10 Νοεμβρίου 2026
ΣΚΗΝΗ 1 και μοναδική
Εκκλησία κατάμεστη. Οι τρεις γάτες είναι οι μοναδικές που έχουν πραγματικά στενοχωρηθεί, κυρίως επειδή κανείς δεν ξέρει πού έχω βάλει τις κονσέρβες τους.
Ο Παναγιώτης συντετριμμένος, ανεβαίνει πρώτος στο βήμα. Η Δώρα καθισμένη, κάτω από το κατάμαυρο βέλο, τον παρακολουθεί ανήσυχη. Ξέρει πόσο εύκολο είναι να γίνει μαλακία.
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ (Ξεροβήχει):
Μια γυναίκα, πολλές ζωές και δυστυχώς πολύ λιγότερο σεξ απ' όσο επιθυμούσε η συγχωρεμένη.
Αγαπητοί συγγενείς, φίλοι, πρώην εραστές, νυν εραστές αν υπάρχουν και λοιποί παρευρισκόμενοι...
Δεν προτίθεμαι να μακρυγορήσω.
Συγκεντρωθήκαμε σήμερα εδώ για να αποχαιρετήσουμε τη Μαρία.
Μια γυναίκα που έζησε έντονα. Κατά περιόδους, μάλιστα, τόσο έντονα που θα έπρεπε να είχε επέμβει η αστυνομία.
Η ζωή της θα μπορούσε άνετα να χωριστεί σε ιστορικές περιόδους. Όπως η ανθρωπότητα πέρασε από την Παλαιολιθική στη Νεολιθική εποχή, έτσι και η Μαρία πέρασε από την πρώτη της δειλή συντηρητική μονογαμική συνεύρεση στις ομαδικές δραστηριότητες "έτσι για την παρέα" όπως συνήθιζε να λέει, χωρίς ιδιαίτερη μεταβατική περίοδο.
Στη συνέχεια, αφού ολοκλήρωσε την πειραματική της φάση με άντρες, γυναίκες και λοιπούς συγγενείς των, αποφάσισε να κάνει κάτι εντελώς ανατρεπτικό.
Να παραστήσει την παρθένα, να παραμείνει αδιανόητα πιστή σε μια μονογαμική συνύπαρξη και ως εκ τούτου να τιμήσει και την ονομαστική της εορτή στις 21 Νοεμβριου.
(Κουνάει το κεφάλι του απογοητευμένος)
Ποιός θα μπορούσε να το προβλέψει αυτό;
Αγαπητοί μου, αυτή η γυναίκα που κείτεται χλωμή σε συσκευασία δώρου εμπρός μας σήμερα, κατάφερε να κάνει την ενάρετη ζωή επάγγελμα δεύτερης καριέρας και να διάγει μια περίοδο βίου απόλυτης μονογαμίας, η οποία εξέπληξε τόσο τους γνωστούς της όσο και την ίδια. Και σαν να μην έφτανε αυτό, πήγε και παντρεύτηκε!
(Από το εκκλησίασμα ακούγεται ένας αχός έκπληξης)
...Βέβαια εκ του ασφαλούς γιατί ήξερε ότι εκτός απροόπτου θα κατέληγε χήρα κάποια στιγμή αλλά ας μην προσάψουμε δόλο στη νεκρή μέρα που είναι σήμερα.
Και η ζωή τής επιφύλασσε τις μεγάλες απώλειες που ανάμενε.
Έχασε. Πόνεσε. Πένθησε.
Όμως... συνέχισε.
Και κάποια στιγμή αποφάσισε ότι δεν είχε πεθάνει κι εκείνη. Πράγμα που, όπως αποδεικνύεται, ήταν μια μάλλον αισιόδοξη εκτίμηση δεδομένης της συνθηκης που μας μάζεψε εδώ σήμερα.
Αλλά, επανέρχομαι και δεν προτίθεμαι να μακρυγορήσω.
Τότε ξεκίνησε η τελευταία, ηρωική περίοδος της ζωής της.
Μια γυναίκα που είχε καταφέρει να επιβιώσει από πένθη, οικογενειακές περιπέτειες, δάνεια, νυχτερινές βάρδιες και είκοσι έξι χρόνια εργαστηριακής εμπειρίας, ηττήθηκε τελικά.
(Σκουπίζει τα μάτια του με ένα μαντήλι)
Η Μαρία, που μπορούσε να εξηγήσει την ορμονική ρύθμιση, τη λειτουργία του νευρικού συστήματος και τη διαφορά μεταξύ συναισθήματος, αισθήματος και αίσθησης, βρέθηκε να προσπαθεί να κατανοήσει το εξής επιστημονικό παράδοξο:
Πώς γίνεται μια γυναίκα σαν αυτήν, ναι είχε ψωνιστεί λίγο στα τελευταία της, να κυκλοφορεί ανενόχλητη και να μην σφάζονται στην ποδιά της παλικάρια;
Όμως η Μαρία δεν ήταν μόνο η ερωτική της ζωή. Ήταν πάνω απ' όλα βιολόγος. Ήταν επιστήμονας και ερευνήτρια. Μελέτησε τον έρωτα, τη ντοπαμίνη, την προσκόλληση, τις σχέσεις, την απιστία και την ανθρώπινη βλακεία.
Το τελευταίο ήταν και το μεγαλύτερο ερευνητικό της πεδίο. Και δυστυχώς, ανεξάντλητο.
Η Μαρία αγαπούσε επίσης τις γάτες της, τα βιβλία της, τη μουσική και τις συζητήσεις.
Ήταν ένας άνθρωπος με έντονη προσωπικότητα, με ανεξάρτητο βλέμμα καθώς πολλές φορές της μιλούσαμε και κοιτούσε αλλού, μεγάλη καρδιά και ανήσυχο πνεύμα. Δεν ζητούσε πολλά από τη ζωή. Λίγη ειλικρίνεια. Λίγη τρυφερότητα. Λίγο σεξ... Έστω πολύ, οκ.
Και φτάνουμε, αγαπητοί μου, στο τραγικό τέλος.
Σύμφωνα με την επίσημη ιατροδικαστική έκθεση, η Μαρία απεβίωσε από καρδιακή ανακοπή. Ωστόσο, η οικογένεια έχει ζητήσει περαιτέρω διερεύνηση, καθώς υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ότι ο οργανισμός της κατέρρευσε από παρατεταμένη σεξουαλική απογοήτευση και υπερβολική αυτοικανοποίηση.
Ο ιατροδικαστής δήλωσε ότι δεν είχε ξανασυναντήσει τέτοια περίπτωση.
Ενώ η Μαρία, αν ζούσε, θα του απαντούσε:
- Καλά, με τι στατιστικό δείγμα μιλάς βρε ζώον;
Αν ζούσε βέβαια δεν θα χρειαζόταν ιατροδικαστική εξέταση, αλλά ας μην μακρυγορήσω.
Κλείνοντας, θέλω να πω κάτι.
Η Μαρία δεν υπήρξε ποτέ μια συνηθισμένη γυναίκα.
Ήταν πολλές γυναίκες μαζί.
Η συντηρητική.
Η ασυγκράτητη.
Η παρθένα.
Η νοικοκυρά.
Η ανοικοκύρευτη.
Η σύζυγος.
Η χήρα.
Η επιστήμονας.
Η συγγραφέας.
Η γεροντοβασανιάρα.
Και στο τέλος, δυστυχώς, η μοναδική γυναίκα που κατάφερε να πεθάνει από έλλειψη σεξ, έχοντας πλήρως λειτουργικά και τα είκοσι της δάχτυλα.
Καλό ταξίδι, Μαρία.
Ελπίζουμε εκεί που πας να υπάρχει κάποιος που να σε πεθάνει, λέμε τώρα, στο γαμήσι.
Γιατί εδώ κάτω, κορίτσι μου, γάμησέ τα.
Κυριολεκτικά...
(Ο Παναγιώτης μαζεύει τα χαρτιά του. Η Δώρα σηκώνεται από τη θέση της και προχωράει προς το βήμα. Διασταυρώνονται τα βλέμματα τους με τον Παναγιώτη. Ο Παναγιώτης κοιτάζει το φέρετρο και σκύβει στο αυτί της Δωρας.)
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ (ψιθυριστά):
Πάλι καλά που πέθανε. Θα μας είχε γαμήσει.
(Κατεβαίνει από το βήμα και τη θέση του παίρνει η Δώρα. Κοιτάζει τον Παναγιώτη με αποστροφή. Ισιώνει τα χαρτιά της, σηκώνει το βέλο και ξεκινάει.)
ΔΩΡΑ:
Αγαπητοί φίλοι.
Θα ήθελα αρχικά να ζητήσω συγγνώμη εκ μέρους της οικογένειας για όσα ακούστηκαν προηγουμένως. Ναι, για εσένα λέω Παναγιώτη!
