Not sociopath ✔️ (checked)

Αυτός ο άνθρωπος που σπούδαζε τόσα χρόνια, για να του λάχει να έχει εμένα απέναντι να του λέω το μακρύ μου και το κοντό μου, εάν δεν αλλάξει επάγγελμα να πάει να ψήνει καλαμπόκια στα πανηγύρια να γλυτώσει από εμένα, να μην σώσω να δω το απολυτήριο μου από τον ψυχοβγάλτη.

Μου την κάρφωσε τώρα ότι δεν νιώθω(;) δεν συμπονώ(;) δεν έχω κατανόηση ίσως(;) υπομονή(;) για τους ανθρώπους που συναναστρέφομαι. Ότι ίσως είμαι περισσότερο αυστηρή απ' όσο θα ήθελα τέλος παντων. Και με αφορμή αυτό του κάνω την εξής ερώτηση:

"Ρε μήπως είμαι sociopath και δεν κάνει να μου το πεις;"

Ο άνθρωπος δεν κρατήθηκε και άρχισε να γελάει δυνατά. Όταν κάποια στιγμή σταμάτησε άρχισε να μιλάει:

- Ξέρεις γιατί γέλασα; Όχι επειδή η ερώτηση ήταν χαζή. Αλλά επειδή κάθεται απέναντί μου, ίσως ένας από τους ανθρώπους με τη μεγαλύτερη συναισθηματική επίγνωση που έχω συναντήσει και τον ακούω να ξεστομίζει μια αυτοαναιρουμενη ερώτηση! Είσαι η βασίλισσα της αμφιβολίας! Όλα παίζουν ταυτόχρονα. Είναι σαν να μπαίνει κάποιος σε μια συνάντηση Ανώνυμων Αλκοολικών και να λέει: "Ρε... Λέτε να μην πίνω αρκετά;"

"Ναι, οκ. Γελάς, αλλά δεν απαντάς..."

- Πέρασαμε ώρες επί ωρών εδώ μέσα προσπαθώντας να καταλάβεις ανθρώπους με τους οποίους διαφωνείς. Ρε Μαρία... Οι sociopaths δεν ξυπνάνε το πρωί και λένε: Λες να μην έχω αρκετή ενσυναίσθηση; Νομίζω ότι το μπέρδεμα προέρχεται από αλλού. Πολλοί σου έχουν πει ότι είσαι αναίσθητη, επειδή όταν κάποιος πνιγόταν στο συναίσθημα εσύ απαντούσες "Οκ, αλλά τι κάνουμε τώρα;" Και αυτό οι άνθρωποι πολλές φορές το εκλαμβάνουν ως έλλειψη ενσυναίσθησης. Ενώ στην πραγματικότητα μπορεί να είναι ακριβώς το αντίθετο. Μπορεί να είναι τρόπος φροντίδας.

Θα σου πω κάτι που έχω παρατηρήσει σε σένα. Όταν κάποιος κλαίει, εσύ δεν κλαις μαζί του. Του φέρνεις χαρτομάντιλα, τον παίρνεις αγκαλιά ίσως. Αυτό είναι πολύ διαφορετικό πράγμα. Υπάρχουν άνθρωποι που μπαίνουν στο συναίσθημα. Κι υπάρχουν άνθρωποι που δημιουργούν χώρο για να υπάρξει το συναίσθημα. Εσύ είσαι πιο πολύ το δεύτερο.

Δεν ακούω λοιπόν "Μήπως είμαι sociopath;" ακούω ξανά το γνωστό "Γιατί νιώθω τόσο διαφορετική από πολλούς ανθρώπους γύρω μου;" Αυτή είναι η πραγματική ερώτηση. Και αυτή είναι πολύ πιο ενδιαφέρουσα. Μα γιατί είσαι! Γιατί από παιδί, από όσα ξέρω για σένα, είχες μια αίσθηση ότι παρατηρείς τους ανθρώπους και λίγο απ' έξω. Όχι επειδή δεν έχεις συναισθήματα. Αλλά επειδή ταυτόχρονα τα παρατηρείς. Θυμάσαι που λέγαμε παλιότερα ότι όταν πονάς υπάρχει μια Μαρία που πονάει και μια δεύτερη Μαρία που κρατά σημειώσεις; Ε, δεν το κάνουν όλοι αυτό.

