Πολύ καλά, ευχαριστώ.

Έχω μια εξομολόγηση να κάνω.

Τον τελευταίο καιρό είμαι καλά.

Όχι "ουαου κατάφερα το ακατόρθωτο" καλά. Ούτε "κέρδισα το Τζόκερ", καλά.

Απλώς ήρεμα και όμορφα, καλά. Κοιμάμαι. Δουλεύω. Γελάω. Διαβάζω. Βλέπω τους ανθρώπους μου. Κάνω σχέδια για την επόμενη εβδομάδα χωρίς να χρειάζεται να επιβιώσω πρώτα από την τωρινή. Και ξέρετε κάτι; Από κεκτημένη ταχύτητα αυτό με ανησυχεί λίγο.

Γιατί ένα κομμάτι του εγκεφάλου μου έχει πειστεί ότι η ηρεμία είναι το τρέιλερ πριν την καταστροφή. Όλα πηγαίνουν ομαλά; Οκ, κάπου υπάρχει πρόβλημα και δεν το έχω εντοπίσει ακόμη.

Κάποιο αποτέλεσμα εξέτασης.

Κάποιο τηλεφώνημα μέσα στη νύχτα.

Κάποια απογοήτευση.

Κάποια απώλεια.

Κάτι.

Σαν να μην μπορεί η ζωή να αφήσει έναν άνθρωπο ήσυχο για πολύ.

Μετά σκέφτομαι κάτι άλλο. Ίσως να μην φοβάμαι ότι θα συμβεί κάτι κακό. Ίσως να φοβάμαι να πιστέψω ότι μπορεί και να μη συμβεί τίποτα δυσάρεστο για λίγο καιρό. Και αυτό, δεν θα το φαντάζομουν ποτέ ότι είναι δύσκολο τελικά. Γιατί η καταστροφή, όσο επώδυνη κι αν είναι, έχει οδηγίες χρήσης. Την ξέρω. Την έχω ζήσει. Ξέρω πώς αντιδρώ, πώς μαζεύω τα κομμάτια μου, πώς συνεχίζω.

Η ηρεμία όμως δεν έρχεται με εγχειρίδιο.

Απαιτεί εμπιστοσύνη.

Και η εμπιστοσύνη είναι ένας μυς που δεν έχω γυμνάσει αρκετά.

Οπότε προς το παρόν δοκιμάζω κάτι καινούργιο. Όταν πιάνω τον εαυτό μου να ψάχνει την επόμενη συμφορά, του λέω "Μπορεί να έρθει... Τι μπορεί δηλαδή...; Σίγουρα! Αλλά σήμερα δεν είναι εδώ." Και μετά επιστρέφω στη μέρα μου. Γιατί αν είναι να χαλάσει κάτι αύριο, δεν βλέπω τον λόγο να χαλάσω και το σήμερα προκαταβολικά.

...Λέτε να δουλέψει;