Η Μαρία ήταν ένας άνθρωπος με ήθος πάνω απ' όλα, ευαισθησία, παιδεία και αξιοπρέπεια. Την οποία, προφανώς, κάποιοι φίλοι της αποφάσισαν να καταστρέψουν μετά θάνατον.
Θα ήθελα λοιπόν να μιλήσω για την πραγματική Μαρία. Τον μέντορά μου όλα αυτά τα χρόνια. Μια γυναίκα που αγαπούσε τη γνώση. Που μπορούσε να περάσει ολόκληρες ώρες συζητώντας για φιλοσοφία, βιολογία, ψυχολογία και κοινωνικά ζητήματα και ακόμη περισσότερο όταν έπινε αλκοόλ σαν άλογο από κουβά. Άνοίγε το μυαλό της, ελεγε.
Και που, χάρη σε αυτή την τεράστια, σφαιρική πνευματική της καλλιέργεια, είχε πάντα χώρο για τις απορίες μου και την υπομονή να μου εξηγεί ακόμη και τις πιο λεπτές εννοιολογικές διακρίσεις. Όπως, για παράδειγμα, τη διαφορά μεταξύ...
(Η Δώρα χαμηλώνει τα μάτια στα χαρτιά της. Παύση. Σηκώνει το βλέμμα προς το εκκλησίασμα.)
...πουτάνας και παρτόλας.
(Μικρή παύση. Συνεχίζει με απόλυτη σοβαρότητα.)
Χωρίς μάλιστα το παραμικρό ίχνος κριτικής προς το πρόσωπό μου!
Η Μαρία ήταν επίσης ένας άνθρωπος που πίστευε βαθιά στην προσωπική ελευθερία.
Δεν ήθελε να περιορίζει κανέναν.
Δεν απαιτούσε υποσχέσεις.
Δεν ζητούσε δεσμεύσεις.
Ήθελε μόνο να περνάμε όλοι καλά.
Αχ Μαρία μου... Θα μας λείψεις...
(Αλλάζει ύφος και γίνεται αυστηρή.)
Θα ήθελα επίσης να διαψεύσω τις φήμες σχετικά με την αιτία θανάτου της. Η Μαρία δεν πέθανε από αγαμία. Αν είναι δυνατόν! Εδώ μιλάμε μας την ζητούσαν κι από το εξωτερικό. Εμείς δεν την δίναμε!
Αυτό που ειπώθηκε είναι επιστημονικά ατεκμηρίωτο όπως θα έλεγε και η ίδια.
Πέθανε από καρδιακή ανακοπή. Το είπε ο άνθρωπος ξεκάθαρα!
Το γεγονός ότι βρέθηκε στο κομοδίνο της ένα βιβλίο για τη νευροβιολογία του έρωτα, δύο ξεφόρτιστοι δονητες, ένα κινητό με ανοιχτο το pornhub και τρεις γάτες που κοιτούσαν το ταβάνι, δεν αποδεικνύει απολύτως τίποτα!
(Η Δώρα σταματά συγχυσμένη. Πίνει λίγο νερό. Ηρεμεί.)
Θα ήθελα να κλείσω με κάτι προσωπικό.
Η Μαρία ήταν μια γυναίκα που ήξερε να αγαπά.
(Εκνευρίζεται)
Όποιος υπήρξε πραγματικά κοντά της το γνώριζε ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ, εντάξει;!
(Γίνεται γαλήνια αμέσως)
Έδινε χώρο στους ανθρώπους της. Τους καταλάβαινε. Τους στήριζε. Και όταν αγαπούσε, αγαπούσε ολόκληρη. (Σκέφτεται) Απλά, δεν αγαπούσε συχνά.
Αλλά από την άλλη, δεν έχασε ποτέ την ικανότητά της να γελά. Όταν γελουσε με εμας βέβαια δεν ήταν πολύ ωραίο αλλά την αγαπούσαμε κι έτσι.
Γι' αυτό είμαι βέβαιη ότι, αν μπορούσε να μας ακούσει αυτή τη στιγμή, θα γελούσε περισσότερο από όλους μας και πιθανότατα θα μας έλεγε:
- Καλά, ρε μαλάκες, τόσα πράγματα έκανα στη ζωή μου, με το 'λουλούδι' μου ασχολείστε πάλι;
(Παύση)
Έχεις δίκιο, Μαρία. Συγχώρεσέ μας.
Αντίο, αγαπημένη μου φίλη.
(Ο Παναγιώτης είναι ο μόνος που χειροκροτεί. Η Δώρα τον κοιτάζει δολοφονικά. Από την τελευταία σειρά ακούγεται κάποιος να ψιθυρίζει.)
ΑΓΝΩΣΤΟΣ 1: Τελικά από τί πήγε;
(Κάποιος του απαντάει από το βάθος.)
ΑΓΝΩΣΤΟΣ 2: Δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι, επιτέλους, κάποιος την ξάπλωσε την πουτάνα... Λάθος, την παρτόλα ήθελα να πω. Μου εξήγησε κι εμένα τη διαφορά.
02 Οκτωβρίου 2026
Εδώ η ανθρωπότητα έχει κάνει μεταπτυχιακό με τίτλο "Πώς να μπερδέψεις, να παρηγορήσεις πρόχειρα, να δικαιολογήσεις τα αδικαιολόγητα ή να φύγεις κομψά χωρίς να αναλάβεις τίποτα χρησιμοποιώντας ένα κλισέ!"
- Δεν είναι αυτό που νομίζεις.
Για αρχή δεν ξέρεις τι νομίζω. Αλλά εάν υποθέσουμε ότι ξέρεις... Τι είναι λοιπόν αυτό που νομίζω, αλλά δεν θα έπρεπε να νομίζω;
Γιατί, βλέπεις, όταν ένας άνθρωπος βλέπει κάτι ύποπτο, παράξενο ή απλώς αρκετά μπερδεμένο ώστε να χρειάζεται εξήγηση, το να πεις ότι δεν είναι αυτό που νομίζει δεν είναι εξήγηση. Είναι καπνογόνο.
Μπορεί όντως να μην είναι αυτό που νόμιζω. Συμβαίνει. Οι άνθρωποι βγάζουμε συχνά βιαστικά συμπεράσματα. Αλλά τότε εξηγείς. Δεν πετάς μια αινιγματική ατάκα, παγώνεις τον άλλο στη μέση της πρότασης και μετά περιμένεις να σε ευχαριστήσει επειδή δεν επιβεβαίωσες το χειρότερο σενάριο.
Το "δεν είναι αυτό που νομίζεις" συχνά σημαίνει ότι είναι κάτι που δεν θα σου αρέσει, αλλά ας προσπαθήσεις πρώτα να μπερδέψεις αρκετά τον άλλον ώστε να μη ξέρει από πού να το πιάσεις και από πού να το αφήσει.
Και μεταξύ μας, αν για να καταλάβει κάποιος σωστά χρειάζονται πέντε διευκρινίσεις, δύο ανατροπές πλοκής και ένας δικηγόρος παρών, ίσως τελικά να μην είναι και τόσο μακριά από αυτό που νόμιζε.
- Δεν φταις εσύ, εγώ είμαι το πρόβλημα.
Ααα, η ιπποτική έκδοση του "την κάνω, αλλά θα ήθελα να μη με μισήσεις κιόλας. Είμαι καλό παιδί ρε γαμώτο".
Και για να λέμε και την αλήθεια, κάποιες φορές όντως ο άλλος είναι το πρόβλημα. Μπορεί να είναι συναισθηματικά διαθέσιμος όσο ένα τραπεζάκι ΙΚΕΑ. Μπορεί να μην ξέρει τι θέλει. Μπορεί να φοβάται. Μπορεί να μην μπορεί να σταθεί σε σχέση χωρίς να τη μετατρέπει σε escape room.
Αλλά αν αυτό είναι πράγματι το πρόβλημά, πες το λίγο πιο καθαρά. Δοκίμασε το:
- Δεν μπορώ να δώσω αυτό που χρειάζεσαι.
- Δεν θέλω να συνεχίσω, πνίγομαι.
- Δεν είμαι τόσο διαθέσιμος όσο νόμιζα.
- Έχω μπερδευτεί και δεν θέλω να το λύσω πάνω σου.
- Τώρα κατάλαβα ότι δεν ξέρω τι μου γίνεται.
Αυτά είναι δυσάρεστα, αλλά τουλάχιστον είναι πληροφορίες.
Το "δεν φταις εσύ, εγώ είμαι το πρόβλημα" ακούγεται σαν ανάληψη ευθύνης, αλλά συχνά είναι απλώς ένας πολύ κομψός τρόπος να φύγεις χωρίς να χρειαστεί να εξηγήσεις τίποτα και χωρίς να αφήσεις στον άλλο δικαίωμα να θυμώσει.