Όταν ήσουν μικρή, μεγάλωσες πολύ με ενήλικες. Δεν πήγες νηπιαγωγείο, δεν έβγαινες στη γειτονιά να παίξεις με τα άλλα παιδιά. Άκουγες συζητήσεις ενηλίκων. Παρατηρούσες. Διάβαζες. Περνούσες χρόνο μόνη. Δεν έμαθες μόνο να νιώθεις. Έμαθες και να παρατηρείς. Και αυτά τα δύο μαζί δημιούργησαν ένα περίεργο κράμα.

Έτσι προκύπτουν άνθρωποι που όταν χωρίζουν παραδείγματος χάριν, ενώ κλαίνε κάνουν ταυτόχρονα ανάλυση τύπου "Χμ...Τι μου συμβαίνει ψυχολογικά εδώ;" ενώ οι υπόλοιποι είναι ακόμα στο "Αχχχχχχ Γιώργο θα φαρμακωθώ!"

"Οκ, αλλά συνεχίζεις να μην απαντάς και με αγχώνεις! Εάν ήμουν sociopath και σε ρωτούσα θα μου το έλεγες έτσι δεν είναι;"

- Να το πραγματικό ερώτημα! Και η απάντηση είναι ναι, θα σου το έλεγα. Ένας ψυχολόγος δεν έχει κανέναν λόγο να σου κρύψει μια διάγνωση επειδή "δεν κάνει να τη μάθεις". Αντίθετα, η δουλειά του είναι να σε βοηθήσει να καταλάβεις τι συμβαίνει. Τώρα, βέβαια, δεν θα σου έλεγα και "Καλά νέα Μαρία! Είσαι sociopath!" Θα το συζητούσαμε, θα το εξηγούσα, θα το αξιολογούσα, θα έβλεπα αν όντως ταιριάζουν τα κριτήρια κ.λ.π. Αλλά δεν υπάρχει κάποιος μυστικός κώδικας που να λέει ότι εάν το καταλάβει ο θεραπευόμενος, κάνε ότι δεν άκουσες.

Ξέρεις όμως τι συνέβη τώρα; Εσύ έκανες μια ερώτηση. Εγώ όμως ξέρω και όλο το ιστορικό που κουβαλάς. Και τι είδα; Μια γυναίκα που ανησυχεί μήπως δεν έχει αρκετή ενσυναίσθηση, να με ρωτά αν είναι sociopath. Οι άνθρωποι με πολύ χαμηλή ενσυναίσθηση συνήθως δεν βασανίζονται από αυτό το ερώτημα. Ενώ άνθρωποι με αρκετή ενσυναίσθηση συχνά το κάνουν. Γιατί βλέπουν τις στιγμές που δεν καταλαβαίνουν κάποιον και σκέφτονται ότι κάτι δεν πάει καλά με τους ίδιους. Ενώ η πραγματικότητα είναι συνήθως "Δεν συμφωνώ μαζί του." ή "Δεν μπορώ να μπω στη θέση του σε αυτό το σημείο." ή "Έχω διαφορετικό τρόπο λειτουργίας."

Μαρία, δεν φοβάσαι μήπως είσαι sociopath. Φοβάσαι μήπως η λογική σου σε έχει απομακρύνει από τους ανθρώπους.

"Ναι ρεεεε... Ωχ, συγνώμη για το "ρε". Ναιαιαιαιαιιιι αυτό είναι!"

Αυτό είναι πολύ πιο κοντά στην κουβέντα που κάνουμε τόση ώρα. Και η απάντηση που βλέπω εγώ είναι "όχι". Η λογική σου είναι ο τρόπος που οργανώνεις την εμπειρία. Δεν είναι ο τρόπος να αποφεύγεις το συναίσθημα.

