να αλλάζεις γνώμη είναι δεξιότητα. Στην ψυχολογία χρησιμοποιείται ο όρος γνωστική ευελιξία για την ικανότητά μας να προσαρμόζουμε τη σκέψη και τη συμπεριφορά μας όταν αλλάζουν οι συνθήκες, οι απαιτήσεις ή οι διαθέσιμες πληροφορίες.

Με απλά λόγια: Με αυτά που ήξερα τότε, αποφάσισα αυτό. Με αυτά που ξέρω τώρα, αποφασίζω διαφορετικά.

Αυτό δεν ακυρώνει τον παλιό σου εαυτό. Δεν χρειάζεται να τον θεωρήσεις ηλίθιο για να μην του επιτρέψεις να είναι ισόβιος δερβέναγας της ζωής σου. Γιατί αυτό είναι ένα από τα προβλήματα της αναθεώρησης. Δεν συγκρούεσαι μόνο με μια παλιά απόφαση. Συγκρούεσαι και με την εικόνα που έχεις για τον εαυτό σου.

"Εγώ δεν κάνω τέτοια."

"Εγώ πάντα πίστευα αυτό."

"Εγώ όταν αποφασίζω κάτι δεν κάνω πίσω."

Και κάπως έτσι μπορεί να φτάσεις να υπερασπίζεσαι όχι πια την απόφαση, αλλά την ταυτότητά σου.

Δεν θέλεις απλώς να αποδειχθεί σωστό αυτό που επέλεξες. Θέλεις να αποδειχθεί ότι εσύ ήσουν σωστός που το επέλεξες.

Και τότε αρχίζει το γλέντι.

- Αφού έδωσα τόσα…

Υπάρχει μια πολύ γνωστή γνωστική παγίδα που ταιριάζει θαυμάσια εδώ: το sunk cost fallacy, το φαινόμενο του βυθισμένου κόστους.

Με δυο λόγια, αφού έχω επενδύσει τόσα, ας επενδύσω κι άλλα.

Έδωσες δέκα χρόνια σε μια σχέση; Μην είσαι μαλάκας και το διαλύσεις τώρα. Δώσε άλλα πέντε. Αντέχει το κορόιδο.

Έχασες ήδη χρήματα σε μια αποτυχημένη επένδυση; Ρίξε κι άλλα. Τώρα θα γυρίσει. Τι διάολο;

Παρήγγειλες το χειρότερο πιάτο της ζωής σου; Φάτο μέχρι τέλους επειδή το πλήρωσες. Λες και το στομάχι σου εργάζεται στο λογιστήριο και πρέπει να κλείσει ταμείο.

Το θέμα όμως είναι ότι ο χρόνος, το χρήμα, ο κόπος ή το συναίσθημα που έχουν ήδη δαπανηθεί έχουν ήδη δαπανηθεί. Δεν επιστρέφουν επειδή συνεχίζεις. Το μόνο που αποφασίζεις τώρα είναι αν θα προσθέσεις καινούργιο κόστος στο παλιό.

Κι όμως, η αποχώρηση συχνά μοιάζει με παραδοχή αποτυχίας.

Κι μετά αρχίζουν τα:

"Δεν μπορεί, τόσα χρόνια…" 

Μπορεί!

"Θα αλλάξει αυτή τη φορά." 

Το πας στοίχημα;

"Θα δικαιωθώ στο τέλος το ξέρω" 

Στο τέλος ποιανού;

"Δεν γίνεται να πάνε όλα χαμένα." 

Γίνεται.

Ο άνθρωπος λατρεύει την ιδέα ότι το αύριο θα δικαιολογήσει το χθες.

Μόνο που το σύμπαν δεν έχει καμία υποχρέωση να αποζημιώσει τις κακές μας επιλογές. Ούτε η ζωή λειτουργεί με πόντους επιβράβευσης. Δεν παίρνεις δωρεάν ευτυχία επειδή άντεξες αρκετά.

Ξέρεις όμως ποιο είναι το πιο αστείο; Μερικές φορές απλώς άντεξες αρκετά. Νέτο-σκέτο. Χωρίς παρελκόμενα.

