Eν πoλλaίs aμaρτίaιs

Ο λόγος για τον μεγάλο εκδικητή επιπέδου μύγας (βλέπε αφεντομουτσουνάρα μου) και την εκδίκηση επιπέδου μπουγαδόνερου.

Το μόνο που κατάφερα ήταν να προκαλέσω γέλιο μέχρι δακρύων όταν αποκάλυψα τη φθονερή μου εκδίκηση στο "πληγωμένο" θύμα, μη χέσω! 

- Πλάκα μου κάνεις!

- Πλάκα σου έκανα, τώρα μιλάω σοβαρά.

( ....30 δευτερόλεπτα αδιάκοπου και μέχρι εξαντλήσεως ανάσας γέλιου)

- Δεν είναι έτσι η εκδίκηση βρε πρόβατο. Το 'ξερα ότι έχεις χιούμορ, αλλά αυτό ξεπερνάει τα όρια. Είσαι πολύ αστείο κορίτσι.

Παρέκαμψα το συνειρμό "ένα αστείο κορίτσι" που μου ήρθε αυτόματα στο μυαλό και όλα τα υπόλοιπα υποτιμητικά σχόλια για το μηρυκαστικό του χαρακτήρα μου (το οποίο παρεμπιπτόντως άκουγα για 2η φορά την ίδια μέρα), και κόλλησα σαν το μυγάκι στη λάμπα στο χαρακτηρισμό "κορίτσι". Να 'ναι καλά, σκέφτηκα, ενώ ταυτοχρόνως googl-άρα για Interflora. 

Kοίτα να δεις που η εκδίκηση είναι τόσο... τόσο... φχαριστιάρικη! Δε θυμάμαι καν την τελευταία φορά που εκδικήθηκα κάποιον. Υποθέτω πως θα ήταν ο αδερφός μου όταν ήμασταν μικροί γιατί δε με άφηνε να παίξω με τα παιχνίδια του. Έτσι κι εγώ, πήγαινα κρυφά και του τα χάλαγα. Αλλά και τότε δεν ήταν επίτηδες. Απλά ήθελα να περάσει το δικό μου και να παίξω μ' αυτά, αλλά στην πορεία του τα χαλούσα κατά λάθος. Αυτός βέβαια ήταν και ο λόγος που εξ' αρχής δε με άφηνε να παίζω με τα παιχνίδια του, αλλά τέλος πάντων...  Φαύλος κύκλος, στον οποίο υποψιάζομαι πως ήμουν παντελώς και καθ όλη την περίμετρό του λάθος! 
Tώρα όμως είχα δίκιο! Και ειλικρινά εκπλήσσομαι που μου δημιουργήθηκε αυτή η ανάγκη. Σχεδόν δε με αναγνώρισα! Ίσως επειδή επρόκειτο περισσότερο για πλάκα (την οποία είχα βιώσει κι εγώ προηγουμένως) παρά στο να κάνω κακό στον αποδέκτη.

Oμολογώ επίσης, ότι ενθουσιάστηκα με την αποτελεσματικότητά μου σε τέτοιο βαθμό που εάν δεν ήμουνα στη δουλειά, ορκίζομαι θα έπεφτα στην ίδια μου την παγίδα!!! Αυτό βέβαια σημαίνει ότι το "θυμα" μπορεί να έχει την "πτέρνα" και να τον κοροϊδεύω, αλλά εγώ μάλλον έχω τον υπόλοιπο Αχιλλέα (γεγονός που δε με χαλάει καθόλου, πέρα από το ότι μιλάμε μεταφορικά και δεν υπάρχει Αχιλλέας at all).

Mπήκε λοιπόν το νερό στ' αυλάκι και η φάρσα-something τώρα που μιλάμε είναι εν εξελίξει. Kάνοντας όμως τον απολογισμό της ευχαρίστησης από αυτή μου τη δραστηριότητα... Μπερδεύτηκα! Δε χάρηκα όσο φαντάστηκα ότι θα χαρώ. Κολακεύτηκα (ίσως και πέραν του δέοντος) με το εφέ που προκάλεσα, χάρηκα σκεπτόμενη ότι κάποιον έμπλεξα κι εγώ στα δίχτυα μου έστω και για ένα τρίωρο, αλλά σχωράτε με, δε ένιωσα καθόλου καλύτερα με το ότι ξεγέλασα κάποιον εξ επί τούτου. Για ποια συμπαντική ισορροπία μιλάνε όλοι αυτοί οι υπέρμαχοι της εκδίκησης? Τι δεν έχω "πιάσει" από το σκηνικό και δεν αισθάνομαι την ευχαρίστηση του "Όποιος σε κλάσει, χέσε τον μη βγει καλύτερός σου"; 