Και το χειρότερο; Σε βάζει σχεδόν να παρηγορήσεις κιόλας.
- Όχι, βρε χαζό, δεν είσαι πρόβλημα. Είσαι καλός άνθρωπος. Απλά η ζωή σου τα έφερε λίγο όρτσα...
Ενώ μόλις σου ανακοίνωσε ότι ιδανικά δεν θέλει να σε ξέρει. Όχι, καλέ μου άνθρωπε. Δεν θα κάνουμε και αποχαιρετιστήριο service αυτοεκτίμησης.
Αν είσαι το πρόβλημα και το αναγνωρίζεις, πάρε το πρόβλημα και φύγε με ασφάλεια.
Εγώ θα φροντίσω τα υπόλοιπα τα δικά μου.
- Αν σε θέλει, θα βρει τρόπο.
Μερικές φορές ναι.
Άλλες πάλι:
- Σε θέλει και δεν μπορεί.
- Σε θέλει και δεν θέλει να σε θέλει (υπάρχει κι αυτό και το έχω πει κι εγώ, σκάστε!)
- Σε θέλει και είναι μπερδεμένος.
- Σε θέλει και έχει άλλες προτεραιότητες.
- Σε θέλει αλλά όχι αρκετά ώστε να κάνει αυτό που θες εσύ.
Κι αυτή η τελευταία περίπτωση είναι ίσως η μόνη πληροφορία που πραγματικά σου χρειάζεται.
Δεν χρειάζεται καν να λύσεις το μυστήριο αν σε θέλει.
Χρειάζεται να δεις μόνο εάν αυτό που συμβαίνει σου αρκεί.
Εάν αρκεί, κάθεσαι. Εάν όχι, το κουβαδάκι σου και σε άλλη παραλία.
- Όποιος αγαπάει δεν πληγώνει.
Μάλιστα. Φέρτε μου την ντουντούκα μια στιγμή...
- Ένα δύο, ένα δύο… Παρακαλούνται όσοι έχουν αγαπήσει και έχουν πληγώσει να παραδώσουν άμεσα την κάρτα μέλους "αγαπάτε αλλήλους" στο γκισέ στην είσοδο. Ευχαριστώ.
Οι άνθρωποι πληγώνουν ανθρώπους που αγαπούν συνέχεια. Συνέχεια!!!
Από φόβο.
Από ανωριμότητα.
Από εγωισμό.
Από λάθος.
Από δικές τους πληγές.
Από διαφορετικές ανάγκες.
Η αγάπη δεν σε κάνει αυτομάτως καλό σύντροφο. Και κυρίως, το ότι κάποιος σε αγαπάει δεν σημαίνει ότι πρέπει να ανέχεσαι ό,τι σου κάνει.
Η αγάπη εξηγεί πολλά, αλλά δεν αθωώνει τα πάντα.
Basta, μάστορα να πιάσω μια το κρασί γιατί συνεχίζω στα βαριά...
- Αν ζηλεύει, τότε σε αγαπάει.
Όχι.
Όχι.
Ό Χ Ι... Τι δεν καταλαβαίνεις;!
Αν σε ζηλεύει, τότε σε ζηλεύει, σκέτο.
Μπορεί να σε αγαπάει; Ναι.
Μπορεί να είναι ανασφαλής. Ναι.
Μπορεί να είναι κτητικός. Ναι.
Μπορεί να έχει πιει τρία τσίπουρα και να έχει χάσει κάθε επαφή με τον πολιτισμό; Ναιαιαιαι...
Η ζήλια δεν είναι μέτρο αγάπης. Αν ήταν, τα πιο δυσλειτουργικά ζευγάρια του πλανήτη θα ήταν και τα πιο ερωτευμένα.
Και τότε θα έπρεπε να έχουμε ανησυχήσει ήδη.
Η ζήλια είναι συναίσθημα που στέκεται μόνο του. Με αιτία; Με αφορμή; Δικαίως; Αδίκως; Δεν έχει σημασία. Σημασία έχει να βρείτε τελικά από πού προέρχεται, να λυθεί εάν γίνεται ή εάν δεν βγάλετε άκρη τελικά να ξεκαλουπώσετε. Έλα μάστορα... Φεύγω λέμε!
- Όποιος αγαπάει συγχωρεί.
Δηλαδή, δεν μπορώ να σε συγχωρήσω και παρόλα αυτά να μη θέλω να σε ξαναδώ ούτε ζωγραφιστό; Όχι από τιμωρία. Από ξενέρα βρε αδερφέ.
Γιατί εγώ, ας πούμε, μπορώ άνετα να κατανοήσω γιατί έκανες κάτι, να σε συγχωρήσω, να σε δικαιολογήσω ακόμα ακόμα, και πάλι να αποφασίσω ότι δεν σε θέλω στη ζωή μου άλλο. Αλλά ας πούμε ότι εγώ είμαι μυστήριο τρένο και όχι μέτρο σύγκρισης που λέει και ο ψυχοβγάλτης μου.
Σε κάθε περίπτωση η συγχώρεση δεν είναι αθώωση και κυρίως δεν συνοδεύεται υποχρεωτικά από επανασύνδεση. Μπορεί να σημαίνει απλώς ότι δεν θέλω να κουβαλάω άλλο τον θυμό μου για σένα. Με κουράζει, μπααααα...
Καλή συνέχεια και τα δέοντα στη μάνα σου.
- Οι σχέσεις θέλουν δουλειά.
Ναι. Σωστά.
Αλλά μην το κάνετε και ορυχείο φάση.
Εάν κάθε εβδομάδα κάνετε meeting κρίσης, κάθε δεύτερη μέρα "δουλεύετε την επικοινωνία", κάθε μήνα χωρίζετε και επανασυνδέεστε και κάθε χρόνο πρέπει να αναστήσετε τη σχέση από κλινικό θάνατο, μήπως δεν δουλεύετε τη σχέση και απλώς δουλεύετε βάρδιες non-stop;
Οι καλές σχέσεις όντως θέλουν λίγο δουλίτσα, λίγο προσπάθεια, λίγο προσαρμογή, αρκετή ειλικρίνεια, ακόμα πιο αρκετή αποδοχή και καμιά φορά συμβιβασμούς.
Αν αισθάνεσαι όμως ότι όλο αυτό έχει καταντήσει δεύτερη δουλειά χωρίς ένσημα, δήλωσε παραίτηση, μπες λίγο ταμείο ανεργίας να ξεκουράσεις το κορμάκι σου, να βρεις την υγειά σου ρε παιδί μου.
- Τα αντίθετα έλκονται.
Ναι. Όπως οι μαγνήτες.
Οι άνθρωποι όμως τείνουν να είναι λίγο πιο περίπλοκοι.
Μπορεί να σε συναρπάσει κάποιος εντελώς διαφορετικός από σένα. Άνετα. Και μάλιστα ακριβώς επειδή είναι διαφορετικός.
Για τρεις μήνες. Θες έξι; Θες έναν χρόνο εάν τα πιάνεις αργά;
Μετά έρχεται η στιγμή που εσύ θα θες να κοιμηθείς στις έντεκα κι εκείνος θα θέλει να πάτε σε rave party στις τέσσερις το πρωί, εσύ θα θες να αποταμιεύεις κι εκείνος θα αγοράζει πατίνι με δόσεις, εσύ θα θες παιδιά κι εκείνος θα θέλει λάμα για να σας φτύνει και τους δύο κατάμουτρα κάθε πρωί!
Και κάπου εκεί ανακαλύπτεις ότι κάποιες βασικές συμβατότητες είναι τόσο βασικές σε μια σχέση όσο τα θεμέλια ενός σπιτιού. Και δεν θέλω να χτίσω σπίτι, θα μου πείτε; Και πολύ καλά κάνετε, θα σας απαντήσω εγώ! Αλλά και πάλι, που πας ρε φίλε να στήσεις λυόμενο στο χώμα; Θέλει κι αυτό μια βάση! Εάν πας για αντίσκηνο φάση όμως, τότε βουρ στον πατσά. Όπου γης και πατρίς και χεστηκαμε για οποιαδήποτε συμβατότητα. Αύριο ξεστήνετε και πάτε αλλού, άλλωστε.
- Θα βρεις τον σωστό άνθρωπο και θα φτιάξεις τη ζωή σου.
Εκτός αν μιλάμε για επαγγελματία υγείας. Τότε, ναι, μπορεί να τη φτιάξει. Για οποιαδήποτε άλλη περίπτωση όμως… όχι.
Δεν είναι κέντρο αποκατάστασης κανένας άνθρωπος. Ούτε η ζωή σου ή εσύ είσαι έπιπλο συναρμολογημένο που σου περίσσεψαν 5 βίδες, μπαλατζάρεις και τώρα ζητάς από τους γύρω σου "ρε'συ μου περίσσεψαν αυτές, μου τις βάζεις κάπου;" γιατί εκεί που θα στις βάλουν δεν θα σου αρέσει... Νόμος.
