Eν πoλλaίs aμaρτίaιs περιγρaφoύσa γυvή

Το MDMA (3,4-Μεθυλενοδιοξυ-Μεθαμφεταμίνη) είναι μια συνθετική ψυχοδραστική ουσία, διεγερτική και ενσυναισθησιογόνος, γνωστή και  ως «ecstasy» ή «molly» (συνήθως με προσμίξεις…) Δεν "δημιουργεί" αγάπη. Δεν είναι το "χάπι της αγάπης". Ξεχαρβαλώνει προσωρινά τα συστήματα που ρυθμίζουν το συναίσθημα. Είναι χημικός παρεμβολέας σε ένα σύστημα που βασίζεται στην ισορροπία. Για να καταλάβουμε τι κάνει, πρέπει πρώτα να δούμε πώς δουλεύει κανονικά ο εγκέφαλος. Πώς επικοινωνούν οι νευρώνες Φανταστείτε δύο ανθρώπους σε αντικριστά μπαλκόνια με το κενό ανάμεσά τους. Ο ένας πετάει στον άλλον σαΐτες με ραβασάκια. Κάποιος επίσης (καθαριστής ας τον πούμε) υπάρχει για να μαζεύει τις σαΐτες ώστε να μη γεμίζει ο χώρος ανάμεσα στα 2 μπαλκόνια με σκουπίδια. Το'χουμε; Τα δύο μπαλκόνια είναι τα νευρικά κύτταρα. Το κενό ανάμεσα στα δύο μπαλκόνια λέγεται σύναψη. Άρα... Σύναψη είναι το κενό ανάμεσα σε δύο νευρικά κύτταρα.

Η επιστήμη μας βάζει συχνά ερωτήματα που δεν υπήρχαν όταν γράφτηκαν οι απαντήσεις. Δεν γεννήθηκαν από κακή πρόθεση, αλλά από την ίδια την πρόοδο της επιστήμης. Από εργαστήρια, μικροσκόπια, καλλιέργειες κυττάρων και καταψύξεις. Και είναι τα πιο άβολα απ’ όλα, γιατί δεν επιτρέπουν να ξεχωρίσεις εύκολα προς τα πού θα γύρεις. Τις τελευταίες μέρες αναζωπυρώθηκε ξανά η συζήτηση γύρω από τη διακοπή της κύησης και μαζί με αυτή και το παλιό, σχεδόν μεταφυσικό ερώτημα της άμβλωσης.  Από πότε έχουμε άνθρωπο; Από τη στιγμή της γονιμοποίησης; Από τη στιγμή της εμφύτευσης; Από τη στιγμή που σχηματίζεται νευρικό σύστημα; Από τη στιγμή που υπάρχει συνείδηση; Από τη στιγμή που υπάρχει βιωσιμότητα εκτός μήτρας; Η απάντηση δεν είναι ούτε απλή ούτε ενιαία.

Υπάρχουν τρεις λέξεις που τις πετάμε καθημερινά στις κουβέντες μας σαν να είναι συνώνυμες. Σαν να μιλάνε για το ίδιο πράγμα. Σαν ένα πακέτο που ή το έχεις ή δεν το έχεις. Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί υπάρχουν άνθρωποι που φαίνονται πανίσχυροι και μέσα τους είναι κουρέλια. Ή άλλοι που είναι ήρεμοι, σταθεροί, αξιοπρεπείς και παρ’ όλα αυτά δεν τολμάνε να κουνήσουν ούτε βήμα μπροστά. Ξέρετε γιατί; Γιατί αυτοπεποίθηση, αυτοεκτίμηση και αυτοεικόνα δεν είναι το ίδιο πράγμα. Κι εγώ προσφάτως το έμαθα όταν μου το είπε ο ψυχοβγάλτης μου. Μπορείς να έχεις το ένα σε εξαιρετικά επίπεδα και τα άλλα δύο να στέκονται με σελοτέιπ μέσα σου.