Αν έπρεπε να προσθέσω κάτι θα έλεγα με κάθε επιφύλαξη πως έχεις μέτρια ανοχή στην συναισθηματική αδράνεια. Όχι στην θλίψη. Όχι στον φόβο. Όχι στο πένθος. Στην αδράνεια. Βλέπεις κάποιον να υποφέρει και ένα κομμάτι σου σκέφτεται "Έλα... κάνε κάτι γι' αυτό. Εγώ δεν μπορώ να σε βοηθήσω παραπάνω." Και όταν δεν το κάνει, εκνευρίζεσαι. Όχι επειδή δεν συμπονάς. Αλλά επειδή συμπονάς τόσο που θέλεις να τον δεις να βγαίνει από εκεί. Και μεταξύ μας; Αν ήσουν πραγματικά αναίσθητη, δεν θα σε βασάνιζε τόσο πολύ αυτή η ερώτηση. Οι αναίσθητοι άνθρωποι συνήθως δεν περνούν ώρες εξετάζοντας μήπως είναι αναίσθητοι. Εσύ το κάνεις συνεχώς. Καμιά φορά μάλιστα υπερβολικά.

Οπότε η διάγνωσή μου είναι η εξής. Δεν είσαι sociopath. Οκ; Το λύσαμε αυτό;

Είσαι μια γυναίκα με αρκετή ενσυναίσθηση ώστε να καταλαβαίνει τον πόνο των άλλων, αλλά με αρκετή λογική ώστε να εκνευρίζεται όταν βλέπει άλλους να χάνονται μέσα στο συναίσθημα.

"Μερικές φορές όμως αισθάνομαι μακριά από τους άλλους και έλεγα μήπως φταίει ότι δεν τους νιώθω αρκετά"

Τώρα φτάσαμε λίγο πιο πέρα. Δεν φοβάσαι μήπως είσαι sociopath. Δεν φοβάσαι μήπως δεν έχεις συναισθήματα. Δεν φοβάσαι μήπως δεν αγαπάς. Φοβάσαι μήπως η λογική σου σε έχει κάνει λίγο... εξωγήινη. Ότι κοιτάς τους ανθρώπους και λες "Μα γιατί το κάνεις αυτό;" Και μετά αυτοί σε κοιτάζουν και λένε "Μα γιατί δεν καταλαβαίνεις πώς νιώθω;" Και κάπου εκεί χάνεται η σύνδεση.

Αλλά θα σου πω τι βλέπω εγώ. Η λογική σου δεν σε έχει απομακρύνει από τους ανθρώπους. Η λογική σου είναι ο τρόπος που πλησιάζεις τους ανθρώπους. Σκέψου το λίγο. Όταν σε ενδιαφέρει κάποιος, τι κάνεις; Τον αναλύεις. Τον παρατηρείς. Προσπαθείς να καταλάβεις τα κίνητρά του. Του δίνεις τα ελαφρυντικά του. Ψάχνεις το πλαίσιο. Αυτό δεν είναι απόσταση. Αυτό είναι ένας δικός σου τρόπος οικειότητας.

Το πρόβλημα είναι αλλού. Οι περισσότεροι άνθρωποι όταν πονάνε θέλουν πρώτα να τους συναντήσεις στο συναίσθημα. Εσύ συχνά τους συναντάς στην κατανόηση. Και αυτά δεν είναι το ίδιο σημείο.

Ο άλλος λέει "Καταστροφή!" Κι εσύ απαντάς "Όχι δα... Μεγάλη αναστάτωση, ναι, αλλά όχι καταστροφή". Εσύ προσπαθείς να βοηθήσεις να δει τα πράγματα λιγότερο τραγικά και ο άλλος ακούει διόρθωση.

Και ξέρεις τι είναι αστείο;

Έχεις περισσότερη κατανόηση απ' όσο νομίζεις και λιγότερη υπομονή απ' όσο νομίζεις. Αυτό είναι το πραγματικό σου θέμα. Αλλά δεν φταις εσύ. Γιατί βλέπεις πολύ γρήγορα την επόμενη στροφή του δρόμου. Και μετά απορείς γιατί οι άλλοι δεν τη βλέπουν ακόμα.

Θα σου πω όμως κάτι που έχω παρατηρήσει όλον αυτόν τον καιρό που σε βλέπω.