Tέλος πάντων, εγώ από το σημερινό, κρατάω το φουσκωμένο μου εγωισμό plus το πόσο ωραία είναι να ξέρεις ότι εσύ κάνεις κουμάντο! Επίσης κρατάω το ότι νιώθω λίγο άσχημα για τη φάρσα σε βάρος κάποιου. 2-1 δηλαδη υπέρ των θετικών συναισθημάτων (έστω και αν είναι side-effects). 

Aρα αυτό ακριβώς είναι που θα γιορτάσω απόψε!        HA!

 είχε κίνητρο, είχε τα μέσα, είχε την ευκαιρία...

Θα προτιμούσα να άρχιζα την ιστορία μου, όπως άρχιζαν παλιά τα παραμύθια.

Θα ήθελα να πω : "Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας μικρός πρίγκιπας που κατοικούσε σ' ένα μικρό πλανήτη, μόλις πιο μεγάλο από τον ίδιο και που είχε ανάγκη από ένα φίλο... 

Για κείνους που καταλαβαίνουν τη ζωή, αυτή η διατύπωση θα έδειχνε πολύ αληθινή.

 "Ο μικρός πρίγκιπας" εδώ σε pdf

Πριν από ένα-δυο χρόνια, άκουγα στα ΜΜΕ και γύρω μου, να λένε πως η κρίση θα μας φέρει πιο κοντά. Πως θα αναδείξει την αλληλεγγύη και τις αξίες που είχαμε χάσει από καιρό... Δυστυχώς αυτό που κατάλαβα εγώ, είναι ότι είμαστε ένας λαός με παντελή έλλειψη σοβαρότητας από φύση, παρτάκηδες από κούνια, απαίδευτοι (όχι αμόρφωτοι) από βαρεμάρα, υστερόβουλοι από συνήθεια, τραμπούκοι από βλακεία και μεγαλομανείς από καθαρό αστείρευτο και πηγαίο εγωισμό. Αλλά αυτό δε μας νοιάζει. Εμείς να 'μαστε καλά... Άλλωστε ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, δε λένε?

Για δυο πράγματα όμως δεν πρέπει να θυμώνει ποτέ κανείς: 

Γι’ αυτό που μπορεί να διορθώσει και γι’ αυτό που δεν μπορεί να διορθώσει.

Τα έξι γνωρίσματα ενός χαζού: 

Θυμός χωρίς αιτία,

Λόγια χωρίς όφελος,

Αλλαγή χωρίς πρόοδο,

Ερωτήσεις χωρίς αντικείμενο,

Εμπιστοσύνη σε αγνώστους,

Φιλία με εχθρούς.

Κάντε τους υπολογισμούς σας.  Οι έχοντες 6/6, one of these days, θα εκπλαγούν δυσάρεστα για μια ακόμη φορά...

Μετά από χρόνια ενεργής σεξουαλικής ζωής και μετά από τη συνειδητοποίηση ότι ο αριθμός των εραστών μου έχει ξεπεράσει την ηλικία μου (πράγμα που όπως και να το κάνεις, προσδίδει ένα κύρος σε αυτά που λέω σχετικά με το σεξ), έχω να δηλώσω τη σοβαρότητα της κατάστασης λέγοντας μόνο ένα πράγμα (ναι καλά!)

Οι πουτάνες κι οι τρελές... έχουν τις τύχες τις καλές! Και αυτό το λέει ο σοφός λαός μετά από χρόνια παρατήρησης γεγονότων βγαλμένων από τη ζωή!

Πριν από δύο μήνες περίπου την πρωτοείδα. 

Το όνομά της ήταν σα να το φώναζε όλη της η ύπαρξη. 