Υπάρχουν 2 τρόποι για να είσαι με κάποιον. Δυο τρόποι και όλες οι ενδιάμεσες μίξεις αυτών των τρόπων, φυσικά. Αλλά εμείς θα το πάρουμε ως άσπρο - μαύρο γιατί είμαστε αρχάριοι. Ο ένας είναι να τον θες. Ο άλλος είναι να τον χρειάζεσαι, ή ακόμα χειρότερα να τον έχεις ανάγκη. Και όχι, δεν είναι το ίδιο πράγμα. Ούτε καν μοιάζουν. Μη με διαολίζετε! Ας τα πάρουμε με τη σειρά, σαν κανονικοί άνθρωποι που έχουν φάει τα μούτρα τους τουλάχιστον μία φορά στη ζωή τους, αλλά συνεχίζουν ακάθεκτοι.  Όταν είσαι με κάποιον επειδή τον χρειάζεσαι, η σχέση λειτουργεί σαν πολυεργαλείο. Σε ηρεμεί, σου δίνει αξία, σου κλείνει τρύπες, σου κρατάει το χέρι για να μη φοβάσαι, σου θυμίζει ότι “κάποιος σε θέλει, άρα κάτι αξίζεις διάολε”.  Κοιτάξτε τώρα τι έμαθα!!! Τηλέφωνο: Ντριν ντριιιιιν Εγώ: Εμπρός; Φωνή: Τα μάθατε τα νέα; Δεν είναι αγάπη αυτό. Εγώ: Και τι είναι ρε εξυπνάκια; Φωνή: Είναι ρύθμιση άγχους με ανθρώπινο σώμα. Γι’ αυτό φοβάσαι πιο πολύ τον χωρισμό απ’ ό,τι χαίρεσαι τη σχέση, λες “δεν με πειράζ...

Δεν φοβήθηκα ποτέ πραγματικά το σώμα μου. Φοβήθηκα τα βλέμματα των άλλων πάνω του. Αυτό το κατάλαβα πολύ αργότερα. Μικρή νόμιζα ότι το πρόβλημα ήμουν εγώ. Όχι η κοροϊδία, τα γέλια, τα σχόλια. Εγώ. Γιατί ήμουν χοντρή. Και το χοντρή, τότε, δεν ήταν λέξη. Ήταν ταυτότητα. Στο σχολείο δεν σε κορόιδευαν μία φορά και τέλος. Σε κορόιδευαν κάθε μέρα κι από λίγο. Και το λίγο, επαναλαμβανόμενο, γίνεται χαρακτήρας. Έμαθα λοιπόν ότι όταν φαίνομαι πολύ, κάτι πάει λάθος. Ότι το σώμα μου τραβάει βλέμματα που δεν είναι ασφαλή για την ψυχολογική μου ευημερία. Ότι αν σταθώ λίγο πιο μπροστά, αν γελάσω λίγο πιο δυνατά, αν υπάρξω λίγο πιο έντονα… κάποιος θα βρει κάτι να πει. Στις εκδρομές, στα διαλείμματα, στο δρόμο ακόμα... Το σώμα μου ήταν πάντα το πρώτο πράγμα που έβλεπαν. Και το πρώτο πράγμα που σχολίαζαν.

Δεν μπορώ να κάνω σχέση με κανέναν χωρίς να φοβάμαι ότι θα πεθάνει. Καλό ε; Όχι μεταφορικά τύπου "είσαι νεκρός για μένα"... Κυριολεκτικά να πεθάνει. Dead, τροφή για τα σκουλίκια, στάχτη και μπούρμπερη. Αυτό το κατάλαβα εμπράκτως, όχι θεωρητικά. Το δοκίμασα (κακώς, αλλά δεν μου έκοβε και πολύ τότε). Δεν την πάλευα μία. Δεν ήμουν εγώ, και αυτό που έγινα δεν το αναγνώριζε κανείς, αλλά συνέχιζα ο μαλάκας. Μέχρι που το σώμα μου μπήκε σε πανικό. Ατελείωτοι τσακωμοί γινόντουσαν μέσα στο κεφάλι μου. Ηρεμούσα προσωρινά και μετά ξανά μανά ο ίδιος κύκλος. (Μου έλεγα...) -Βρε καλό μου, γιατί αγχώνεσαι έτσι;  (Μου απαντούσα)  -Γιατί δεν θα την βγάλουμε λέμε αν ξαναφάμε τέτοιο στραπάτσο... (Μου ξαναέλεγα...) -Έλα καημένη, ποιες είναι η πιθανότητες; Ας ζήσουμε τη ζωή μας! Και πάντα οι τσακωμοί κατέληγαν... -Ρε άι στο διάολο κάνε ότι καταλαβαίνεις! (Και τόσα καταλάβαινα, τόσα έκανα)