Ο σωστός άνθρωπος μπορεί να σου προσφέρει ασφάλεια, φροντίδα, χώρο, μια διαφορετική εμπειρία σχέσης. Και αυτό μπορεί να βοηθήσει, ναι.
Δεν μπορεί όμως να πάρει όλες τις πληγές σου, να τις βάλει στο πλυντήριο στους 90 βαθμούς και να στις επιστρέψει καθαρές, διπλωμένες και φρεσκοσιδερωμένες.
Και, παρεμπιπτόντως, δεν είναι δίκαιο ούτε καν να το περιμένεις. Μπουγάδα μόνος σου στα δικά σου άπλυτα!
- Αν είναι γραφτό να γίνει, θα γίνει.
Αυτό είναι εξαιρετικά βολικό όταν δεν θέλεις να κάνεις απολύτως τίποτα. Το έχω πει πολλές φορές. Το ξέρω σας λέω! Και για να σας προλάβω δεν εννοώ για αυτά στα οποία δεν έχουμε κανένα έλεγχο. Εννοώ για τα άλλα. Που και πάλι δεν έχουμε έλεγχο, αλλά ρε διάολε, μια προσπάθεια οφείλουμε να την κάνουμε εάν το θέλουμε.
Και ποιος είναι ο γραφιάς τέλος πάντων που περιμένουμε να γράψει και για εμάς τι θα γίνει;
Ρε, τη θες τη δουλειά;
"Αν είναι να γίνει…"
Τον Βαγγέλη ρε... Τον θες;
"Αν είναι γραφτό να είμαστε μαζί…"
Θες να αλλάξει η ζωή σου;
"Όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή…"
Ναι.
Και αν είναι να πλυθούν τα πιάτα, θα πλυθούν. Κάποια στιγμή θα κατέβει ο Ερμής ο ανάδρομος, θα πάρει το Fairy και θα αναλάβει. Το έχω δοκιμάσει παρεπιπτόντως σε μια στιγμή βαθιάς άρνησης και δεν πιάνει. Μην το δοκιμάσετε καν.
Μερικά πράγματα όντως εξαρτώνται από συγκυρίες.
Κάποια όμως χρειάζονται να σηκώσεις και λίγο το κουλό σου να προσπαθήσεις μέχρι εκεί που ελέγχεις.
Αυτό λέω.
- Να ακούς την καρδιά σου.
Γιατί;
Τι προσόντα έχει δηλαδή;
Η καρδιά είναι εξαιρετικό όργανο για να αντλεί αίμα. Για αποφάσεις ζωής όμως, θα εμπιστευόμουν καλύτερα μια επιτροπή.
Λίγο από καρδιά.
Λίγο από μυαλό.
Λίγο από σπληνάντερο.
Λίγο λεμόνι.
Λίγα δεδομένα.
Λίγη προηγούμενη εμπειρία.
Και αν γίνεται, όχι αποφάσεις στις τέσσερις το πρωί μετά από έξι ποτά.
Η καρδιά μπορεί να πει τη γνώμη της, φυσικά. Δεν την αφαιρούμε από την επιτροπή. Δεν χρειάζεται όμως να της δώσουμε και το υπουργείο γενικής διαχείρισης. Θα μπλέξετε.
- Πρέπει να αγαπήσεις τον εαυτό σου για να μπορέσει να σε αγαπήσει κάποιος άλλος.
Αυτό είναι και λίγο βάναυσο αν το σκεφτείτε.
Δηλαδή ο άνθρωπος που έχει χαμηλή αυτοεκτίμηση, κατάθλιψη, τραύμα, ανασφάλεια ή απλώς περνάει χάλια, πρέπει να μπει σε καραντίνα μέχρι να του απονεμηθεί self-love certification;
Όχι ρε 'σεις...
Μπορείς να αγαπηθείς ενώ δεν αγαπάς ιδιαίτερα τον εαυτό σου. Μπορεί μάλιστα η εμπειρία μιας ασφαλούς σύνδεσης να σε βοηθήσει να τον δεις λίγο διαφορετικά.
Απλώς καλό θα ήταν να μη ζητήσεις από τον άλλο να αναλάβει τη δουλειά της δικής σου αυτοεκτίμησης.
Άλλο καπέλο αυτό. Δικό σου.
- Με τον σωστό άνθρωπο, όλα είναι εύκολα.
Και στα καπάκια το αντίστροφο κλισέ:
- Ό,τι αξίζει, πονάει κι είναι δύσκολο (που λέγαν και οι Πυξ Λαξ)
Διαλέξτε επιτέλους!
Όλα τα σωστά έρχονται αβίαστα στη ζωή μας ή πρέπει να γίνουμε Λεωνίδες στις Θερμοπύλες για να τα αξιωθούμε;
Η πραγματικότητα, δυστυχώς, έχει την ενοχλητική συνήθεια να βρίσκεται κάπου στη μέση.
Μια καλή σχέση μπορεί να είναι εύκολη στον πυρήνα της και δύσκολη σε συγκεκριμένες περιόδους.
Μια κακή σχέση μπορεί να έχει υπέροχες στιγμές και παρ’ όλα αυτά να παραμένει κακή.
Το πόσο κουράστηκες ή βασανίστηκες δεν αποτελεί απόδειξη της αξίας της.
- Το αίμα νερό δεν γίνεται.
...Κι αν γίνεται, δεν πίνεται.
Βρε, μια χαρά γίνεται.
Και νερό, και δηλητήριο, και αέρας κοπανιστός.
Οι δεσμοί αίματος δεν είναι εγγύηση τρυφερότητας, ασφάλειας ή αξιοπρεπούς συμπεριφοράς. Η συγγένεια εξηγεί τον δεσμό. Δεν αγιάζει κανέναν άνθρωπο.
Μπορεί να αγαπάς τους δικούς σου και να χρειάζεται να θέσεις όρια.
Να καταλαβαίνεις γιατί συμπεριφέρονται έτσι και να μη θέλεις να σε ξαναπατήσουν στον λαιμό.
Να συγχωρείς και να κρατάς απόσταση.
Μπορεί και να μη συγχωρείς ακόμη. Η συγχώρεση δεν είναι υποχρεωτικό οικογενειακό έθιμο που πάει από πάππου προς πάππον.
Και κυρίως, το ότι κάποιος είναι συγγενής σου δεν σημαίνει ότι δικαιούται μόνιμη πρόσβαση στη ζωή σου, επειδή βρεθήκατε στο ίδιο κλαδί του ίδιου γενεαλογικού δέντρου. Καλό είναι τις μαλακίες του ο καθένας να τις κάνει μόνος του.
- Αν δεν περιμένεις τίποτα, δεν απογοητεύεσαι.
Ααα, αυτό τελευταία το μελετάω προσωπικά.
Θεωρητικά ακούγεται μεγαλοφυές.
Μηδενικές προσδοκίες ίσον μηδενική απογοήτευση. Μα είμαι τετραπέρατη!
Μόνο που για να μην περιμένεις ποτέ τίποτα από κανέναν, πρέπει περίπου να περνάς τη ζωή σου αντιμετωπίζοντας τους πάντες σαν έκτακτα καιρικά φαινόμενα.
Μπορεί να βγω, μπορεί να μπω, μπορεί να φύγω και να ξαναρθώ. Μπορεί να εμφανιστεί, μπορεί και όχι. Μην προγραμματίζεις εκδρομή ούτε στα Καμμένα Βούρλα.
Οι προσδοκίες όμως δεν είναι όλες απαιτήσεις...
Μπορείς να ελπίζεις ότι κάτι θα συμβεί χωρίς να θεωρείς ότι σου το χρωστάει η ζωή κιόλας! Το κόλπο ίσως (ίσως λέω) δεν είναι να μην περιμένουμε τίποτα. Αλλά να μπορούμε να θέλουμε πολύ να συμβεί κάτι χωρίς όμως να το έχουμε ήδη καταχωρίσει ως γεγονός.
Δύσκολο. Το δουλεύω. Baby steps, που λένε και στο χωριό μου στην ορεινή Κορινθία...
Και αυτό φίλες, φίλοι και πάντως είδους εχθροί, είναι το πραγματικό πρόβλημα με τα κλισέ.
Δεν είναι πάντα λάθος. Αν ήταν εντελώς λάθος, θα είχαν εξαφανιστεί.
Το πρόβλημα είναι ότι παίρνουν κάτι που μερικές φορές είναι αληθινό, του αφαιρούν όλες τις προϋποθέσεις, τις εξαιρέσεις, τις αποχρώσεις και την πολυπλοκότητα και μετά το σερβίρουν ως καθολικό νόμο της ανθρώπινης ύπαρξης.
Και η ζωή, αυτό το άτιμο πράγμα, αρνείται πεισματικά να γίνει πιο απλή.