Μια πορτοκαλί, φουντωτή, πανέμορφη, ναζιάρα γατούλα με τεράστια καλοσυνάτα ματάκια που ζέσταιναν τόσο πολύ όποιον κοιτούσαν που έλιωνε από τη γλύκα. Εμφανίστηκε έτσι λεπτεπίλεπτη και μικροκαμωμένη στο προαύλιο της κλινικής ένα πρωινό. Έγινε αμέσως η μασκότ. Όλοι την τάιζαν και τη χάιδευαν, εγώ ποτέ δεν έτυχε... όχι πως δεν ήθελα, αλλά ήταν πάντα χορτάτη από το φαγητό που της πετούσαν οι υπόλοιποι. Την είπαμε Πριγκιπέσα και όλοι αναφερόντουσαν σ' αυτήν με αυτό το όνομα έτσι λες και δεν ήταν γάτα πια αλλά πραγματική πριγκίπισσα. Εμφανιζόταν πάντα από ένα άνοιγμα μεταξύ δυο τοίχων (που έμοιαζε με αρχιτεκτονικό λάθος) και από εκεί πάντα έφευγε και δεν ήξερε κανείς που πήγαινε. Κοροϊδευτικά λέγαμε πως αποσύρεται στα ιδιαίτερα διαμερίσματά της.

Η Πριγκιπέσα όμως, άρχισε να φουσκώνει επικίνδυνα. Ναι, λοιπόν, ήταν "ολίγον" έγκυος. Ήμουν σίγουρη πως αυτός ο τυχάρπαστος κοπρογατούλης δεν αντιστάθηκε στην ομορφιά και στα νάζια της και μεταξύ αστείου κι αστείου (και άντε λιιιγο ίσως σοβαρού) σκέφτηκα πως μπορεί να ήταν και ο μοναδικός γάτος στη γη που μπόρεσε και ερωτεύτηκε (έστω και στιγμιαία τη στιγμή του οργασμού, σα γνήσιο αρσενικό).

Με αυτό το χαρμόσυνο γεγονός να περιμένουμε, η Πριγκιπέσα τύγχανε μοναδικών προνομίων. Την άφηναν να μπαίνει μέσα στο εντευκτήριο τα βράδια που έκανε κρύο, την τάιζαν διπλά και τρίδιπλα, και όταν ήταν στις μέρες τις, είχε ακόμα και τα δικά της κυπελάκια με νερό και φαγητό κάπου επιμελώς κρυμμένα από την κοινή θέα. Εκείνη από ευγνωμοσύνη τριβόταν στα πόδια μας και γουργούριζε και μας άφηνε ενθύμιο τις μακριές της τρίχες στα μπατζάκια μας. Γεγονός που με είχε βάλει σε πολλούς μπελάδες με σκηνές ζηλοτυπίας και κρεβατομουρμούρα από τις δικές μου γάτες.

Το πρωινό που την είδαμε τυχαία ξεφούσκωτη χαρήκαμε τόσο πολύ που εάν μας έβλεπε κανείς θα νόμιζε ότι γιορτάζαμε κάποιο σπουδαίο γεγονός. Φαινόταν ταλαιπωρημένη και ήταν γεμάτη αίματα. Είχε ξεκινήσει να γεννάει στο εντευκτήριο γιατί βρήκαμε κηλίδες από αίμα κάτω από μια καρέκλα. Υποθέσαμε ότι μετά πήγε να γεννήσει στα "ιδιαίτερα διαμερίσματά της" ή κάπου όπου τα γατάκια της θα ήταν πλήρως προστατευμένα. Άλλωστε αυτό δεν κάνουν (ή οφείλουν να κάνουν) οι μαμάδες? 

Από επιλογή και διακριτικότητα, κανείς δεν την έψαξε ποτέ για να δει τα γατάκια της και περιμέναμε εναγωνίως τη μέρα που θα τα άφηνε να μαμουνίσουν μέχρι το προαύλιο για να μας τα δείξει. Κάναμε και προβλέψεις. Εγώ έλεγα πως θα έχουν τη μακρυά τρίχα της και πως όποιος και να ήταν ο κοπρογατούλης, θα ήταν υπέροχα όλα τους.

