Σήμερα φοβήθηκα. Σιγά το γεγονός, θα μου πείτε. Γνωστή χέστρα, θα παραδεχτώ κι εγώ.
Όλα είναι αποκυήματα της φαντασίας μου. Δεν έμαθα ότι έχω κάτι. Δεν έχω κανένα αποτέλεσμα, δεν έχω την παραμικρή διάγνωση ούτε την ελάχιστη υπόνοια. Κι όμως, μέσα σε λίγες ώρες πρόλαβα να αρρωστήσω, να αρνηθώ τη θεραπεία, να πουλήσω ό,τι έχω, να αποχαιρετήσω τους πάντες και να φύγω για τη Νέα Ζηλανδία.
Αν και πέρασε κι από το μυαλό μου ότι οι πωλήσεις των "ό,τι έχω" μου μπορεί να μην επέφεραν το οικονομικό όφελος που έχω υπολογίσει και άφησα ανοιχτο το ενδεχόμενο να φτάσω μέχρι τα Καμένα Βούρλα και να επιστρέψω.
Δεν ήταν όμως μια υποτιθέμενη διάγνωση καρκίνου αυτό που με τρόμαξε περισσότερο σήμερα. Αυτό κατάλαβα. Ήταν η σκέψη του "μόνη".
Μόνη στη διάγνωση.
Μόνη στις αποφάσεις.
Μόνη στις θεραπείες.
Μόνη στις κακές μέρες.
Μόνη να πρέπει να θέλω αρκετά να σωθώ.
Θυμήθηκα εκείνη τη ζωγραφιά. Είχε πεθάνει η μάνα μου. Γύρισα από την κηδεία και την είχε κολλήσει απ’ έξω στην πόρτα.
We’re in this together.
Πόσο απλό.
Δεν μου έλεγε ότι θα μου πάρει τον πόνο. Δεν γινόταν.
Δεν μου έλεγε ότι όλα θα πάνε καλά. Δεν πήγαιναν.
Μου έλεγε μόνο ότι ό,τι κι αν ήταν αυτό το πράγμα μέσα στο οποίο είχα πέσει, δεν ήμουν εκεί μόνη. Ήμασταν μέσα μαζί.
...Και τρεις μήνες αργότερα πέθανε κι εκείνος.
Πού να ξέραμε τότε πόσο ειρωνική θα γινόταν εκείνη η ζωγραφιά.
Πού να ξέραμε ότι από εκεί και πέρα το "we’re in this together" θα γινόταν, για μένα, I’m in this alone από εδώ και πέρα.
Όχι επειδή δεν υπήρχαν άνθρωποι. Υπήρχαν και υπάρχουν. Όσο κι αν σας φαίνεται περίεργο (και σε εμένα μερικές φορές), είμαι αξιαγάπητη η ρουφιάνα!
Υπάρχουν φίλοι. Υπάρχει οικογένεια. Υπάρχουν άνθρωποι που νοιάζονται, άνθρωποι που θα βοηθούσαν με προθυμία, άνθρωποι που θα στεναχωριόντουσαν αν μου συνέβαινε κάτι.
Αλλά αυτό δεν είναι το ίδιο. Δεν είναι το "η ζωή σου είναι και λίγο δική μου υπόθεση", "Αν πας να πέσεις, είμαι εδώ. Υπολόγιζέ με". Δεν είναι εκείνη η παράξενη μορφή οικειότητας όπου δεν χρειάζεται καν να ζητήσεις, γιατί ο άλλος έχει ήδη θεωρήσει αυτονόητο ότι θα σταθεί δίπλα σου.
Αυτό μου λείπει.
Και για να μου λείπει, πάει να πει ότι το έζησα;
Έστω κι αν δεν πρόλαβα ποτέ να μάθω πώς θα ήταν πέρα από τα δώδεκα χρόνια που προλάβαμε, ναι, το έζησα. Και σήμερα κατάλαβα πόσο πολύ το βίωσα μέσα μου. Σοκαρίστηκα πολύ περισσότερο απ’ όσο ήθελα να παραδεχτώ.
Για χρόνια έλεγα ότι τα καταφέρνω μια χαρά μόνη μου. Και τα καταφέρνω. Δουλεύω. Πληρώνω λογαριασμούς. Φροντίζω σπίτι, γάτες, υποχρεώσεις, ανθρώπους. Διαβάζω. Μαθαίνω. Γελάω. Βγαίνω. Γράφω. Ζωγραφίζω. Μαστορεύω. Κάνω σχέδια. Περνάω ωραία με τον εαυτό μου. Του κάνω καλή παρέα.
Η ζωή μου δεν είναι δυστυχισμένη. Το αντίθετο. Αν κάνω τον απολογισμό μέχρι σήμερα, το πρόσημο είναι θετικό. Έχω ζήσει όμορφα. Μου αρέσει η ζωή. Μου αρέσει τόσο, που ξέρω πως δεν θα της έκλεινα ποτέ την πόρτα. Έχει έναν τρόπο να πετάει εκπλήξεις όταν δεν τις περιμένεις και όσο κι αν μεγαλώνοντας εκπλήσσομαι όλο και λιγότερο, έχω υπερβολική περιέργεια για να χάσω επίτηδες την επόμενη.
Απλώς έχω κουραστεί. Όχι από την ίδια τη ζωή. Από την συντήρησή της. Από το ατελείωτο "σήκω, πήγαινε, δούλεψε, πλήρωσε, φτιάξε, οργάνωσε, κανόνισε, κοιμήσου, ξανασήκω".
