Εγώ: Συγγνώμη που επεμβαίνω, αλλά δεν έχω μπει ακόμα στην κλιμακτήριο.

Ο οργανισμός: Το ξέρω.

Εγώ: Τότε γιατί βγάζω τρίχες στο πηγούνι ρε μάστορα; Τι έχει συμβεί;

Ο οργανισμός: Δουλεύω σύμφωνα με τα πρότυπα ελληνικής εταιρείας κινητής τηλεφωνίας. Το πακέτο θα ενεργοποιηθεί αργότερα μεν, αλλά οι χρεώσεις έχουν ήδη ξεκινήσει, δε.

Έχω πλέον ένα τσιμπιδάκι που δεν είναι για τα φρύδια. Είναι Ειδικών Επιχειρήσεων. Δεν αγγίζει τρίχα από άλλο σημείο του σώματος. Έχει μία και μόνη αποστολή.

Πηγούνι.

Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν αγαπημένο χρώμα, αγαπημένη εποχή ή αγαπημένο φαγητό. Εγώ έχω αγαπημένο έπιπλο. Τον καναπέ. Και είμαι έτοιμη να υπερασπιστώ αυτή μου τη θέση με περισσότερο πάθος απ' όσο υπερασπίζομαι τις πολιτικές μου απόψεις.

Γιατί ας είμαστε ειλικρινείς. Όλα τα υπόλοιπα έπιπλα του σπιτιού είναι μικροί δικτάτορες...

Η κοινωνία που ζούμε, για την εύρυθμη λειτουργία της, απαιτεί να είμαστε σταθερές, ενώ η βιολογία μας προστάζει καθαρή ανυπακοή στη σταθερότητα! 

Πώς να είσαι κανονική όταν το σώμα σου κάνει ορμονικό rollercoaster με τον Χάρο;

Και ήρθε χαλαρά και άνετα, ένα βράδυ, μέσα σε ένα αθώο κουτσομπολιό. 

Δεν ήταν τίποτα βαθύ ή υπαρξιακό. Ήρθε μέσα σε μία χαλαρή συζήτηση, εκεί που λες βλακείες και γελάς αλλά με έκανε να κάτσω λίγο πιο ίσια στην καρέκλα και να πω:

- Ωραία… Μήπως έχουμε θέμα εδώ;

Μου λείπει ένας συγκεκριμένος ηθικός φραγμός...! 

(Καλά, πολλοί μου λείπουν, αλλά αυτόν ανακάλυψα τώρα. Τους άλλους τους ήξερα.)

Υπάρχουν πράγματα που θέλει να ζήσει ένας άνθρωπος πριν πεθάνει.

Να ταξιδέψει κάπου μακριά.

Να δει το βόρειο σέλας.

Να ερωτευτεί παράφορα.

Να κάνει κάτι παράτολμο.

Οι άνθρωποι έχουν bucket lists γεμάτες μεγαλεπήβολα πράγματα. Εμπειρίες ζωής. Περιπέτειες. Στιγμές που αλλάζουν τον άνθρωπο.

Εγώ στο δικό μου bucket list έχω κι ένα πολύ πιο ταπεινό όνειρο.

Τι παιχνίδια είναι αυτά; Τι "και καλά" εξαφανίσεις; Τι υπονοούμενα; Λες και είμαστε 20 χρονών. Που μακάρι να ήμασταν δηλαδή, αλλά δεν παίζει.

Έκατσε τώρα άντρας να μου κάνει παιχνίδι εξαφάνισης. Σε εμένα! Δεν τα καταλαβαίνω αυτά, μάνα μου! Δεν κολλάω όταν με φτύνουν.

Σύντομη απάντηση:

Όχι.

Μακρύτερη απάντηση:

Εξαρτάται.

Αληθινή απάντηση:

Σχεδόν ποτέ με τον τρόπο που νομίζουν οι περισσότεροι άντρες.

Στις κοιλιές τους είχαν αποθηκευτεί, μακαρόνια, πατατοσαλάτα, μπιφτέκια, γίγαντες και ανόθευτη ελπίδα.

Έπειτα, μεταφέρθηκαν σε άλλα σπίτια, όπου έμειναν στο ψυγείο μαζί με την αποφασιστικότητα του νυν κατόχου τους.

Η ασθενής παρουσιάστηκε στα ΤΕΠ, με ιστορικό συναισθηματικών παλινδρομήσεων, υπαρξιακής υπερδιέγερσης και αυξημένης τάσης για ρεαλιστικό σαρκασμό, προσήλθε αυτοβούλως με συμπτώματα:

• πλήρους απώλειας εργασιακής διάθεσης,
• επαναλαμβανόμενης σκέψης «όχι τώρα ρε φίλε», 
• σωματικής αποστροφής προς έννοιες τύπου ευθύνη, συντονισμός, παραγωγικότητας και 
• αλλεργικής αντίδρασης στο “να σου πω κάτι που πρέπει να γίνει σήμερα”.

(Ήτοι «Συμβόλαιο Καύλας και Άλλων Τιμίων Υποχρεώσεων»)

Στην Αθήνα σήμερα, 29/10/2025, μεταξύ των:

1. «Μέρος Α»

2. «Το Μέρος Β»

συμφωνούνται και συνομολογούνται τα ακόλουθα:

Άρθρο 1: Σκοπός

1. Το παρόν Συμβόλαιο αποσκοπεί στη ρύθμιση των όρων της μεταξύ των μερών σχέσης, με γνώμονα την ισορροπία καύλας, χιούμορ, συναισθηματικής ακεραιότητας και αμοιβαίου σεβασμού.

2. Το παρόν, σε καμία περίπτωση δεν αποσκοπεί σε δέσμευση, αλλά σε ευέλικτη σχέση δυο (2) ανεξάρτητων ανθρώπων.

...ή αλλιώς:  Ξεχειλωμένα βρακιά και άλλες
μορφές αντίστασης

Γιατί κάποτε, γυναίκα είσαι, θα πάθεις μια κολπίτιδα, και δεν θα μπορεί να σε αγγίξει ούτε ο άνεμος. Ούτε αρσενικό, ούτε βαμβάκι, ούτε βλέμμα.

Κι εκεί, μες στο αβυσσαλέο σου κάψιμο και τη μοναξιά σου, θα αναγνωρίσεις τη μόνη πραγματική συντροφικότητα: το παλιό, ξεχαρβαλωμένο, άσχημο βαμβακερό βρακί που δεν σε κρίνει και δεν σε πιέζει.

Εμπειρία ήταν, ναι. Τραυματική. 

Επειδή χρειάζομαι μια νεα καριέρα που να πληρώνει έστω το σουπερμάρκετ...

Μανταμ Ζαΐρα – Πιστοποιημένο Ανεξάρτητο Μέντιουμ, Αυτοδίδακτη Ψυχολόγος, Επαγγελματίας Αποκαλύπτρια Καταστροφών και Ειδική Περιστασιακής Μεταφυσικής

 

ΠΡΟΫΠΗΡΕΣΙΑ

• Εκπαίδευση στο τρίπτυχο:

"Χμμ, ενα συννεφο μπήκε μπροστά μου...
Βγάλε ένα εικοσάρι και κουνά το να διαλυθεί το συννεφο...
Τώρα βάλτο στην τσέπη μου."

• Τελειοποίηση της τέχνης του να φαίνομαι συγκεντρωμένη ενώ διαβάζω μηνύματα στο Messenger.