Ο δρόμος για την κόλαση...

Λένε ότι ο δρόμος προς την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις.

Και, μεταξύ μας; Αν έχεις συναναστραφεί έστω και με έναν άνθρωπο, ξέρεις ότι αυτό δεν είναι ρητό. Είναι σωστό ντοκιμαντέρ!

Ο κόσμος δεν διαλύεται μόνο από την κακία. Η κακία είναι πόλεμος γνωστός σε όλους μας. Και είναι ειλικρινής. Σε κοιτάει στα μάτια και σου λέει "Μωρή κάργια, φυλάξου, θα σε ισοπεδώσω". Αν μη τι άλλο, το σέβεσαι. Το περιμένεις. Φοράς ένα κράνος, που λέει ο λόγος, μπας και γλυτώσεις τις κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, παίρνεις το μπαζούκα ή τη σφεντόμα (ανάλογα τα όπλα που διαθέτει ο καθείς) και κάνεις ότι μπορείς. Τουλάχιστον ας πας ηρωικά μαχόμενη.

Αυτό που σκοτώνει πραγματικά από το πουθενά είναι η καλή πρόθεση χωρίς επίγνωση. Οι άνθρωποι που "το εννοούν καλά", αλλά δεν έχουν ιδέα τι προκαλούν. Αυτοί που νομίζουν ότι βοηθάνε "για το καλό σου", ενώ στην πραγματικότητα μπαίνουν ακάλεστοι μέσα στο ψυχικό σου σαλόνι με λασπωμένα παπούτσια.

Δεν είναι οι προθέσεις το πρόβλημα. Οι προθέσεις είναι σαν εκείνα τα "με το ζόρι" δώρα που παίρνεις σε γενέθλια όταν δεν θες να πας καν.  "Το πήρα με αγάπη. Η κίνηση μετράει", σου λέει. 

-Το πιστεύω, αλλά είναι απαίσιο μωρέ. Πως σκέφτηκες αυτή τη μαλακία;

Η πρόθεση χωρίς επίγνωση είναι αέρας κοπανιστός.

Η πρόθεση χωρίς όριο είναι εισβολή.

Η πρόθεση χωρίς ευθύνη δε… άστο. Μαλακία μεγάλη.

Και το χειρότερο; Όλοι, μα ΟΛΟΙ, κάποια στιγμή έχουμε κρυφτεί πίσω από την "καλή μας πρόθεση".

"Δεν ήθελα να σε πληγώσω"

- Ποιος ήθελε; Κανείς.

"Το έκανα για το καλό σου"

- Σούπερ. Και η Ιερά Εξέταση για το καλό το έκανε. Δεν σημαίνει κάτι.

Όλοι έχουμε βρεθεί απέναντι σε άνθρωπο που είχε όλες τις καλές προθέσεις. Έλεγε ότι δεν θέλει να μας πληγώσει. Και μπορεί όντως να μην ήθελε. 

Ας καταλάβουμε λοιπόν ότι οι άνθρωποι δεν δίνουν πάντα επίτηδες αυτό που δεν θέλουμε. Δίνουν αυτό που έχουν. Και μερικοί δεν έχουν παραπάνω απ’ αυτό.

Συμβουλές αντί για κατανόηση.

Λύσεις αντί για παρουσία.

Έλεγχο αντί για φροντίδα.

Επειδή αυτό ξέρουν. Αυτό έμαθαν. Αυτό αντέχουν. Και έτσι η καλή πρόθεση γίνεται εργαλείο που χτυπάει στα τυφλά.

Και ναι, το έχουμε κάνει όλοι.

Έχουμε παρηγορήσει κάποιον όταν το μόνο που ήθελε ήταν να τον ακούσουμε.

Έχουμε προσπαθήσει να διορθώσουμε κάποιον όταν το μόνο που χρειαζόταν ήταν χώρο.

Έχουμε πει "στο λέω για το καλό σου" όταν στην πραγματικότητα λέγαμε "δεν αντέχω να σε βλέπω έτσι".

Αλλά ξέρετε τι έμαθα;

Η κόλαση δεν χτίζεται από κακούς. Χτίζεται από ανθρώπους που δεν παρατηρούν. Δεν μπορούν, σύμφωνοι. Δεν κατηγορώ, δεν δικαιολογώ. Αιτιολογώ. Η κόλαση χτίζεται από ανθρώπους δεν έχουν ιδέα γιατί λένε αυτά που λένε και γιατί κάνουν αυτά που κάνουν.

Που νομίζουν ότι αγαπούν, ενώ απλώς φοβούνται.

Που νομίζουν ότι προστατεύουν, ενώ απλώς αποφεύγουν.

Που νομίζουν ότι "έχουν δίκιο", ενώ απλώς έχουν μια περιορισμένη ιδέα.

Και το τέλος της ημέρας, η λύση δεν έρχεται ποτέ από προθέσεις.

Έρχεται από:

• ενσυναίσθηση
• αυτογνωσία
• όρια
• και το θάρρος να δεις γιατί κάνεις αυτό που κάνεις

Γιατί όταν μάθεις να ξεχωρίζεις την πρόθεση από την πράξη, τη φροντίδα από τον φόβο, την αγάπη από την ανάγκη… τότε ο δρόμος για την κόλαση σταματά να είναι στρωμένος.

Δεν εξαφανίζεται. Δεν είμαστε μάγοι. Αλλά αρχίζεις να τον βλέπεις. Και όταν τον βλέπεις, μπορείς τουλάχιστον να σταματήσεις να τον στρώνεις. Και ίσως, σιγά-σιγά, να αρχίσεις να τον ξηλώνεις. Και για πρώτη φορά… να περπατήσεις στον δικό σου.