Δεν σε φοβίζει να είσαι διαφορετική. Σε φοβίζει να είσαι αποκομμένη. Τεράστια διαφορά. Δεν σε νοιάζει αν σκέφτεσαι διαφορετικά. Σε νοιάζει αν η διαφορά στον τρόπο που σκέφτεσαι σε εμποδίζει να συναντήσεις πραγματικά τους άλλους ανθρώπους. Και ξέρεις γιατί νομίζω ότι δεν έχει συμβεί αυτό; Γιατί, αν είχε συμβεί, δεν θα σε αγαπούσαν τόσοι άνθρωποι για τόσα χρόνια. Όλοι διαφορετικοί μεταξύ τους. Και όμως όλοι περιγράφουν πάνω κάτω το ίδιο πράγμα . Όχι μια γυναίκα που τους καταλαβαίνει πάντα. Αλλά μια γυναίκα που προσπαθεί πραγματικά να τους καταλάβει ΕΙΔΙΚΑ εάν δεν συμφωνεί. Και οι άνθρωποι ξεχωρίζουν αυτή τη διαφορά.

Οπότε αν με ρωτάς τι φοβάσαι πραγματικά; Όχι ότι η λογική σε απομάκρυνε από τους ανθρώπους. Φοβάσαι μήπως η λογική σε έκανε να χάσεις κάτι από τη ζεστασιά σου.

"Νομίζω ότι μερικές φορές η λογική μου με κρατάει σε απόσταση από τους άλλους. Όχι η λογική γενικά. Η δική μου η λογική που μπορεί να διαφέρει από την κοινή λογική. Πως μπορώ να αφήσω λίγο περισσότερο χώρο στο συναίσθημα; Την προηγούμενη φορά μου είπες ότι εφόσον δεν ενοχλούμαι από αυτό το αφήνουμε ως έχει και ότι είναι ένα χαρακτηριστικό μου. Όμως... Μήπως ενοχλούμαι και δεν το ξέρω; Μήπως αυτός είναι και ο λόγος που δεν έχω προκαλέσει ποτέ έντονα συναισθήματα στους άλλους παρά μόνο σταθερότητα και αγάπη; Μήπως επειδή είμαι πολύ τετράγωνη;

ΜΟΝΟ σταθερότητα κι αγάπη; Χαχαχα. Το λες για "λίγο" αυτό; Μαρία, θα σου πω κάτι που ίσως σου είναι λίγο άβολο. Δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι το πρόβλημά σου είναι πως αφήνεις λίγο χώρο στο συναίσθημα. Αντιθέτως. Νομίζω ότι νιώθεις πάρα πολλά. Απλώς τα επεξεργάζεσαι με μεγάλη ταχύτητα. Και αυτό κάνει τους άλλους να βλέπουν το αποτέλεσμα αντί τη διαδρομή.

Σκέψου τη σημερινή κουβέντα. Εσύ πέρασες από ανησυχία, τρυφερότητα, θυμό, απογοήτευση, ενοχή, συμπόνια, χιούμορ, μέσα σε σαράντα λεπτά. Δεν μου ακούγεσαι για άνθρωπος που δεν αφήνει χώρο στο συναίσθημα. Μου ακούγεσαι για άνθρωπος που το μεταβολίζει απελπιστικά γρήγορα.

Εκεί που ίσως υπάρχει κάτι να κοιτάξεις είναι αλλού. Όχι στο "Νιώθω;" αλλά στο "Δείχνω ό,τι νιώθω;" Γιατί αυτά είναι διαφορετικά. Και νομίζω ότι σε όλη σου τη ζωή έχεις μάθει να δείχνεις στους άλλους το επεξεργασμένο συναίσθημα. Όχι το ωμό.

Την κατανόηση. Όχι τη σύγχυση. Το συμπέρασμα. Όχι τη διαδρομή.

