Eν πoλλaίs aμaρτίaιs περιγρaφoύσa γυvή

Κάποια τραγούδια μας θυμίζουν ανθρώπους. Κάποια άλλα μας θυμίζουν μια εποχή. Και κάποια ελάχιστα... μεγαλώνουν μαζί μας. Το "Kiss Off" των Violent Femmes μπήκε στη ζωή μου πριν από περίπου είκοσι χρόνια. Στην αρχή ήταν ρυθμική μουσική με θυμωμένα λόγια που με ξεσήκωνε (οργισμένο νιάτο γαρ), μετά έγινε το "γαμώτο" ενός χωρισμού, μετά μεταλλάχτηκε σε θυμό για την κοινωνία... Ποτέ δεν σταμάτησα να το ακούω, ποτέ δεν το βαρέθηκα και πρέπει να το έχω ακούσει πάνω από ένα εκατομμύριο φορές στο repeat. Και το νόημά του άλλαζε όσο άλλαζα κι εγώ.

Ασφάλεια.  Όχι η κοινωνική, η "να είμαστε καλά" και τα λοιπά ψευτοκουβεντιαστά.  Η άλλη. Η αληθινή. Η βαθιά. Η "μπορώ να είμαι ο εαυτός μου χωρίς να συμμαζεύομαι". Πότε ήταν η τελευταία φορά που το νιώσατε; Ε, εκεί ανήκετε. Όχι επειδή ήταν τέλειο ή εύκολο, αλλά επειδή δεν φοβηθήκατε να φανείτε πόσο ατελείς είστε.

Πόσες φορές δεν έχετε ακούσει ή έχετε πει με περίσσεια σιγουριά τη φράση: "Ο καθένας παίρνει αυτό που του αξίζει!" Είναι μια παρηγορητική σκέψη. Μας κάνει να πιστεύουμε ότι ο κόσμος λειτουργεί δίκαια. Ότι οι καλοί ανταμείβονται, οι κακοί τιμωρούνται και ότι, τελικά, η ζωή βάζει τα πράγματα στη θέση τους. Αλλά τι σημαίνει πραγματικά "του αξίζει";

Κάθε φορά που ακούω να λένε πως κάποιος "έχασε τη μάχη", κάτι μέσα μου αντιδρά. Ίσως γιατί έχω αγαπήσει ανθρώπους που πέθαναν, όπως όλοι μας. Και δεν μπορώ να δεχτώ ότι η λέξη που τους ταιριάζει είναι η λέξη "ηττήθηκαν". Ηττήθηκε ποιος ακριβώς; Όλοι έζησαν, αγάπησαν, γέλασαν, θύμωσαν, έκαναν λάθη, άφησαν το αποτύπωμά τους σε ανθρώπους που τους κουβαλούν ακόμη μέσα τους. Αν αυτό είναι ήττα, τότε έχουμε παρεξηγήσει τη σημασία της λέξης.

Έχω αρχίσει να πιστεύω ότι ο οργανισμός μου κάνει κάποιου είδους beta testing. Αντέδρασα φυσικά! Εγώ: Συγγνώμη που επεμβαίνω, αλλά δεν έχω μπει ακόμα στην κλιμακτήριο. Ο οργανισμός: Το ξέρω. Εγώ: Τότε γιατί βγάζω τρίχες στο πηγούνι ρε μάστορα; Τι έχει συμβεί; Ο οργανισμός: Δουλεύω σύμφωνα με τα πρότυπα ελληνικής εταιρείας κινητής τηλεφωνίας. Το πακέτο θα ενεργοποιηθεί αργότερα μεν, αλλά οι χρεώσεις έχουν ήδη ξεκινήσει, δε. Έχω πλέον ένα τσιμπιδάκι που δεν είναι για τα φρύδια. Είναι Ειδικών Επιχειρήσεων. Δεν αγγίζει τρίχα από άλλο σημείο του σώματος. Έχει μία και μόνη αποστολή. Πηγούνι.

Το κλείσιμο δεν είναι μεγάλες σοφίες. Είναι λίγα πράγματα που νομίζω ότι χρειάζεται να θυμάσαι όταν η ζωή γίνει πάλι δύσκολη. Γιατί θα γίνει. Είναι και έτσι η ζωή. Αλλά τώρα έχεις περισσότερα εργαλεία. Ένας χρόνος πέρασε σχεδόν και έχεις κάνει άλματα, ειλικρινά.  Μια αποδοχή που δεν πίστευες ότι θα βιώσεις, κι όμως την ζεις 2 χρόνια μετά από δύο πολύ θεμελιώδεις απώλειες για εσένα. Κολώνες του ψυχισμού σου. Κι εσύ από όλη αυτή την απώλεια δεν κατάφερες μόνο την αποδοχή, αλλά κέρδισες κι άλλο ένα εργαλείο πραγματικό διαμάντι. Γειώθηκες πλήρως. Ζεις το εδώ και το τώρα. Πολύ δύσκολο διπλό κατόρθωμα και μπράβο σου.  Πάμε τώρα...

