Δεν ξέρω αν αυτό είναι blog με την κλασική έννοια.
Και ούτε με ενδιαφέρει ιδιαίτερα να μάθω ποια είναι αυτή η κλασική έννοια.
Δεν με απασχολεί τόσο τι θα "λέει" κάθε ανάρτηση. Με ενδιαφέρει τι ποιότητα ανθρώπινης εμπειρίας κουβαλάει. Τι ήταν αυτό που με έκανε να σταματήσω πάνω σε κάτι, να το κοιτάξω λίγο περισσότερο και τελικά να θελήσω να το γράψω.
Γιατί κάπως έτσι προκύπτουν τα περισσότερα κείμενα εδώ.
Συναντάω ένα τραγούδι.
Συναντάω ένα βιβλίο.
Συναντάω ένα επιστημονικό θέμα.
Μια κουβέντα.
Μια συμπεριφορά που δεν καταλαβαίνω.
Ένα ηθικό δίλημμα που δεν λύνεται τόσο εύκολα όσο θα θέλαμε.
Μια ιδέα που θεωρούσα αυτονόητη μέχρι που κάτι με έκανε να την ξανασκεφτώ.
Και κάθομαι μαζί τους.
Όχι απαραίτητα για να καταλήξω κάπου. Πολύ συχνά γράφω ακριβώς επειδή δεν έχω καταλήξει.
Δεν γράφω αναλύσεις με την έννοια ότι έχω ήδη μια απάντηση και έρχομαι εδώ να την παρουσιάσω. Γράφω περισσότερο για να δω τι θα συμβεί αν ακολουθήσω μια σκέψη μέχρι εκεί που μπορεί να πάει.
Γι' αυτό μπορεί ένα κείμενο να ξεκινήσει από τη νευροβιολογία και να καταλήξει στις ανθρώπινες σχέσεις. Ένα άλλο από μια λέξη και να βρεθεί στην ηθική. Ένα βιβλίο να με στείλει σε κάτι που έζησα πριν από είκοσι χρόνια και μια εντελώς καθημερινή κουβέντα να με κάνει να ψάχνω επιστημονικές μελέτες στις τέσσερις το πρωί.
Δεν υπάρχει ιδιαίτερη πειθαρχία σε αυτό.
Υπάρχει όμως ένα νήμα.
Η περιέργεια.
Αυτό το ενοχλητικό "γιατί;" που αρνείται να αφήσει τα πράγματα ήσυχα.
- Γιατί το κάνουμε αυτό;
- Γιατί αισθανόμαστε έτσι;
- Από πού προέκυψε αυτή η ιδέα;
- Ισχύει πράγματι ή απλώς την επαναλαμβάνουμε τόσο καιρό που σταμάτησε να μας περνάει από το μυαλό να την αμφισβητήσουμε;
- Τι από όλα αυτά είναι γνώση, τι είναι εμπειρία, τι είναι φόβος, τι είναι ανάγκη και τι είναι μια πολύ βολική ιστορία που έχουμε πει στον εαυτό μας;
Κάπου εκεί αρχίζει το γράψιμο.
Και γι' αυτό τα κείμενα εδώ δεν μου μοιάζουν ακριβώς με αναλύσεις.
Μου μοιάζουν περισσότερο με συναντήσεις.
Δεν με ενδιαφέρει να πάρω ένα επιστημονικό θέμα και να αποδείξω πόσα ξέρω γι' αυτό. Προτιμώ να δω τι αλλάζει μέσα μου όταν το καταλάβω.
Δεν με ενδιαφέρει να εξηγήσω ένα βιβλίο. Με ενδιαφέρει γιατί μια συγκεκριμένη πρόταση με έκανε να κλείσω το βιβλίο και να κοιτάζω το ταβάνι.
Δεν με ενδιαφέρει να βγάλω απόφαση για κάθε ηθικό δίλημμα. Μερικές φορές μεγαλύτερη αξία έχει να καταλάβω γιατί η πρώτη μου απάντηση ήταν τόσο εύκολη.
Και δεν με ενδιαφέρει ιδιαίτερα να έχω δίκιο. Με ενδιαφέρει να μπορώ να αλλάξω γνώμη όταν συναντήσω κάποια καλύτερη από αυτήν που είχα.
Αυτό σημαίνει ότι εδώ μέσα υπάρχουν και πολλές αντιφάσεις. Κείμενα που γράφτηκαν από διαφορετικές εκδοχές μου, σε διαφορετικές εποχές, με διαφορετικές γνώσεις και διαφορετικές βεβαιότητες.
Καλά κάνουν και υπάρχουν.
Δεν θέλω ένα αρχείο στο οποίο θα φαίνεται ότι ήξερα πάντα αυτά που ξέρω σήμερα.
Θέλω ένα αρχείο στο οποίο να φαίνεται ότι σκεφτόμουν.
Γιατί τελικά αυτό είναι για μένα το blog.
Ένας τόπος όπου αφήνω τα πράγματα να με συναντήσουν πριν αποφασίσω τι σημαίνουν.
Συναντάω ανθρώπους.
Ιδέες.
Επιστήμη.
Τέχνη.
Λέξεις.
Ιστορίες.
Τις βεβαιότητές μου και, ακόμη περισσότερο, τις αμφιβολίες μου.
Και κάθε τόσο, μέσα σε όλα αυτά, συμβαίνει κάτι που μάλλον είναι ο πραγματικός λόγος που εξακολουθώ να γράφω.
Συναντάω τον εαυτό μου.
Όχι πάντα αυτόν που περίμενα.
Αλλά αυτό είναι το πιο ενδιαφέρον κομμάτι.
