Eν πoλλaίs aμaρτίaιs περιγρaφoύσa γυvή

Όλοι μιλάνε για red flags. Χειρισμός. Φύγε εσύ, έλα εσύ. Ναι μεν, αλλά. Ποιός, πότε και γιατί. Καλά κάνουμε και μιλάμε για αυτά. Αλλά κάπου μέσα σε όλο αυτό το κυνήγι της κόκκινης σημαίας, ξεχάσαμε να κοιτάμε τις πράσινες.  Όχι τις εντυπωσιακές μπούρδες που μας τάισε με το κουτάλι το Χόλιγουντ. Τα ροδοπέταλα, τα μεγάλα λόγια και τα "δεν έχω ξανανιώσει έτσι" (μου ανέβηκε η γουλιά του καφέ και μόνο που το έγραψα).  Αυτά μπορεί να τα κάνει και ο πιο ακατάλληλος άνθρωπος του λεκανοπεδίου. Μιλάω για τα σοβαρά green flags. Τα ήσυχα. Τα σχεδόν αντιερωτικά για τους περισσότερους.  Εκείνα που δεν γίνονται ωραίο story, αλλά γίνονται ωραία καθημερινότητα.

Έχουμε μάθει ότι όταν κάτι μας ενοχλεί, πρέπει να το συζητάμε αμέσως. Να μην κρατάμε πράγματα μέσα μας. Να λύνουμε τις διαφορές μας όσο είναι ακόμη "ζεστές". Κακώς. Κάκιστα. Διαφωνώ οριζοντίως και καθέτως. Για χρόνια πίστευα κι εγώ ότι αυτό είναι το ώριμο. Το λένε και αρκετοί ψυχοβγάλτες. "Εάν σε ενοχλεί κάτι πες το. Μην το κρατάς. Δεν κάνει..."  Μέχρι που άρχισα να παρατηρώ κάτι παράξενο... Οι περισσότερες δύσκολες συζητήσεις που έκανα μετά από έναν θυμό δεν οδηγούσαν σε μεγαλύτερη κατανόηση. Οδηγούσαν σε μεγαλύτερη απόσταση και σε υπογλώσσια νέα κοπέλα, κρίμα...