Eν πoλλaίs aμaρτίaιs περιγρaφoύσa γυvή

«Δεν θα σου ζητήσω να κάνεις τίποτε, ούτε ακόμη να είσαι στο πλευρό μου για πάντα. Γιατί αν πρέπει να σου το ζητήσω, δεν το θέλω πλέον.»  Αποδίδεται στην Frida Kahlo. Ας πούμε ότι το είπε κάποιος τέλος πάντων, δεν έχει σημασία. Σημάδια έχει ότι πολλοί συμπεριφέρονται ακριβώς έτσι.  Καλά κάνουν άραγε;

Μην μαζεύεις. Ό,τι κατρακυλάει, έχει λόγο. Δεν θυμάμαι να ζήτησα τίποτα. Κάτι όμως μου δόθηκε. Όχι ολόκληρο. Ποτέ ολόκληρο. Δεν υπάρχει άλλο ή δεν αντέχω να δω; Μπορεί να το φαντάστηκα. Μπορεί να φαντάστηκα και εμένα. Δεν ξέρω ποιο από τα δύο είναι χειρότερο.

Μην ανάψεις το φως. Έτσι φαίνεται καλύτερα. Υπήρχε κάτι εδώ. Όχι πριν. Μετά. Ή ανάμεσα τους. Δεν έχει σημασία. Υπάρχει μια πόρτα. Όχι εδώ. Πιο μέσα. Δεν έχει χερούλι. Την ξέρεις.

"Το μόνο πράγμα που παίρνει μαζί του πεθαίνοντας ο άνθρωπος είναι το μικρό εκείνο μέρος της περιουσίας του που ίσα ίσα δεν ενδιαφέρει κανέναν άλλο. Κάτι λίγες αισθήσεις ή στιγμές· δυο τρεις νότες κυμάτων, την ώρα που το μαλλί το παίρνει ο αέρας με τα γλυκά ψιθυρίσματα μες στο σκοτάδι· ολίγες μέντες από δυο κοντά κοντά βαλμένες ανάσες· ένα τραγούδι, βαρύθυμο, σαν βράχος μαύρος· και το δάκρυ, το δάκρυ της μιας φοράς, το για πάντα. Όλα όσα, μ’ άλλα λόγια, κάνουν την αληθινή του φωτογραφία, την καταδικασμένη, να χαθεί και να μην επαναληφθεί ποτέ." ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ "Τα δημόσια και τα ιδιωτικά" Καρέ από το μουσικό βίντεο Sólstafir – Fjara (δημιουργός μη διαθέσιμος) Και μετά... μένουν αυτά που δεν κληροδοτούνται. Οι στιγμές. Ο Ελύτης το έγραψε αλλιώς.  Εγώ το έμαθα αλλιώς. Ξέρεις, κανείς δεν μας προετοιμάζει για το τι θα συμβεί αφού σταματήσουν τα συλλυπητήρια, αφού η γη συνεχίζει να γυρίζει σαν να μην συνέβη τίποτα. Η κηδεία τελειώνει. Οι άνθρωποι φεύγουν (στη δική μου περ...

  «Επέτρεψε στον εαυτό του να επηρεαστεί από την πεποίθησή του ότι τα ανθρώπινα όντα δε γεννιούνται μια για πάντα την ημέρα που τα γεννάει η μητέρα τους, αλλά όταν η ζωή τα υποχρεώνει ξανά και ξανά να γεννούν τον εαυτό τους». ~ Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες

Αυτὸ ποὺ πονάει πιὸ πολὺ Δὲν εἶναι ὁ χρόνος ποὺ περνάει... Δὲν εἶναι μία ἀπώλεια...μία ἔλλειψη… οὔτε καν η λάθος ρότα που ἔχεις πάρει στη ζωή…

“There is a sadness at the back of life which some people do not attempt to mitigate. Entirely aware of their own standing in the shadow, and yet alive to every tremor and gleam of existence, there they endure,"  Virginia Woolf's essay collection  The Common Reader. 

