Eν πoλλaίs aμaρτίaιs περιγρaφoύσa γυvή

Δεν τον είχε δει καν. Όχι να τον προσέξει κιόλας… Εκείνη τη μέρα, μέσα στον κόσμο του αντιρατσιστικού, στους ήχους, στις φωνές και στις μυρωδιές του φεστιβάλ που εκείνος έμοιαζε με όλους τους άλλους και με κανέναν, εκείνη απλώς υπήρχε. Μιλούσε, γελούσε, κινούταν μέσα στον χώρο, χάζευε στους πάγκους, χωρίς να ξέρει ότι κάπου, λίγο πιο πέρα, την είχε ήδη ξεχωρίσει. Εκείνος την είδε. Και η ιστορία έδειξε ότι δεν την είδε με τον τρόπο που κοιτάς έναν άνθρωπο και τον ξεχνάς μετά από λίγο. Δεν της μίλησε. Δεν έκανε τίποτα. Απλώς την κοιτούσε. Μια σκέψη που δεν είχε ακόμα λέξεις.

This is the furthest I will go. Never the same again. The vile path calling me, the day I ran from life again.   If I win this one time, it will still be the end of me. My belief that nothing ends well. This is the end for https://lyricstranslate.com/en/fjara-beach.html   This is the furthest I will go.  Never the same again.  The vile path calling me,  the day I ran from life again.  If I win this one time,  it will still be the end of me.  My belief that nothing ends well.  This is the end for me.   Day and night heart was uneased.  Broken will frozen smile.  Riding on, heart pumping tears.  Day and night I walk alone.  Bones rotting in the earth,  like your secrets that you long kept from me.  But blood weighs more than silence.  Broken words,  shards in your mouth,  cut deeper than any wound.  Broken vows will never be the same.  Lies like the viper´s bite. This is the...

 ...because "home" is were your heart belongs Έζησα το όνειρο μιας νύχτας τόσο έντονα που νόμιζα πως ήταν η ίδια μου η ζωή κι έζησα το όνειρο μιας επιθυμίας μου τόσο έντονα που νόμιζα πως ήταν το όνειρο μιας νύχτας

[Frank Ocean] Human beings in a mob What’s a mob to a king? What’s a king to a god? What’s a god to a non-believer? Who don’t believe in anything? We make it out alive All right, all right No church in the wild [Jay-Z] Tears on the mausoleum floor Blood stains the coliseum doors Lies on the lips of a priest Thanksgiving disguised as a feast Rollin’ in the Rolls-Royce Corniche Only the doctors got this, I’m hidin’ from police Cocaine seats All white like I got the whole thing bleached Drug dealer chic I’m wonderin’ if a thug’s prayers reach Is Pious pious cause God loves pious? Socrates asks, “Whose bias do y’all seek?” All for Plato, screech I’m out here ballin’, I know y’all hear my sneaks Jesus was a carpenter, Yeezy, laid beats Hova flow the Holy Ghost, get the hell up out your seats Preach [Frank Ocean] Human beings in a mob What’s a mob to a king? What’s a king to a god? What’s a god to a non-believer? Who don’t believe in anything? We ma...

Θα σου πω πόσα πολλά έμαθα μακρυά σου, χωρίς καν να το ζητήσω. Θα σου πω για φίλους παλιούς, χαμένους μα πάντα αγαπημένους  και άλλους καινούργιους που είναι δίπλα σου λες και σε γνώριζαν χρόνια... Θα σου πω για την ανιδιοτέλεια που δεν ανταμείβεται συχνά,  αλλά όποτε αυτό συμβαίνει, παίρνεις κουράγιο και συνεχίζεις... Θα σου πω για τη συνείδηση... και τους μπελάδες που προκαλεί προκειμένου να παραμείνει καθαρή...

