Που πάει το πάθος;
Θα ξεκινήσω με βαρύγδουπη δήλωση. Δικαίωμα μου. Δικό μου είναι το μπλογκ, το βάζω κάτω και το πατάω!
Το πάθος δεν πεθαίνει από τον χρόνο.
Γνώμη μου, οκ;
Πεθαίνει από πολύ συγκεκριμένες αιτίες.
Άρα... πού πάει το πάθος όταν χάνεται;
Θα σου πω και κάτι που ίσως δεν είχες σκεφτεί. Το πάθος δεν είναι καθόλου ρομαντικό. Είναι όμως απαιτητικό. Δεν είναι αυτό το γλυκό, το "αχ τι όμορφα που είμαστε μαζί". Είναι αυτό που σε αναγκάζει να είσαι εκεί. Όχι στον αυτόματο. Ο αυτόματος είναι μεγάλος κατά συρροή δολοφόνος. Είναι αθόρυβος. Και αόρατος. Δεν είναι καβγάς που λες "κάτι δεν πάει καλά". Είναι η ησυχία που λες "εντάξει είμαστε»".
Και μέσα σε αυτό το "εντάξει", αρχίζουν να χάνονται όλα σιγά σιγά...
ΠΟΥ ΤΟ ΧΑΝΟΥΝ ΤΑ ΖΕΥΓΑΡΙΑ...
1. Στο “σ’ έχω”
Τη στιγμή που ο άλλος γίνεται δεδομένος. Έπιπλο. Σαν κομοδίνο ας πούμε.
Σίγουρα βοηθητικός.
Πάντα εκει. Ακλόνητος.
Ξέρουμε ότι είναι εκεί. Δεν κοιτάμε όμως πια ποιος είναι. Ποιος έγινε. Ή αυτό που βλέπουμε δεν μας αρέσει πια.
2. Όταν μπερδεύουν την ασφάλεια με την ακινησία
Ασφάλεια δεν σημαίνει αδράνεια.
Το πάθος θέλει ασφάλεια για να κινηθεί, όχι για να παρκάρει.
Οι περισσότεροι λένε "είμαστε καλά".
Ναι. Αλλά δεν συγκινείστε κιόλας όντας μαζί.
Και η ησυχία αυτή δεν είναι γαλήνη. Είναι ύπνος.
3. Όταν σταματούν να επιθυμούν τον άλλον... ως άλλον
Ο άλλος γίνεται προέκταση. Όχι ξεχωριστή ύπαρξη.
Χωρίς περιέργεια. Χωρίς μυστήριο.
Χωρίς "άλλος", δεν υπάρχει τίποτα.
Υπάρχει μόνο συγκατοίκηση με καλή συμπεριφορά.
4. Όταν το σεξ γίνεται λειτουργικό
Πρόγραμμα. Εκτόνωση. Υποχρέωση.
Θα γίνει κι έτσι μερικές φορές, δε λέω.
Το σεξ είναι και εκτόνωση (για τα άλλα δεν ορκίζομαι).
Και εκεί ξεκινάει το κλασικό.
Προσπαθούν να το σώσουν με τεχνικές.
Ρόλους, φαντασιώσεις, καινούργια πράγματα.
Δεν λέω, βοηθάνε και μάλιστα αρκετά. Αλλά είναι καλλυντικά.
Αν δεν υπάρχει παρουσία από κάτω, είναι σαν να βάζεις άρωμα σε σώμα που δεν θέλεις πια να αγγίξεις.
5. Όταν φοβούνται να επανεκτεθούν
Το πάθος θέλει έκθεση. Ρίσκο.
Όχι δράμα. Όχι καταστροφή. Αλλά το πιο δύσκολο.
Να συνεχίσεις να ανοίγεσαι στον ίδιο άνθρωπο.
Να μην πεις "με ξέρει".
Να μη κρυφτείς πίσω από τον ρόλο σου.
Να μην πεις "δεν χρειάζεται να πω".
Όχι! Χρειάζεται. Δεν ξέρει. Θυμάται. Και η μνήμη δεν βοηθά το πάθος.
Κι εκεί που σταματά η έκθεση, ξεκινά η ευκολία.
Και η ευκολία… είναι άνευρη.
6. Όταν μπαίνει το "είμαστε οικογένεια" πριν το "είμαστε εραστές"
Δεν είναι αντίθετα. Αλλά η σειρά μετράει.
Όταν η επιθυμία μπαίνει σε δεύτερη μοίρα, το πάθος αργοπεθαίνει.
Και γιατί σε εμένα δεν χάθηκε μετά από 12 χρόνια;
Για αρχή, γιατί δεν είχαμε παιδιά. Συγνώμη, το θεωρώ πολύ σημαντικό.
