Eν πoλλaίs aμaρτίaιs

Στην ιστορία των ερωτικών τρίγωνομετρικών τουρλουμπουκίων δεν μπορώ να αφήσω έξω το πολύ δυνατό, τύπου top 5 ερωτικό τρίγωνο.

Η Pattie Boyd, ο George Harrison και ο Eric Clapton.

Το οποίο στην πραγματικότητα δεν ήταν καν τρίγωνο. Ήταν περισσότερο κάτι σαν συγκοινωνιακός κόμβος της βρετανικής rock των ’60s και ’70s, όπου κατά διαστήματα περνούσαν Beatles, Rolling Stones, γυναίκες Beatles, γυναίκες Rolling Stones, κολλητοί, πρώην, νυν και άνθρωποι που συνέχιζαν μετά από όλα αυτά να παίζουν κιθάρα μαζί.

Κι όλα ξεκίνησαν από μια δεκαεννιάχρονη κοπέλα που εμφανίστηκε για ελάχιστα δευτερόλεπτα σε μια ταινία των Beatles. Την Pattie ντε!

Ποια ήταν η Pattie Boyd;

Η Pattie Boyd ήταν μοντέλο και μία από τις χαρακτηριστικές φιγούρες του Swinging London της δεκαετίας του ’60. Ξανθιά, τεράστια μάτια, μίνι φούστες, φωτογραφήσεις και όλο το πακέτο της εποχής. Ψάξτε τη να τη χαζέψετε ή να χαζέψετε όπως τόσοι της ιστορίας μας.

Στην Pattie υπήρχε και άλλο. Δεν έδειχνε απλώς μικρούλα. Είχε εκείνη την περίεργη αντίθεση αθώου, σχεδόν κοριτσίστικου πρόσωπου αλλά ταυτόχρονα πολύ fashion και πολύ sexy. Κι αυτό το "αθώα αλλά όχι ακριβώς" (για να μην πω τίποτα πιο χοντρό και με κραξετε), είναι πανίσχυρο αισθητικό πακέτο!

Οπότε, όπως καταλαβαίνετε, δεν τους τρέλανε επειδή ήταν η Ζιζέλ με πόδια μέχρι τη μασχάλη. 1.70 ήταν η φουκαριάρα. Τους τρέλανε μάλλον επειδή έμοιαζε σαν να είχε βγει από κουκλόσπιτο και μετά να πήγε να δουλέψει στη Vogue.

Το 1964 λοιπόν πήρε έναν μικροσκοπικό ρόλο στην ταινία των Beatles A Hard Day’s Night.

Μία λέξη είχε να πει. Αποδείχθηκε αρκετή. 

Στα γυρίσματα τη βλέπει ο George Harrison, τότε 21 ετών, και σύμφωνα με την αφήγησή της, στο τέλος της πρώτης ημέρας τη ρωτάει αν θέλει να τον παντρευτεί!

Η Pattie τού λέει όχι. Της άρεσε φυσικά ο George Harrison. Αλλά τέτοιο κορίτσι, είχε ήδη γκομενέτο άλλο. Πάρτε νουμεράκι, φάση.

Πράγμα εξαιρετικά ενοχλητικό να απαντήσεις όταν σε ζητάει σε γάμο ένας Beatle, αλλά τι να κάνουμε, συμβαίνουν αυτά και στις καλύτερες μπάντες...

Σύντομα χωρίζει (που σιγά μην έχανε την ευκαιρία), αρχίζει να βγαίνει με τον George και στις 21 Ιανουαρίου 1966 παντρεύονται.

Και για ένα διάστημα φαίνονται πραγματικά ερωτευμένοι.

Η Pattie θα συνδεθεί με αρκετά τραγούδια του Harrison. Το "I Need You" γράφτηκε για εκείνη, ενώ ακόμη και η επίσημη ιστορία των Beatles αναφέρει το "Something" ως τραγούδι γραμμένο για την Pattie.

Ναι.

Αυτό το Something! 

Έχω σκάσει από τη ζήλια μου!!!

Ένα από τα ωραιότερα ερωτικά τραγούδια στην ιστορία της μουσικής.

Οπότε μέχρι στιγμής έχουμε:

Pattie: 1

Υπόλοιπη ανθρωπότητα: 0

Και μετά εμφανίζεται ο κολλητός.