Ο παλιός σου εαυτός έκανε την καλύτερη επιλογή που μπορούσε με τις πληροφορίες, τις ανάγκες και τις δυνατότητες που είχε τότε. Ο σημερινός σου εαυτός όμως έχει καινούργια δεδομένα. Αν απαιτείς να αποφασίζει σαν να μην έμαθε τίποτα από τότε, αυτό δεν λέγεται συνέπεια. Λέγεται στασιμότητα.

Ώπα όμως!

Επειδή ο άνθρωπος δεν αφήνει ποτέ μια καλή ιδέα χωρίς να τη διαστρεβλώσει, κάπου εδώ θα εμφανιστεί και ο άλλος...

- Τι θες να πεις δηλαδή; Αυτός που αλλάζει γνώμη κάθε δέκα λεπτά είναι εξαιρετικά ώριμος;

Όχι, καμάρι μου. Υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στην αναθεώρηση και στην αστάθεια.

Ο ώριμος άνθρωπος μπορεί να αλλάξει γνώμη όταν αλλάζουν τα δεδομένα, όταν αντιλαμβάνεται ότι είχε κάνει λάθος ή όταν καταλαβαίνει ότι μια επιλογή δεν υπηρετεί πια τις ανάγκες και τις αξίες του.

Ο παρορμητικός αλλάζει γνώμη επειδή άλλαξε διάθεση.

• Σήμερα θέλει να ανοίξει καφέ.
• Αύριο να γίνει δύτης.
• Μεθαύριο να μετακομίσει στη Νέα Ζηλανδία. (Εγώ! Εγώ!)
• Την Πέμπτη αποφασίζει ότι τελικά χρειάζεται να ακολουθήσει τη ροή της ζωής του.
• Την Παρασκευή να επιστρέφει σε πρώην.
• Το Σάββατο ανακοινώνει ότι μπαίνει σε εποχή απόλυτης αυτογνωσίας.
• Και την Κυριακή πληρώνει για να του πουν τα ταρώ.

κ.ο.κ

Αυτό δεν είναι γνωστική ευελιξία. Είναι να έχεις τον εγκέφαλο στο shuffle όπως το Spotify.

Η συχνή και απότομη μεταβολή αποφάσεων μπορεί να έχει πολλές αιτίες. Από παρορμητικότητα, αναποφασιστικότητα, φόβο της ευθύνης, ανάγκη εξωτερικής επιβεβαίωσης, δυσκολία να αντέξεις την αβεβαιότητα μέχρι απλώς το γεγονός ότι δεν ξέρεις ακόμη τι θέλεις.

Δηλαδή μπορεί να μην άλλαξες άποψη επειδή επεξεργάστηκες καλύτερα τα δεδομένα. Μπορεί απλώς να σου μίλησε κάποιος τελευταίος.

Ούτε το "ποτέ δεν αλλάζω" είναι αρετό γιατί είσαι εγκλωβισμένος στις χθεσινές του βεβαιότητες. (Νάτο το μουλάρι)

Ούτε το "αλλάζω κάθε πέντε λεπτά" είναι εξέλιξη γιατί γίνεσαι όμηρος της τελευταίας σου σκέψης. (Να και η άδεια σακούλα σε μέρα με οκτώ μποφόρ)

Και, παραδόξως, μπορεί και οι δύο να αποφεύγουν ακριβώς το ίδιο πράγμα. Την ουσιαστική ευθύνη μιας απόφασης. Γιατί η πραγματική ωριμότητα απαιτεί δύο πράγματα που στην πράξη είναι πολύ δύσκολα.

1. Να έχεις αρκετή ταπεινότητα για να παραδεχτείς ότι έκανες λάθος.
2. Και αρκετή σταθερότητα για να μην εγκαταλείπεις κάθε επιλογή μόλις γίνει δύσκολη.

Να μην παραμένεις από πείσμα. Αλλά να μη φεύγεις και από πανικό. Να μπορείς να δώσεις χρόνο σε μια απόφαση χωρίς να την κάνεις ισόβια καταδίκη. Να μπορείς να ακούσεις τα συναισθήματά σου χωρίς να τους παραδώσεις το τιμόνι και να καθίσεις πίσω να βλέπεις.

