Eν πoλλaίs aμaρτίaιs

Υπάρχει κάτι που δεν μας το έμαθε ποτέ κανείς, αλλά το μαθαίνουμε μόνοι μας, αν προσέξουμε λίγο: Κάθε άνθρωπος έχει τη δική του γλώσσα. Και σχεδόν ποτέ δεν είναι οι λέξεις. Είναι οι μικρές επαναλαμβανόμενες κινήσεις. Παράξενες συνήθειες. Ψυχαναγκαστικά ίχνη που στην αρχή μοιάζουν ασήμαντα, αλλά στην πραγματικότητα είναι χάρτες. Γιατί οι άνθρωποι δεν λένε πάντα τι νιώθουν. Αλλά το δείχνουν. Συνεχώς. Και αν κάτσεις να παρατηρήσεις, σιγά σιγά φτιάχνεις ένα προσωπικό λεξικό για τον καθένα.

Λέμε συχνά "πες μου" και ακόμα συχνότερα "σε ακούω". Αλλά τις περισσότερες φορές αυτό που εννοούμε είναι: "Περιμένω να τελειώσεις για να σου πω εγώ". Συνήθεια; Άμυνα; Λίγος εγωισμός; Δεν ξέρω. Και, για να είμαι ειλικρινής, δεν με απασχολεί ιδιαίτερα η ταμπέλα. Αυτό που έχω παρατηρήσει είναι ότι το να ακούς πραγματικά έναν άνθρωπο δεν είναι τόσο απλό όσο ακούγεται. Δεν είναι να πιάνεις τις λέξεις. Είναι να πιάνεις το βάρος πίσω από αυτές. Την παύση πριν ειπωθούν. Το βλέμμα που αποφεύγει. Τον τόνο που σπάει εκεί που δεν θα έπρεπε. Οι άνθρωποι σπάνια λένε ακριβώς αυτό που τους συμβαίνει. Όχι απαραίτητα επειδή θέλουν να κρύψουν κάτι, αλλά επειδή πολλές φορές δεν ξέρουν ούτε οι ίδιοι πώς να το πουν. Κι εκεί ξεκινά η πραγματική ακρόαση.

 Γιατί κάποιοι ερωτεύονται την αβεβαιότητα; "Γιατί διαλέγω πάντα ανθρώπους που δεν μπορώ να έχω;" "Γιατί όταν κάποιος με αγαπάει πραγματικά, κάτι μέσα μου παγώνει;" "Γιατί όταν απομακρύνεται, τον θέλω περισσότερο;" Αν αυτές οι ερωτήσεις σου φαίνονται γνώριμες, τότε ίσως ο Μοράβια να ήξερε κάτι πολύ πριν εμφανιστεί η σύγχρονη ψυχολογία.

" Η Πλήξη" του Μοράβια δεν μιλάει για τον έρωτα. Μιλάει για το κενό που προσπαθούμε να καλύψουμε με τον έρωτα. - Είμαι ερωτευμένος. - Είσαι; Ή μήπως είσαι τρομοκρατημένος; Να μια ερώτηση που δεν κάνουμε σχεδόν ποτέ. Διαβάζοντας την Πλήξη του Αλμπέρτο Μοράβια, ήταν εύκολο να πιστέψω ότι πρόκειται για ένα μυθιστόρημα εμμονής. Ένας άντρας γνωρίζει μια γυναίκα, την ποθεί, τη χάνει, τη ζηλεύει, προσπαθεί να την κρατήσει και στο τέλος χάνεται μέσα στην ίδια του την ανάγκη.

Όλοι ξέρουμε, ακόμη κι αν δεν το παραδεχόμαστε, ότι κανείς δεν βγαίνει από μια σχέση ίδιος με πριν. Οι άνθρωποι που περνούν από τη ζωή μας, κι ακόμη περισσότερο εκείνοι που αγαπήσαμε ή μας αγάπησαν, αφήνουν μέσα μας αποτυπώματα. Άλλα είναι ανεπαίσθητα και άλλα τόσο βαθιά που συνεχίζουν να υπάρχουν ακόμη κι όταν η σχέση έχει τελειώσει εδώ και χρόνια. Δεν αλλάζουν μόνο οι αναμνήσεις μας. Αλλάζει ο τρόπος που βλέπουμε τον κόσμο. Οι αντοχές μας. Οι προσδοκίες μας. Οι φόβοι μας. Οι ανάγκες μας. Ακόμη και η εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας. Αυτό δεν είναι αδυναμία ούτε εξάρτηση. Είναι η φυσική συνέπεια της ανθρώπινης σύνδεσης.