Σ’ αγαπάω μ’ ακούς; Κλαίω, πως αλλιώς, αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι κλαίω για τα χρόνια που έρχονται χωρίς εμάς και τραγουδάω για τα αλλά που πέρασαν, εάν είναι αλήθεια. Για τα «πίστεψέ με» και τα «μη.» κλαίω για το σώμα πού άγγιξα και είδα τον κόσμο. Έτσι μιλώ για ‘σένα και για ‘μένα...  μ'ακούς;

Ἡ πιὸ μεγάλη ἀρετὴ τοῦ ἀνθρώπου, εἶναι νὰ ᾿χει καρδιά. Μὰ ἡ πιὸ μεγάλη ἀκόμα, εἶναι ὅταν χρειάζεται νὰ παραμερίσει τὴν καρδιά του... ...Θὰ θυμᾶμαι πάντα τα μάτια σου, φλογερὰ καὶ μεγάλα, σὰ δύο νύχτες ἔρωτα, μὲς στὸν ἐμφύλιο πόλεμο... ...Σ᾿ ὅποιο μέρος τῆς γῆς, σ᾿ ὅποια ὥρα, ἐκεῖ ποὺ πολεμᾶνε καὶ πεθαίνουν οἱ ἄνθρωποι γιὰ ἕνα καινούργιο κόσμο... ἐκεῖ θὰ σὲ περιμένω, ἀγάπη μου! Τάσος Λειβαδίτης  

Οι πολιτείες ήτανε λευκές, οι νύχτες φορτωμένες βαριές αναμνήσεις   Θολά προμηνύματα για κάποια μακρινά κι αναπότρεπτα ταξίδια   Τώρα πια δε φωνάζω τώρα πια δε σκέφτομαι κάτι σταμάτησε μέσα μου   Μπορώ να δω τη μορφή μου στον καθρέφτη· μπορώ να διακρίνω μια μάσκα χλωμή κι ολότελα ξένη. Θά ’ρθω μια μέρα, γυμνός απ’ αγάπη και μίσος   Αλύγιστος κι αδυσώπητος, μ’ οδηγό τη σιωπή μου και σύντροφο.   Φίλε: αν νομίζεις πως δεν ήρθα πάλι αργά, δείξε μου κάποιο δρόμο   Εσύ που ξέρεις τουλάχιστον πως γυρεύω ένα τίποτα για να πιστέψω πολύ και να πεθάνω. Μανόλης Αναγνωστάκης  

Δε σ' αγαπώ σαν να 'σουν ρόδο αλατιού, τοπάζι, σαΐτα από γαρούφαλα που τη φωτιά πληθαίνουν: σ' αγαπώ ως αγαπιούνται κάποια πράγματα σκούρα, μυστικά, μέσ' από την ψυχή και τον ίσκιο. Σ' αγαπώ καθώς κάποιο φυτό που δεν ανθίζει, μα που μέσα του κρύβει το λουλουδόφως όλο, και ζει απ' τον έρωτά σου σκοτεινό στο κορμί μου τ' άρωμα που σφιγμένο μ' ανέβηκε απ' το χώμα. Σ' αγαπώ μη γνωρίζοντας πώς, από πού και πότε, σ' αγαπώ στα ίσια δίχως πρόβλημα ή περηφάνια: σ' αγαπώ έτσι γιατί δεν ξέρω μ' άλλον τρόπο, παρά μ' ετούτον όπου δεν είμαι μήτε είσαι, που το χέρι σου πάνω μου το νιώθω σαν δικό μου, που όταν κοιμάμαι κλείνουν και τα δικά σου μάτια. Pablo Neruda

 ...because "home" is were your heart belongs Έζησα το όνειρο μιας νύχτας τόσο έντονα που νόμιζα πως ήταν η ίδια μου η ζωή κι έζησα το όνειρο μιας επιθυμίας μου τόσο έντονα που νόμιζα πως ήταν το όνειρο μιας νύχτας