Το κλάμα είναι μια βιορυθμιστική διαδικασία.  Δηλαδή σε απλά ελληνικά και χωρίς πολλά-πολλά:  "Το κλάμα βγάζει την μέσα πίεση έξω, για να μην σκάσουνε τα μέσα μας". Σήμερα στον ψυχοβγάλτη μου, σκοπός επετεύχθη! Μου την έβγαλε την ψυχή, την ξέρασα στο πάτωμα και την κοιτούσα κλαίγοντας.  Και όταν ηρέμησα... Μου δημιουργήθηκε η εξής απορία. Γιατί κλαίμε; Εννοώ γιατί οταν ξεχειλίζουμε από συναίσθημα κλαίμε και δεν παθαίνουμε κάτι άλλο; Ας πούμε... Γιατί δεν κουνιούνται τα αυτιά μας ή γιατί δεν σηκώνεται το φρύδι μας, γιατί δεν τεντώνονται τα δάχτυλά μας... ξέρω κι εγώ, κάτι άλλο εκτός από δάκρυα στα μάτια. Και όπως λύνονται όλες οι απορίες, ας τα πάρουμε από την αρχή για να καταλάβουμε.

Δεν αισθάνομαι θυμό. Ούτε αγανάκτηση. Ούτε την ανάγκη να φωνάξω ότι «η ζωή είναι άδικη». Το ξέρω ήδη. Όλοι το ξέρουμε. Και για όσους δεν είχαν μια αξιοπρεπή αφετηρία, αλλά και για όσους είχαν τα βασικά και καταλαβαίνουν την τύχη τους.  Είναι άδικη επειδή κάποιοι άνθρωποι μεγάλωσαν χωρίς ασφαλές περιβάλλον. Και μετά έμαθαν να στέκονται όρθιοι μόνοι τους, με τρόπους που τους έσωσαν τότε αλλά τους δυσκολεύουν τώρα. 

Υπάρχουν φορές που η χαρά δεν έρχεται μόνη της. Έρχεται με μια σκιά. Είναι εκείνη η χαρά που άργησε. Που όταν επιτέλους φτάνει, δεν κάνει θόρυβο. Κάθεται δίπλα σου και σε κοιτάει, λες και λέει: "Ήρθα. Απλώς… άργησα λίγο". Κάποιες επιθυμίες δεν είναι ιδέες της στιγμής. Γεννήθηκαν πολύ νωρίς, τότε που ο ενθουσιασμός ήταν καθαρός και ο χρόνος φαινόταν άπειρος. Και περνούσαν τα χρόνια... Υποχρεώσεις, ρόλοι, ανάγκες, ευθύνες. Το όνειρο δεν πεθαίνει. Μπαίνει στην άκρη. Κάθεται ήσυχο. Περιμένει...

"Το δίλημμα του σκαντζόχοιρου" το είπε ο Άρθουρ Σοπενχάουερ τον 19ο αιώνα. Φιλόσοφος με μόνιμη δυσανεξία στον άνθρωπο και πολύ καθαρό βλέμμα πάνω στην ανθρώπινη φύση, διατύπωσε την εξής παραβολή: Μια ομάδα σκαντζόχοιρων, μέσα στο κρύο, πλησιάζουν ο ένας τον άλλον για να ζεσταθούν. Όσο πλησιάζουν, τα αγκάθια τους πληγώνουν. Απομακρύνονται για να μην πονάνε, αλλά τότε παγώνουν. Αναγκάζονται να βρουν μια ενδιάμεση απόσταση αρκετά κοντά για ζεστασιά, αρκετά μακριά για να μη ματώσουν. Αυτό, λέει ο Σοπενχάουερ, είναι η ανθρώπινη σχέση.