Οι μέρες περνούσαν και η Πριγκιπέσα... χαμένη. Τη ξέχασαν όλοι. Την αναζήτησα και ρωτούσα γι' αυτήν, αλλά κανείς δεν την είχε δει. Ώσπου ένα ξημέρωμα που είχα βγει για τσιγάρο, άκουσα το νιαούρισμα της. Έτσι, εύθραυστο και τραγουδιστό όπως ήταν πάντα. Τη φώναξα κανά δυο φορές, αλλά δεν εμφανιζόταν. Χωρίς να το πολυσκεφτώ χώθηκα ανάμεσα στους δυο τοίχους που οδηγούσαν στα ιδιαίτερά της διαμερίσματα και... να τη! Ήταν ανάμεσα σε κάτι ψηλά αγριόχορτα και ίσα που φαινόταν! "Γιαλαντζί η πριγκιπέσα" σκέφτηκα. Πήγα πιο κοντά της... εκείνη έκανε μερικά βήματα να με πλησιάσει αλλά... κούτσαινε. Σταμάτησα τρομοκρατημένη από αυτό που έβλεπα. Ήταν ολόκληρη λασπωμένη και σχεδόν μαδημένη. Το πίσω ποδαράκι της, από λίγο πιο πάνω από την πατούσα και μέχρι κάτω, ήταν κυριολεκτικά διαλυμένο. Σκέφτηκα να την πάρω αμέσως σχολώντας και να την πάω στο κτηνίατρο. Δε με άφηνε όμως να την πλησιάσω κι εγώ δε θέλησα να την κάνω να τρέξει εξαιτίας μου. Έψαξα για τα γατάκια αλλά δεν τα βρήκα. Αργότερα έμαθα πως είχαν ψοφήσει.

Η Πριγκιπέσα συνέχισε να βγαίνει στο προαύλιο, αλλά κανείς δεν την ήθελε πια γιατί ήταν βρώμικη, άσχημη και χτυπημένη. Μικρόβια λένε και αρρώστιες. Δε με παραξένεψε η αντίδρασή τους. Έτσι δεν κάνουν και με τους ανθρώπους; Λες και η ζωή (οποιοδήποτε πλάσματος) μετριέται με την καθαριότητα, την ομορφιά και την υγεία.
Από ένστικτο την αγάπησα περισσότερο. Σαν να ήθελα να συμπληρώσω ότι δεν έπαιρνε πια από τους υπόλοιπους. Αυτό το πράγμα να ταυτίζομαι με τις μειονότητες το είχα από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Απ' όταν ήμουνα μικρή και σπίτι έβλεπαν μπάλα, πάντα ρωτούσα ποιος χάνει για να τον υποστηρίξω εγώ. Τόσο απόθεμα υποστήριξης είχα μάλλον, αλλά δεν ήξερα ότι αργότερα θα το χρειαζόμουν που θα γινόμουν κι εγώ μια μειονότητα και τότε θα μου λειβόταν...
Στο θέμα μας...

Μια εβδομάδα έχει περάσει. Όλοι επιμένουν να την αγαπάνε λιγότερο από πριν (μερικοί απο λύπηση πια της πετάνε, μακριά τους πάντα, κάτι να φάει). Όλοι εκτός από ένα γιατρό που έψαχνε το τηλέφωνο της φιλοζωικής μπας και μπορέσουν να τη βοηθήσουν. Δεν τον έχω δει από τότε να μάθω τι έγινε, αλλά υποθέτω βλέποντας την, πως τίποτα δεν έγινε. Φαίνεται να έχει συνηθίσει την αναπηρία της, αν και το πόδι είναι ακόμα παράλυτο και συνεχίζει να μη με αφήνει να τη χαϊδεύω πέρα από λίγο (μόνο) και για λίγο (μόνο) στο κεφάλι.

Κάθε ξημέρωμα (εκεί κατά τις πέντε με έξι) έχουμε "ραντεβού" στο προαύλιο...εγώ με ένα τσιγάρο στα χείλια, τον αναπτήρα στο ένα χέρι και το ζαμπόν με το τυρί (από το βραδινό τοστ) στο άλλο. Εκείνη με περιμένει στην ίδια γωνία κάθε φορά. Κάθομαι στο σκαλοπάτι, εκείνη τρώει και χαριεντίζεται κι εγώ καπνίζω και τη χαζεύω. Πόσο όμορφή συνεχίζει να είναι... Θα έλεγα ότι την ταΐζω για να την ευχαριστήσω για την παρέα που μου κάνει στο τσιγάρο λίγο πριν τελειώσω την βάρδια. Κανέναν άλλο δεν αφήνει τόσο κοντά της. Με αγαπάει από επιλογή και όχι από συμφέρον τροφής κι αυτό είναι πολύ σημαντικό. Τόσο σημαντικό, που όταν έχω ρεπό και δεν τη βλέπω τα πρωινά, σκέφτομαι αν θα τη δω την επομένη και μου λείπουν οι νοερές πρωινές "συζητήσεις" μας...