Είναι σωστό αυτό? Ποιός νικητής?  Η ύπαρξη του νικητή προϋποθέτει αναμέτρηση, μάχη, ανταγωνισμό, αγώνα, μονομαχία, σύγκρουση... Όχι δεν είναι σωστό. Δεν ήταν έτσι. Άλλη προσέγγιση για την ύπαρξη νικητή... Ψηφοφορία, εκλογές. Καμία σχέση, τι να λέμε τώρα... Χμ, συνεχίζω... παιχνίδι, τζόγος...  Αυτό είναι..! Τζόγος. Υπολογίζεις (τάχα μου και δήθεν), ρισκάρεις, ποντάρεις και είτε κερδίζεις είτε χάνεις. Έτσι είναι και η κάθε απόφαση που παίρνουμε στη ζωή μας. Ποντάρουμε άλλοτε λίγα, άλλοτε πολλά και μερικές φορές, βλακωδώς, όλα.  Τζογάρουμε για τη ζωή και το μέλλον χωρίς να ξέρουμε. Πως θα μπορούσαμε άλλωστε? Τέσσερις διαδοχικές κινήσεις ντόμινο κι ο έρωτας δεν αποτελεί εξαίρεση.. Υπολογίζουμε, μαντεύουμε, ελπίζουμε, τέλος. "...Though it's hurting me,  now it's history" Μερικές φορές το αποτέλεσμα βγαίνει από μια κλήρωση. Ή κέρδισες ή έχασες και τελείωσε. Άλλες πάλι ζεις μια σχετική αγωνία. Σαν μια παρτίδα χαρτιά. Μέχρι να λήξει ο χρόνος ή να τελειώ...

Ήρθα και μπλέχτηκα σε ένα γαϊτανάκι σωτηρίας κι έμεινα εγώ να πνίγομαι.  Κανείς όμως δε μπορεί πραγματικά να σώσει κανέναν. Ο καθένας μόνος του σώζεται κι ας ακούω τα βαρύγδουπα για το χαρακτήρα μου.  Όλοι λίγο-πολύ τις βρίσκουν τις άκρες τους. Πως γίνεται αλήθεια να είμαι στην ίδια γαμημένη άκρη σε τόσα κουβάρια; Αλήθεια, γίνεται αυτό;

Τι αξία θα είχαν τα στέκια, αν δεν ξέραμε ότι θα ήταν πάντα εκεί κάποιος που θα χαιρόταν να μας δει? Ένα μέρος που μας ξέρουν, δε μας ξεχνούν όσο κι αν αργήσουμε να ξαναπάμε και πάντα μας κάνουν να νιώθουμε καλά? Χαλαροί και πάνω απ' όλα αποδεκτοί. Στέκια έχω πια μόνο μέσα μου. Εκεί με περιμένουν πολλοί. Ακόμα κι εσύ μερικές φορές. Λάθος-σωστό δεν έχει σημασία. Η φαντασία είναι το μόνο που μου έχει μείνει και δεν προτίθεμαι να τη χαλιναγωγήσω. 

Οι άνθρωποι έχουμε έμφυτο το ένστικτο της ανταλλαγής ιδεών και της επιθυμίας μας να ακουστούμε και ίσως να επηρεάσουμε. Είναι μέρος της ανάγκης μας για επικοινωνία. Γι' αυτό στέλνουμε συνεχώς σήματα και σημάδια. Είναι ο λόγος που αναζητούμε άλλους ανθρώπους και ο λόγος που τα αναζητούμε στους άλλους ανθρώπους. Στην πραγματική ζωή ή στην φαντασία μας. Όπως εγώ επικοινωνώ μαζί σου με ηλεκτρονικά μπλογκο-γράμματα. Είσαι ο φανταστικός μου παραλήπτης. Όπως κι αυτά γυρίζουν πάντα πίσω στον αποστολέα. Γιατί στην πραγματική ζωή δεν υπάρχεις και μόνο με αυτό τον τρόπο θα μπορούσα να συνδέσω τη φαντασία μου με την πραγματικότητα. Πάντα όμως περιμένουμε για μηνύματα. Ελπίζουμε σε κάποια σύνδεση. Σε κάποια ανταλλαγή σημάτων. Κι αν η ανταλλαγή συντονιστεί τελικά σε κάποιο ρυθμό, τότε ελπίζουμε σε περαιτέρω σύνδεση.  Εγκεφαλική, συναισθηματική ή σωματική, και για τους πολύ πολύ τυχερούς... όλα αυτά ταυτόχρονα και αμοιβαία. Αν δε λάβουμε κάποιο μήνυμα, δε σημαίνει ότι δε μας στάλθηκε....