Όλοι μιλάνε για red flags. Χειρισμός. Φύγε εσύ, έλα εσύ. Ναι μεν, αλλά. Ποιός, πότε και γιατί. Καλά κάνουμε και μιλάμε για αυτά. Αλλά κάπου μέσα σε όλο αυτό το κυνήγι της κόκκινης σημαίας, ξεχάσαμε να κοιτάμε τις πράσινες.  Όχι τις εντυπωσιακές μπούρδες που μας τάισε με το κουτάλι το Χόλιγουντ. Τα ροδοπέταλα, τα μεγάλα λόγια και τα "δεν έχω ξανανιώσει έτσι" (μου ανέβηκε η γουλιά του καφέ και μόνο που το έγραψα).  Αυτά μπορεί να τα κάνει και ο πιο ακατάλληλος άνθρωπος του λεκανοπεδίου. Μιλάω για τα σοβαρά green flags. Τα ήσυχα. Τα σχεδόν αντιερωτικά για τους περισσότερους.  Εκείνα που δεν γίνονται ωραίο story, αλλά γίνονται ωραία καθημερινότητα.

Έχουμε μάθει ότι όταν κάτι μας ενοχλεί, πρέπει να το συζητάμε αμέσως. Να μην κρατάμε πράγματα μέσα μας. Να λύνουμε τις διαφορές μας όσο είναι ακόμη "ζεστές". Κακώς. Κάκιστα. Διαφωνώ οριζοντίως και καθέτως. Για χρόνια πίστευα κι εγώ ότι αυτό είναι το ώριμο. Το λένε και αρκετοί ψυχοβγάλτες. "Εάν σε ενοχλεί κάτι πες το. Μην το κρατάς. Δεν κάνει..."  Μέχρι που άρχισα να παρατηρώ κάτι παράξενο... Οι περισσότερες δύσκολες συζητήσεις που έκανα μετά από έναν θυμό δεν οδηγούσαν σε μεγαλύτερη κατανόηση. Οδηγούσαν σε μεγαλύτερη απόσταση και σε υπογλώσσια νέα κοπέλα, κρίμα...

Ο όρος που θα συναντήσουμε συχνότερα στα ελληνικά είναι "σαπιοσεξουαλικότητα" ή "σαπιοσεξουαλικός/ή". Πρόκειται απλώς για μεταγραφή του αγγλικού sapiosexual. Ομολογώ όμως ότι στα ελληνικά η λέξη ακούγεται λες και μιλάμε για... αλλοιωμένα τρόφιμα. Ευτυχώς, το sapio- δεν έχει καμία απολύτως σχέση με το ελληνικό "σάπιος".

Το 2022, κατά τη διάρκεια του τελικού της καλλιτεχνικής κολύμβησης στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Βουδαπέστης, η Αμερικανίδα πρωταθλήτρια Ανίτα Άλβαρεζ ολοκλήρωσε το πρόγραμμά της και βυθίστηκε στον πάτο της πισίνας. Για λίγα δευτερόλεπτα, οι περισσότεροι πίστεψαν πως όλα ήταν μέρος της χορογραφίας. Ήταν λογικό. Στην καλλιτεχνική κολύμβηση οι αθλήτριες περνούν μεγάλο μέρος του προγράμματός τους κάτω από το νερό. Για έναν θεατή δεν ήταν εύκολο να καταλάβει ότι κάτι είχε πάει στραβά.

Δύο χρόνια από εκείνη τη μέρα που ο χρόνος χώρισε τη ζωή μου στα δύο. Στο "πριν" και στο "μετά". Και αν με ρωτούσε κάποιος σήμερα τι νιώθω, δεν θα μπορούσα να δώσω μία μόνο λέξη ως απάντηση. Δεν είναι μόνο θλίψη. Δεν είναι μόνο νοσταλγία. Δεν είναι ούτε η συντριβή που φοβόμουν ότι θα με ακολουθεί για πάντα. Είναι χαρμολύπη.