Οπότε, την επόμενη φορά που κάποιος θα έχει ένα πραγματικό πρόβλημα και δεν ξέρουμε τι να του πούμε, για δοκιμάστε:
"Δεν θα πω μαλακίες. Ούτε καν ξέρω τι να πω. Αλλά είμαι εδώ."
Ξέρω. Δεν χωράει ωραία σε κούπα.
Αλλά τουλάχιστον δεν προκαλεί στον άλλον αυτο το ύφος… "τι άλλη μαλακία θα ακούσω ακόμα;!"
29 Σεπτεμβρίου 2026

Όλοι τις έχουμε ακούσει. Και, για να μη βγάζω την ουρά μου απ’ έξω, όλοι έχουμε ξεστομίσει κάποιες από αυτές σε κοινωνικές θειαδο-σογιο-εκδηλώσεις, σε κηδείες, βαφτίσια, χωρισμούς, καφέδες, δουλειές και γενικώς όπου υπάρχει άνθρωπος που δεν ξέρει τι να πει αλλά αισθάνεται ότι πρέπει οπωσδήποτε να πει κάτι.
Κι επειδή το ανθρώπινο είδος έχει μια παράξενη αλλεργία στη σιωπή, όταν δεν βρίσκει τι να πει δημιούργησε τα κλισέ.
- Ο δράστης ήταν άνθρωπος της διπλανής πόρτας.
Ε ναι.
Εάν υποθέσουμε ότι δεν ήταν ερημίτης, δεν κατοικούσε σε σπηλιά μεσοτοιχία με τον Λιαντίνη τον συγχωρεμένο (πριν συγχωρεθεί) και δεν βοσκούσε μόνος του κρι-κρι στα 2.300 μέτρα υψόμετρο, όλο και κάποια διπλανή πόρτα θα είχε.
Συνηθισμένος, σου λέει... Τι περιμέναμε δηλαδή; Να βγει ο γείτονας στις ειδήσεις και να πει "Ναι, τον ξέραμε. Έβγαινε κάθε πρωί στις οκτώ με ματωμένο τσεκούρι, αλλά ήταν πάντα ευγενέστατος. Ααα, όλα κι όλα... Μια καλημέρα πάντα την έλεγε".
Οι περισσότεροι επικίνδυνοι άνθρωποι, όπως και οι περισσότεροι ακίνδυνοι, αγοράζουν ψωμί, πληρώνουν λογαριασμούς, βγάζουν σκουπίδια και λένε καλημέρα στον διαχειριστή.
Αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα με τους ανθρώπους. Δεν έχουν ταμπελάκι.
- Νηστεύω για αποτοξίνωση.
Και γιατί, καλέ μου άνθρωπε, η αποτοξίνωσή σου σου επιτίθεται κάθε χρόνο ακριβώς τη Σαρακοστή; Γιατί δεν σε πιάνει Ιούλιο; Σεπτέμβριο έστω, που έχεις περάσει όλο το καλοκαίρι τρώγοντας την Άρτα, τα Γιάννενα, δύο νομούς της Θεσσαλίας και ένα μικρό τμήμα της Πελοποννήσου;
Όοοχι όμως.
Η αποτοξίνωση ξεκινά με μαθηματική ακρίβεια την Καθαρά Δευτέρα και ολοκληρώνεται Μεγάλο Σάββατο στις 23:59, ώστε δώδεκα λεπτά αργότερα να πέσεις με το κεφάλι στη μαγειρίτσα, στο αρνί, στα αυγά και στο τσουρέκι.
Αυτό δεν είναι detox. Θρησκευτική διαλειμματική διατροφή είναι.
Και μεταξύ μας, το ανθρώπινο σώμα, όταν λειτουργεί σωστά, διαθέτει ήδη ένα αρκετά πετυχημένο σύστημα αποτοξίνωσης. Λέγεται ήπαρ και νεφροί.
Η συνειδητοποίηση είναι μεγάλο πράγμα. Δώσ’ της μια ευκαιρία.
- Πέθανε. Είχε...
Ήμαρτον. Έχει όνομα.
Δεν λέγεται "το ξορκισμένο", "έξω από μας", "η επάρατος" ή "...ξέρεις". Καρκίνος λέγεται.
Και τι σημαίνει στην τελική "κακιά αρρώστια" που λέτε μερικοί; Υπάρχει καλή;
Έχει ακούσει ποτέ κανείς "Α, τι ωραία! Χολοκυστίτιδα".
Οι λέξεις δεν προκαλούν τις ασθένειες. Δεν χρειάζεται να φτύσεις τον κόρφο σου τρεις φορές, να σταυροκοπηθείς και να χτυπήσεις ξύλο επειδή κάποιος είπε "καρκίνος".
Υπάρχει μάλιστα και στον ζωδιακό κύκλο (πολύ γκρινιάρηδες, σου λέει οι καρκίνοι) οπότε θεωρητικά η ανθρωπότητα θα έπρεπε να έχει εξοικειωθεί κάπως με τη λέξη.
- Όλα γίνονται για κάποιο λόγο.
Αυτό είναι ίσως από τα αγαπημένα μου γιατί φαίνεται πως πρέπει σώνει και ντε το σύμπαν να έχει γράψει σενάριο για εμάς. Που ίσα και που χέστηκε, δηλαδή.
Έσπασες το πόδι σου επειδή έπρεπε να μάθεις να επιβραδύνεις.
Σε απέλυσαν επειδή η ζωή σου ετοιμάζει κάτι καλύτερο.
Σε παράτησε επειδή έπρεπε να βρεις τον εαυτό σου.
Κι αν σε χέσει περιστέρι στο κεφάλι; Τι μάθημα ακριβώς σου στέλνει το σύμπαν; Να φοράς καπέλο;
Μερικές φορές τα πράγματα γίνονται επειδή ένας άνθρωπος πήρε μια απόφαση, επειδή μια συγκυρία στράβωσε, επειδή συνέπεσαν πέντε παράγοντες ή επειδή απλούστατα έτυχε.
Δεν χρειάζεται να πάρεις πτυχίο συμβολισμού για να δικαιολογήσεις κάθε στραβή της ζωής. Και κυρίως, αυτή η φράση γίνεται σχεδόν χυδαία όταν τη λες σε άνθρωπο που έχει πάθει κάτι πραγματικά άσχημο.
Όχι. Δεν χρειάζεται να υπάρχει λόγος για όλα. Μερικά πράγματα είναι απλώς σκατά. Αποδέξου το.
- Ένας Παπαδόπουλος μας χρειάζεται.
Ένας Παπαδόπουλος χρειάζεται σε σένα, που θεωρείς ότι η δημοκρατία έχει ένα βασικό μειονέκτημα κι αυτό είναι να επιτρέπει στους άλλους να διαφωνούν μαζί σου.
Εάν δεν τα κάνουν καλά οι πολιτικοί, οπότε θέλουμε δικτάτορα, είναι περίπου σαν να λες "Δεν μου αρέσει η ποιότητα του φαγητού στο εστιατόριο, οπότε ας καταργήσουμε την τροφή να πάει στο διάολο".
Κι επιπλέον πάντα με συναρπάζει η βεβαιότητα αυτού που ζητάει δικτάτορα, ότι ο δικτάτορας θα συμφωνεί μαζί του.
Αγάπη μου, εάν έρθει δικτάτορας, δεν θα σου ζητήσει πρώτα το πολιτικό σου πρόγραμμα για να προσαρμόσει αναλόγως τη χούντα.
Συγχύστηκα πάλι.
- Ό,τι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό.
Όχι.
Ό,τι δεν σε σκοτώνει μπορεί κάλλιστα:
- να σε κάνει πιο δυνατό,
- να σε κάνει πιο φοβισμένο,
- να σου αφήσει χρόνιο πόνο,
- να σε αφήσει ανάπηρο,
- να σου προκαλέσει μετατραυματικό στρες,
- να σου χαλάσει κάποια χρόνια από τη ζωή σου,
- ή να μη σε αλλάξει σχεδόν καθόλου.
Δεν υπάρχει κάποιο μεταφυσικό γυμναστήριο χαρακτήρα όπου κάθε τραύμα μετατρέπεται υποχρεωτικά σε μάζα ψυχής.
Μερικές φορές η δύναμη δεν είναι το αποτέλεσμα αυτού που έπαθες. Είναι αυτό που αναγκάστηκες να επιστρατεύσεις για να επιβιώσεις από αυτό.
Άλλη κουβέντα, άλλη ώρα.
- Δεν υπάρχει "δεν μπορώ". Υπάρχει μόνο "δεν θέλω".
Ωραία.
Θέλω να γίνω μοντέλο της Victoria’s Secret.
Δεν μπορώ.
Θέλω να κάνω άλμα επί κοντώ έξι μέτρα και βάλε.
Δεν μπορώ.