ΒΛΑΝΤΙΜΙΡ: Το βέβαιο είναι πως οι ώρες μας, έτσι όπως είμαστε, είναι ατελείωτες κι έτσι αναγκαζόμαστε να τις γεμίσουμε με πράξεις που εκ πρώτης όψεως φαίνονται λογικές αλλά… που τις κάνουμε πια μηχανικά. Θα μου πεις ότι πρέπει να εμποδίσουμε το μυαλό μας να θολώσει. Έχεις δίκιο! Αλλά αναρωτιέμαι: Σάμπως δεν έχει κιόλας βυθιστεί σε απέραντα σκοτάδια; Παρακολουθείς το συλλογισμό μου; ΕΣΤΡΑΓΚΟΝ:  Όλοι γεννιόμαστε τρελοί. Μερικοί παραμένουν. Περιμένοντας τον Γκοντό - Σάμιουελ Μπέκετ

ΜΑ ΓΙΑΤΙ ΔΕ ΓΡΑΦΕΙΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ; «Δε γράφω γιατί δεν καταλαβαίνω τον κόσμο. Δεν τον αναπνέω αυτόν τον κόσμο πια» απάντησα. «Γιατί;». Με τους docers χαμογελάμε με συνενοχή. Γιατί βαρεθήκαμε να μιλάμε για τα αυτονόητα. ΖΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΣΕ ΜΙΑ ΣΙΩΠΗ ΔΙΑΣΤΗΜΙΚΗ. Νομίζουμε ότι θα ξεφύγουμε από τον πόνο και την ήττα. Δεν κοιταζόμαστε στα μάτια μ' αυτούς που αγαπάμε . Δε θέλουμε να εξηγούμε, να δημιουργούμε, να αισθανόμαστε, να σχεδιάζουμε. Είμαστε εδώ, αλλά δεν κατοικούμε εδώ. «Γιατί;». Για την κουλτούρα του μίσους, τις ιδέες που αργοπεθαίνουν στα σκοτάδια, τους λογιστές που ισολογίζουν το δίκαιο, την αδιαφορία, τις κλοτσιές στους πεθαμένους. Αργόσυρτη αναμονή, τίποτα. ΑΔΥΝΑΤΟΥΜΕ ΝΑ ΜΑΖΕΨΟΥΜΕ τις σκόρπιες σκέψεις μας και να τις συνθέσουμε σε μια διαυγή προοπτική του κόσμου και του είναι μας.   «ΝΤΥΣΟΥ ΚΑΛΑ, ΦΥΣΑΕΙ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ» λέει το παγκάκι στην πλατεία «αγανακτισμένων». Πάει ένας χρόνος και, πια. Περάσαμε ένα φθινόπωρο, ένα χειμώνα, μια άνοιξη κι ένα καλοκαί...

Όντως ζω σε χρόνους ζοφερούς! Η αθώα λέξη είναι κουταμάρα.  Μέτωπο αζάρωτο μόνο σε αναισθησία παραπέμπει.  Κι όποιος γελάει δεν έχει απλώς ακόμα μάθει το φριχτό που τού ‘χει ρθει μαντάτο. Τί χρόνοι είναι τούτοι,  οπού και μια κουβέντα να πεις για τα δέντρα,  περίπου έγκλημα είναι, αφού περικλείει σιωπή για μύρια όσα αδικήματα! Αυτόν που ήσυχος τραβάει το δρόμο του γιατί κανείς πια φίλος του δεν τον προφταίνει, άμα τυχόν βρεθείς σε αγάγκη μεγάλη; Ναι, είναι αλήθεια: το ψωμί μου ακόμα το βγάζω· αλλά πιστέψτε με: εντελώς από τύχη συμβαίνει.  Τίποτα απ’ όσα κάνω δεν δικαιολογεί τ’ ότ’ είμαι χορτάτος. Και πάλι εντελώς από τύχη την έχω σκαπουλάρει.  (Έτσι και μου τελειώσει η τύχη, πάει, πήγα καλλιά μου.) Μου λένε: Τρώγε-πίνε! Και χαίρου που ’χεις! Μα πώς να φάω και να πιώ,  όταν απ’ τον πεινασμένο το φαΐ μου αρπάζω,  και όταν το ποτήρι μου με το νερό του διψασμένου λείπει; Κι όμως: και τρώω και...