Ο άνθρωπος που έγραψε ένα βιβλίο 15.145 σελίδων χωρίς να περιμένει να το διαβάσει ποτέ κανείς, λεγόταν Χένρι Ντάργκερ. Τι κάνει έναν επιστάτη νοσοκομείου από το Σικάγο, που έζησε σχεδόν ολόκληρη τη ζωή του αόρατος, να δημιουργεί έναν ολόκληρο κόσμο χωρίς να περιμένει ποτέ ότι θα τον δει κάποιος; Δεν είχε σπουδάσει λογοτεχνία. Δεν είχε καλλιτεχνική εκπαίδευση. Δεν είχε κοινό. Δεν είχε εκδότη. Δεν είχε καν φίλους που να γνωρίζουν τι έκανε όταν γύριζε σπίτι από τη δουλειά. Κι όμως... Για δεκαετίες, κάθε βράδυ, ανέβαινε στη μικρή σοφίτα όπου ζούσε και συνέχιζε να χτίζει έναν ολόκληρο κόσμο. Οι φωτογραφίες του Χένρι Ντάργκερ είναι ελάχιστες. Δεν ήταν άνθρωπος που επιδίωκε οποιαδήποτε δημοσιότητα. Οι περισσότερες γνωστές εικόνες του προέρχονται από τα τελευταία χρόνια της ζωής του, λίγο πριν ή μετά τη μεταφορά του σε γηροκομείο. Αυτή είναι η πιο γνωστή φωτογραφία του, τραβηγμένη από τον φωτογράφο David Berglund το 1971, περίπου δύο χρόνια πριν πεθάνει.

"Η τεχνητή νοημοσύνη εξελίσσεται με βάση την παραδοχή ότι ο εγκέφαλος είναι ουσιαστικά ένας υπολογιστής και, αν αυτό ισχύει, τότε η αναπαραγωγή του νου σε πυρίτιο είναι απλώς θέμα χρόνου. Ωστόσο, η φιλόσοφος Dorothea Olkowski υποστηρίζει ότι αυτή είναι μία από τις μεγαλύτερες πλάνες στην ιστορία της επιστήμης. Η συνείδηση, σύμφωνα με την ίδια, δεν προέρχεται από τον εγκεφαλικό φλοιό, την περιοχή που συνδέεται με τη λογική και τη γλώσσα, αλλά από το εγκεφαλικό στέλεχος, το αρχαιότερο τμήμα του εγκεφάλου, το οποίο έχει διαμορφωθεί από τη χημεία του σώματος και το συναίσθημα. Το σύστημα σηματοδότησης του εγκεφάλου είναι υπερβολικά σύνθετο από χημική άποψη, υπερβολικά αργό στη δράση του και υπερβολικά αλληλένδετο με ολόκληρο το σώμα, ώστε να μπορεί να περιοριστεί στην απλή δυαδική λογική του «ναι/όχι» που χαρακτηρίζει τη συμβατική ψηφιακή υπολογιστική." Πατήστε τον σύνδεσμο για να διαβάσετε περισσότερα: https://iai.tv/articles/the-brain-is-not-a-computer-auid-3627 ...και τώρα ας ...

Κάποια τραγούδια μας θυμίζουν ανθρώπους. Κάποια άλλα μας θυμίζουν μια εποχή. Και κάποια ελάχιστα... μεγαλώνουν μαζί μας. Το "Kiss Off" των Violent Femmes μπήκε στη ζωή μου πριν από περίπου είκοσι χρόνια. Στην αρχή ήταν ρυθμική μουσική με θυμωμένα λόγια που με ξεσήκωνε (οργισμένο νιάτο γαρ), μετά έγινε το "γαμώτο" ενός χωρισμού, μετά μεταλλάχτηκε σε θυμό για την κοινωνία... Ποτέ δεν σταμάτησα να το ακούω, ποτέ δεν το βαρέθηκα και πρέπει να το έχω ακούσει πάνω από ένα εκατομμύριο φορές στο repeat. Και το νόημά του άλλαζε όσο άλλαζα κι εγώ.

Ασφάλεια.  Όχι η κοινωνική, η "να είμαστε καλά" και τα λοιπά ψευτοκουβεντιαστά.  Η άλλη. Η αληθινή. Η βαθιά. Η "μπορώ να είμαι ο εαυτός μου χωρίς να συμμαζεύομαι". Πότε ήταν η τελευταία φορά που το νιώσατε; Ε, εκεί ανήκετε. Όχι επειδή ήταν τέλειο ή εύκολο, αλλά επειδή δεν φοβηθήκατε να φανείτε πόσο ατελείς είστε.