Σοβαρά τώρα. Θα μυρίζουμε τα νύχια μας κάθε φορά για να καταλάβουμε τι έχετε στο μυαλό σας; Τι παιχνίδια είναι αυτά; Τι "και καλά" εξαφανίσεις; Τι υπονοούμενα; Λες και είμαστε 20 χρονών. Που μακάρι να ήμασταν δηλαδή, αλλά δεν παίζει. Έκατσε τώρα άντρας να μου κάνει παιχνίδι εξαφάνισης. Σε εμένα! Δεν τα καταλαβαίνω αυτά, μάνα μου! Δεν κολλάω όταν με φτύνουν.

Ένα όμορφο συναίσθημα μας, το λέμε ή όχι; Υπάρχει μια φράση που ακούγεται πολύ σοφή και συχνά τη λέμε για να νιώσουμε εντάξει με τον εαυτό μας: «Αν αυτό που θα πω δεν αλλάξει τίποτα, θα χαρώ που το είπα;»  Αν η απάντηση είναι ναι, το λες! Είναι ομολογουμένως καλή ερώτηση, αλλά λυπάμαι που θα σας απογοητεύσω, δεν είναι αρκετή. Γιατί εγώ προσωπικά, πάντα χαιρόμουν όποτε και εάν επέλεγα να μιλήσω για ένα συναίσθημά μου. Δεν το έκανα συχνά, ούτε με ευκολία, αλλά όταν το έκανα δεν είχα δεύτερες σκέψεις. Δεν ζητούσα ανταπόδοση. Δεν έστηνα σενάρια απαντήσεων. Ήμουν εντάξει με τον εαυτό μου. Το έλεγα γιατί ήθελα να το πω και κοιμόμουν εν ειρήνη every single fucking time!

Ας τα πούμε όπως είναι.  Ξυπνάς ένα πρωί και ξέρεις.  Δεν ξέρεις πώς. Ξέρεις. Το σώμα σου βαραίνει, το στομάχι είναι λίγο ιδιότροπο, τα ρούχα σε ενοχλούν, οι άνθρωποι ανοιγοκλείνουν πολύ δυνατά τα βλέφαρά τους και κάποιος στο διπλανό αυτοκίνητο μασάει τσίχλα λες και θέλει να πεθάνει από τα χέρια σου. Καλώς τα δεχτήκαμεεε... Κάθε γυναίκα έχει το δικό της Θεό (και κάποιες, δεν έχουν το Θεό τους). Οπότε αυτά που θα γράψω είναι ένας μέσος όρος. Δεν συμβαίνουν σε όλες. Κάποιες τυχερές παραμένουν άνθρωποι. Οι υπόλοιπες... Βγάζουμε κέρατα.

Κάποιοι άνθρωποι είναι σπάνιοι σαν τοπία που δεν υπάρχουν στον χάρτη. Που δεν ανήκουν πουθενά. Όχι γιατί είναι χαμένοι, αλλά γιατί δεν χωράνε σε κανένα μέρος που έχει ήδη όνομα. Σπάνιοι, με την έννοια του «δεν σε έχω ξανασυναντήσει». Δεν τους βρίσκεις επειδή τους αναζητάς. Τους βρίσκεις επειδή τύχαινε εκείνη τη μέρα να είσαι ανοιχτός.  Ή κουρασμένος. Ή άδειος.  Ή (περίεργο κι όμως αληθινό) υπερβολικά γεμάτος. Επειδή κάτι μέσα σου είπε «πήγαινε από εδώ» χωρίς να ξέρεις γιατί.