Η αλλαγή γνώμης δεν είναι αποτυχία. Αποτυχία είναι να γνωρίζεις ότι κάτι δεν λειτουργεί και να συνεχίζεις μόνο και μόνο για να μη χαλάσει η εικόνα που έχεις για τον εαυτό σου.

Αλλά ούτε και η διαρκής μεταβλητότητα είναι ωριμότητα. Γιατί όταν αλλάζεις συνεχώς χωρίς επεξεργασία, απλώς να περιστρέφεσαι.

Η ωριμότητα βρίσκεται κάπου ανάμεσα στην ακαμψία και στην αστάθεια. Στο σημείο όπου μπορείς να κοιτάξεις τον χθεσινό σου εαυτό και να του πεις:

- Σ’ ευχαριστώ. Έκανες ό,τι μπορούσες με αυτά που ήξερες. Τώρα όμως κάτσε λίγο στην άκρη, γιατί έμαθα κάτι καινούργιο.

Και ταυτόχρονα να κοιτάξεις τον σημερινό σου εαυτό και να του πεις:

- Ωραία. Μην ενθουσιάζεσαι. Θα το σκεφτούμε λίγο καλύτερα πριν μετακομίσουμε στη Νέα Ζηλανδία.

Πηγές:

• Structural brain plasticity in adult learning and development

https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/23458777/

• Cognitive and behavioural flexibility: neural mechanisms and clinical considerations

https://www.nature.com/articles/s41583-021-00428-w

• The psychology of sunk cost

https://doi.org/10.1016/0749-5978(85)90049-4

Διάβασα ένα απόσπασμα της Μαλβίνας Κάραλη (Περιθώριο, Κολλημένοι σε λάθος ανθρώπους) και κόλλησα σε μια σκέψη της.

Μου φάνηκε από εκείνες τις ενοχλητικές σκέψεις που στην αρχή θέλεις να απορρίψεις και ύστερα αρχίζουν να κάνουν βόλτες στο κεφάλι σου.

Η ιδέα, πολύ χοντρικά, ήταν αυτή:

Μήπως καμιά φορά επιλέγουμε τον λάθος άνθρωπο ακριβώς επειδή είναι λάθος;

Μήπως δηλαδή η ακαταλληλότητά του δεν είναι μόνο το πρόβλημα της σχέσης, αλλά και μέρος της χρησιμότητάς της;

Γιατί εύλογα θα πει κανείς, αν επιλέγω τον λάθος για να αποφύγω... ας πούμε τυχαία τη δέσμευση, τότε γιατί κολλάω πάνω του; Γιατί βασανίζομαι; Γιατί μπορεί να περάσουν χρόνια και να εξακολουθώ να τον σκέφτομαι;

Γιατί ίσως το κόλλημα δεν αναιρεί καθόλου την αποφυγή, λέει. Ίσως μερικές φορές είναι η ίδια η αποφυγή.

...Δε σε χάλασε, ε;

Μερικές φορές ο λάθος άνθρωπος είναι πράγματι ασφαλέστερος από τον σωστό.

Παράλογο; Καθόλου. 

Γιατί ο άνθρωπος που δεν μπορεί να είναι πραγματικά μαζί σου, που δεν είναι διαθέσιμος, που δεν ταιριάζει ο τρόπος ζωής σας, που θέλει άλλα πράγματα, που έχει χίλιους λόγους να μη λειτουργήσει η σχέση, σου προσφέρει κάτι που ο κατάλληλος άνθρωπος δεν μπορεί να σου προσφέρει.

Μια έτοιμη έξοδο κινδύνου.

Από την πρώτη στιγμή υπάρχει κάπου η αιτία της καταστροφής. Αν τελειώσει, ξέρεις γιατί. Σημειώνει;

• Δεν γινόταν
• Ήμασταν πολύ διαφορετικοί
• Δεν μπορούσε να μου δώσει αυτό που χρειαζόμουν
• Δεν ήταν διαθέσιμος

Υπάρχει εξήγηση. Υπάρχει ένοχος. Υπάρχει ένα ωραιότατο εργοστασιακό ελάττωμα στη σχέση, το οποίο μπορείς να δείξεις με το δάχτυλο όταν όλα πάνε κατά διαόλου.