Ο Eric Clapton και ο George Harrison ήταν στενοί φίλοι και μουσικοί συνεργάτες.

Τόσο στενοί ώστε το 1968 ο Harrison έφερε τον Clapton στο στούντιο των Beatles για να παίξει την περίφημη lead κιθάρα στο While My Guitar Gently Weeps.

Δεν αναγράφεται καν στα αρχικά credits του άλμπουμ. Αλλά είναι αυτός. Με άλλα λόγια, ο George έφερε έναν από τους σημαντικότερους κιθαρίστες της γενιάς του μέσα στους Beatles.

Και μετά τον πήγε και σπίτι του.

Κι αυτό είναι που θα λέγαμε ένα μικρό τεχνικό σφάλμα.

Ο Eric γνώρισε καλύτερα την Pattie. Και... Πώς να το πω τώρα...

Και την ερωτεύτηκε κεραυνοβόλα.

Όχι "τι όμορφη" σκέτο ή "ρε αν ήμασταν ελεύθεροι, κάτι θα ήθελα να γίνει αναμεταξύ μας".

Την ερωτεύτηκε μέχρι γελοιοποίησης!

Το 1970 η Pattie και ο George είχαν ήδη αρχίσει να περνούν δύσκολη περίοδο στον γάμο τους. Και ο Clapton άρχισε να εμφανίζεται όλο και συχνότερα στο σπίτι. 

Ασχολίαστο.

Κάποια στιγμή, τον Οκτώβριο του 1970, στέλνει στην Pattie ένα ερωτικό γράμμα. Στο σπίτι που μενει με τον άντρα της και κολλητό του, τον George!

Η αθώα, καθώς προείπαμε, Pattie δεν αναγνωρίζει τον γραφικό χαρακτήρα. Νομίζει ότι το γράμμα το έχει στείλει κάποιος περίεργος θαυμαστής.

Και το δείχνει στον άντρα της, τον George!

- Κοίτα τι μου έστειλε ένας τρελός...

Ο τρελός ήταν ο Eric Clapton. Το κατάλαβε το ίδιο βράδυ, όταν εκείνος τηλεφώνησε να ρωτήσει αν έλαβε το γράμμα του.

Αυτό το γράμμα υπάρχει ακόμη. Το 2024 πουλήθηκε από τους Christie’s για 107.100 λίρες.

(Άρα, κυρίες μου, να φυλάτε τα μηνύματα. Ποτέ δεν ξέρετε.)

Το πράγμα όμως για τον Clapton είχε ξεφύγει προ πολλού από το απλό φλερτ.

Εκείνη την εποχή είχε διαβάσει την ιστορία της Layla και του Majnun, έναν παλιό περσικό μύθο για έναν άντρα που τρελαίνεται από τον ανεκπλήρωτο έρωτά του για μια γυναίκα που δεν μπορεί να αποκτήσει.

Ο Eric είδε τον εαυτό του στον Majnun.

Και την Pattie στη Layla.

Και κάπως έτσι γεννήθηκε ένα από τα διασημότερα τραγούδια της rock.

Το Layla. Το Layla η σιχαμένη πανέμορφη ύπαρξη. Δεν της έφτανε το Something!!!

Τέλος πάντων. Επανέρχομαι.

Κάποια στιγμή ο Eric καλεί την Pattie στο σπίτι του. Της λέει ότι θέλει να της βάλει κάτι να ακούσει. Βάζει την κασέτα.

Και ακούγεται το Layla... Αυτή το ακούει και λέει: Ε, καλούλι είναι... Όχι όχι, ψέματα λέω από τη ζήλια μου!

Η Pattie έχει περιγράψει αργότερα ότι συγκλονίστηκε. Από τη μια είχε απέναντί της ένα εκπληκτικά παθιασμένο τραγούδι που ένας άνθρωπος είχε γράψει γι’ αυτήν.

Από την άλλη είχε και μια κάπως πρακτικότερη σκέψη: Ωχ. Τώρα θα καταλάβουν όλοι για ποια είναι.

Δεν είχε γράψει ακριβώς ο άνθρωπος κάτι διακριτικό του τύπου Pattie, αν μπορείς πάρε με όταν σχολάσεις.

Έγραψε τη Layla!

Και σαν να μην είχε γίνει ήδη αρκετά άβολη η κατάσταση, το ίδιο βράδυ πηγαίνουν όλοι σε ένα πάρτι.