Σήμερα, φεύγοντας, την είδα να πλένεται κάτω από τη βροχή...

"Πλύσου, Πριγκιπέσα μου, να μοιάζεις περισσότερο με κανονική γάτα. Σαν αυτές στα προσχολικά βιβλία. Τις ζωγραφιστές, που νιαουρίζουν κατά βούληση του αναγνώστη. Πλύσου γιατί αυτός ο κόσμος δύσκολα αγαπάει τους διαφορετικούς..."

...κι αν μου' παν δεν πίστεψα, δε θυμήθηκα, δε φαντάστηκα, δεν κατάλαβα, δεν αφομοίωσα, δεν ενδιαφέρθηκα, δεν υπολόγισα, δε τρόμαξα, δεν προβληματίστηκα, δεν αναρωτήθηκα, δεν είδα, δε προέβλεψα, δεν άκουσα, δε έψαξα, δε σκέφτηκα... δεν έφταιξα...

Όποια και να είναι η δικαιολογία που χρησιμοποίησες, πρόσεξε να τη θυμηθείς και να τη επαναλαμβάνεις από μέσα σου όταν η ανεξέλεγκτη έξαρση βίας που προκάλεσες με την ψήφο σου, βρει κι εσένα ...

Όταν ερωτοτροπείς χωρίς να προσέχεις επαρκώς... εγκυμονούν κίνδυνοι και ατυχήματα. Γι' αυτό, σου λέει, την επομένη από αυτή που συνέβη το "ανεπανόρθωτο",  εάν το αποφασίσεις, μπορείς να το κάνεις "επανορθωτό"! Φοβερό;! Μηδενίζεις το κοντέρ μόνο με αυτό το χάπι και δυο γουλιές νερό επιπλέον από μέρους σου. Και φυσικά, επειδή τίποτα δεν προσφέρεται χωρίς αντίτιμο (αλλά τίποτα λέμε), δίνεις και 8 ευρώ περίπου. 

Απλούστατο παρόλα αυτά!

Όταν κάποιος ερωτοτροπεί με την πολιτική όμως χωρίς να προσέχει, το βάρος της απόφασης για την εξέλιξη των πραγμάτων πέφτει σε αυτούς που ψηφίζουν μιας και σε αυτούς μεταβιβάζονται, από τον ερωτοτροπούντα, όλα τα αποτελέσματα των πράξεών του. Αυτό το κοντέρ όμως, δε μηδενίζει με τίποτα και το αντίτιμο είναι τεράστιο...

Ας ελπίσουμε λοιπόν, πως δε θα θελήσουμε να αναιρέσουμε καμία σημερινή μας πράξη γιατί τότε το δικό μας "χάπι της επόμενη μέρας" θα καταλήξει να είναι κάποιο βαρύ ηρεμιστικό για να μπορέσουμε να αντέξουμε την πληρωμή του αντιτίμου.

Ποιος μπορεί να πει ότι δεν ξέρει πως η κύρια μετάδοση του HIV γίνεται μέσω σεξουαλικής επαφής? Πως οι "φορείς" του HIV, δε δείχνουν άρρωστοι και πρέπει να περάσουν μέχρι και 10 χρόνια για να νοσήσουν από τον ιό και να ονομάζονται "ασθενείς"? Πως υπάρχουν χιλιάδες οροθετικοί που ΔΕΝ ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ γιατί δεν έχουν εξεταστεί ποτέ τους? 

ΠΩΣ ΣΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΔΕ ΖΟΥΜΕ ΣΤΟ ΜΙΚΡΟ ΣΠΙΤΙ ΣΤΟ ΛΙΒΑΔΙ? 

Όπως το φαντάστηκα! Κανείς! Ο πολιτισμός σας έχει φτάσει μόνο μέχρι τα fast food, τις πλάσμα οθόνες, και τους τετραπύρηνους υπολογιστές αλλά ουσία μηδέν. Θέλει και το μυαλό εξάσκηση...
 Με βάση αυτό λοιπόν, σε καμία περίπτωση δε θα υπερασπιστώ τους χιλιάδες των "ανυποψίαστων" που έπεσαν στα δίχτυα των "φθονερών" ιερόδουλων... αλλά ως γυναίκα(;) άνθρωπος(;) αντιδραστικό ον(;) και δεν ξέρω τι άλλο, θα υπερασπιστώ την αντιπέρα όχθη που σίγουρα δε φταίει! Τις "φθονερές πόρνες" λοιπόν.  

