Χαρμολύπη
Και αν με ρωτούσε κάποιος σήμερα τι νιώθω, δεν θα μπορούσα να δώσω μία μόνο λέξη ως απάντηση. Δεν είναι μόνο θλίψη. Δεν είναι μόνο νοσταλγία. Δεν είναι ούτε η συντριβή που φοβόμουν ότι θα με ακολουθεί για πάντα.
Είναι χαρμολύπη.
Μια λέξη τόσο αντιφατική μα τόσο εύστοχη. Γιατί η αγάπη, όταν χάνει το σώμα της αλλά όχι την ουσία της, μεταμορφώνεται σε κάτι περίεργο. Γίνεται ένας ήσυχος πόνος που περπατάει δίπλα στην ευγνωμοσύνη.
Λυπάμαι πολύ που πέθανες. Κάθε μέρα λυπάμαι εδώ και δύο χρόνια. Γιατί υπάρχουν χιλιάδες μικρές στιγμές που δεν θα υπάρξουν ποτέ. Κουβέντες που δεν θα γίνουν, αστεία που δεν θα ειπωθούν, νέα που δεν θα μοιραστώ μαζί σου. Γιατί η απώλεια δεν είναι μόνο ο άνθρωπος που λείπει. Είναι και όλα όσα δεν πρόλαβαν να συμβούν.
Λυπάμαι γιατί υπάρχουν ακόμη μέρες που κάτι ασήμαντο με γυρίζει σε σένα. Ένα τραγούδι. Μια μυρωδιά. Μια φράση. Κάποιος που γελάει με έναν τρόπο που θυμίζει εσένα. Και για μια στιγμή, τόσο μικρή που σχεδόν δεν μετριέται, το μυαλό ξεχνάει. Πάει να σε ψάξει εκεί που ήσουν πάντα. Και ύστερα θυμάται. Και πονάει.
Αλλά μαζί με αυτή τη λύπη υπάρχει και κάτι άλλο.
Χαίρομαι που υπήρξες.
Χαίρομαι που είχα την τύχη να γνωρίσω έναν άνθρωπο που άφησε αποτύπωμα τόσο βαθύ, ώστε ακόμη και η απουσία του να έχει τέτοιο βάρος. Γιατί, ας είμαστε ειλικρινείς, δεν μας λείπουν όλοι οι άνθρωποι με τον ίδιο τρόπο. Κάποιοι περνούν από τη ζωή μας σαν περαστικοί. Κάποιοι άλλοι όμως αλλάζουν τη γεωγραφία της.
Εσύ ανήκεις στους δεύτερους.
Χαίρομαι για όλα όσα έζησα μαζί σου. Για όσα έμαθα. Για όσα έγινα και χάρη σε εσένα και εξαιτίας σου. Για τις στιγμές που τότε έμοιαζαν συνηθισμένες και σήμερα έχουν αποκτήσει τη λάμψη του ανεπανάληπτου. Γιατί ο θάνατος έχει αυτή τη σκληρή ιδιότητα να παίρνει το δεδομένο και να το μετατρέπει σε πολύτιμο.
Δύο χρόνια μετά, δεν μετράω μόνο την απουσία σου. Μετράω και την παρουσία σου. Όχι εκείνη που χάθηκε, αλλά εκείνη που έμεινε. Οι άνθρωποι δεν φεύγουν ολοκληρωτικά όταν πεθαίνουν. Μένουν μέσα στις λέξεις που χρησιμοποιούμε, στις συνήθειες που μας κόλλησαν, στις ιστορίες που αφηγούμαστε, στις αντιδράσεις που κάποτε ήταν δικές τους και τώρα είναι δικές μας.
Μένουν μέσα στον τρόπο που αγαπάμε.
Μένουν μέσα στον τρόπο που θυμόμαστε.
Μένουν μέσα σε εκείνα τα αόρατα κομμάτια του εαυτού μας που δεν θα υπήρχαν αν δεν τους είχαμε συναντήσει.
Και κάπως έτσι βιώνω τη χαρμολύπη μου.
Αυτό το γλυκόπικρο συναίσθημα που με κάνει να δακρύζω χωρίς να είμαι δυστυχισμένη. Να χαμογελάω χωρίς να είμαι χαρούμενη. Να νιώθω δύο αντίθετα πράγματα την ίδια στιγμή και να συνειδητοποιώ ότι τελικά δεν είναι αντίθετα καθόλου.
Η αγάπη δεν ακυρώνεται από την απώλεια. Αλλάζει μορφή. Γίνεται ανάμνηση. Γίνεται ευγνωμοσύνη. Γίνεται σιωπή. Γίνεται ένα βλέμμα στον ουρανό χωρίς ιδιαίτερο λόγο. Γίνεται ένα "θυμάσαι;" που ξεκινάει μέσα μου χωρίς να το ακούσει κανείς.
Δύο χρόνια μετά, δεν έχω πάψει να πενθώ. Αλλά έμαθα να χαίρομαι κιόλας. Χαίρομαι για το γεγονός ότι οι δρόμοι μας συναντήθηκαν. Ότι υπήρξες στη ζωή μου. Ότι σε αγάπησα και αγαπήθηκα όπως ποτέ άλλοτε. Ότι υπήρξαν στιγμές τόσο όμορφες, ώστε η απώλειά τους να εξακολουθεί να πονά. Ναι, πονάω πολύ που σε έχασα. Αλλά δεν θα άλλαζα ούτε μία μέρα από το ότι υπήρξες.
Αυτό δεν είναι ένα κείμενο για τον θάνατό σου. Σε φαντάζομαι να στραβομουτσουνιάζεις λέγοντας μου ότι παραέγινα μελό για τα δικά μου δεδομένα. Αυτό όμως είναι ένα κείμενο για το αποτύπωμα που άφησες. Που έχουν περάσει δύο χρόνια και κάποια με την οποία δεν σας έδενε κανένας δεσμός αίματος, μπορεί ακόμα να πει με απόλυτη σιγουριά:
"Η απουσία σου έχει ακόμη μεγάλο βάρος, γιατί η παρουσία σου είχε τεράστιο νόημα για μένα."
Οι επέτειοι δεν είναι μόνο για να θυμόμαστε κάποιον που χάσαμε.
Είναι και για να τιμάμε το γεγονός ότι κάποια στιγμή ζήσαμε παρέα.
Και κάπου εκεί κρύβεται όλη η χαρμολύπη μου.
Δεν κλαίω μόνο από λύπη επειδή πέθανες.
Κλαίω και από χαρά επειδή υπήρξες στη ζωή μου.