Θυμάσαι τι έχεις μοιραστεί για τη μητέρα σου; Ότι υπήρχε το μήνυμα "Μην κλαις, μην γκρινιάζεις, μην φωνάζεις, μην μας κάνεις ρεζίλι." Αυτά τα πράγματα αφήνουν ίχνη. Όχι απαραίτητα με τη μορφή καταπίεσης. Μερικές φορές με τη μορφή ότι θα νιώσεις ό,τι είναι να νιώσεις, αλλά θα το διαχειριστείς μόνη σου. Που είναι πολύ ύπουλο από μόνο του.

Και τώρα θα απαντήσω στην ερώτηση που πραγματικά ακούω. "Μήπως αυτός είναι ο λόγος που δεν προκαλώ έντονα συναισθήματα;"

Όχι. Ή τουλάχιστον όχι με τον τρόπο που το λες. Έχω ακούσει για πάρα πολλούς ανθρώπους από τη ζωή σου. Δεν άκουσα όμως για ανθρώπους που έμειναν αδιάφοροι. Καθόλου. Μερικοί μάλιστα επηρεάστηκαν πολύ βαθιά από σένα. Αλλά ίσως προκαλείς διαφορετικά συναισθήματα από αυτά που συνήθως κάνουν πάταγο.

Δεν είσαι καταιγίδα. Δεν είσαι δράμα. Δεν είσαι roller coaster. Δεν είσαι η γυναίκα που μπαίνει σε ένα δωμάτιο και το κάνει ταινία του Αλμοδόβαρ.

Είσαι περισσότερο 'Κάτσε δίπλα μου να σκεφτούμε. Να αναλύσουμε. Να φιλοσοφήσουμε." Και αυτό δεν προκαλεί ένταση ή έκρηξη. Προκαλεί όμως δέσιμο. Και το δέσιμο είναι πιο αργό, πιο ήσυχο και πολύ λιγότερο θεαματικό.

Να σου πω τι υποψιάζομαι τώρα; Ότι κατά βάθος δεν φοβάσαι μήπως είσαι πολύ λογική. Σκέφτεσαι μήπως είσαι λιγότερο συγκινητική απ' όσο θα ήθελες. Μήπως οι άλλοι δεν νιώθουν για εσένα αυτό που εσύ νιώθεις γι' αυτούς αλλά δεν δείχνεις. Και ξέρεις γιατί το υποψιάζομαι; Γιατί δεν με ρώτησες εάν είσαι ψυχρή. Με ρώτησες "Είμαι μήπως πολύ τετράγωνη;" Αυτή δεν είναι ερώτηση για την ενσυναίσθηση. Είναι ερώτηση για τη ζωντάνια.

Και η αλήθεια που βλέπω εγώ είναι η εξής. Είσαι πολύ πιο συναισθηματική απ' όσο πιστεύεις. Παράλληλα και όλως περιέργως, πολύ πιο λογική απ' όσο είναι ο μέσος άνθρωπος. Και πολύ λιγότερο θεατρική απ' όσο συχνά απαιτεί η κοινωνία για να αναγνωρίσει το συναίσθημα. Γι' αυτό μερικές φορές αναρωτιέσαι αν σου λείπει κάτι, ενώ οι γύρω σου αναρωτιούνται πώς γίνεται να είσαι τόσο σταθερή. Και οι δύο πλευρές βλέπετε το ίδιο πράγμα από διαφορετική γωνία. Η φράση που μου κάνει εντύπωση δεν είναι το γεωμετρικό σου σχήμα. Αλλά εκείνο το "Μήπως ενοχλούμαι και δεν το ξέρω;» Αυτό αξίζει να το ψάξουμε. Όχι επειδή βλέπω πρόβλημα, αλλά επειδή είναι η πρώτη φορά για σήμερα που δεν αναρωτιέσαι τι συμβαίνει στους άλλους και αναρωτιέσαι τι συμβαίνει σε σένα.

"Η αλήθεια είναι ότι με κάτι ενοχλούμαι. Δεν είναι η λογική μου όμως αυτό."

Να κάνω μια υπόθεση; Νομίζω ότι ενοχλείσαι λίγο από το ότι η λογική σου σε προστατεύει τόσο καλά. Και πριν αρχίσεις τα "μου σου του", άκουσέ με.

