Συναισθηματικές υπερωρίες

«Δεν θα σου ζητήσω να κάνεις τίποτε, ούτε ακόμη να είσαι στο πλευρό μου για πάντα. Γιατί αν πρέπει να σου το ζητήσω, δεν το θέλω πλέον.» 

Αποδίδεται στην Frida Kahlo. Ας πούμε ότι το είπε κάποιος τέλος πάντων, δεν έχει σημασία. Σημάδια έχει ότι πολλοί συμπεριφέρονται ακριβώς έτσι. 

Καλά κάνουν άραγε;

Το απόφθεγμα της Frida Kahlo λέει ότι υπάρχουν πράγματα που τη στιγμή που θα τα ζητήσεις, αλλάζουν φύση. Και κάποια πράγματα έχουν αξία μόνο όταν είναι αυθόρμητα. Δεν μιλάει για περηφάνια. Μιλάει για το ότι εάν χρειαστεί να το ζητήσει, τότε αυτό που θα πάρει πίσω δεν θα είναι αυτό που θέλει.

Και ξέρετε κάτι; Σε ορισμένες περιπτώσεις συμφωνώ σε αυτό που λέει. Αν πρέπει να ζητήσεις από κάποιον να εκδηλώσει ένα συναίσθημα, δεν ζητάς πράξη, ζητάς συναίσθημα. Και το συναίσθημα δεν λειτουργεί με delivery παραγγελία. 

Τέλος πάντων, όλος ο πυρήνας βρίσκεται στο ότι κάποια πράγματα, όταν ζητηθούν, χάνουν την αξία τους.

Και έχει δίκιο...

...Μέχρι ενός σημείου.

Υπάρχει μια ωμή παραδοχή, ότι η αξία ενός συναισθήματος δεν είναι μόνο στο ποιο είναι, αλλά και στο πώς προκύπτει. Και η φράση χτυπάει ακριβώς εκεί. Στο σημείο που η επιθυμία να σου δείξει κάποιος ότι σε νοιάζεται γίνεται αίτημα επιβεβαίωσης. Γιατί από τη στιγμή που ζητάς από κάποιον να σε θέλει/νοιάζεται/προσέχει/σκέφτεται κτλ, του μεταφέρεις την ευθύνη για κάτι που κανονικά θα έπρεπε να είναι δική του εσωτερική κίνηση. Και τότε, ό,τι κι αν πάρεις, έχει ήδη "μολυνθεί" από το γεγονός ότι το προκάλεσες εσύ.

Και τα συναισθήματα (ειδικά τα θετικά) έχουν ένα χαρακτηριστικό. Αν αρχίσεις να τα ελέγχεις πολύ στον άλλον, διαλύονται. Γνώμη μου.

Είναι σαν να προσπαθείς να πιστέψεις ότι κάποιος γελάει αυθόρμητα… ζητώντας του να γελάσει σε ένα αστείο που ΘΑ πεις. Θα γελάσει; Μπορεί. Θα είναι αυθόρμητο; Όχι. Αλλά ακόμα κι αν είναι... Θα το πιστέψεις; Εγώ, όχι. Συγνώμη.

Κάπως έτσι λειτουργεί και η συναισθηματική παρουσία. Αν πεις απλώς "πάρε με ένα τηλέφωνο", θα σε πάρει (εκτός αν το πεις σε εμένα που κατά πάσα πιθανότητα θα το ξεχάσω). Αν πεις όμως "θέλω να σε νοιάζει" μπορεί να προσπαθήσει, μπορεί ακόμη και να τα καταφέρει, αλλά το αποτέλεσμα δεν θα είναι το ίδιο με το να το έκανε μόνος του.

Και αυτό είναι που νομίζω ότι θέλει να πει με αυτή η φράση. Πόσο την ενοχλεί η ιδέα ενός κατασκευασμένου αυθορμητισμού.

Όμως...!

Αν το πάρουμε απόλυτα και καθολικά, οδηγεί σε κάτι προβληματικό.

Το "Δεν ζητάω τίποτα ποτέ. Αν δεν το κάνει μόνος του, δεν πιάνει."

Ακούγεται δυναμικό και ανεξάρτητο και σούπερ. Στην πράξη όμως, η ανθρώπινη επικοινωνία δεν είναι καθαρό σύστημα. Δεν είμαστε όλοι έτοιμοι να δίνουμε αυθόρμητα αυτό που χρειάζεται ο άλλος. 