Ηταν πια ξημερώματα όταν σχόλασε η Σούλα (καλλιτεχνικό Σαρλότ) από το μαγαζί με τις μπάρες πυροσβέστη Νέας Υόρκης, αυτό που πάνω του και γύρω του χορεύουν και λικνίζονται για φιλοδώρημα και ποτό, καλλίγραμες (στη χειρότερη των περιπτώσεων ομολογουμένως) κοπέλες. Που να φανταστεί η δύσμοιρη ότι ο Νώντας, το μεγάλο πάθος της ζωής της, θα την περίμενε ακόμα μια φορά μπας και την ενοχλήσει καποιος σουρωμένος θαμώνας. Της άρεσε πολύ της Σούλας (πάντα ξεχνιέμαι και τη φωνάζω με το βαφτιστικό της. Δεν μπορώ να συνηθίσω το άλλο... Βαφτισμένη Σούλα την είχαν), μέσα σ' όλα ο Νώντας. Προστασία, όπλα, νταβατζιλίκι..... σιχαινόταν τα ναρκωτικά και δεν μπλέχτηκε επαγγελματικά ποτέ. Αυτό την εξίταρε τη Σούλα... τίμιος άντρας! Είχε πιεί εκείνο το βράδυ, λοιπόν, ο Νώντας. Μεγάλος ο νταλγκάς με το γυναικάκι. Και ήταν εν μέσω συναλλαγής. Είχε στο πορτ-μπαγκάζ τρία κομμάτια απ'αυτά τα ρώσικα... που ένας μουσικός -Γιουγκοσλάβος νομίζω- τους είχε βγάλει και τραγούδι.Καλάσνικοφ... τε...

Μισώ τον υποταγμένο! Μισώ τον υποταγμένο, όπως μισώ τον αχρείο, όπως μισώ τους αργόσχολους! Μισώ την υποταγή! Μισώ την αισχρότητα, μισώ την απραξία. Νιώθω συμπόνια για τον άρρωστο που λυγίζει από θανάσιμο πυρετό· μισώ όμως τον κατά φαντασία ασθενή, που με λίγη θέληση και μόνο θα  στεκόταν στα πόδια του. Λυπάμαι τον φυλακισμένο, κυκλωμένο από φύλακες, συντετριμμένο από το βάρος των τόσων αλυσίδων. Αλλά μισώ τους στρατιώτες που λυγίζουν απ’τα σιρίτια και το βάρος των γαλονιών· τους εργαζόμενους που σκύβουν στο κεφάλαιο. Αγαπώ τον άνθρωπο που, όπου κι αν βρίσκεται, λέει αυτό που νιώθει· μισώ τον ψηφοφόρο που αναζητά τον διαρκή θρίαμβο μέσα από την πλειοψηφία. Αγαπώ το σοφό που έχει τσακίσει από την πίεση της επιστημονικής έρευνας· μισώ το άτομο που γονατίζει από το βάρος κάποιας άγνωστης δύναμης, κάποιου «Χ», ενός θεού… Όλους εκείνους, λέω, μισώ που από φόβο και παραίτηση παραχωρούν σε άλλους ένα μέρος της δύναμής τους ως άνθρωποι και, όχι μόνο σκύβουν αυτοί το κεφάλι, αλλά ανα...

«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ ' ότι έχω ζήσει έως τώρα…Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.   Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.   Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.   Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.  Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί.  Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.  Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους. ...

“Words are like that, they deceive, they pile up, it seems they do not know wher e to go, and, suddenly, because of two or three or four that suddenly come out, simple in themselves, a personal pronoun, an adverb, an adjective, we have the excitement of seeing them coming irresistibly to the surface through the skin and the eyes and upsetting the composure of our feelings, sometimes the nerves that can not bear it any longer, they put up with a great deal, they put up with everything, it was as if they were wearing armor, we might say.” ― José Saramago

Philippe Ramette σίγουρα, ο κλοιός στενεύει πετάω φωτοβολίδες καμιά ανταπόκριση. δεν μου προξενεί έκπληξη μόνο το ότι συνεχίζω ειδικά ενώ ξέρω ότι το τέλος είναι εκεί κι εδώ      Charles Bukowski