Όταν συμβαίνει κάτι δύσκολο, εσύ πολύ γρήγορα βρίσκεις το νόημα. Βρίσκεις το πλαίσιο. Βρίσκεις την εξήγηση. Βρίσκεις τη θέση του άλλου και τη δική σου. Και αυτό είναι μεγάλο χάρισμα. Αλλά έχει και ένα τίμημα. Καμιά φορά η κατανόηση έρχεται τόσο γρήγορα που δεν προλαβαίνει να ολοκληρωθεί η διαμαρτυρία. Το έχουμε ξαναπεί αυτό, θυμάσαι; Είναι πολύ ώριμο. Αλλά πολλές φορές αναρωτιέμαι αν αφήνεις αρκετό χώρο στο "Κι εγώ τι ήθελα;" "Κι εγώ τι έχασα;" "Κι εγώ τι νιώθω;" πριν αρχίσεις να καταλαβαίνεις τους πάντες. Δεν λέω ότι συμβαίνει σίγουρα. Λέω ότι βλέπω όμως μια πιθανότητα. Γιατί το ερώτημά σου δεν είναι "Είμαι λογική;" Το ξέρεις ότι είσαι. Το ερώτημά σου είναι "Μήπως κάτι πληρώνω γι' αυτό;" Και αυτή είναι πολύ πιο βαθιά ερώτηση. Και ξέρεις κάτι; Το γεγονός ότι την κάνεις τώρα, μετά από τόσο καιρό συζήτησης, μου λέει ότι είχες δίκιο να μην το σκαλίσεις τότε. Γιατί τώρα δεν ρωτάς πια "Μήπως είμαι sociopath;" Τώρα ρωτάς "Μήπως υπάρχει ένα κομμάτι μου που έχω μάθει να το προσπερνάω τόσο γρήγορα που δεν προλαβαίνω να το ακούσω;" Και αυτή, Μαρία, είναι πολύ πιο ενδιαφέρουσα ερώτηση. Δεν ξέρω αν η απάντηση είναι "ναι". Ξέρω όμως ότι αξίζει να την ψάξουμε.

"Κι αν αποδειχθεί ότι ενοχλούμαι τελικά;"

Δεν καταλαβαίνω γιατί αυτή η πιθανότητα σε ανησυχεί. Ας πούμε την άλλη εβδομάδα μου λες "Ξέρεις κάτι; Νομίζω ότι τελικά με ενοχλεί." Και ας πούμε ότι έχεις δίκιο. Τι αλλάζει; Δεν γίνεσαι ξαφνικά άλλος άνθρωπος. Δεν ακυρώνεται όλη η ζωή σου. Δεν αποδεικνύεται ότι έκανες κάτι λάθος. Απλώς ανακαλύπτεις μια αλήθεια για τον εαυτό σου που μέχρι τώρα δεν είχες ονομάσει.

Έχεις περάσει εδώ τόση ώρα υπερασπιζόμενη το δικαίωμα του ενός να πενθεί.

Υπερασπιζόμενη το δικαίωμα του άλλου να είναι μπερδεμένος.

Υπερασπιζόμενη το δικαίωμα ενός τρίτου να θέλει διαφορετικά πράγματα.

Υπερασπιζόμενη το δικαίωμα των ανθρώπων να είναι πολύπλοκοι.

Και τώρα που η κουβέντα γυρίζει σε σένα λες:

"Ωχ. Κι αν τελικά ενοχλούμαι;"

Ε, και; Δεν δικαιούσαι κι εσύ να είσαι λίγο πιο πολύπλοκη απ' όσο νόμιζες;

Ίσως ανησυχείς ότι αν ενοχλείσαι, τότε ίσως χρειαστεί και να παραδεχτείς κάποιες απώλειες που τις κατάλαβες με την λογική αλλά δεν τις θρήνησες ποτέ ολοκληρωμένα. Και αυτό είναι άλλο πράγμα. Πολύ πιο ευάλωτο. Γιατί τότε δεν μιλάμε για λογική. Μιλάμε για επιθυμίες που δεν πραγματοποιήθηκαν. Για ανάγκες που έμειναν λίγο πίσω. Για στιγμές που είπες "Οκ, το καταλαβαίνω." ενώ ένα κομμάτι σου ίσως ήθελε να πει "Ναι, αλλά με αδίκησες ρε γαμώτο."