Τα λόγια μου είναι μια γλυκιά προσευχή, κουρνιάζουν έξω από το κλεισμένο σου παράθυρο.  Kι αν τ' άφηνες θ' ανοίγαν μια ρωγμή απ' το μικρό κελί σου ως το άπειρο. Μα εσύ σωπαίνεις και θρηνείς σαν τον κατάδικο πάνω απ' τη στάχτη που σκεπάζει τον παράδεισο, πάνω απ' τη στάχτη... Βάλε φωτιά σ' ότι σε καίει σ' ότι σου τρώει την ψυχή έξω οι δρόμοι αναπνέουν διψασμένοι ανοιχτοί! Τρύπες-Γιορτή

Που έμαθε να μετράει τους ανθρώπους με το πορτοφόλι, με το αυτοκίνητο και με τη μόδα. Που ξέχασε τη χαρά μιας μπύρας από περίπτερο και το άραγμα σε μια παραλία με ραδιοφωνάκι και αφέθηκε στα φρεντοτσίνο, τα παρεό και το socialising στα ξενυχτάδικα της παραλιακής. Που υποστήριξε με περισσότερο φανατισμό μια ποδοσφαιρική ομάδα απ' ότι μια απεργία. Που μεγάλωσε τα παιδιά του χωρίς να τους μάθει τη σχέση μεταξύ αξίας και κόστους ενός αντικειμένου. Που αποχαυνώθηκε με τηλεπερσόνες και σταρς και έμαθε περισσότερα γι' αυτους παρά για τους ανθρώπους που μοιράζεται τη ζωή του μαζί τους. Που έπαψε να επικοινωνεί, να αισθάνεται, να συμπάσχει και άρχισε να καταναλώνει, να εντυπωσιάζει και να μη σκεφτεται. Που χρησιμοποίησε το περιβάλλον ασύδοτα για τη δική του ευημερία. Που εκπαιδεύτηκε αλλά ουδέποτε μορφώθηκε. Που έστεψε τον εαυτό του βασιλιά των πάντων, πάτησε επί πτωμάτων και εφάρμοσε τον κοινωνικό δαρβινισμό με πάθος. Που εξυπηρετήθηκε νομίζοντας ότι μια ψήφος είνα...

Σου γράφω γιατί...   ...θυμάμαι ότι σου άρεσε η βροχή όσο και εμένα. Εμένα όμως, ούτε η "τυχαιότητα" της μπόρας δε μου χαρίστηκε αυτή τη φορά. Έβρεξε μόνο για όσο ήμουνα στη δουλειά. Αυτό σημαίνει ότι δε μπορούσα να βγω να βραχώ όσο και όπως ήθελα γιατί όποτε έβγαινα έξω έπρεπε να είμαι ζωσμένη με beeper, με ασύρματα τηλέφωνα και γύρω μου είχε παντού κάμερες να παρακολουθούν μην τυχόν και κάνω κάτι το μη πρέπον. Όπως ας πούμε να μιλάω με συνοδούς ασθενών χωρίς να μου έχουν απευθύνει το λόγο, να συναναστρέφομαι με συναδέλφους πέραν του 10λεπτου και να μην είμαστε περισσότεροι από τρεις μαζί γιατί... αλήθεια, γιατί όλα αυτά? Α, ναι! Θυμήθηκα. Γιατί οι κάμερες μπήκαν για να αποτρέψουν πιθανούς κλέφτες , ταραχοποιά στοιχεία και πρεζάκια . Χάρηκαν οι λοιποί αφελείς εργαζόμενοι, άλλα μόνο όταν μπήκαν κατάλαβαν ότι οι κλέφτες, τα ταραχοποιά στοιχεία και τα πρεζάκια για την επιχείρηση ήμασταν εμείς. Εμείς , που ψάχνουμε αφορμή να τη σκαπουλάρουμε κάνοντας τσιγάρο με άλλο...