Έχω μια εξομολόγηση να κάνω. Τον τελευταίο καιρό είμαι καλά. Όχι "ουαου κατάφερα το ακατόρθωτο" καλά. Ούτε "κέρδισα το Τζόκερ", καλά. "Ήρεμα και όμορφα", καλά. Κοιμάμαι. Δουλεύω. Γελάω. Διαβάζω. Βλέπω τους ανθρώπους μου. Κάνω σχέδια για την επόμενη εβδομάδα χωρίς να χρειάζεται να επιβιώσω πρώτα από την τωρινή. Και ξέρετε κάτι; Από κεκτημένη ταχύτητα αυτό με ανησυχεί λίγο.

Με ρωτάνε καμιά φορά τι είδους άνθρωποι με κερδίζουν... Δεν θα απαντήσω με χαρακτηριστικά. Δεν θα πω "έξυπνοι", "ευγενικοί", "μορφωμένοι" ή "με χιούμορ". Όλα αυτά είναι ωραία, αλλά αυτά είναι χαρακτηριστικά που μου αρέσουν, όχι που με κερδίζουν. Με κερδίζουν οι άνθρωποι που ξέρουν να παίζουν. Όχι παιχνίδια με τους ανθρώπους. Παιχνίδια με τις ιδέες. Που δεν σκοτώνουν μια σκέψη με τη λογική πριν καν γεννηθεί.

Κι αφού πήγα και τα ξέρασα όλα στο ψυχοβγάλτη μου για τους διακόπτες μου , και μετά από μπλαμπλά ακατάπαυστο για κάνα σαραντάλεπτο, κατέληξα σε συμπέρασμα. "Είμαι ανώμαλη τελικά. Τέλος." -Όχι. Απλώς είσαι πολύ... συγκεκριμένη. Και θα σε μαλώσω λίγο για τη λέξη "ανώμαλη", γιατί σήμερα με αυτό το θέμα κάνεις συνεχώς το ίδιο. Κάθε φορά που ανακαλύπτεις κάτι για σένα, το επόμενο βήμα είναι να το βαφτίσεις ελάττωμα. Κοίτα όμως τα δεδομένα που έχουμε, όχι τις ταμπέλες. 

Και τώρα ας εκτεθούμε ασύστολα.  Εγώ, δηλαδή. Εσείς μια χαρά την περνάτε αλώβητοι. Εγώ έχω υποσχεθεί να ξεβρακώνομαι σε κάθε ευκαιρία. Άσκηση, σου λέει ο ψυχοβγάλτης. Ένα κουμπί είναι. Κατέβασε τα βρακιά σου και πάτα "δημοσίευση". Σαν τι θα γίνει δηλαδή; Τέλος πάντων... Πάμε μουσική και ξεκινάει στο στριπτίζ! Θα σας μιλήσω λοιπόν για τους διακόπτες μου. Όχι μόνο γι'αυτούς που νόμιζα ότι έχω. Αλλά και για τους χειρότερους που ανακάλυψα ότι έχω. Για χρόνια πίστευα λοιπόν ότι το πρόβλημά μου είναι πως, κάποια στιγμή, κλείνω. Απότομα. Σαν να πέφτει ο γενικός. Μέχρι εκείνη τη στιγμή μπορεί να προσπαθώ, να ακούω, να συζητάω, να εξηγώ. Και μετά... τίποτα. Σαν να έκλεισε μια πόρτα στα μούτρα του άλλου. Το έλεγα shutdown. Διακόπτη. Ασφάλεια (ενίοτε και "κατέβασα τον γενικό", "έπεσε το ρελέ" κτλ κτλ).

Υπάρχουν τραγούδια που μιλάνε για έρωτες, για χωρισμούς, για αχαριστία, για οτιδήποτε μπορείτε να φανταστείτε. Κι αυτό είναι το ωραίο βασικά. Αλλά σίγουρα μέσα σε αυτά υπάρχουν και τραγούδια που, χωρίς να το καταλάβουν οι δημιουργοί τους, καταλήγουν να μιλάνε για ανθρώπους που δεν γνώρισαν ποτέ και που ουδεμία σχέση έχουν με το νόημα του τραγουδιού. Το "Μια στάση εδώ" ήταν πάντα ένα καψουροτράγουδο. Έτσι το ακούγαμε όλοι μας. Για μένα όμως, εδώ και 2 χρόνια, δεν είναι πια τραγούδι. Και το κατάλαβα σήμερα.

Αυτός ο άνθρωπος που σπούδαζε τόσα χρόνια, για να του λάχει να έχει εμένα απέναντι να του λέω το μακρύ μου και το κοντό μου, εάν δεν αλλάξει επάγγελμα να πάει να ψήνει καλαμπόκια στα πανηγύρια να γλυτώσει από εμένα, να μην σώσω να δω το απολυτήριο μου από τον ψυχοβγάλτη. Μου την κάρφωσε τώρα ότι δεν νιώθω(;) δεν συμπονώ(;) δεν έχω κατανόηση ίσως(;) υπομονή(;) για τους ανθρώπους που συναναστρέφομαι. Ότι ίσως είμαι περισσότερο αυστηρή απ' όσο θα ήθελα τέλος παντων. Και με αφορμή αυτό του κάνω την εξής ερώτηση: "Ρε μήπως είμαι sociopath και δεν κάνει να μου το πεις;"