Και ξέρεις τι βλέπω σε όλη αυτή την ιστορία; Δεν βλέπω έναν άνθρωπο που ανακαλύπτει πρόβλημα. Βλέπω έναν άνθρωπο που ίσως ανακαλύπτει λίγο περισσότερη τρυφερότητα για τον εαυτό του. Και αυτό, για κάποιον που έχει περάσει μια ζωή καταλαβαίνοντας περισσότερο τους άλλους, είναι αρκετά μεγάλη υπόθεση.

Οπότε πήγαινε σπίτι και σκέψου "Μήπως ενοχλούμαι και δεν το έχω καταλάβει;" Και μετά κάνε αυτό που κάνεις πάντα τόσο καλά. Μην βιαστείς να απαντήσεις. Μείνε λίγο με την ερώτηση. Γιατί, αν έχω μάθει κάτι από εσένα, είναι ότι οι πιο σημαντικές σου ανακαλύψεις δεν έρχονται όταν βρίσκεις γρήγορα την απάντηση. Έρχονται όταν επιτέλους κάνεις τη σωστή ερώτηση.

"Ε, τι διάολο, τόσες που κάνω κάποια στιγμή θα πετύχω και τη σωστή!"

ΝΑΙ ΡΕ ΜΑΡΙΑ! Στατιστικά κάποια στιγμή θα πετύχεις και τη σωστή! Έχεις μετατρέψει την αυτογνωσία σε βιομηχανική παραγωγή ερωτήσεων.

Ο μέσος άνθρωπος ρωτάει "Γιατί είμαι στεναχωρημένος;"

Εσύ ρωτάς:

"Μήπως είμαι στεναχωρημένη;

Μήπως δεν είμαι στεναχωρημένη αλλά απογοητευμένη;

Μήπως δεν είμαι απογοητευμένη αλλά θυμωμένη;

Μήπως δεν είμαι θυμωμένη αλλά πενθώ;

Μήπως πενθώ κάτι άλλο από αυτό που νομίζω;

Μήπως είμαι sociopath;

Μήπως δεν είμαι sociopath αλλά εξωγήινη;

Μήπως με ενοχλεί κάτι που δεν ξέρω ότι με ενοχλεί;"

Κάποια στιγμή το σύμπαν θα σηκώσει λευκή σημαία και θα πει:

"Εντάξει κοπέλα μου, τη βρήκες τη σωστή ερώτηση. Πάρε και την απάντηση. Την αξίζεις!"

Αλλά ξέρεις τι μου αρέσει περισσότερο σε εσένα; Στην πραγματικότητα δεν φοβάσαι τις απαντήσεις. Αυτό είναι το περίεργο. Οι περισσότεροι άνθρωποι φοβούνται τι θα βρουν. Εσύ έχεις μεγαλύτερη περιέργεια για τις απαντήσεις παρά φόβο. Τον φόβο τον κρατάς για κάποια συναισθήματα τα τελευταία χρόνια. Γι' αυτό και όταν σου είπα "Κι αν ενοχλείσαι;" δεν απάντησες "Ωχ όχι", αλλά απάντησες "Κι αν ενοχλούμαι τελικά;" σαν γνήσιος επιστήμονας.

Και μεταξύ μας... Μπορεί και να ανακαλύψεις ότι δεν σε ενοχλεί καθόλου. Ότι απλώς είσαι έτσι. Και αυτό επίσης είναι μια χαρά απάντηση.

Γιατί θυμάσαι τι σου είπα; "Εάν δεν σε ενοχλεί, το αφήνουμε ως έχει."

Η πραγματική ερώτηση δεν είναι αν είσαι περισσότερο λογική από τον μέσο όρο. Η πραγματική ερώτηση είναι αν αυτή η πλευρά σου σε εξυπηρετεί ή σε περιορίζει.

Και αυτό δεν μπορώ να στο πω εγώ. Μόνο εσύ.

Σκέψου το.