George. Pattie. Eric.

Προς το ξημέρωμα ο Clapton αποφασίζει ότι ήρθε η ώρα της ειλικρίνειας. Και λέει στον George Harrison ότι είναι ερωτευμένος με τη γυναίκα του.

Εδώ θα ήθελα να πατήσουμε pause για ένα δευτερόλεπτο.

Ο κολλητός σου. Που μπαινοβγαίνει σπίτι σου και παίζει στις ηχογραφήσεις σου... Ενα πρωί, αφού έγραψε ήδη ένα από τα μεγαλύτερα ερωτικά τραγούδια όλων των εποχών για τη γυναίκα σου, ανακοινώνει:

- Παρεμπιπτόντως, George, είμαι ερωτευμένος με την Pattie.

Προσπαθώ να φανταστώ αντίστοιχη κατάσταση σε οποιαδήποτε ελληνική παρέα.

Δεν τα καταφέρνω, όχι.

Ο George κοιτάζει την Pattie (που ή όντως μέχρι τότε δεν την είχε ρωτήσει κανείς τη γνώμη της ή δεν μας τα λέει όλα) και κάνει την ερώτηση του ενός εκατομμυρίου:

- Τι θα γίνει Pattie τελικά; Φεύγεις ή μένεις;

Η Pattie, επέλεξε τότε να μείνει σπίτι με τον George. Δεν έφυγε με τον Clapton.

Ο Clapton απομακρύνθηκε για μεγάλο διάστημα και βυθίστηκε σε μια πολύ σκοτεινή περίοδο απομόνωσης και εξάρτησης από την ηρωίνη.

Και κάπου εδώ θα μπορούσε κανείς να πει κάποιος για τον καημένο τον George Harrison. Τι του έκανε ο κολλητός του!

Όχι. Μην προτρέχετε.

Γιατί ο George Harrison δεν καθόταν ακριβώς σπίτι πλέκοντας κασκόλ περιμένοντας την Pattie.

Το ήσυχο Beatle είχε δουλειές με πολλές φούντες!

Η Pattie έχει μιλήσει ανοιχτά για τις επανειλημμένες απιστίες του George κατά τη διάρκεια του γάμου τους. Και μία από αυτές είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον γιατί η γυναίκα αυτή γυναίκα λεγόταν Maureen Starkey.

Το επώνυμο κάτι σας λέει; Ήταν η γυναίκα του Ringo Starr!!! Ναι. Του άλλου Beatle. 

Δεν έχουμε πια τρίγωνο. Έχουμε αρχίσει να κατασκευάζουμε πολύγωνο.

Σύμφωνα με την αφήγηση της Pattie, κάποτε βρήκε τον George με τη Maureen. Και ο George έδωσε μία εξήγηση η οποία θα έπρεπε να διδάσκεται στα σχολεία ως παράδειγμα ανθρώπου που δεν πρόλαβε, ή δεν τον ένοιαζε καν, να σκεφτεί ψέμα.

Η Maureen, είπε, ήταν κουρασμένη. Και είχε ξαπλώσει.

Μάλιστα. Στο κρεβάτι του George Harrison. Με αυτόν από δίπλα να την "κουράρει".

Η Pattie έχει χαρακτηρίσει αργότερα τη σχέση του George με τη Maureen ως το τελικό χτύπημα στον γάμο τους.

Αλλά επειδή το σύμπαν εκείνη την εποχή είχε αποφασίσει ότι οι straight γραμμές είναι βαρετές, στην ιστορία εμφανίζεται και ο Ronnie Wood.

Εδώ πλέον βγάλτε χαρτί και μολύβι....

Ο Ronnie Wood (μετέπειτα Rolling Stone) ήταν τότε παντρεμένος με την Krissy Wood.

Σύμφωνα με την Pattie και άλλες καταγεγραμμένες μαρτυρίες, ο George είχε σχέση και με την Krissy.

Και ο Ronnie Wood έχει επιβεβαιώσει ότι ο ίδιος είχε σχέση… με την Pattie Boyd! 

Δηλαδή:

• George Harrison με τη γυναίκα του Ronnie Wood.
• Ronnie Wood με τη γυναίκα του George Harrison.

Αυτή είναι μια αυθεντική ανταλλαγή!