Με έναν άνθρωπο όμως με τον οποίο θα μπορούσε πραγματικά να γίνει;

Ωωω... Εκεί τα πράγματα ζορίζουν. Δεν υπάρχει πια πού να κρυφτείς και όπως λένε και οι φίλοι μας οι Αγγλοσάξονες "You can run, but you can't hide".

Άρα ελλείψει λόγου για να φύγεις... σκέφτεσαι το ενδεχόμενο να μείνεις. Κι αυτό είναι τρομοκρατία! 

1. Να φανείς; (Χμμμ...)
2. Να δείξεις συναίσθημα χωρίς να τιμωρηθείς γι'αυτό; (Δύσκολο...)
3. Να ακούσεις τι θέλει ο άλλος χωρίς να τον κρίνεις; (Τρελό...)
4. Να διαπραγματευτείς και να απογοητευτείς σε κάποια θέματα χωρίς όμως να αναγκαστείς να φύγεις τρέχοντας; (Το χοντραίνουμε τώρα...)
5. Να επιτρέψεις σε έναν άλλο άνθρωπο να γίνει τόσο σημαντικός ώστε να αποκτήσει και τη δυνατότητα να σε πληγώσει; (Αδιανόητο..!)

Και κυρίως να παραδεχτείς κάτι πολύ λιγότερο ρομαντικό από το "δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα", αλλά επίπεδα πιο τρομακτικό για τα δικά μου δεδομένα, τουλάχιστον:

Σε θέλω πολύ στη ζωή μου, αλλά δεν το λέω όχι μόνο σε εσένα, αλλά ούτε καν στον εαυτό μου γιατί δεν μπορώ να ελέγξω τι θα κάνεις με αυτή τη γνώση, κι αυτό με πανικοβάλλει.

Και αυτό, κυρίες και κύριοι είναι η λεγόμενη "έκθεση".

Κι επειδή στους ανθρώπους αρέσει πάρα πολύ να μιλάμε για το πόσο φοβόμαστε την εγκατάλειψη, ξεχνάμε καμιά φορά ότι υπάρχει και ένας άλλος φόβος.

- Ω να σου γαμ... Και τώρα τι κάνουμε;

Γιατί έναν άνθρωπο που φεύγει μπορείς να τον θρηνήσεις, να τον βρίζεις, να τον εξιδανικεύεις, να ακούσεις καμία κατοσταριά καψουροτράγουδα κλαίγοντας, να πιεις όλο το Βόσπορο και να αναλύεις επί τέσσερα χρόνια τα παιδικά του τραύματα μαζί με τα δικά σου.

Αλλά...

Ο άνθρωπος που μένει είναι μια κατάσταση που απαιτεί συγκεκριμένο χειρισμό από εμάς. Όχι ο άνθρωπος. Η κατάσταση.

Και τώρα... Αρχίζουν τα δύσκολα. (Όταν τα έλεγε τραγουδιστά ο Ρουβάς, κοροιδεύατε γατάκια.)

Έχουμε μάθει να θεωρούμε ότι όσο περισσότερο υποφέρουμε για κάποιον, τόσο περισσότερο έχουμε αφεθεί σε αυτόν.

Δεν είμαι καθόλου σίγουρη πια ότι ισχύει. Μην πυροβολείτε οι απανταχού "ερωτοχτυπημένοι"... Θα εξηγηθώ η αναίσθητη!

Το λέω υπό την έννοια ότι μπορείς να υποφέρεις αφάνταστα για έναν άνθρωπο χωρίς ποτέ να έχεις χρειαστεί να σταθείς πραγματικά γυμνός και εκτεθειμένος απέναντί του. Καλύτερα τώρα;

Μπορείς να τον ποθείς. 

Να τον περιμένεις. 

Να ζηλεύεις. 

Να χωρίζεις και να ξαναγυρίζεις εκατό φορές. 

Να αναλύεις κάθε λέξη. 

Να πιστεύεις ότι χωρίς αυτόν τελειώνει ο κόσμος. 

Και παρ' όλα αυτά, να είσαι απλά ένας περιφερόμενος ερωτοχτυπημένος μεν, ρόλος δε. 

