Διαβάζω πολύ συχνά τελευταία στα social μια φράση που λέει:
"Η απιστία δεν αφορά τον κερατωμένο".
Ακούγεται ωραία, δε λέω. Γιατί σου χαϊδεύει το κεφάλι και σου λέει με αγάπη:
-Μην το παίρνεις προσωπικά. Δεν είναι καν δικό σου θέμα!
Και είναι αλήθεια. Μόνο που… ειναι αλήθεια μόνο κατά το ήμισυ.
Η απιστία μπορεί να ξεκινάει από τουλάχιστον έναν άνθρωπο. Αλλά ποτέ δεν τελειώνει εκεί.
Η πράξη της απιστίας λέει πολλά γι' αυτόν που την κάνει. Αλλά δεν λέει πάντα ότι είναι έλλειψη αγάπης. Ούτε απαραίτητα θέμα σεξ. Μπορεί να είναι πιο... Πως να το πω... Πιο "άλλο" από αυτό.
Μπορεί να είναι η ανάγκη να νιώσει κάτι αλλά δεν άντεχε ή δεν ήθελε να ζητήσει; Μπορεί.
Μπορεί να είναι η αδυναμία να μείνει σε μια επιλογή χωρίς ζήσει και "κάτι ακόμη"; Αμέ!
Μπορεί απλούστατα να είναι ακόμη και μια βαρεμάρα που δεν ειπώθηκε ποτέ; Άνετα.
Μια αδυναμία δέσμευσης που δεν παραδέχτηκε ούτε ο ίδιος;
Μια ανάγκη επιβεβαίωσης που δεν καλύφθηκε από μέσα;
Όλα αυτά, κι άλλα χιλιάδες, μπορεί.
Η απιστία όμως, σίγουρα δεν είναι "έτυχε". Είναι "με πέτυχε την κατάλληλη στιγμή και πήρα μια απόφαση". Ακόμα κι αν δεν μοιάζει έτσι.
Και εδώ έρχεται η άλλη μισή αλήθεια που κάνει ολόκληρο το μπέρδεμα.
Ναι. Δεν σε κερατώνουν επειδή δεν αξίζεις. Αλλά…
Επειδή σε κερατώνουν ενώ είσαι εκεί (είτε είσαι πραγματικά ή δεν είσαι), αυτό αυτομάτως σε αφορά.
Γιατί η απιστία δεν είναι μόνο αυτό που έγινε κρυφά. Είναι και αυτό που διαλύεται φανερά. Η εμπιστοσύνη έσπασε αθόρυβα μεν αλλά ακούγεται παντού, δε.
Αρχίζεις να αναρωτιέσαι...
Τι ήταν αληθινό;
Πού ήμουν εγώ όταν γινόταν;
Με έβλεπε ποτέ όπως νόμιζα;
Και το πιο ύπουλο απ’ όλα...
Μήπως δεν ήμουν αρκετός;
Εδώ θέλει να είμαστε ειλικρινείς. Η απιστία δεν αποδεικνύει ότι δεν ήσουν εσύ αρκετός.
Αποδεικνύει ότι ο άλλος δεν ήταν ξεκάθαρος.
Αλλά ο εγκέφαλος δεν δουλεύει έτσι. Δεν κάθεται να κάνει φιλοσοφική ανάλυση. Παίρνει το γεγονός και το κάνει προσωπικό.
Και κάπως έτσι, η πράξη του άλλου γίνεται ρωγμή μέσα σου.
Υπάρχει όμως κι ένα σημείο που δεν λέγεται συχνά. Και θα το πω όπως μου βγαίνει. Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι θύματα στην ίδια ιστορία. Υπάρχουν σχέσεις ήδη νεκρές που απλώς δεν τολμάνε να τελειώσουν. Υπάρχουν άνθρωποι που αποφεύγουν τη σύγκρουση και καταλήγουν στην απιστία. Υπάρχουν και εκείνοι που θέλουν να ζήσουν την ένταση και χρειάζονται στη συγκεκριμένη φάση της ζωής τους "κάτι ακόμα".
Η απιστία δεν είναι ένα πράγμα. Είναι πολλές διαφορετικές ιστορίες που οδηγούν στο ίδιο αποτέλεσμα. Το θέμα όμως δεν είναι να εξηγήσεις τον άλλον. Το θέμα είναι τι κάνεις εσύ μετά.
Δεν είναι τεστ αξίας. Είναι τεστ ορίων.
Τι αντέχεις;
Τι δέχεσαι;
Τι συγχωρείς;
Τι αφήνεις πίσω;
Και το πιο δύσκολο σημείο φαίνεται πως είναι να συνειδητοποιήσεις ότι η απιστία δεν σε ορίζει. Αλλά μπορεί να σε αλλάξει. Όχι γιατί σε μικραίνει. Αλλά γιατί σε αναγκάζει να δεις πιο καθαρά. Τον άλλον. Και εάν καταφέρεις να είσαι απολύτως ειλικρινής (εξαιρετικά δύσκολο), εσένα.
Και τελικά;
Τελικά η απιστία δεν αφορά μόνο αυτόν που την έκανε. Ούτε μόνο αυτόν που την έχει υποστεί.
Αφορά πραγματικά τη σχέση όπως ήταν ή όπως έγινε.
Όχι όπως θέλαμε να πιστεύουμε ότι ήταν.