Αλλά κυρίως γιατί δεν βολευτήκαμε...
Δεν γίναμε δεδομένοι.
Υπήρχε επιλογή. Ξανά και ξανά.
Δεν ήμουν απλώς η σύντροφός του.
Ήμουν η Μαρία που τον διάλεγε. Και με διάλεγε.
Δεν σταματήσαμε να βλέπουμε ο ένας τον άλλον.
Να παρατηρούμε και να ζούμε τις αλλαγές ο ένας του άλλου.
Το πάθος δεν ήταν ένταση. Ήταν βάθος.
Και εδώ είναι κάτι που πολλοί δεν καταλαβαίνουν. Το σώμα δεν θέλει πάντα ένταση.
Καλή και ωραία είναι, μην παρεξηγηθώ. Αλλά το σώμα θέλει κυρίως αναγνώριση.
Θέλει νοιάξιμο.
Θέλει εξερεύνηση.
Θέλει φροντίδα.
Να το βλέπουν.
Να το θέλουν.
Να το αγαπούν.
Να αφήνεται ελεύθερο μέσα στη σύνδεση.
Ξέρετε πότε αρχίζει πραγματικά να φεύγει το πάθος;
Όχι όταν σταματάς να θες τον άλλον.
Αλλά όταν σταματά να σε ενδιαφέρει αν σε θέλει.
Εκεί γίνεται η ζημιά.
Γιατί το πάθος δεν είναι μόνο "θέλω".
Είναι και "με νοιάζει να με θες".
Όχι από εγωισμό φυσικά.
Από αναγνώριση ότι έχει σημασία να με θέλει κάποιος που εκτιμώ, θαυμάζω και δίνω σημασία στην κρίση και την γνώμη του.
Το σώμα κάτι τέτοια τα καταλαβαίνει πρώτο. Και απλά από ένα σημείο πια... δεν ανάβει.
Το σώμα δεν χρειάζεται να λέει "σε χρειάζομαι για να υπάρχω". Αυτό είναι φόβος...
Το σώμα πρέπει να βιώνει το "σε θέλω γιατί υπάρχουμε καλύτερα όταν είμαστε μαζί".
Την πιάσατε την διαφορά;
Και εκεί το σώμα ανοίγει.
Δεν γαντζώνεται.
"Υπάρχει" καλύτερα.
Αυτό που ζούσα δεν ήταν ανάγκη. Ήταν συντονισμός. Δεν κάναμε σεξ για να μην χαθούμε. Κάναμε σεξ γιατί βλέπαμε ο ένας στον άλλον με την πάροδο των χρόνων, κάποιον που μας καύλωνε η εξέλιξή του, που τον θέλαμε γι'αυτό που γινόταν. Και αυτό δεν φθείρεται εύκολα. Γιατί γεννιέται μέσα από την βαθιά εκτίμηση.
Και θα το πω ωμά. Πολλοί δεν θέλουν πάθος σε βάθος χρόνου. Δεν βολεύει γιατί θέλουν ηρεμία υπό την έννοια να μην χρειάζεται να προσπαθούν. Και είναι ΟΚ. Κι εγώ τεμπέλα είμαι, αλίμονο αν δεν καταλάβαινα. Αλλά τότε μην λέμε "χάθηκε". Ας πούμε ότι το αντάλλαξαμε για να αράξουμε. Κι αυτό σεβαστό είναι, από εμένα τουλάχιστον
Και κάπου εδώ είναι όλο το νόημα.
Το πάθος δεν θέλει τέλειους ανθρώπους. Θέλει παρόντες!
Όχι πιο όμορφους.
Όχι πιο παρορμητικούς.
Όχι πιο "κατάλληλους" (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό).
Παρόντες!
Να κοιτάς τον άλλον και να θέλεις να τον νιώσεις πλήρως.
Όχι να θυμάσαι ποιος ήταν τότε.
Ούτε να υποθέτεις ποιος είναι τώρα.
Να θέλεις να μπεις μέσα στο κεφάλι του και να τον εξερευνήσεις σαν να μην τον ξέρεις.
Να τον βλέπεις και να λες "Σε διαλέγω ακόμα και όχι από συνήθεια ούτε από φόβο μην χάσω την βολή μου. Αλλά από επίγνωση".
Και γι’ αυτό δεν μου κάθεται καλά το "ο έρωτας πεθαίνει".
Όχι. Τον σκοτώνουμε για να ξεκουραστούμε. Και είμαστε πολλοί και πολύ κουρασμένοι...
Σχόλια