Θέλω να τραγουδήσω σαν τη Whitney Houston.
Αν το επιχειρήσω, θα χρειαστεί να εκκενωθεί η πολυκατοικία.
Υπάρχει "δεν μπορώ".
Υπάρχει "δεν μπορώ ακόμα".
Υπάρχει "δεν μπορώ υπό αυτές τις συνθήκες".
Υπάρχει "δεν έχω τα μέσα".
Υπάρχει "δεν έχω την ικανότητα".
Και τι έγινε;!
Το "όλα είναι θέμα θέλησης" είναι ιδιαίτερα βολική φιλοσοφία όταν θέλουμε να χρεώσουμε στον άλλο μια αποτυχία.
Ήθελες αρκετά; Αν όχι, φταις.
Αν ναι και πάλι δεν τα κατάφερες, μάλλον δεν ήθελες αρκετά.
Εξαιρετικό σύστημα. Άχαστο.
- Ο χρόνος όλα τα γιατρεύει.
Ο χρόνος δεν είναι ούτε γιατρός ούτε έχει κανέναν επαγγελματικό προσανατολισμό.
Ο χρόνος περνάει. Αυτό. Σκέτο.
Μέσα στον χρόνο μπορεί εσύ να επεξεργαστείς, να προσαρμοστείς, να ξεχάσεις λεπτομέρειες, να μάθεις να κουβαλάς κάτι διαφορετικά.
Μπορεί όμως και όχι.
Εάν αφήσεις ένα κάταγμα δεκαπέντε χρόνια χωρίς θεραπεία, δεν θα πει ο χρόνος "Άσ’ το πάνω μου, το ’χω."
Και στις ψυχικές πληγές επίσης δεν περνάει πάντα επειδή απλώς γύρισε το ημερολόγιο.
Μερικά πράγματα κλείνουν.
Μερικά αφήνουν ουλή.
Μερικά τα κουβαλάς μέχρι το τέλος και απλώς δεν σε πονάνε κάθε μέρα. Κι άλλα πονάνε σας διάολοι συνεχώς.
Κι αυτό μια χαρά μπορεί να συμβεί.
- Όταν κλείνει μια πόρτα, ανοίγει ένα παράθυρο.
Κι όταν κλείνει και το παράθυρο, ανοίγει η καταπακτή και σε τρώει η μαρμάγκα...
Μερικές φορές κλείνει μια πόρτα και δεν ανοίγει τίποτα. Κάθεσαι στο σκοτάδι, κλαις, βρίζεις, μετά ψάχνεις για κλειδί, καλείς κλειδαρά ή βρίσκεις άλλη έξοδο μόνος σου.
Δεν έχει υποχρέωση το σύμπαν να σου ανοίξει παράθυρο επειδή έκλεισε η πόρτα.
Και τι να το κάνω το παράθυρο δηλαδή; Να πηδήξω να ησυχάσω;
- Σκέψου θετικά.
Σαν να είναι η θετική σκέψη σπρέι WD-40 για κάθε στραβωμένο μηχανισμό της ζωής.
Η αισιοδοξία βοηθάει καμιά φορά, δε λέω. Το να πιστεύεις ότι τα πράγματα μπορεί να πάνε καλύτερα είναι χρήσιμο. Το να κοιτάς όμως έναν τοίχο που πέφτει πάνω σου και να λες "Να μια ωραία ευκαιρία για ανακαίνιση" δεν είναι αισιοδοξία. Είναι άρνηση της πραγματικότητας με αρωματικό χώρου.
Δεν λύνονται όλα επειδή άλλαξες σκέψη. Μερικά λύνονται με γιατρό, δικηγόρο, ξεκούραση, λεφτά, βοήθεια, μια σοβαρή συζήτηση ή με το να φύγεις τρέχοντας από εκεί που πρέπει.
Το να βλέπεις καθαρά το πρόβλημα δεν σημαίνει ότι το προσκαλείς. Σημαίνει ότι, αν χρειαστεί, ξέρεις πού να στοχεύσεις.
- Υπάρχουν και χειρότερα.
Υπάρχουν. Και;
Αν πονάει το δόντι σου, δεν σου περνάει επειδή κάπου κάποιος έχει χολέρα.
Αν έχασες τη δουλειά σου, δεν σε ανακουφίζει ιδιαίτερα ότι κάποιος άλλος έχασε και το σπίτι του.
Η δυστυχία δεν είναι διαγωνισμός όπου νικάει όποιος κρατάει το πιο άθλιο χαρτί.
Όταν ακούω να το λένε αυτό, σκέφτομαι ότι τώρα, εκτός από το πρόβλημά του, ο άλλος έχει και ενοχές που στενοχωρήθηκε. Εξαιρετική προσθήκη. Σαν να βάζεις παρμεζάνα πάνω σε κάταγμα.
Ναι, υπάρχουν πάντα χειρότερα. Υπάρχουν και καλύτερα.
Η πληροφορία αυτή δεν βοηθάει σχεδόν κανέναν τη στιγμή που πονάει.
- Αντέχεις εσύ, δε σε φοβάμαι.
Αν το ξανακούσω, ορκίζομαι θα αρχίσουν να φοβούνται.
Λέγεται συχνά με καλή πρόθεση. Εννοούν ότι πιστεύουν σε σένα. Σε έχουν δει να τα βγάζεις πέρα και αυτό είναι όμορφο, δε λέω. Ενδεχομένως να σου δώσει και κουράγιο.
Όμως μπορεί να γίνει και παγίδα.
Ο άνθρωπος που ακούει συνέχεια πόσο δυνατός είναι αρχίζει να νιώθει ότι δεν του επιτρέπεται να καταρρεύσει ούτε για ένα απόγευμα. Ότι πρέπει να αντέξει και αυτό, και το επόμενο, και το επόμενο, επειδή έχει χτίσει την "κακή" φήμη ότι βγάζει τη γερμανική βάρδια χωρίς να ζητάει διάλειμμα.
Ε, αφήστε τον άνθρωπο να ακουμπήσει κάπου μια στιγμή να πάρει μιαν ανάσα!
Το ότι αντέχω δεν σημαίνει ότι δεν κουράζομαι.
Το ότι τα καταφέρνω δεν σημαίνει ότι δεν χρειάζομαι βοήθεια.
Και το ότι δεν έπεσα μπροστά σου, δεν σημαίνει ότι δεν έχω πέσει κάπου αλλού, μόνη μου, σε ένα πακέτο χαρτομάντιλα να μαζεύω τις μύξες μου και τρία γατιά να με κοιτάνε με περιέργεια και να αναρωτιούνται για τους ήχους που βγάζει η δουλάρα που τα φροντίζει.
- Το μεγαλύτερό μου ελάττωμα είναι ότι είμαι ειλικρινής.
Πρωτίστως... Να! Τώρα δα λες ψέματα.
Όλοι λέμε. Λευκά ψέματα, μπεζ ψέματα, ψέματα για να μη γίνει ο οικογενειακός καφές πεδίο μάχης, ψέματα για να μη χρειαστεί να πεις στη συνάδελφο όταν σε ρωτάει ότι το καινούργιο της κούρεμα μοιάζει να σχεδιάστηκε από άνθρωπο που μισεί τα μαλλιά.
Αλλά συνήθως αυτή η φράση μεταφράζεται ως:
"Δεν ξέρω να φερθώ σαν άνθρωπος και το βαφτίζω ειλικρίνεια, γιατί έτσι γίνομαι ο άνθρωπος των σπηλαίων με ηθικό πλεονέκτημα".
Δεν χρειάζεται αγένεια για να είναι κάτι αλήθεια. Η ειλικρίνεια είναι μεγάλο προτέρημα όταν μάθουμε να τη λέμε χωρίς να την πετάμε στα μούτρα του άλλου, μόνο και μόνο επειδή τόσο μας καίει να την πούμε.
Η πρόθεσή σου μπορεί να είναι τίμια. Ο τρόπος σου μπορεί να είναι για τα μπάζα.
Και αυτά τα δύο συνυπάρχουν μια χαρά.
- Στη δουλειά είμαστε σαν οικογένεια.
Εξαιρετικό.
Σαν ποιάς οικογένειας όμως, πες μου, για να καταλάβω. Των Ίνγκαλς από το Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι ή του Charles Manson;
Όταν αρχίσει η εταιρεία να πληρώνει την ψυχοθεραπεία μου, έξτρα διακοπές και να μου δανείζει λεφτά χωρίς τόκο, το ξανασυζητάμε. Μέχρι τότε, ας μείνουμε στη ριζοσπαστική ιδέα ότι είμαστε εργαζόμενοι με σύμβαση.
Γιατί συνήθως το "είμαστε οικογένεια" σημαίνει ότι θα σου ζητηθούν παραπάνω απ’ όσα γράφει η σύμβασή σου, κατά προτίμηση τελευταία στιγμή και με συναισθηματικό εκβιασμό "Ξέρουμε ότι έχεις κανονίσει λογικά, αλλά όλοι θα βάλουμε πλάτη".