Πόσες φορές δεν έχετε ακούσει ή έχετε πει με περίσσεια σιγουριά τη φράση: "Ο καθένας παίρνει αυτό που του αξίζει!" Είναι μια παρηγορητική σκέψη. Μας κάνει να πιστεύουμε ότι ο κόσμος λειτουργεί δίκαια. Ότι οι καλοί ανταμείβονται, οι κακοί τιμωρούνται και ότι, τελικά, η ζωή βάζει τα πράγματα στη θέση τους. Αλλά τι σημαίνει πραγματικά "του αξίζει";

Κάθε φορά που ακούω να λένε πως κάποιος "έχασε τη μάχη", κάτι μέσα μου αντιδρά. Ίσως γιατί έχω αγαπήσει ανθρώπους που πέθαναν, όπως όλοι μας. Και δεν μπορώ να δεχτώ ότι η λέξη που τους ταιριάζει είναι η λέξη "ηττήθηκαν". Ηττήθηκε ποιος ακριβώς; Όλοι έζησαν, αγάπησαν, γέλασαν, θύμωσαν, έκαναν λάθη, άφησαν το αποτύπωμά τους σε ανθρώπους που τους κουβαλούν ακόμη μέσα τους. Αν αυτό είναι ήττα, τότε έχουμε παρεξηγήσει τη σημασία της λέξης.

Έχω αρχίσει να πιστεύω ότι ο οργανισμός μου κάνει κάποιου είδους beta testing. Αντέδρασα φυσικά! Εγώ: Συγγνώμη που επεμβαίνω, αλλά δεν έχω μπει ακόμα στην κλιμακτήριο. Ο οργανισμός: Το ξέρω. Εγώ: Τότε γιατί βγάζω τρίχες στο πηγούνι ρε μάστορα; Τι έχει συμβεί; Ο οργανισμός: Δουλεύω σύμφωνα με τα πρότυπα ελληνικής εταιρείας κινητής τηλεφωνίας. Το πακέτο θα ενεργοποιηθεί αργότερα μεν, αλλά οι χρεώσεις έχουν ήδη ξεκινήσει, δε. Έχω πλέον ένα τσιμπιδάκι που δεν είναι για τα φρύδια. Είναι Ειδικών Επιχειρήσεων. Δεν αγγίζει τρίχα από άλλο σημείο του σώματος. Έχει μία και μόνη αποστολή. Πηγούνι.

Το κλείσιμο δεν είναι μεγάλες σοφίες. Είναι λίγα πράγματα που νομίζω ότι χρειάζεται να θυμάσαι όταν η ζωή γίνει πάλι δύσκολη. Γιατί θα γίνει. Είναι και έτσι η ζωή. Αλλά τώρα έχεις περισσότερα εργαλεία. Ένας χρόνος πέρασε σχεδόν και έχεις κάνει άλματα, ειλικρινά.  Μια αποδοχή που δεν πίστευες ότι θα βιώσεις, κι όμως την ζεις 2 χρόνια μετά από δύο πολύ θεμελιώδεις απώλειες για εσένα. Κολόνες του ψυχισμού σου. Κι εσύ από όλη αυτή την απώλεια δεν κατάφερες μόνο την αποδοχή, αλλά κέρδισες κι άλλο ένα εργαλείο πραγματικό διαμάντι. Γειώθηκες πλήρως. Ζεις το εδώ και το τώρα. Πολύ δύσκολο διπλό κατόρθωμα και μπράβο σου.  Πάμε τώρα...

Έχω μια εξομολόγηση να κάνω. Τον τελευταίο καιρό είμαι καλά. Όχι "ουαου κατάφερα το ακατόρθωτο" καλά. Ούτε "κέρδισα το Τζόκερ", καλά. "Ήρεμα και όμορφα", καλά. Κοιμάμαι. Δουλεύω. Γελάω. Διαβάζω. Βλέπω τους ανθρώπους μου. Κάνω σχέδια για την επόμενη εβδομάδα χωρίς να χρειάζεται να επιβιώσω πρώτα από την τωρινή. Και ξέρετε κάτι; Από κεκτημένη ταχύτητα αυτό με ανησυχεί λίγο.

Με ρωτάνε καμιά φορά τι είδους άνθρωποι με κερδίζουν... Δεν θα απαντήσω με χαρακτηριστικά. Δεν θα πω "έξυπνοι", "ευγενικοί", "μορφωμένοι" ή "με χιούμορ". Όλα αυτά είναι ωραία, αλλά αυτά είναι χαρακτηριστικά που μου αρέσουν, όχι που με κερδίζουν. Με κερδίζουν οι άνθρωποι που ξέρουν να παίζουν. Όχι παιχνίδια με τους ανθρώπους. Παιχνίδια με τις ιδέες. Που δεν σκοτώνουν μια σκέψη με τη λογική πριν καν γεννηθεί.