Ασφάλεια.
Όχι η κοινωνική, η "να είμαστε καλά" και τα λοιπά ψευτοκουβεντιαστά.
Η άλλη. Η αληθινή. Η βαθιά. Η "μπορώ να είμαι ο εαυτός μου χωρίς να συμμαζεύομαι".
Πότε ήταν η τελευταία φορά που το νιώσατε;
Ε, εκεί ανήκετε. Όχι επειδή εύκολο, αλλά επειδή δεν φοβάστε πια να φανείτε πόσο ατελείς είστε.
Ασφάλεια είναι να μη χρειάζεται να μεταφράζεις τον εαυτό σου. Να μη ρυθμίζεις την ένταση της ψυχής σου για να μην τρομάξει ο άλλος. Να μη μετράς τις λέξεις σου, μη φοβάσαι μήπως ακουστείς υπερβολικός, needy ή "πολύ".
Ασφάλεια είναι να πεις "δεν είμαι καλά" και να μην σε κοιτάξουν κουρασμένα. Να δείξεις ευάλωτος χωρίς να την πληρώσεις. Να μην χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα.
Εκεί ανήκετε. Κι εσείς, κι εγώ και όλοι μας.
Στους ανθρώπους μπροστά στους οποίους αναπνέετε, όχι στους ανθρώπους μπροστά στους οποίους παίζετε ρόλο.
Όμως...
Μερικές φορές η ασφάλεια που νιώσαμε… ήταν ευσεβής πόθος. Όχι ψέμα ή χειραγώγηση. Απλά δική μας ανάγκη. Κι έχουμε πολλές.
Η ψεύτικη ασφάλεια έχει πείνα μέσα της. Έχει φουλ προσδοκία. Έχει το κομμάτι μας εκείνο που ακόμα ψάχνει μία ματιά, μια φράση, μια χειρονομία που να λέει "είσαι εντάξει μαζί μου".
Μερικές φορές νομίζουμε ότι βρήκαμε σπίτι… γιατί είχαμε ανάγκη να βρούμε σπίτι.
Ένα χαμόγελο το κάναμε "με καταλαβαίνει".
Μια αγκαλιά το κάναμε "με νιώθει".
Μια νύχτα το κάναμε "όλα καλά".
Και όταν ήρθε η ώρα της αλήθειας, η ώρα που η ασφάλεια πρέπει να γίνει πράξη και όχι αίσθηση, ο άλλος δεν μπόρεσε. Όχι όμως επειδή δεν ήθελε. Επειδή δεν είχε τα εργαλεία, τα κότσια ή τη συναισθηματική αντοχή. Συμβαίνει... Ας μην κατηγορούμε κανέναν. Άλλοι μπορούμε άλλοι δεν μπορούμε. Και κάποιες φορές αυτό το "δεν" το βλέπουμε μόνο όταν μας έρθει κατάμουτρα.
Η αληθινή ασφάλεια έχει ένα και μοναδικό γνώρισμα: Αντέχει την αλήθεια. Την καλή, την κακή, την άβολη. Δεν εξαφανίζεται. Δεν μαζεύεται. Κατανοεί ακόμα κι αν δεν συμφωνεί.
Η ψεύτικη ασφάλεια σπάει εύκολα. Και τότε καταλαβαίνεις ότι αυτό που νόμιζες ότι ήταν λιμάνι… ήταν απλώς το δικό σου όνειρο να βρεις επιτέλους μία όχθη πριν σε ξεβράσει η θάλασσα όπου λάχει.
Αλλά ξέρεις τι; Και πάλι δεν είναι ήττα. Γιατί μέσα από την ψεύτικη ασφάλεια μαθαίνεις τι σημαίνει η αληθινή. Και τότε δεν ξαναμπαίνεις εύκολα σε σπίτια από χαρτόνι.
Ανήκουμε εκεί που δεν χρειάζεται να παίζουμε.
Ανήκουμε εκεί που χωράει η άβολη αλήθεια μας.
Ανήκουμε εκεί που η ασφάλεια είναι συνεπής, αμφίδρομη και χωρίς προϋποθέσεις.
Και όταν τελικά το βρούμε αυτό το μέρος δεν το αισθανόμαστε απαραίτητα.
Αλλά σίγουρα μπορούμε επιτέλους να ανασαίνουμε βαθιά και ελεύθερα.
Και αυτό είναι τέλειο ρε γαμώτο.