Κάπου στο βάθος, ξέρεις ότι έτσι αυτή η σχέση δεν μπορεί ποτέ να γίνει ολόκληρη. Δεν μπορεί. 

Έχω άδικο;

Κάτι λείπει... Και το ξέρεις. Δεν ξέρω τί. Οτιδήποτε. Σίγουρα όμως υπάρχει μια θεμελιώδης ασυμβατότητα που καθιστά τη σχέση σχεδόν καταδικασμένη εξαρχής.

Και ακριβώς εκεί είναι που γίνεται... ασφαλής. Επειδή δεν κινδυνεύεις ποτέ να μάθεις τι θα συνέβαινε αν υπήρχε απέναντί σου ένας άνθρωπος που μπορούσε πραγματικά να σε συναντήσει. 

Όχι να σε κυνηγά, να σε κρατά σε αγωνία, να εμφανίζεται και να εξαφανίζεται.

Να σε συναντήσει κάπου επιτέλους. Κανονικά. Ισότιμα. Χωρίς παιχνίδια.

Χωρίς το όποιο εμπόδιο που θα αναλάβει κάποια στιγμή στο μέλλον να διαλύσει τα πάντα για λογαριασμό σας. 

Χωρίς να μπορείς να αποδώσεις όλη την ιστορία στην ακαταλληλότητα κάποιου από τους δύο σας. 

Χωρίς να υπάρχει κάποιος τοίχος πάνω στον οποίο ξέρεις εξαρχής ότι θα πέσετε με εκατό.

Υπάρχει μόνο ένας άνθρωπος απέναντί σου και η πιθανότητα να συνδεθείτε στ' αλήθεια.

Και τότε πρέπει να ρισκάρεις κάτι πολύ περισσότερο από έναν αποτυχημένο έρωτα. Πρέπει να ρισκάρεις να εκτεθείς. Να επιτρέψεις στον άλλον να σε γνωρίσει εκεί που δεν είσαι εντυπωσιακός, δυνατός, αυτάρκης ή μυστηριώδης. Να σε δει φοβισμένο. Ανασφαλή. Μικρό. Τρυφερό. Ανάγκη έχοντα (τι φρίκη κι αυτή για τους ορκισμένους αυτάρκεις).

Κι εκεί λες... Εδώ είμαστε! Σε θέλω ακριβώς επειδή δεν χρειάζεται να εκτεθώ. Και το κυριότερο, δεν χρειάζεται να αποκτήσεις σημασία! Πραγματική σημασία.

Γιατί όσο ο άλλος παραμένει "ο λάθος", υπάρχει πάντοτε ένα κομμάτι σου που στέκεται λίγο πιο πίσω και παρατηρεί σαν την κουτσομπόλα της γειτονιάς.

Μπορεί να φωνάζεις ότι θα πεθάνεις χωρίς αυτόν, αλλά κάπου υπάρχει η γνώση ότι το πράγμα είναι ελαττωματικό.

Και μάλλον αυτό εννοεί η Μαλβίνα όταν λέει ότι ο λάθος άνθρωπος διασφαλίζει την ανεξαρτησία.

Όχι ότι δεν δεσμεύεσαι μαζί του πρακτικά. Μπορεί να μείνεις χρόνια. Μπορεί να παντρευτείς κιόλας (που και πολλοί το κάνετε). Αλλά...! Η ανεξαρτησία εντοπίζεται στο μικρό ψυχικό καταφύγιο που σου εξασφαλίζει η ίδια η ακαταλληλότητα της σχέσης. 

Το:

• Έτσι κι αλλιώς δεν μπορούσε να με καταλάβει.
• Έτσι κι αλλιώς δεν ταιριάζαμε.
• Έτσι κι αλλιώς δεν μπορούσε να μου δώσει όσα χρειαζόμουν.
• Έτσι κι αλλιώς κάποτε θα τελείωνε.

Και το "έτσι κι αλλιώς" είναι θαυμάσια πανοπλία!

Το ακόμη πιο ενδιαφέρον όμως είναι τι συμβαίνει όταν "ο λάθος" άνθρωπος κι εμείς χωρίζουμε τα τσανάκια μας.

