Το να βρίσκεσαι ανάμεσα σε πολλούς ανθρώπους δεν σημαίνει ότι είσαι συνδεδεμένος. Μερικές φορές, οι κοινωνικοί κύκλοι είναι απλώς μια θορυβώδης εκδοχή της μοναξιάς. Οι σχέσεις που δεν αγγίζουν την ψυχή δεν γεμίζουν το κενό. Το τονίζουν.
Alain de Botton
Υπάρχει μια παρεξήγηση που τη μαθαίνουμε από μικροί και τη κουβαλάμε μέχρι πολύ αργότερα από όσο θα έπρεπε.
Ότι η μοναξιά είναι η απουσία ανθρώπων.
Ε, δεν είναι.
Η πραγματική μοναξιά είναι να είσαι ανάμεσα σε ανθρώπους και να μην σε αγγίζει κανείς. Να γελάς σε τραπέζια, να απαντάς "καλά, εσύ;" σε ερωτήσεις που δεν έγιναν ποτέ για να πάρουν αληθινή απάντηση, να συμμετέχεις σε συζητήσεις που δεν σε χωράνε. Να είσαι εκεί και ταυτόχρονα να λείπεις.
Ο Alain de Botton το λέει κυνικά. Οι κοινωνικοί κύκλοι πολλές φορές δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια θορυβώδης εκδοχή της μοναξιάς.
Και αυτό ενοχλεί λίγο, εμένα τουλάχιστον.
Γιατί η σιωπή, όταν είσαι μόνος, έχει μια ειλικρίνεια. Δεν προσποιείται κάτι άλλο. Δεν σου υπόσχεται τίποτα.
Αλλά ο θόρυβος των ανθρώπων, ενώ από τη μια σου δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι "κάτι υπάρχει εδώ", μετά σε αφήνει με ένα κενό πιο έντονο από πριν.
Είναι σαν να διψάς και να πίνεις θαλασσινό νερό. Στην αρχή λες "εντάξει, κάτι μπήκε μέσα μου". Μετά όμως καταλαβαίνεις ότι απλώς σε αφυδάτωσε περισσότερο.
Οι επιφανειακές σχέσεις δεν είναι ουδέτερες. Δεν είναι "καλύτερα από το τίποτα". Είναι αυτό το "σχεδόν" που σε κρατάει στάσιμο. Θυμάστε την "πιο θλιβερή λέξη"; Σε κρατάνε σε μια κατάσταση όπου δεν είσαι ούτε μόνος, ούτε συνδεδεμένος. Απλώς αιωρείσαι.
Και κάπου εκεί αρχίζεις να αναρωτιέσαι... Μήπως ζητάω πολλά; Μήπως εγώ είμαι δύσκολος άνθρωπος; Μήπως έτσι είναι οι σχέσεις και εγώ είμαι η περίεργη;
Όχι απαραίτητα.
Ενδέχεται και απλώς να έχεις αρχίσει να ξεχωρίζεις τη διαφορά.
Η σύνδεση δεν είναι θέμα ποσότητας. Είναι να υπάρχει έστω ένας άνθρωπος που θα σε δει χωρίς να χρειαστεί τίποτα άλλο. Και αυτό δεν είναι εύκολο. Γιατί η πραγματική σύνδεση θέλει κόστος. Θέλει να ρισκάρεις να φανείς. Θέλει να εκτεθείς χωρίς εγγύηση ότι ο άλλος θα μείνει. Θέλει να αφήσεις την άνεση του "χαλαρά" και να μπεις στο άβολο του "πραγματικά".
Και οι περισσότεροι δεν το αντέχουν αυτό. Γιατί έχουν μάθει να επιβιώνουν, όχι να συνδέονται. Έτσι, γεμίζουμε "κύκλους".
Παρέες.
Μηνύματα.
Εξόδους.
Γέλια.
Και μέσα σε όλα αυτά, λείπει το βασικό. Η αίσθηση ότι κάποιος σε ακουμπάει, όχι σωματικά, αλλά υπαρξιακά. Κάποιος που σε βλέπει και δεν σε προσπερνάει.
Και τότε συμβαίνει το παράδοξο. Μπορεί να προτιμήσεις να μείνεις μόνος. Όχι από απογοήτευση. Αλλά από καθαρότητα. Γιατί η μοναξιά, όταν την επιλέγεις, δεν είναι κενό. Είναι φίλτρο. Καθαρίζει τον θόρυβο. Σου δείχνει τι πραγματικά σου λείπει και τι απλώς σε απασχολούσε για να μην το νιώθεις.
Και κάπου εκεί αλλάζει το παιχνίδι. Δεν ψάχνεις πια να γεμίσεις τον χρόνο σου. Ψάχνεις να αγγίξεις και να αγγιχτείς.
Δεν σε ενδιαφέρει να περνάς καλά. Που μην παρεξηγηθώ, χρειάζεται κι αυτό. Κυρίως όμως σε ενδιαφέρει να νιώθεις καλά.
Δεν αντέχεις πια το "να λέμε κάτι να περνάει η ώρα". Θες κάτι που να σε μετακινεί, έστω και λίγο.
Και ναι, αυτό σε κάνει πιο επιλεκτικό. Πιο ήσυχο. Ίσως και πιο μόνο για ένα διάστημα. Αλλά είναι μια μοναξιά διαφορετική. Δεν είναι αυτή που σε τρώει. Είναι αυτή που σε προστατεύει.
Μέχρι να έρθει κάτι που δεν θα είναι θόρυβος.
Δεν θα είναι "σχεδόν".
Δεν θα είναι απλώς παρουσία.
Θα είναι σύνδεση.
Και τότε θα το καταλάβεις αμέσως.
Γιατί δεν θα χρειάζεται να προσπαθήσεις.