Lets go!

Η δημοσιοποίηση των γυναικών αυτών αποτελεί παραβίαση προσωπικών δεδομένων και ιατρικού απορρήτου και προκαλεί μια εκ νέου στοχοποίηση τους χωρίς λόγο! Πρόκειται για γυναίκες ήδη ταλαιπωρημένες από το trafficking, τα ναρκωτικά, τη γενικότερη εκμετάλλευση και εξαθλίωση και δεν είναι ηθικά σωστό να γίνονται και ο σάκος εκτόνωσης θυμού, φόβου και αβεβαιότητας απαίδευτων, ανίδεων και "ωχ-αδερφιστών" Ελλήνων που ψάχνουν έναν αποδιοπομπαίο τράγο για τα δεινά τους.

Με βάση αυτό, θα δώσω τροφή για σκέψη (γι'αυτούς που έχουν ακόμα αυτή την ικανότητα):

"Η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου επισημαίνει ότι σύμφωνα με το νόμο 2472/1997 περί προστασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, η εισαγγελική αρμοδιότητα δημοσιοποίησης στοιχείων της ποινικής δίωξης δεν επεκτείνεται και στα ευαίσθητα δεδομένα υγείας, για τα οποία είναι απαραίτητη η άδεια από την αρμόδια Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα.

Περαιτέρω, η εξαίρεση που προβλέπει ο ως άνω νόμος αφορά συγκεκριμένα το σκοπό βεβαίωσης εγκλημάτων και όχι γενικά και αφηρημένα το "κοινό καλό"."

Διαβάστε τι άλλο ανακοίνωσε το ΚΕΘΕΑ και η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα των Ανθρώπων, σχετικά με τη δημοσιοποίηση των στοιχείων των γυναικών με AIDS και τι απάντησε ο Κος Χρυσοχοίδης (ξέρετε, αυτός που μέσα σ'όλα τα "έργα" του δε διάβασε το μνημόνιο γιατί είχε άλλες υποχρεώσεις).

Και έτσι ξαναγυρίζουμε 20 χρόνια πριν, τότε που δίνονταν οι πρώτες μάχες ενάντια στο ρατσισμό για το AIDS, σε μια εποχή που ξέρουμε, αν μη τι άλλο, πως να προφυλαχθούμε. 

Ή μήπως τελικά δεν ξέρουμε? Και αφού εκ του αποτελέσματος κρίνοντας, δεν ξέρουμε κι έχουμε αφήσει τα ανήλικα παιδιά να μεγαλώνουν στην άγνοια και την ανευθυνότητα γύρω απο το σεξ... πόσο δίκαιη είναι τελικά αυτή η Πανελλήνια κατακραυγή εναντίων αυτών των γυναικών?

Σε απάντηση του Κου Χρυσοχοίδη στο "Ποια είναι η ευθύνη ενός ανήλικου που πηγαίνει για την πρώτη του ‘εμπειρία’ με ένα από αυτά τα κορίτσια; Τι θα πούμε στην οικογένειά του; Ότι φταίει και πρέπει να πληρώσει γι' αυτό;" έχω να πω, εγώ η τυχάρπαστη, ότι το ανήλικο δε φταίει σε τίποτα που μεγάλωσε σε ένα σπίτι με γονείς που δεν του έμαθαν τα βασικά της σεξουαλικής συμπεριφοράς, όχι μόνο με ιερόδουλες, αλλά και με κορίτσια της ηλικίας του. 

Απαταστε οικτρά εάν νομίζετε ότι είναι μόνο το AIDS το μαύρο σύννεφο πάνω από τη σεξουαλική επαφή. Είναι και οι ηπατίτιδες Β και C (επίσης χωρίς συμπτώματα) όπου το 80% των φορέων δεν φτάνουν σε αυτόματη ίαση αλλά καταλήγουν χρόνιοι φορείς και πεθαίνουν τελικά από κίρρωση ή ηπατοκυτταρικό καρκίνο (πόσοι γνωρίζουν ότι μέχρι το 2020 αναμένονται οι θάνατοι από την ηπατίτιδα να ξεπεράσουν αυτούς από το AIDS?). Είναι και όλα τα αφροδίσια, είναι και οι ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες (μιας και μιλάμε για εφήβους).