Και όταν ο Ronnie Wood ρωτήθηκε πολλά χρόνια αργότερα αν πράγματι αυτός και ο Clapton είχαν και οι δύο σχέση με την Pattie Boyd, απάντησε απλά:

- Ναι.

Και μίλησε για Camaraderie. "Συντροφικότητα", απολιτιστες βλαχαρες. Καθίστε εσείς τώρα να τσακωνεστε ποιά έβαλε καρδούλα σε story του πρώην σας, τυχαίες... Έτσι γίνονται οι δουλειές. Συντροφικά.

Αυτοί είχαν ανταλλαγές με τη μισή βρετανική rock σκηνή και έλεγαν "τι ωραία ατμόσφαιρα που είμαστε!".

Αυτό που ακολουθεί μοιάζει με ανέκδοτο που επινοήθηκε εκ των υστέρων. Αλλά το έχει διηγηθεί η ίδια η Pattie Boyd.

Κάποια φορά που ο Clapton βρέθηκε στο Friar Park, το σπίτι του George και της Pattie, ο Harrison είχε βάλει δύο ηλεκτρικές κιθάρες και δύο ενισχυτές.

Και οι δύο άντρες κάθισαν ο ένας απέναντι στον άλλο.

Και έπαιζαν.

Για περίπου δύο ώρες.

Χωρίς να μιλάνε.

Μια μουσική μονομαχία ανάμεσα σε δύο από τους σπουδαιότερους κιθαρίστες της εποχής, με την Pattie στη μέση.

Αν το έγραφε σεναριογράφος θα του λέγαμε:

- Μάζεψέ το λίγο ρε φίλε. Λύσσα το έκανες!

Κι όμως.

Και ποιος κέρδισε;

Δεν θα κάνουμε τον μύθο γεγονός. Η τεκμηριωμένη αφήγηση της Boyd λέει ότι η μονομαχία συνέβη. Μέχρι εκεί.

Και μάλλον καλά κάνουμε. Γιατί αν οι σχέσεις λύνονταν με guitar solo, θα είχαμε γλιτώσει πολλά οικογενειακά δικαστήρια.

Στις 3 Ιουλίου 1974, η Pattie λέει στον George ότι φεύγει. Σύμφωνα με όσα έχει αφηγηθεί, εκείνος της ζήτησε να μην φύγει. Αλλά εκείνη είχε φτάσει στο τέλος.

Έφυγε από το Friar Park και λίγο αργότερα ξαναβρέθηκε με τον Clapton.

Το διαζύγιο Boyd–Harrison οριστικοποιήθηκε το 1977.

Και θα περίμενε κανείς τώρα να ξεκινήσει η μεγάλη ευτυχισμένη ιστορία της Pattie με τον άνθρωπο που έγραψε τη Layla επειδή δεν μπορούσε να ζήσει χωρίς αυτήν.

Μη βιάζεστε πάλι! Πριν φτάσουμε εκεί έχουμε κι άλλο τραγούδι.

Το 1977 η Pattie και ο Eric ετοιμάζονταν να πάνε σε ένα πάρτι στο σπίτι του Jimmy Page (Led Zeppelin).

Η Pattie έκανε αυτό που έχουμε κάνει όλοι οι άνθρωποι από την αυγή του πολιτισμού. 

Δοκιμαζε ρούχα.

Κατέβαινε.

Δεν της άρεσαν.

Ξανανέβαινε.

Άλλαζε.

Ξανακατέβαινε.

Κι ο μαλάκας, έεε ο  Clapton εννοούσα, περίμενε.

Και η Pattie, όπως έχει αφηγηθεί η ίδια, περίμενε όταν τελικά κατέβηκε να τον βρει έξαλλο επειδή είχε καθυστερήσει.

Εκείνος αντί να γκρινιάξει της είπε να ακούσει τι είχε γράψει όσο την περίμενε.

Ήταν το "Wonderful Tonight".

Συγγνώμη, αλλά αυτή η γυναίκα είχε ένα αδιανόητο ταλέντο.

Ο George Harrison την κοιτούσε και έγραψε το Something.

Ο Eric Clapton δεν μπορούσε να την αποκτήσει και έγραψε Layla, και μετά την περίμενε να βαφτεί και έγραψε Wonderful Tonight.

Ε χέστε με ρε!

