Όταν έχεις ήδη θυμώσει. Έχεις ήδη πληγωθεί. Έχεις ήδη πει, έχεις ήδη ακούσει άλλα τόσα, έχεις ήδη απογοητευτεί από ανθρώπους και πιθανότατα έχεις απογοητεύσει κι εσύ κάποιους.
...Και κανείς δεν βγαίνει λάδι.
Γι'αυτό... σε παρακαλώ... Τρυφερά από δω και πέρα.
Όχι σαν υπόσχεση ότι από δω και πέρα δεν θα πονέσουμε. Το αντίθετο.
...Όλοι καίγονται από χέρι μια φορά.
Τρυφερά, επειδή ήδη ξέρουμε ότι θα πονέσουμε.
Η τρυφερότητα έχει αξία ακριβώς όταν έχεις μάθει τι σημαίνει η απουσία της. Όταν έχεις καεί, ξέρεις πια τη διαφορά ανάμεσα στο χέρι που σε αγγίζει και στο χέρι που σε πληγώνει.
Και ίσως τότε η εμπειρία να μην σε κάνει σκληρότερο. Να σε κάνει πιο προσεκτικό.
Ο σκληρός άνθρωπος αφού πληγώθει, δεν ξαναδίνει τίποτα.
Ο τρυφερός άνθρωπος αφού ξέρει πόσο πονάει, προσπαθεί να μη γίνει το "έγκαυμα" κάποιου άλλου.
Από τις πιο δύσκολες μορφές ωριμότητας αυτή. Να σταματήσεις να θεωρείς την πληγή σου άλλοθι για να πληγώνεις.
Και κουράζεσαι από την σκληρότητά...
Από τις στρατηγικές.
Από το ποιος λέει, τι.
Από το ποιος ενδιαφέρεται περισσότερο.
Από το να μην αφήσεις να καταλάβει πόσο σε νοιάζει, να κρατάς αποστάσεις.
Και καταλαβαίνεις ότι όλη αυτή η συναισθηματική "γεωπολιτική" είναι λίγο γελοία.
Δεν θέλεις να κερδίσεις. Θέλεις έναν άνθρωπο.
...Έναν άνθρωπο "χωρίς πολλά πολλά".
Αυτό είναι το πιο όμορφο σημείο του τραγουδιού. Δεν ζητά τον τέλειο έρωτα. Την κινηματογραφική μεγάλη αγάπη. Τον έναν άνθρωπο που θα διορθώσει ό,τι πήγε στραβά στη ζωή μας.
Ζητά κάτι πολύ μικρότερο. Και γι’ αυτό πολύ μεγαλύτερο.
...Έναν άνθρωπο ζητάμε να χωρά, στο τσεπάκι ενός παλιού πορτοφολιού.
Έναν άνθρωπο να χωράει στην καθημερινότητα.
Σε μια μικρή συνήθεια.
Σε μια φωτογραφία στο πορτοφόλι.
Σε μια αγκαλιά.
Στο "θέλω να σε δω".
Στο "έφαγες;".
Στο "έλα, κάτσε δίπλα μου".
Κι αυτό το "όλα είναι τυχερά" έχει κάτι σκληρά αληθινό. Γιατί, ναι ρε γαμώτο, είναι.
Δεν αποφασίζουμε πάντα ποιον θα συναντήσουμε.
Δεν ξέρουμε πότε.
...Κι ας θυμίζει η σταθερή του αγκαλιά, μια υπόσχεση σε μια πρωταπριλιά.
Δεν ξέρουμε αν η αγκαλιά που σήμερα μοιάζει τόσο όμορφη θα είναι και σταθερή.
Μπορεί να αποδειχθεί υπόσχεση πρωταπριλιάς. Μπορεί και όχι. Κανείς δεν ξέρει. Δοκίμασε.
Αλλά το τραγούδι δεν ενδιαφέρεται τόσο για το πόσο θα κρατήσει. Ασχολείται για το πώς είμαστε εμείς όσο κρατάει. Κι αυτό αλλάζει τα πάντα.
...Για να πάρουμε απ' τη σύντομη χαρά, το ακατάλυτο σημάδι.
Η σύντομη χαρά δεν γίνεται ασήμαντη επειδή ήταν σύντομη. Όπως κι ένα χάδι δεν χάνει την αξία του επειδή σταμάτησε.
Κάποια πράγματα αφήνουν σημάδι ακριβώς επειδή δεν κράτησαν για πάντα. Και μπορεί αυτό να ζητάμε. Να πάρουμε από ό,τι μας χαρίζεται, ένα "κάτι" που να μείνει μαζί μας όταν εκείνο περάσει.
Ένα ακατάλυτο σημάδι.
Χωρίς μεγάλες υποσχέσεις. Χωρίς πολλά πολλά. Και κυρίως χωρίς να σκληρύνουμε από φόβο μήπως ξανακαούμε και δεν νιώθουμε πια ούτε το χάδι.
Όλοι θα καούμε κάπου. Θα χάσουμε, θα απογοητευτούμε, θα απογοητεύσουμε. Αυτό δεν το γλιτώνουμε.
Κι αφού δεν μπορούμε να αποφύγουμε εντελώς τον πόνο, να μπορούμε τουλάχιστον να διαλέξουμε τον τρόπο με τον οποίο αγγίζουμε ο ένας τον άλλον όσο είμαστε εδώ.
Τρυφερά.
Όχι γιατί η ζωή είναι τρυφερή.
...Αλλά ακριβώς επειδή δεν είναι.