Οπότε έτσι αρχίζει λίγο να τσιμπάει η φράση σε επικίνδυνη απολυτότητα τύπου "αν πρέπει να ζητήσεις, δεν αξίζει". Ενώ στην πραγματική ζωή… Η μισή ανθρωπότητα δεν ξέρει να εκφράζεται ούτε αν της βάλεις manual και φωτεινή ταμπέλα THIS WAY πάνω από το συναίσθημα. Η αγάπη δεν είναι ανάγνωση σκέψης και σίγουρα οι άνθρωποι δεν είναι τηλεπαθητικοί.

Κάποιος μπορεί να θέλει, αλλά να φοβάται. Να νοιάζεται, αλλά όχι με τον τρόπο που θες εσύ. Να είναι εκεί, αλλά να δίνει χώρο. Αν εσύ δεν ζητήσεις τίποτα, τότε απλώς κόβεις κάθε πιθανότητα να σε συναντήσει ο άλλος στη μέση. Δεν είναι ντροπή να πεις "σε χρειάζομαι" ή "θέλω περισσότερη παρουσία" ή ακόμη και "έχω ανάγκη από τρυφερότητα". 

Όμως, άλλο να ζητήσεις βασική ανθρώπινη παρουσία μία φορά, κι άλλο να κάνεις μόνιμη καμπάνια marketing για να σου δείξουν πως σε αγαπούν. Η αξιοπρέπεια δεν βρίσκεται στο να μη ζητήσεις ποτέ τίποτα. Βρίσκεται στο να μη χρειάζεται να εκλιπαρείς επανειλημμένα για τα αυτονόητα. Αυτό είναι τελείως άλλο πράγμα.

Και να σας πω και κάτι εκ των έσω; Πολλοί "δεν ζητάω" άνθρωποι δεν είναι πάντα τόσο zen όσο φαίνονται. Μερικές φορές είναι απλώς τρομαγμένοι από την πιθανότητα της απόρριψης. Οπότε μετατρέπουν την ανάγκη σε σιωπή και τη σιωπή σε αξιοπρέπεια. Σσσσς, δεν το μάθατε από εμένα.

Και κακά τα ψέματα. Αν πρέπει να πείσεις κάποιον  ξανά και ξανά για να σε επιλέξει, η σχέση έχει ήδη μετατραπεί σε διαπραγμάτευση. Και αυτό εξαντλεί περισσότερο κι από απλήρωτη υπερωρία.

Οπότε η φράση δεν είναι οδηγός ζωής.  Είναι όμως ένα πρώτης τάξεως εργαλείο διάγνωσης. 

Γιατί η φράση της Φρίντα ισχύει 100% σε ΜΙΑ μόνο περίπτωση:

Όταν έχεις ήδη ζητήσει. Έχεις ήδη δείξει. Έχεις ήδη δώσει χώρο. Και ο άλλος… δεν κινείται. Εκεί, κάθε επόμενο "ζήτα" δεν είναι επικοινωνία. Είναι παράταση μιας κατάστασης που έχει ήδη απαντηθεί. Και τότε ναι, αν πρέπει να το ζητήσεις ξανά, δεν το θέλεις πλέον. Όχι επειδή δεν το χρειάζεσαι. Αλλά επειδή έχεις καταλάβει ότι αυτό που πιθανόν να πάρεις δεν θα είναι επιλογή, αλλά αντίδραση που μάλλον θα χρειαστεί να την υπενθυμίζεις συχνά πυκνά.

Η φράση τελικά λέει "δεν θέλω να με θέλεις επειδή σε έσπρωξα να με θέλεις. Γιατί αν χρειάζεται να σε σπρώξω, τότε μάλλον δεν με θέλεις αρκετά". Και αυτό, για τον εγωισμό μας, για την ανάγκη μας, για το "ίσως αν…" μας, είναι από τα πιο δύσκολα πράγματα να καταπιούμε.

Συνοψίζοντας, θα πω ότι η ουσία δεν είναι να μη ζητάς. Η ουσία είναι να ζητάς μία φορά, ξεκάθαρα και μετά να βλέπεις τι επιστρέφει. Μην επενδύεις εκεί που πρέπει να υπενθυμίζεις την ύπαρξή σου. Η συνεχής υπενθύμιση δεν χτίζει σχέση. Χτίζει εξάρτηση σε οδηγίες χρήσης. Και κάπου εκεί, χωρίς να το καταλάβεις, έχεις πάψει να είσαι επιλογή και έχεις γίνει project προς εκτέλεση.

Και κανείς δεν ερωτεύεται ένα project. 

Το έχουμε ξαναπεί αυτό...