Εμένα αν με περιμένουν να ετοιμαστώ, το καλύτερο που μπορώ να προκαλέσω είναι ένα:

- Άντε μωρέ Μαρία, τι κάνεις τόση ώρα; Θα πετύχουμε κίνηση!

Βέβαια εγώ δεν είμαι και Pattie. Έχει κι αυτό τη σημασία του. Τέλος πάντων, η ζωή είναι άδικη όπως και να έχει.

Στις 27 Μαρτίου 1979, Eric Clapton και Pattie Boyd παντρεύονται στην Αριζόνα.

Και κάπως, μέσα σε όλη αυτή την παράνοια, Clapton και Harrison παραμένουν φίλοι. Ο George μάλιστα αποκαλούσε αργότερα τον Eric χαριτολογώντας "husband-in-law". Δεν υπάρχει καλή ελληνική μετάφραση. Συζυγο-μπατζανάκης ίσως.

Ας μη βασανίσουμε τη γλώσσα.

Το θέμα είναι ότι ο Clapton είχε πλέον παντρευτεί την πρώην γυναίκα του Harrison και οι δυο τους εξακολουθούσαν να κάνουν παρέα και μπράβο τους εάν με ρωτάτε.

Και ζήσαν αυτοί καλά;

Όχι φυσικά! Πάλι βιάζεστε.

Γιατί εδώ τελειώνει η ωραία rock μυθολογία και αρχίζει η πραγματική ζωή.

Η σχέση της Pattie Boyd με τον Eric Clapton αποδείχθηκε επίσης πολύ δύσκολη.

Ο Clapton αντιμετώπιζε σοβαρό πρόβλημα με το αλκοόλ και υπήρχαν επανειλημμένες απιστίες.

Η Pattie έφυγε το 1987. Το διαζύγιό τους ολοκληρώθηκε το 1989.

Η γυναίκα που είχε γίνει η Layla, λοιπόν, τελικά δεν έζησε ευτυχισμένη για πάντα με τον Majnun της.

Γιατί τελικά κατάλαβα ότι το να θέλεις κάποιον όταν δεν μπορείς να τον έχεις και το να ξέρεις να ζεις μαζί του όταν τελικά τον αποκτήσεις είναι δύο εντελώς διαφορετικές δεξιότητες...

Για χρόνια η Pattie Boyd έμεινε στη συλλογική μνήμη κυρίως ως η μούσα.

Η γυναίκα πίσω από το Something.

Η Layla.

Η γυναίκα του Wonderful Tonight.

Ακούγεται υπέροχο και σε ένα επίπεδο είναι. Και υπέροχο και ζηλευτό.

Πόσοι άνθρωποι μπορούν να πουν ότι η ύπαρξή τους συνδέθηκε με μερικά από τα ωραιότερα τραγούδια του 20ού αιώνα;

Η ίδια η Pattie, όμως, χρόνια αργότερα το περιέγραψε πολύ λιγότερο ρομαντικά.

Είπε ότι υπήρξε πηγή έμπνευσης για τον George και τον Eric επειδή έδινε πάρα πολλά και στους δύο, εις βάρος του εαυτού της. 

Ότι ήταν πάντα εκεί για εκείνους.

Και αυτό, κατά τη γνώμη της, είναι τελικά η "μούσα". Ένας άνθρωπος που ζει μεγάλο μέρος της ζωής του για κάποιον άλλο. 

Μη με κοιτάτε και δεν τα χάφτω εγώ αυτά. Δεν την λυπάμαι. Όλες τα έχουμε κάνει αυτά κατά καιρούς, μούσες δεν γίναμε μαντάμ!

Και έχει επίσης πει ότι η μεγαλύτερη χημεία και το μεγαλύτερο πάθος της ζωής της ήταν με τον George Harrison.

Όχι με τον άντρα που έγραψε τη Layla.

Με τον George.

Η πραγματική ζωή έχει αυτή την ενοχλητική συνήθεια να μη σέβεται καθόλου τα ωραία μας αφηγήματα.

Something, Layla, Wonderful Tonight

Να όλη η ιστορία!

Ο George Harrison έγραψε υπέροχα για την αγάπη.

Ο Eric Clapton έγραψε υπέροχα για την αγάπη.

Και οι δύο πλήγωσαν την ίδια γυναίκα που ενέπνευσε μερικά από τα καλύτερα τραγούδια τους.