Όχι ακριβώς...
Όλοι θα βάλουμε πλάτη όταν συμβεί μια πραγματική ανάγκη και τότε θα είναι όντως όλων η πλάτη παρούσα. Όταν βαφτίζουμε κάθε κακό προγραμματισμό, κάθε έλλειψη προσωπικού και κάθε τσιγκουνιά της διοίκησης "οικογενειακό πνεύμα", δεν μιλάμε για οικογένεια.
Μιλάμε για εργασιακή εκμετάλλευση.
- Ο πελάτης έχει πάντα δίκιο.
Όχι.
Ο πελάτης συχνά έχει λεφτά και κάποιες φορές έχει και δίκιο. Άλλες φορές το μόνο που έχει είναι μια εντυπωσιακή αφοσίωση στο να κυκλοφορεί ως περιφερόμενο λάθος με περίσσια αυτοπεποίθηση.
Έχει δίκιο να πει ότι δεν του αρέσει ένα προϊόν. Έχει δίκιο να ζητήσει ευγένεια.
Δεν έχει όμως δίκιο να σου εξηγήσει πώς να κάνεις τη δουλειά σου, να φωνάζει επειδή δεν καταλαβαίνει την πολιτική επιστροφών ή να απαιτεί να αλλάξουν οι νόμοι της φυσικής επειδή βιάζεται.
Το "ο πελάτης έχει πάντα δίκιο" μάλλον επινοήθηκε από κάποιον που δεν χρειάστηκε ποτέ να βγάλει βάρδια στην εξυπηρέτηση πελατών.
- Δεν είμαι ρατσιστής, αλλά…
Μια φράση που λειτουργεί σαν προειδοποιητική ετικέτα.
"Ακολουθεί ρατσισμός. Παρακαλώ κρατηθείτε από τις χειρολαβές".
Το "αλλά" δεν ακυρώνει ό,τι ακολουθεί. Είναι ακριβώς το αντίθετο. Σε προετοιμάζει ότι ο ομιλητής θα πει κάτι τόσο άβολο, ώστε χρειάζεται πρώτα να προλάβει την αντίδρασή σου.
- Δεν έχω τίποτα με τους ξένους, αλλά…
- Δεν είμαι σεξιστής, αλλά…
- Δεν έχω τίποτα με τους γκέι, αλλά…
Πες το μέχρι τέλους. Μη μας αφήνεις με το σασπένς.
Και μεταξύ μας, αν χρειάζεσαι ολόκληρο πρόλογο για άλλοθι πριν εκφράσεις μια αθώα άποψη, υπάρχει σοβαρή πιθανότητα η άποψή σου να μην είναι ούτε αθώα ούτε απλώς άποψη.
Και αυτά είναι μόνο τα κλισέ γενικής χρήσης. Εκείνα που πετάμε σε κάθε πόνο, στραβή, δουλειά και κοινωνική κουβέντα επειδή η σιωπή μάς πέφτει βαριά.
Γιατί υπάρχει και η ειδική κατηγορία: τα σχεσιακά.
Εκεί δεν έχουμε απλώς κλισέ. Έχουμε ολόκληρη βιομηχανία καπνογόνων, παρηγορητικών ψεμάτων και συναισθηματικών χειροβομβίδων.
Αλλά αυτά στο επόμενο.
Να πάρουμε πρώτα μια ανάσα.
12 Ιουλίου 2026
Έχω αρχίσει να πιστεύω ότι ο οργανισμός μου κάνει κάποιου είδους beta testing. Αντέδρασα φυσικά!
Εγώ: Συγγνώμη που επεμβαίνω, αλλά δεν έχω μπει ακόμα στην κλιμακτήριο.
Ο οργανισμός: Το ξέρω.
Εγώ: Τότε γιατί βγάζω τρίχες στο πηγούνι ρε μάστορα; Τι έχει συμβεί;
Ο οργανισμός: Δουλεύω σύμφωνα με τα πρότυπα ελληνικής εταιρείας κινητής τηλεφωνίας. Το πακέτο θα ενεργοποιηθεί αργότερα μεν, αλλά οι χρεώσεις έχουν ήδη ξεκινήσει, δε.
Έχω πλέον ένα τσιμπιδάκι που δεν είναι για τα φρύδια. Είναι Ειδικών Επιχειρήσεων. Δεν αγγίζει τρίχα από άλλο σημείο του σώματος. Έχει μία και μόνη αποστολή.
Πηγούνι.
28 Ιουνίου 2026
Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν αγαπημένο χρώμα, αγαπημένη εποχή ή αγαπημένο φαγητό. Εγώ έχω αγαπημένο έπιπλο. Τον καναπέ. Και είμαι έτοιμη να υπερασπιστώ αυτή μου τη θέση με περισσότερο πάθος απ' όσο υπερασπίζομαι τις πολιτικές μου απόψεις.
Γιατί ας είμαστε ειλικρινείς. Όλα τα υπόλοιπα έπιπλα του σπιτιού είναι μικροί δικτάτορες...
27 Μαΐου 2026
Η κοινωνία που ζούμε, για την εύρυθμη λειτουργία της, απαιτεί να είμαστε σταθερές, ενώ η βιολογία μας προστάζει καθαρή ανυπακοή στη σταθερότητα!
Πώς να είσαι κανονική όταν το σώμα σου κάνει ορμονικό rollercoaster με τον Χάρο;
10 Απριλίου 2026
Και ήρθε χαλαρά και άνετα, ένα βράδυ, μέσα σε ένα αθώο κουτσομπολιό.
Δεν ήταν τίποτα βαθύ ή υπαρξιακό. Ήρθε μέσα σε μία χαλαρή συζήτηση, εκεί που λες βλακείες και γελάς αλλά με έκανε να κάτσω λίγο πιο ίσια στην καρέκλα και να πω:
- Ωραία… Μήπως έχουμε θέμα εδώ;
Μου λείπει ένας συγκεκριμένος ηθικός φραγμός...!
(Καλά, πολλοί μου λείπουν, αλλά αυτόν ανακάλυψα τώρα. Τους άλλους τους ήξερα.)
06 Μαρτίου 2026
Υπάρχουν πράγματα που θέλει να ζήσει ένας άνθρωπος πριν πεθάνει.
Να ταξιδέψει κάπου μακριά.
Να δει το βόρειο σέλας.
Να ερωτευτεί παράφορα.
Να κάνει κάτι παράτολμο.
Οι άνθρωποι έχουν bucket lists γεμάτες μεγαλεπήβολα πράγματα. Εμπειρίες ζωής. Περιπέτειες. Στιγμές που αλλάζουν τον άνθρωπο.
Εγώ στο δικό μου bucket list έχω κι ένα πολύ πιο ταπεινό όνειρο.
12 Ιανουαρίου 2026
Τι παιχνίδια είναι αυτά; Τι "και καλά" εξαφανίσεις; Τι υπονοούμενα; Λες και είμαστε 20 χρονών. Που μακάρι να ήμασταν δηλαδή, αλλά δεν παίζει.
Έκατσε τώρα άντρας να μου κάνει παιχνίδι εξαφάνισης. Σε εμένα! Δεν τα καταλαβαίνω αυτά, μάνα μου! Δεν κολλάω όταν με φτύνουν.
10 Ιανουαρίου 2026
13 Δεκεμβρίου 2025
…Αρέσουν στις γυναίκες ή όχι;
Σύντομη απάντηση:
Όχι.
Μακρύτερη απάντηση:
Εξαρτάται.
Αληθινή απάντηση:
Σχεδόν ποτέ με τον τρόπο που νομίζουν οι περισσότεροι άντρες.
Πολλοί άντρες νομίζουν ότι το dick pic είναι φλερτ, πρόσκληση, teaser, "θα την τρελάνω τώρα"...
Σαν να λένε:
"Να, αυτό έχω. Σου αρέσει;"
Έχω απαντήσει σε άντρα που μου έστειλε ακριβώς αυτή την ερώτηση ως λεζάντα στη dick pic του:
"Ναι, καλό φαίνεται, βάλε μου μισό κιλό. Για μαγειρευτό το θέλω."
Στην πραγματικότητα όμως, όταν μια γυναίκα ανοίγει τέτοιο μήνυμα, συνήθως σκέφτεται:
– γιατί;
– ποιος ρώτησε;
– ποιος ζήτησε;
– γιατί τώρα;
– γιατί έτσι;
Λιγότερο "ωωω τι ωραίο"
και περισσότερο "άντε πάλι…"
Η μεγάλη παρεξήγηση
Οι περισσότερες γυναίκες δεν ερεθίζονται οπτικά με τον ίδιο τρόπο που ερεθίζονται πολλοί άντρες.