Και κάπου μέσα σε όλο αυτό το συφερτό εμφανίστηκε μια σκέψη που δεν μου αρέσει καθόλου. Ότι χωρίς ουσιαστικό μοίρασμα, η ζωή πολλές φορές μοιάζει περισσότερο με κάτι που συντηρώ μόνο και μόνο για να επιβιώσω και όχι για να ζήσω.
Και τελικά εγώ φαίνεται πως είμαι άνθρωπος του "μαζί". Ποιος να το περίμενε από μια τόσο βαθιά ακοινώνητη ύπαρξη που δεν αντέχει ούτε τα άντερά της.
Όσο και να πεις, το λες και κακό timing για να το ανακαλύπτω στα σαράντα εννιά.
Ή μάλλον όχι. Το ήξερα. Απλώς όταν βίωνα το μαζί, δεν είχα μπει στον κόπο να το ονομάσω.
Μετά το έχασα. Και από τότε κάνω κάτι που τώρα μου φαίνεται ταυτόχρονα λογικό και απολύτως παράλογο ανάλογα με τη φάση μου.
Ζω με το μότο "Ή θα το ζήσω όσο σωστά ξέρω ότι μπορεί να βιωθεί ή δεν ασχολούμαι καν. Τα πάνω-πάνω για ξαράχνιασμα και γεια σας. Να πάτε να γαμηθείτε κι εσείς κι εγώ περισσότερο γιατί το σεξ δεν κόβεται".
Δεν το αποφάσισα φυσικά ένα πρωί.
Έγινε σιγά σιγά και ανεπαίσθητα.
Ένας άνθρωπος δεν μου έκανε.
Έναν άλλον δεν άφησα εγώ.
Κάπου φοβήθηκα.
Κάπου απογοητεύτηκα.
Κάπου δεν υπήρχε αρκετή αμοιβαιότητα.
Κάπου προτίμησα την ησυχία μου.
Κάπου βαρέθηκα.
Και οι μέρες πέρασαν.
Πολύ ευχάριστα, πολλές φορές.
Ανώδυνα, ακόμα περισσότερες.
Και σήμερα, μπροστά σε μια εντελώς υποθετική αρρώστια, είδα ξαφνικά όλη την έλλειψη μαζί. Και όχι πολύ κομψά. Με μαστεκτομές που δεν μου έχουν προταθεί, χημειοθεραπείες που δεν χρειάζομαι και αεροπορικά εισιτήρια που δεν έχω κλείσει και ανησυχώ μήπως δεν βγαίνω οικονομικά ούτε για one way. Τρελή; Τρελή!
Αλλά την είδα.
Και αυτό είναι πρωτίστως λίγο σαλεμένο (το παραδέχομαι κι αυτό) αλλά και λίγο χρήσιμο.
Γιατί σκέφτηκα...
Έχω ζήσει, και λόγω δουλειάς και προσωπικής εμπειρίας πόσο δύσκολες, επίπονες, άχαρες και πραγματικά εξουθενωτικές σωματικά και ψυχικά μπορούν να γίνουν αυτές οι καταστάσεις κυρίως για τον πάσχοντα και έπειτα για τους γύρω του που ανακαλύπτουν καθημερινά ότι δεν μπορούν να βοηθήσουν όσο θα ήθελαν.
Ε, και αρνούμαι. Όλο αυτό, σήμερα, το αρνούμαι...
Μην παρεξηγηθώ. Εαν υπάρχει κάτι που μπορεί να φτιαχτεί, θα προσπαθήσω να το φτιάξω. Όχι μέχρι τελευταίας ρανίδας όμως. Δεν έχω και τέτοια ηρωική σχέση με τη ζωή. Όχι πια.
Και γιατί όχι πια; Εκεί είναι η σημερινή ανακάλυψη!
Δεν ξέρω αν θα ξαναβρεθεί κάποιος που να χωρέσει μέσα μου κι εγώ μέσα του. Σήμερα, πάντως, οι πιθανότητες μου φαίνονται ελάχιστες. Δεν ξέρω καν εάν έχω αυτή την ικανότητα πια.
Κατά πάσα πιθανότητα λοιπόν, έστω ότι δεν θα ζήσω δεύτερο "we’re in this together". Άρα... Τι σημασία έχει η επιβίωση σε μια τέτοια ανίατη περίπτωση; Οτιδήποτε και να κάνω, θα νιώθω ότι χάνει από κάπου η ζωή μου σαν τρύπια βάρκα. Ε, άστο να πάει στο διάολο, θα σταματήσω να παλεύω και μέχρι να βουλιάξω εντελώς θα πλατσουρίζω στα νερά και θα χαζεύω το ηλιοβασίλεμα. Ωραίο σχέδιο;!
Και σίγουρα δεν ξέρω πώς θα αντιδρούσα αν η σημερινή προσομοίωση γίνει κάποτε πραγματικότητα.
Μπορεί να βγει από μέσα μου ένα ζώο που θα θέλει να ζήσει με νύχια και με δόντια.
Μπορεί να κουραστώ εξ αρχής.
Μπορεί να αλλάξω γνώμη εκατό φορές.
Και ξέρετε κάτι;
Σήμερα δεν χρειάζεται να ξέρω.
Σήμερα χρειάζεται μόνο να κρατήσω αυτό που ανακάλυψα:
Δεν έχει νόημα να κάνω την επιβίωση αυτοσκοπό, αν έχω ξεχάσει αυτά που με κάνουν να θέλω να ζω.
Και ίσως αυτό να είναι μια αρκετά καλή πληροφορία για το πώς οφείλω να ζήσω όσο ακόμη είμαι εδώ.