Γιατί το να μπορείς να περιγράψεις ένα συναίσθημα δεν σημαίνει αυτομάτως ότι ξέρεις και να το διαχειριστείς.

Μπορείς να γράψεις το Something και να πας με τη γυναίκα του Ringo.

Μπορείς να γράψεις τη Layla, να περιμένεις χρόνια να αποκτήσεις τη γυναίκα που θεωρείς έρωτα της ζωής σου και, όταν τελικά την αποκτήσεις, να καταφέρεις πάλι να διαλύσεις τη σχέση.

Οι άνθρωποι είμαστε πολυτάλαντα όντα.

Αυτό πάντως που σίγουρα κατάφεραν όλοι μαζί είναι να μας αφήσουν εξαιρετική μουσική.

Και μια ιστορία που, πενήντα χρόνια αργότερα, χρειάζεται ακόμη διάγραμμα. Κατά προτίμηση με βελάκια...

Για να συνοψίσουμε:

George Harrison παντρεύεται την Pattie Boyd.

Ο κολλητός του, Eric Clapton, ερωτεύεται την Pattie.

Ο George έχει σχέση με τη γυναίκα του Ringo Starr.

Ο George έχει επίσης σχέση με τη γυναίκα του Ronnie Wood.

Ο Ronnie επιβεβαιώνει ότι είχε σχέση με την Pattie.

Η Pattie αφήνει τον George.

Καταλήγει με τον Eric.

Ο Eric παντρεύεται την πρώην γυναίκα του φίλου του.

Ο George και ο Eric παραμένουν φίλοι.

Και κάπου μέσα σε όλα αυτά γράφτηκαν το Something, το Layla και το Wonderful Tonight.

Και μετά μου λέτε ότι η τέχνη χρειάζεται ησυχία και εσωτερική γαλήνη.

Παπάρια!

Καμιά φορά χρειάζεται απλώς μια Stratocaster και πολλές κακές αποφάσεις.

Πηγές

• Christie’s — How Pattie Boyd inspired some of pop music’s greatest love songs

https://www.christies.com/en/stories/highlights-from-the-pattie-boyd-collection-9e41b87a9ddf400e8eec0187d17ad463

• Christie’s — Eric Clapton, handwritten letter to Pattie Boyd, 1970

https://onlineonly.christies.com/s/pattie-boyd-collection/eric-clapton-33/211874

• Christie’s — George Harrison, Dark Horse Tour ephemera, 1974

https://onlineonly.christies.com/s/pattie-boyd-collection/george-harrison-52/211893

• The Beatles — Something

https://www.thebeatles.com/something

• The Beatles — While My Guitar Gently Weeps

https://www.thebeatles.com/while-my-guitar-gently-weeps

• The Guardian — Ronnie Wood: Second life

https://www.theguardian.com/music/2011/apr/23/ronnie-wood-interview-simon-hattenstone

• The Guardian / The Observer — Pattie Boyd: What I know about men

https://www.theguardian.com/theobserver/2008/nov/30/women-pattie-boyd-relationships

• The Guardian — George Harrison: The Reluctant Beatle

https://www.theguardian.com/music/2023/oct/29/philip-norman-george-harrison-the-reluctant-beatle-interview

Όταν έχεις ήδη θυμώσει. Έχεις ήδη πληγωθεί. Έχεις ήδη πει, έχεις ήδη ακούσει άλλα τόσα, έχεις ήδη απογοητευτεί από ανθρώπους και πιθανότατα έχεις απογοητεύσει κι εσύ κάποιους.

...Και κανείς δεν βγαίνει λάδι.

Γι'αυτό... σας παρακαλώ... Τρυφερά από δω και πέρα.

Όχι σαν υπόσχεση ότι από δω και πέρα δεν θα πονέσουμε. Το αντίθετο.

...Όλοι καίγονται από χέρι μια φορά.

Τρυφερά, επειδή ήδη ξέρουμε ότι θα πονέσουμε.

Η τρυφερότητα έχει αξία ακριβώς όταν έχεις μάθει τι σημαίνει η απουσία της. Όταν έχεις καεί, ξέρεις πια τη διαφορά ανάμεσα στο χέρι που σε αγγίζει και στο χέρι που σε πληγώνει.

Και ίσως τότε η εμπειρία να μην σε κάνει σκληρότερο. Να σε κάνει πιο προσεκτικό.