Τότε φεύγει ο άνθρωπος και μένει η λειτουργία του. Το φάντασμα. Και τότε αρχίζει το άλλο πανηγύρι. Το Αυγουστιάτικο, το γνήσιο. 

Μπορεί κάθε άνθρωπος που εμφανίζεται μετά να συγκρίνεται μαζί του. Κανείς δεν προκαλεί την ίδια ένταση. Κανείς δεν σε αναστατώνει τόσο. Κανείς δεν σε κάνει να χάσεις το μυαλό σου.

Άρα;

Δεν είναι "the one". Και συνεχίζεις να κουβαλάς τον προηγούμενο σαν απόδειξη μιας καταδικασμένης μεν, μεγάλης αγάπης δε. Σας φάγαν τα κυκλώματα!

Μόνο που ίσως... "Ίσως" λες, μπούρδες! Δεν κουβαλάς κανέναν μαζί σου μόνο και μόνο επειδή υπήρξε δήθεν (ναι "δήθεν", σωπάτε) μεγάλος έρωτας. Ίσως τον κουβαλάς επειδή είναι χρήσιμος. Γιατί όσο υπάρχει μέσα σου εκείνος, κανείς άλλος δεν μπορεί να πλησιάσει εντελώς. Και αυτό βολεύει.

Ο λάθος άνθρωπος έχει γίνει ο ιδανικός σωματοφύλακας. Δεν χρειάζεται καν να είναι παρών. Το φάντασμά του κάνει μια χαρά τη δουλειά.

Κι εδώ να κάνω μια διευκρίνιση.

Όταν λέω "σωστός", "λάθος", "όμοιος", δεν εννοώ ότι κάπου υπάρχει ένας προκαθορισμένος άνθρωπος που είναι φτιαγμένος για εμάς. Μην τρελαθούμε. 

Ούτε ότι "όμοιος" σημαίνει ότι διαβάζετε τα ίδια βιβλία, ακούτε τα ίδια τραγούδια ή έχετε τα ίδια πτυχία. Όμοιος, όπως το εννοώ εγώ εδώ, είναι ο άνθρωπος που μπορεί να σταθεί απέναντί σου ως ίσος. Με τον οποίο υπάρχει πραγματική δυνατότητα αμοιβαιότητας. Που δεν χρειάζεται να πάθετε αλληλεξάρτηση. Δεν χρειάζεται να τον κυνηγιέστε. Δεν χρειάζεται να αποδείξει κανείς ότι αξίζει. Και κυρίως, δεν σου παρέχει ένα τεράστιο, προφανές ελάττωμα της σχέσης για να κρυφτείς πίσω του.

Απλώς είναι εκεί. Κι εσύ πρέπει να είσαι επίσης εκεί. Ολόκληρος.

Και αρχίζω να σκέφτομαι ότι για ορισμένους ανθρώπους αυτό μπορεί πράγματι να είναι πολύ πιο δύσκολο από το να κυνηγούν για χρόνια μια αδύνατη αγάπη.

Γιατί η "αδύνατη" αγάπη έχει δράμα. Και το δράμα μας δίνει μια αποστολή, πως το λένε. Να τον κερδίσω. Να την κάνω να με αγαπήσει. Να ξεπεράσουμε το εμπόδιο. Να επιστρέψει. Να αλλάξει. Να καταλάβει. Να κάνει η μάνα!

Κάθε μέρα υπάρχει κάτι να λύσουμε, λες και δεν είχαμε ήδη αρκετά.

Η αμοιβαιότητα από την άλλη, δεν σου δίνει τέτοιο παιχνίδι. Σου λέει κάτι πολύ απλούστερο και πολύ πιο εφιαλτικό:

- Εγώ είμαι εδώ. Με τα καλά μου, τα στραβά μου και τ' ανάποδά μου. Και μ'αρέσεις. Εσύ; Που βρίσκεσαι;

Και τώρα δεν υπάρχει κανείς για να παίξεις.

Γι' αυτό η σκέψη της Μαλβίνας μού αρέσει τόσο.

Όχι επειδή πιστεύω ότι κάθε φορά που ερωτευόμαστε έναν ακατάλληλο άνθρωπο κρύβεται από πίσω κάποιος φόβος δέσμευσης. Όχι.