Κάπνισα τόσο πολύ αυτές τις μέρες που τελείωσα 3 αναπτήρες, το ξέρεις? Σε μπέρδεψα, σε "γάμησα", σε φοβήθηκα, σε ονειρεύτηκα, σε έπαιξα και μετά σε άφησα μου είπες. Με το ζόρι... αλλά σε άφησα... Με άφησες κι εσύ βέβαια, αλλά αυτό είναι μια άλλη μεγάλη κουβέντα από αυτές που δε θα κάνουμε ποτέ. Τώρα έγινα πωλήτρια πάλι. Μπλουζάκια Μπένετον στο Πέραμα. Θυμάσαι? Έβαλα προσφορές και ξεπουλάω όσο-όσο. Τ' αφεντικό τρελάθηκε! Μπορεί να σπάσει η γκίνια και να πάρει κάποιος. Μη μου μείνει και το εμπόρευμα... Είναι καλή η προσφορά. Στα 3 μπλουζάκια μια ελπίδα δώρο. Του αγοραστή, της πωλήτριας, αδιάφορο... αρκεί να θυσιαστεί κάτι και να ξεφορτωθώ το εμπόρευμα. Όλοι χρειάζονται μια ελπίδα κι αυτή δεν αγοράζεται. Χαρίζεται. Είναι καλή η προσφορά, παραδέξου το.

  I can't get to sleep I think about the implications Of diving in too deep And possibly the complications Especially at night I worry over situations I know I'll be alright Perhaps it's just imagination Day after day it reappears Night after night my heartbeat shows the fear Ghosts appear and fade away Come back another day I can't get to sleep I think about the implications Of diving in too deep And possibly the complications Especially at night I worry over situations I know I'll be alright It's just overkill Day after day it reappears Night after night my heartbeat shows the fear Ghosts appear and fade away Ghosts appear and fade away Ghosts appear and fade away

Kοίτα να δεις που η εκδίκηση είναι τόσο... τόσο... φχαριστιάρικη! Δε θυμάμαι καν την τελευταία φορά που εκδικήθηκα κάποιον. Υποθέτω πως θα ήταν ο αδερφός μου όταν ήμασταν μικροί γιατί δε με άφηνε να παίξω με τα παιχνίδια του. Έτσι κι εγώ, πήγαινα κρυφά και του τα χάλαγα. Αλλά και τότε δεν ήταν επίτηδες. Απλά ήθελα να περάσει το δικό μου και να παίξω μ' αυτά, αλλά στην πορεία του τα χαλούσα κατά λάθος. Αυτός βέβαια ήταν και ο λόγος που εξ' αρχής δε με άφηνε να παίζω με τα παιχνίδια του, αλλά τέλος πάντων...  Φαύλος κύκλος, στον οποίο υποψιάζομαι πως ήμουν παντελώς και καθ όλη την περίμετρό του λάθος!   Tώρα όμως είχα δίκιο! Και ειλικρινά εκπλήσσομαι που μου δημιουργήθηκε αυτή η ανάγκη. Σχεδόν δε με αναγνώρισα! Ίσως επειδή επρόκειτο περισσότερο για πλάκα (την οποία είχα βιώσει κι εγώ προηγουμένως) παρά στο να κάνω κακό στον αποδέκτη. Hθελα να περιμένω λίγες μέρες ακόμα μέχρι να θέσω σε εφαρμογή το σχέδιο, γιατί σκέφτηκα θα υπάρχει λόγος που είπε ο Θερβάντες πως η...

Ο ένοχος ενός εγκλήματος πληροί τρεις προϋποθέσεις:  είχε κίνητρο, είχε τα μέσα, είχε την ευκαιρία...

Μετά από χρόνια ενεργής σεξουαλικής ζωής και μετά από τη συνειδητοποίηση ότι ο αριθμός των εραστών μου έχει ξεπεράσει την ηλικία μου (πράγμα που όπως και να το κάνεις, προσδίδει ένα κύρος σε αυτά που λέω σχετικά με το σεξ), έχω να δηλώσω τη σοβαρότητα της κατάστασης λέγοντας μόνο ένα πράγμα (ναι καλά!) Οι πουτάνες κι οι τρελές... έχουν τις τύχες τις καλές! Και αυτό το λέει ο σοφός λαός μετά από χρόνια παρατήρησης γεγονότων βγαλμένων από τη ζωή!

Στο περιγιάλι το κρυφό κι άσπρο σαν περιστέρι διψάσαμε το μεσημέρι μα το νερό γλυφό. Πάνω στην άμμο την ξανθή γράψαμε τ' όνομά της Ωραία που φύσηξε ο μπάτης και σβήστηκε η γραφή. Με τι καρδιά, με τι πνοή, τι πόθους και τι πάθος πήραμε τη ζωή μας· λάθος! κι αλλάξαμε ζωή.