Ο σκληρός άνθρωπος αφού πληγώθει, δεν ξαναδίνει τίποτα.

Ο τρυφερός άνθρωπος αφού ξέρει πόσο πονάει, προσπαθεί να μη γίνει το "έγκαυμα" κάποιου άλλου.

Από τις πιο δύσκολες μορφές ωριμότητας αυτή. Να σταματήσεις να θεωρείς την πληγή σου άλλοθι για να πληγώνεις.

Και κουράζεσαι από την σκληρότητά...

Από τις στρατηγικές.

Από το ποιος λέει, τι.

Από το ποιος ενδιαφέρεται περισσότερο.

Από το να μην αφήσεις να καταλάβει πόσο σε νοιάζει, να κρατάς αποστάσεις.

Και καταλαβαίνεις ότι όλη αυτή η συναισθηματική "γεωπολιτική" είναι λίγο γελοία.

Δεν θέλεις να κερδίσεις. Θέλεις έναν άνθρωπο. 

...Έναν άνθρωπο "χωρίς πολλά πολλά".

Αυτό είναι το πιο όμορφο σημείο του τραγουδιού. Δεν ζητά τον τέλειο έρωτα. Την κινηματογραφική μεγάλη αγάπη. Τον έναν άνθρωπο που θα διορθώσει ό,τι πήγε στραβά στη ζωή μας.

Ζητά κάτι πολύ μικρότερο. Και γι’ αυτό πολύ μεγαλύτερο.

...Έναν άνθρωπο ζητάμε να χωρά, στο τσεπάκι ενός παλιού πορτοφολιού.

Έναν άνθρωπο να χωράει στην καθημερινότητα. 

Σε μια μικρή συνήθεια.

Σε μια φωτογραφία στο πορτοφόλι.

Σε μια αγκαλιά.

Στο "θέλω να σε δω".

Στο "έφαγες;".

Στο "να προσέχεις".

Κι αυτό το "όλα είναι τυχερά" έχει κάτι σκληρά αληθινό. Γιατί, ναι ρε γαμώτο, είναι.

Δεν αποφασίζουμε πάντα ποιον θα συναντήσουμε.

Δεν ξέρουμε πότε.

...Κι ας θυμίζει η σταθερή του αγκαλιά, μια υπόσχεση σε μια πρωταπριλιά.

Δεν ξέρουμε αν η αγκαλιά που σήμερα μοιάζει τόσο όμορφη θα είναι και σταθερή.

Μπορεί να αποδειχθεί υπόσχεση πρωταπριλιάς. Μπορεί και όχι. Κανείς δεν ξέρει. Δοκίμασε.

Αλλά το τραγούδι δεν ενδιαφέρεται τόσο για το πόσο θα κρατήσει. Ασχολείται για το πώς είμαστε εμείς όσο κρατάει. Κι αυτό αλλάζει τα πάντα.

...Για να πάρουμε απ' τη σύντομη χαρά, το ακατάλυτο σημάδι.

Η σύντομη χαρά δεν γίνεται ασήμαντη επειδή ήταν σύντομη. Όπως κι ένα χάδι δεν χάνει την αξία του επειδή σταμάτησε.

Κάποια πράγματα αφήνουν σημάδι ακριβώς επειδή δεν κράτησαν για πάντα. Και μπορεί αυτό να ζητάμε. Να πάρουμε από ό,τι μας χαρίζεται, ένα "κάτι" που να μείνει μαζί μας όταν εκείνο περάσει.

Ένα ακατάλυτο σημάδι.

Χωρίς μεγάλες υποσχέσεις. Χωρίς πολλά πολλά. Και κυρίως χωρίς να σκληρύνουμε από φόβο μήπως ξανακαούμε και δεν νιώθουμε πια ούτε το χάδι.

Όλοι θα καούμε κάπου. Θα χάσουμε, θα απογοητευτούμε, θα απογοητεύσουμε. Αυτό δεν το γλιτώνουμε.

Κι αφού δεν μπορούμε να αποφύγουμε εντελώς τον πόνο, να μπορούμε τουλάχιστον να διαλέξουμε τον τρόπο με τον οποίο αγγίζουμε ο ένας τον άλλον όσο είμαστε εδώ.

Τρυφερά.

Όχι γιατί η ζωή είναι τρυφερή.

...Αλλά ακριβώς επειδή δεν είναι.

