Eν πoλλaίs aμaρτίaιs περιγρaφoύσa γυvή

Πέθανε ένα κορίτσι 18 χρονών. Αυτό είναι το μόνο που χρειάζεται να ειπωθεί. Όχι, δεν είναι ανάγκη να ήταν σαν τα κρύα τα νερά. Όχι, δεν χρειάζεται να ήταν αγγελούδι. Όχι, δεν έχει σημασία αν είχε το τέλειο πρόσωπο, τα τέλεια μαλλιά, μάτια ή το τέλειο Instagram. Πέθανε ένα παιδί.

Υπάρχουν τρεις λέξεις που τις πετάμε καθημερινά στις κουβέντες μας σαν να είναι συνώνυμες. Σαν να μιλάνε για το ίδιο πράγμα. Σαν ένα πακέτο που ή το έχεις ή δεν το έχεις. Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί υπάρχουν άνθρωποι που φαίνονται πανίσχυροι και μέσα τους είναι κουρέλια. Ή άλλοι που είναι ήρεμοι, σταθεροί, αξιοπρεπείς και παρ’ όλα αυτά δεν τολμάνε να κουνήσουν ούτε βήμα μπροστά. Ξέρετε γιατί; Γιατί αυτοπεποίθηση, αυτοεκτίμηση και αυτοεικόνα δεν είναι το ίδιο πράγμα. Κι εγώ προσφάτως το έμαθα όταν μου το είπε ο ψυχοβγάλτης μου. Μπορείς να έχεις το ένα σε εξαιρετικά επίπεδα και τα άλλα δύο να στέκονται με σελοτέιπ μέσα σου.

"Αχ... σταμάτα να λες, ότι οι άνθρωποι φορούν μάσκα, και δεν σου δείχνουν ποτέ το πραγματικό τους πρόσωπο... Οι άνθρωποι, σου δείχνουν συνεχώς το αληθινό τους πρόσωπο: Σε ό,τι δεν σου λένε, όταν δεν σε ψάχνουν, στον τρόπο που σε κοιτάζουν, στον τρόπο που ξεφεύγουν από σένα, στον τόνο της φωνής τους... Σε ό,τι σου προσφέρουν και σε ό,τι δεν κάνουν για εσένα... Αλλά είσαι πολύ απασχολημένος, προσπαθώντας να δεις αυτό που θα ήθελες να δεις, και δεν το καταλαβαίνεις..." Είπε η Catherine Black (δεν την ξέρω, αλλά αυτό δεν με εμποδίζει να διαφωνήσω) Πάμε να το απλώσουμε να πάρει λίγο αέρα, λίγο νεύρο και κυρίως λογική αυτό που διάβασα. Όχι επειδή δεν έχει μέσα αλήθεια, έχει. Αλλά επειδή την παρουσιάζει σαν κάτι απλό, καθαρό και σχεδόν… αυτονόητο.  Κι εγώ με τα "αυτονόητα" έχω ένα θέμα. Συχνά με υποψιάζουν.