Σπανίως λειτουργεί:
εικόνα → επιθυμία
Συνήθως λειτουργεί:
σύνδεση → χημεία → και μετά η εικόνα
Χωρίς τα ενδιάμεσα, το dick pic είναι απλώς σαν τον επιδειξία έξω από το σχολείο που άνοιγε το παλτό και μας έδειχνε ό,τι είχε να μας δείξει, κι εμείς γελούσαμε και φεύγαμε πιο γρήγορα.
Ένα αντικείμενο χωρίς context.
Σαν να στείλω εγώ σε έναν άντρα φωτογραφία από ένα κουμπί.
Οκ. Και;
Υπάρχουν φορές που μπορεί να αρέσει ένα dick pic;
Φυσικά.
Πότε;
(κρατήστε σημειώσεις, στραβάδια)
✔ Όταν υπάρχει ήδη φλερτ ή έχει συμβεί σεξ
✔ Όταν έχει ζητηθεί
✔ Όταν υπάρχει χιούμορ ή σεξουαλικό παιχνίδι
✔ Όταν δεν έρχεται από το πουθενά
✔ Όταν δεν είναι το πρώτο μήνυμα μετά το "καλημέρα"
Δηλαδή όχι:
– Γεια σου
– Τι κάνεις
– Τσουπ κοντινό η ανατομία.
Όχι.
Όχι.
Όχι.
Τζιζ. Κακό.
Ποτέ αυτό!
Και επειδή οι περισσότεροι άντρες (άνθρωποι θα πω εγώ) συνήθως αγνοούν τη συναίνεση (ακόμα και τη λεκτική, πόσο μάλλον την οπτική) παρακάμπτουν τη σύνδεση τελείως, και βουρ στον πατσά. Ναι, χρειάζεται στοιχειώδης σύνδεση ακόμα κι αν μιλάμε μόνο για σεξ!
"Αφού σεξ θέλουμε και οι δύο!"
Ναι ρε φίλε. Σεξ.
Αλλά για κάτσε λίγο. Ποιος είναι αυτός ο άγνωστος λόγος που τρελαίνεσαι με το "κοίτα τι έχω για σένα" έτσι στο ξεκούδουνο λες και μου έφερες κρέας από τον χασάπη; Οι πολλές τσόντες σας το κάνανε αυτό ή εμείς οι γυναίκες;
Αφήστε που είναι αδιανόητο πόσοι έχουν και το "Δεν ξέρω να φλερτάρω αλλιώς, πάρε αυτό κι άμα πιάσει, έπιασε".
Και ξέρετε κάτι; Μερικές φορές πιάνει. Και γίνεται δουλίτσα. Και με εμένα έχει πιάσει μία φορά. Ντρέπομαι αλλά το ομολογώ. Ήμουν κουρασμένη και απελπισμένη για να ασχοληθώ παραπάνω. Εσύ μου έλαχες; Εσύ! Έλα εδώ.
Αλλά δεν μιλάμε για εξαιρέσεις τώρα...
Αυτές υπάρχουν για να επιβεβαιώνουν τον κανόνα.
Γιατί, ας είμαστε ειλικρινείς, το σεξ ξεκινάει στο μυαλό, όχι στο photo gallery του κινητού μας.
Μια μικρή θεωρία (που σιγά μη δεν είχα)
Το dick pic είναι σαν να εμφανίζεσαι σε πρώτο ραντεβού και να λες:
"Γεια σου, νάτο!"
Ε, άμα νάτο ρε φίλε, μιλάω και με τον δονητή μου που δεν μου φέρνει και αντίρρηση. Τι σε θέλω τον υπόλοιπο;
Δεν είναι τόλμη το dick pic.
Είναι παράλειψη σταδίων.
Συμπέρασμα (για να τελειώνουμε)
Οι γυναίκες δεν λένε: "Στείλε μου dick pic κάνω shopping therapy".
Λένε: "Κάνε με να θέλω να το δω".
Τεράστια διαφορά.
Και αν πρέπει να θυμάσαι ένα πράγμα:
Αν δεν το ζητήσει, μην το στείλεις.
Δεν είναι μυστήριο.
Είναι στοιχειώδης επικοινωνία.
10 Νοεμβρίου 2025
Μπαίνει η ελεύθερη βούληση σ’ ένα μπαρ και λέει:
Την κοιτάνε το άγχος, το τραύμα, η ανασφάλεια, η παιδική ηλικία, η φοβία, το ένστικτο επιβίωσης και το marketing, και της λένε:
- Χαλάρωσε αγάπη μου, εμείς κερνάμε σήμερα.
Έτσι είναι η ελεύθερη βούληση.
Δεν αποφασίζεις εσύ. Αποφασίζει όλη η ψυχολογική σου πολυκατοικία, κι εσύ απλά το μαθαίνεις τελευταίος, σαν διαχειριστής που του σπάνε τον θερμοσίφωνα και του λένε “δεν ξέρουμε ποιος το έκανε”.
28 Οκτωβρίου 2025
Μνημονεύονται σήμερα, μετά τιμών, τα τάπερ. Μάρτυρες φαγητών που κάποτε ζεμάταγαν κοτόσουπα και μύριζαν νοιάξιμο.
Στις κοιλιές τους είχαν αποθηκευτεί, μακαρόνια, πατατοσαλάτα, μπιφτέκια, γίγαντες και ανόθευτη ελπίδα.
Έπειτα, μεταφέρθηκαν σε άλλα σπίτια, όπου έμειναν στο ψυγείο μαζί με την αποφασιστικότητα του νυν κατόχου τους.
16 Οκτωβρίου 2025
Η ασθενής παρουσιάστηκε στα ΤΕΠ, με ιστορικό συναισθηματικών παλινδρομήσεων, υπαρξιακής υπερδιέγερσης και αυξημένης τάσης για ρεαλιστικό σαρκασμό, προσήλθε αυτοβούλως με συμπτώματα:
- πλήρους απώλειας εργασιακής διάθεσης,
- επαναλαμβανόμενης σκέψης «όχι τώρα ρε φίλε»,
- σωματικής αποστροφής προς έννοιες τύπου ευθύνη, συντονισμός, παραγωγικότητας και
- αλλεργικής αντίδρασης στο “να σου πω κάτι που πρέπει να γίνει σήμερα”.
03 Σεπτεμβρίου 2025
(Ήτοι «Συμβόλαιο Καύλας και Άλλων Τιμίων Υποχρεώσεων»)
Στην Αθήνα σήμερα, 29/10/2025, μεταξύ των:
1. «Μέρος Α»
2. «Το Μέρος Β»
συμφωνούνται και συνομολογούνται τα ακόλουθα:
Άρθρο 1: Σκοπός
1. Το παρόν Συμβόλαιο αποσκοπεί στη ρύθμιση των όρων της μεταξύ των μερών σχέσης, με γνώμονα την ισορροπία καύλας, χιούμορ, συναισθηματικής ακεραιότητας και αμοιβαίου σεβασμού.
2. Το παρόν, σε καμία περίπτωση δεν αποσκοπεί σε δέσμευση, αλλά σε ευέλικτη σχέση δυο (2) ανεξάρτητων ανθρώπων.
09 Ιουνίου 2025
...ή αλλιώς: Ξεχειλωμένα βρακιά και άλλες
μορφές αντίστασης
Γιατί κάποτε, γυναίκα είσαι, θα πάθεις μια κολπίτιδα, και δεν θα μπορεί να σε αγγίξει ούτε ο άνεμος. Ούτε αρσενικό, ούτε βαμβάκι, ούτε βλέμμα.
Κι εκεί, μες στο αβυσσαλέο σου κάψιμο και τη μοναξιά σου, θα αναγνωρίσεις τη μόνη πραγματική συντροφικότητα: το παλιό, ξεχαρβαλωμένο, άσχημο βαμβακερό βρακί που δεν σε κρίνει και δεν σε πιέζει.
09 Μαΐου 2025
14 Φεβρουαρίου 2025
Επειδή χρειάζομαι μια νεα καριέρα που να πληρώνει έστω το σουπερμάρκετ...
Μανταμ
Ζαΐρα – Πιστοποιημένο Ανεξάρτητο Μέντιουμ, Αυτοδίδακτη Ψυχολόγος,
Επαγγελματίας Αποκαλύπτρια Καταστροφών και Ειδική Περιστασιακής
Μεταφυσικής
ΠΡΟΫΠΗΡΕΣΙΑ
- Εκπαίδευση στο τρίπτυχο:
"Χμμ, ενα συννεφο μπήκε μπροστά μου...
Βγάλε ένα εικοσάρι και κουνά το να διαλυθεί το συννεφο...
Τώρα βάλτο στην τσέπη μου."
- Τελειοποίηση της τέχνης του να φαίνομαι συγκεντρωμένη ενώ διαβάζω μηνύματα στο Messenger.



















