Κάποιους άλλους πάλι, καποιοί... κάπως... και χωρίς ακριβώς να θυμόμαστε πότε, βρεθήκαμε να τους παίζουμε. Για μένα ήταν κάπως έτσι:
- Η καλή κόρη.
- Η καλή φίλη.
- Η διαθέσιμη.
- Η ψύχραιμη.
- Η ευχάριστη.
- Εκείνη που θα κατανοήσει.
- Εκείνη που θα βοηθήσει.
- Εκείνη που θα ενδιαφερθεί.
- Εκείνη που θα βρει κάτι να πει.
Όχι όμως επειδή δεν νοιαζόμουν. Αλλά επειδή μερικές φορές δεν αντέχω ούτε τον ίδιο μου τον θόρυβο.
Οι περισσότεροι ρόλοι δεν μας επιβάλλονται με το ζόρι. Αυτό θα ήταν εύκολο.
Από αγάπη.
Από συνήθεια.
Από ιστορία.
Από ανθρώπους που υπήρξαν σημαντικοί.
Από πράγματα που περάσαμε μαζί.
Από μια παλιά εκδοχή του εαυτού μας που κάποτε μπορούσε (ή ήθελε) να είναι διαθέσιμος με έναν συγκεκριμένο τρόπο.
Και μια μέρα ανακαλύπτεις ότι δεν θέλεις πια να ανέβεις στη σκηνή.
Δεν μισείς το έργο ή τους συμπρωταγωνιστές απαραίτητα. Απλώς κάθε φορά που παίζεις, αφήνεις κάτι από σένα πάνω στα σανίδια. Και όπως ξέρετε όλοι, δεν περισσεύει πάντα.
Το παράξενο είναι ότι το ξέρεις, αν το σκεφτείς απολύτως λογικά.
Κανείς δεν δικαιούται όλο τον χρόνο σου, όλη την ενέργειά σου, όλη την προσοχή σου. Μπορείς να αγαπάς κάποιον χωρίς να έχεις όρεξη πάντα να του μιλήσεις. Μπορείς να νοιάζεσαι χωρίς να είσαι συνέχεια διαθέσιμος. Μπορείς να καταλαβαίνεις γιατί κάποιος σε χρειάζεται χωρίς να αναλαμβάνεις την υποχρέωση να καλύψεις αυτή την ανάγκη.
Εύκολα γράφονται αυτά. Ξέρω. Εγώ τα γράφω. Τα κάνω όμως;
Το πρόβλημα ξεκινάει όταν ο άλλος στενοχωριέται. Γιατί τότε εμφανίζεται εκείνο το μικρό, γελοίο δικαστήριο που έχουμε όλοι μέσα μας και αρχίζει:
- Μήπως γίνεσαι σκληρή;
- Μήπως είσαι αχάριστη;
- Μήπως θα έπρεπε να κάνεις μια μικρή προσπάθεια;
- Ένα τηλέφωνο είναι, πόσο δύσκολο μπορεί να είναι;
Και να σας πω κάτι που μπορεί να σας φανεί υπερβολικό;
Για μένα πια μερικές φορές είναι πολύ δύσκολο.
Ναι. Μερικές φορές ένα τηλέφωνο είναι πολύ.
Όχι λόγω της διάρκειάς του. Λόγω του ανθρώπου που πρέπει να γίνω για όσο κρατάει. Κι εδώ νομίζω ότι βρίσκεται η τεράστια παρεξήγηση που με ταλαιπωρούσε πολύ περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε.
Το να καταλαβαίνω τον άλλον δεν σημαίνει ότι πρέπει να υπακούω στην ανάγκη του.
Μπορώ να καταλάβω γιατί πληγώνεται.
Μπορώ να καταλάβω γιατί θέλει περισσότερα από μένα.
Μπορώ ακόμη και να λυπάμαι που δεν μπορώ/θέλω να δώσω.
Αλλά μωρέ... Η λύπη μου δεν δημιουργεί χρέος προς κανέναν.
Και αυτό είναι από τα δυσκολότερα πράγματα που πρέπει να μάθω. Ότι ένα όριο μπορεί να στενοχωρεί κάποιον και παρ’ όλα αυτά να παραμένει σωστό.
Για μένα σωστό; Για μένα, έστω.
Δεν είναι όλα τα δυσάρεστα πράγματα άδικα.
Δεν είναι κάθε απογοήτευση λόγος για .
Δεν είναι κάθε απουσία τιμωρία.
Κι ασφαλώς δεν είναι κάθε "δεν μπορώ" ένα κρυφό "δεν σ’ αγαπώ".
Κάποτε πίστευα ότι ελευθερία σημαίνει να μη μου λένε οι άλλοι τι να κάνω.
Τελικά μόλις σήμερα, μια ανάσα πριν τα πενήντα μου, συνειδητοποίησα ότι είναι κάτι πολύ πολύ δυσκολότερο.
Να μπορούν να μου λένε τι θέλουν από μένα και εγώ να αντέχω να μην τους το δίνω. Χωρίς εκνευρισμό. Χωρίς τύψεις. Χωρίς μακροσκελή απολογία. Χωρίς να χρειάζεται να τους πείσω και για το δικό μου δίκιο. Ότι είναι δικαίωμά μου τέλος πάντων!
Και δεν χρειάζεται καν να συμφωνούν. Αρκεί να ξέρω εγώ ποιον ρόλο θέλω να παίξω στη ζωή μου. Και, κυρίως, ποιους ρόλους δεν θέλω πια.
Για αρχή, δεν θέλω να είμαι εκείνη που υπάρχει για να μην απογοητεύονται οι άλλοι. Δεν θέλω να γίνομαι ευχάριστη κατά παραγγελία. Δεν θέλω να παίρνω πάνω μου το βάρος κάθε ανθρώπου που αγαπώ, μόνο και μόνο επειδή μπορώ να καταλάβω από πού προέρχεται.
Θέλω να έχω το δικαίωμα να είμαι αμίλητη ακόμη κι όταν κάποιος άλλος θα προτιμούσε να μιλάω.
Θέλω να έχω το δικαίωμα να λείπω, ακόμη κι όταν κάποιος θα προτιμούσε να είμαι εκεί.
Θέλω να έχω το δικαίωμα να αλλάξω, ακόμη κι όταν κάποιος με αγάπησε όπως ήμουν πριν.
Και όταν κάποτε το ξεχάσω (γιατί προφανώς και θα το ξεχάσω) θέλω να θυμηθώ τουλάχιστον ότι η ζωή μου δεν είναι παράσταση στην οποία οφείλω να κρατάω ευχαριστημένο το κοινό.
Κι αν κάποιοι δυσαρεστηθούν επειδή σταμάτησα να παίζω τον ρόλο που τους βόλευε, θα στενοχωρηθώ. Θα το καταλάβω. Ίσως νιώσω και τύψεις γι'αυτό που προκάλεσα, αλλά δεν θα ξανανεβώ στη σκηνή μόνο και μόνο για να με χειροκροτήσουν. Θα αυτοσχεδιάζω με βάση αυτό που νιώθω, χωρίς καν να έχω ανάγκη κανενός είδους χειροκρότημα.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, όταν κλείσουν τα φώτα και φύγουν όλοι, εγώ θα πρέπει να μείνω και να ζήσω με εκείνη που έπαιζε.
Και καλό θα ήταν, επιτέλους, να την αναγνωρίζω.