Μου αρέσει επειδή μου δίνει πάτημα για να αντιστρέψω μια πολύ κοινή βεβαιότητα. 

Ότι ο άνθρωπος για τον οποίο υποφέρουμε περισσότερο είναι αναγκαστικά και ο άνθρωπος απέναντι στον οποίο υπήρξαμε περισσότερο εκτεθειμένοι. 

Ξέρετε, τις περισσότερες φορές αυτά τα δύο απέχουν ωκεανούς ολοκλήρους. Όλη αυτή η ένταση και ο πόνος έχει χτιστεί γύρω από μια σχέση που, ακριβώς επειδή δεν μπορούσε να γίνει πραγματικά ασφαλής και αμοιβαία, μας γλίτωσε από κάτι που φοβόμασταν ακόμη περισσότερο. Να βρούμε έναν άνθρωπο με τον οποίο θα μπορούσε να γίνει.

Και τότε να μην έχουμε άλλη δικαιολογία.

Γιατί με τον λάθος άνθρωπο μπορείς να περάσεις εκατό χρόνια παλεύοντας με το αδύνατο.

Με τον σωστό θα χρειαστεί να κάνεις κάτι πολύ δυσκολότερο. Να ρίξεις τις άμυνες και να αφεθείς.

Που αν είναι δυνατόν, δηλαδή!!! Ποιος θα ήθελε κάτι τέτοιο;!

Διαβάζω πολύ συχνά τελευταία στα social μια φράση που λέει:

"Η απιστία δεν αφορά τον κερατωμένο".

Ακούγεται ωραία, δε λέω. Γιατί σου χαϊδεύει το κεφάλι και σου λέει με αγάπη:

-Μην το παίρνεις προσωπικά. Δεν είναι καν δικό σου θέμα!

Και είναι αλήθεια. Μόνο που… ειναι αλήθεια μόνο κατά το ήμισυ.

Η απιστία μπορεί να ξεκινάει από τουλάχιστον έναν άνθρωπο. Αλλά ποτέ δεν τελειώνει εκεί. 

Παίρνω βαθιά ανάσα και βουτάω με φόρα στο λαγούμι!

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να ξεδιαλύνουμε είναι ότι η λέξη "αποκλειστικότητα" σε μια σχέση, αυθαίρετα θεωρούμε πως σημαίνει ένα πράγμα ενώ περιγράφει τουλάχιστον πέντε. Τόσα μπορώ να σκεφτώ εγώ, τόσα θα σας πω...  (Εκ του "τόσα καταλαβαίνω, τόσα λέω").

Με αφορμή ένα αρκετά οικείο σε όλους μας γεγονός, που έχουμε ζήσει με διαφορετικούς πρωταγωνιστές ο καθένας μας (αδιάφορο το γεγονός αυτό καθαυτό στην προκειμένη) παρατήρησα πως έχουμε όλοι μας μια παράξενη συνήθεια.

Λέμε ότι πιστεύουμε στα λόγια. Ή στις πράξεις. Ή και στα δύο.

Στην πραγματικότητα, όμως, πολλές φορές πιστεύουμε περισσότερο απ’ όλα αυτό που θα θέλαμε να είναι αλήθεια.

Υπάρχουν μέρες που λεω: 

- Εντάξει, δεν γίνεται να βρισκόμαστε πάλι εδώ!

Και μετά έρχεται ο πρόεδρος των ΗΠΑ, υπογράφει εντολή να σπάσει το τριπλό εμβόλιο ιλαράς–παρωτίτιδας–ερυθράς (MMR) σε τρεις ξεχωριστές δόσεις, να γίνονται τα εμβόλια σε περισσότερες επισκέψεις και να ξαναμπεί από το παράθυρο η κουβέντα περί αυτισμού.

Έχω δει ανθρώπους που περνούν τις ίδιες καταστάσεις ξανά και ξανά. Κάνουν τους ίδιους κύκλους, τα ίδια λάθη, επιλέγουν τους ίδιους ανθρώπους, πληγώνονται με τον ίδιο τρόπο και τελικά δεν μαθαίνουν τίποτα περισσότερο από το πώς να επιβιώνουν.