Για όλα αυτά λοιπόν, φταίει το σχολείο (που δεν παρέχει τη στοιχειώδη γνώση σεξουαλικής συμπεριφοράς), η οικογένεια (που ακόμα θεωρεί ταμπού το σεξ και δε μιλάει ανοιχτά στα παιδιά), φταίει και το κράτος (που δεν ελέγχει την παράνομη πορνεία)...αλλά σε καμία περίπτωση 5,20,50 ιερόδουλες.

Ποιος δεν ξέρει πως όταν δε χρησιμοποιείς προφυλακτικό παίζεις ρώσικη ρουλέτα είτε κάνεις σεξ με πόρνη, είτε με γυναίκα/άντρα που γνώρισες εχθές, προχθές, πριν ένα μήνα, ακόμα και πριν 2 χρόνια εάν πρώτα δεν έχετε κάνει τις απαραίτητες εξετάσεις; (και μιλάω για το παιχνίδι αυτό καθαυτό και όχι για τις πιθανότητες να σκοτωθείς που προφανώς με μια ιερόδουλη ο μύλος του περιστρόφου περιέχει πάνω από μία σφαίρες).

Και με αυτό, για να γίνω και περισσότερο κατανοητή, έρχομαι στο δεύτερο θέμα...

Η απάντηση για το AIDS είναι 40.000 στη Γαλλία (το διάβασα πρόσφατα) και 12.000-14.000 στην Ελλάδα (το είχα διαβάσει πριν 4-5 χρόνια). Για την ηπατίτιδα υπολογίζεται ότι το 2% του πληθυσμού είναι φορείς της C μόνο και στην συντριπτική πλειοψηφία του ΔΕΝ ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΕΙ! 

Για το πόσοι δε, βγάζουν το προφυλακτικό αυθαίρετα εντελώς μετά από 2-3 μήνες σχέσης, χωρίς ΚΑΜΙΑ απολύτως απόδειξη ότι είναι και οι δυο υγιείς... δεν το σχολιάζω. Τι ανόητη, στρουθοκαμηλική κι εγώ δεν ξέρω τι άλλο απόφαση κι αυτή... Με ποια στοιχεία αποφασίζει ένα ζευγάρι να σταματήσει να χρησιμοποιεί προφυλακτικό μετά από 4-5 μήνες εάν αυτό δεν είναι οι εργαστηριακές εξετάσεις; Το ότι τον ξέρω, τον εμπιστεύομαι, μου είπε ότι δεν είχε τίποτα (λες και είχε εξεταστεί ποτέ ή λες και μου λέει αλήθεια ότι έχει εξεταστεί), είναι πολύ της καθαριότητας και λοιπές ΑΗΔΙΕΣ ταιριάζουν στην δεκαετία του '80 και όχι στο σήμερα!  Η σωστή συμπεριφορά είναι "αποφασίσαμε να μη χρησιμοποιούμε προφυλακτικό, αύριο πάμε να εξεταστούμε μαζί". Πόσο δύσκολο πια?!

Επίσης δικαιολογίες κατόπιν εορτής του τύπου "δεν ήξερα", "δε φαντάστηκα", "δεν υπολόγισα" δεν πρέπει να υπάρχουν σε μια εποχή που η πληροφορία δίνεται απλόχερα! Εάν θες να ισορροπείς σε τεντωμένο σχοινί, κάντο, αλλά μην κλαις μετά εάν πέσεις... Την ήξερες αυτή την πιθανότητα...

Πριν λοιπόν συνεχίσετε να στοχοποιείτε τις ιερόδουλες... Σκεφτείτε! Αυτό ακόμα δεν είναι παράνομο!

Στο περιγιάλι το κρυφό

κι άσπρο σαν περιστέρι

διψάσαμε το μεσημέρι

μα το νερό γλυφό.

Πάνω στην άμμο την ξανθή

γράψαμε τ' όνομά της

Ωραία που φύσηξε ο μπάτης

και σβήστηκε η γραφή.

Με τι καρδιά, με τι πνοή,

τι πόθους και τι πάθος

πήραμε τη ζωή μας· λάθος!

κι αλλάξαμε ζωή.