Η αγάπη έχει ένα πρακτικό πρόβλημα που καλό είναι να το συναντάμε όσο σπανιότερα γίνεται.

Τι την κάνεις όταν ο άνθρωπος στον οποίο ανήκει δεν υπάρχει πια;

Δεν μπορείς να την επιστρέψεις.

Δεν μπορείς να την ακυρώσεις.

Δεν υπάρχει κουμπί "delete".

Μένει εκεί. Μπαστακώνεται.

Και γι’ αυτό το "All My Love" των Led Zeppelin είναι πολύ πιο σκληρό τραγούδι απ’ όσο ακούγεται.

Κάποια άλλα μας θυμίζουν μια εποχή.

Και κάποια ελάχιστα... μεγαλώνουν μαζί μας.

Το "Kiss Off" των Violent Femmes μπήκε στη ζωή μου πριν από περίπου είκοσι χρόνια. Στην αρχή ήταν ρυθμική μουσική με θυμωμένα λόγια που με ξεσήκωνε (οργισμένο νιάτο γαρ), μετά έγινε το "γαμώτο" ενός χωρισμού, μετά μεταλλάχτηκε σε θυμό για την κοινωνία...

Ποτέ δεν σταμάτησα να το ακούω, ποτέ δεν το βαρέθηκα και πρέπει να το έχω ακούσει πάνω από ένα εκατομμύριο φορές στο repeat. Και το νόημά του άλλαζε όσο άλλαζα κι εγώ.

Το "Μια στάση εδώ" ήταν πάντα ένα καψουροτράγουδο. Έτσι το ακούγαμε όλοι μας.

Για μένα όμως, εδώ και 2 χρόνια, δεν είναι πια τραγούδι. Και το κατάλαβα σήμερα.

Δεν είναι κούραση. Η κούραση διορθώνεται με ύπνο. Είναι μια αδιανόητη ώθηση φυγής που δεν χωράει σε κανένα πρόγραμμα, σε καμία "υγιή" καθημερινότητα που έχω χτίσει με τόση επιμέλεια. Είμαι μέσα σε αυτό το κωλο-εργαστήριο, περιτριγυρισμένη από αντιδραστήρια, αναλυτές, ψυχρό ανοξείδωτο, αρρώστια, πόνο και αγωνία. Νιώθω ότι η ζωή μου είναι ένα δωμάτιο γεμάτο σκουπίδια που κάποια (εγώ, η ηλίθια) έχει τακτοποιήσει με την ψευδαίσθηση ότι είναι κάτι. Μα να μην έχει ένα παράθυρο εδώ μέσα; Να το ανοίξω, να κρεμαστώ όσο μπορώ έξω και να πάρω μια βαθιά ανάσα; Χρειάζομαι αέρα!

Δεν τον είχε δει καν. Όχι να τον προσέξει κιόλας…

Εκείνη τη μέρα, μέσα στον κόσμο του αντιρατσιστικού, στους ήχους, στις φωνές και στις μυρωδιές του φεστιβάλ που εκείνος έμοιαζε με όλους τους άλλους και με κανέναν, εκείνη απλώς υπήρχε. Μιλούσε, γελούσε, κινούταν μέσα στον χώρο, χάζευε στους πάγκους, χωρίς να ξέρει ότι κάπου, λίγο πιο πέρα, την είχε ήδη ξεχωρίσει.

Εκείνος την είδε. Και η ιστορία έδειξε ότι δεν την είδε με τον τρόπο που κοιτάς έναν άνθρωπο και τον ξεχνάς μετά από λίγο.

Δεν της μίλησε.

Δεν έκανε τίποτα.

Απλώς την κοιτούσε.

Μια σκέψη που δεν είχε ακόμα λέξεις.

This is the furthest I will go. 

Never the same again. 

The vile path calling me, 

the day I ran from life again. 

If I win this one time, 

it will still be the end of me. 

My belief that nothing ends well. 

This is the end for me. 

 Day and night heart was uneased. 

Broken will frozen smile. 

Riding on, heart pumping tears. 

Day and night I walk alone. 

Bones rotting in the earth, 

like your secrets that you long kept from me. 

But blood weighs more than silence. 

Broken words, 

shards in your mouth, 

cut deeper than any wound. 

Broken vows will never be the same. 

Lies like the viper´s bite.