Ο ανθρώπινος εγκέφαλος δεν είναι ένα όργανο που «ωριμάζει» και τελειώνει. Είναι ένα σύστημα που αναδιοργανώνεται, αποσταθεροποιείται, ξαναβρίσκει ισορροπία και μετά… την ξαναχάνει!  Το 2025 δεν μας έδωσε μεγάλες απαντήσεις. Μας έδωσε όμως κάτι πιο τίμιο. Καλύτερες ερωτήσεις. Τι μάθαμε λοιπόν χοντρικά;

  Το σκέφτομαι συχνά. Όχι γιατί είμαι καμιά φωτισμένη που έχει απαντήσεις, αλλά γιατί έχω φάει τα μούτρα μου αρκετές φορές ώστε να μου γεννηθεί η απορία. Κάποια στιγμή το ρώτησα και τον ψυχοβγάλτη μου. Όχι θεωρητικά. Πρακτικά. Τύπου «Ρε συ… αλλάζει ο άνθρωπος ή απλώς λέμε ιστορίες για να αντέχουμε;» Η απάντηση δεν ήταν ωραία. Ήταν όμως τίμια. Αυτό του το δίνω.

Τι ωραία που θα ήταν εάν υπήρχε ένας τύπος σε ένα γκισέ με μπλοκάκι που να λέει «Λοιπόν, αυτή εδώ άντεξε πολλά. Κατάπιε μαλακίες με αξιοπρέπεια. Έκανε και την αυτοκριτική της μετά, πόνεσε χωρίς να γίνει γκρινιάρα... ΟΚ, δώστε της τώρα μια καλή ζωή. Επόμενος παρακαλώ...» Να το ξεκαθαρίσουμε από νωρίς για να μη χάνουμε χρόνο. Δεν υπάρχει κάπου εκεί έξω μια επιτροπή δικαιοσύνης που κρατάει πρακτικά. Δεν υπάρχει ουρά. Δεν υπάρχει γκισέ. Δεν υπάρχει «περάστε την επόμενη εβδομάδα για το θέμα σας, είμαστε πλήρεις αυτή».  Το ξέρατε ε; Φυσικά... Όλοι έχουμε φάει σκατό με το φτυάρι.

Κοίτα τώρα τι βρήκα στο μπλογκ...  Ένα ποστ ότι η ευχή μου για το 2013 ήταν να βρω έναν ήρωα. Τον Μάιο της ίδιας χρόνια γνώρισα τον Κώστα. Σαν μια κρυφή χρονοκάψουλα που άφησα στον εαυτό μου χωρίς να το ξέρω. Και τώρα τι βλέπω; Τότε δεν ζητούσα «ήρωα». Ζητούσα ασφάλεια. Έναν άνθρωπο να κρατήσει. Να μην παίζει. Να μην φεύγει. Να μην φοβάται όταν πάω να φύγω εγώ. Τότε δεν ήξερα να το πω έτσι. Τώρα το βλέπω και το μεταφράζω.

Και επειδή μισές δουλειές δεν μπορώ και η μία απορία μου σέρνει άλλες δέκα πίσω της, πάμε να δούμε πως μοιράζονται περίπου σε ποσοστό πληθυσμού οι διαφορετικοί τύποι προσκόλλησης.  Με απλά λόγια δεν είναι όλοι “οι μαλάκες εκεί έξω”. Είναι πολλά νευρικά συστήματα που έμαθαν διαφορετικούς τρόπους να επιβιώνουν μέσα στη σχέση. Και αν “πέφτεις συνέχεια” στα ίδια, υπάρχει μια μη-ρομαντική πιθανότητα να μην σε κυνηγάει το σύμπαν, αλλά το μοτίβο σου.

Και αφού περιγράψαμε το "ταξίδι" ενός συναισθήματος από τότε που ήταν ένα τόσα δα ερέθισμα μέχρι που καταλήξαμε να τα κάνουμε όλα λίμπα, εεεε... εννοώ... περιγράψαμε χοντρικά τον τρόπο που συνδέεται τελικά με την αντίδρασή μας, ήρθε η ώρα να δούμε όλα αυτά τα μπερδέματα που έχουμε ζήσει όλοι και πως αυτή η διαδρομή χτίζει τα μοντέλα συναισθηματικής προσκόλλησης.  Ιδού τα πιο συχνά σημεία που γινόμαστε όλοι ρεζίλι. Τα κλασικά μπερδέματα σε όλη αυτή τη διαδρομή είναι πολλά, και οι παγίδες ακόμα περισσότερες.