Και μη χειρότερα να λέμε

Δεν μπορώ να κάνω σχέση με κανέναν χωρίς να φοβάμαι ότι θα πεθάνει. Καλό ε;

Όχι μεταφορικά τύπου "είσαι νεκρός για μένα"... Κυριολεκτικά να πεθάνει. Dead, τροφή για τα σκουλίκια, στάχτη και μπούρμπερη.

Αυτό το κατάλαβα εμπράκτως, όχι θεωρητικά. Το δοκίμασα (κακώς, αλλά δεν μου έκοβε και πολύ τότε). Δεν την πάλευα μία. Δεν ήμουν εγώ, και αυτό που έγινα δεν το αναγνώριζε κανείς, αλλά συνέχιζα ο μαλάκας. Μέχρι που το σώμα μου μπήκε σε πανικό. Ατελείωτοι τσακωμοί γινόντουσαν μέσα στο κεφάλι μου. Ηρεμούσα προσωρινά και μετά ξανά μανά ο ίδιος κύκλος.

(Μου έλεγα...)

-Βρε καλό μου, γιατί αγχώνεσαι έτσι; 

(Μου απαντούσα) 

-Γιατί δεν θα την βγάλουμε λέμε αν ξαναφάμε τέτοιο στραπάτσο...

(Μου ξαναέλεγα...)

-Έλα καημένη, ποιες είναι η πιθανότητες; Ας ζήσουμε τη ζωή μας!

Και πάντα οι τσακωμοί κατέληγαν...

-Ρε άι στο διάολο κάνε ότι καταλαβαίνεις!

(Και τόσα καταλάβαινα, τόσα έκανα)

Ο εγκέφαλός μου όμως δεν πήγαινε με τίποτα στο «μαζί», πήγαινε στο «πότε θα γίνει η στραβή;». Τόσο έντονα έγραψαν οι 2 θάνατοι μέσα μου μετά από 6 χρόνια ακατάπαυστου παράλληλου αγώνα για να τους κρατήσω στη ζωή. Άλλαξε όλο μου το νευρικό μου σύστημα και εσφαλμένα μεν, πολύ ξεκάθαρα δε, έβγαλε ένα συμπέρασμα που δεν έχει αλλάξει ακόμη (είμαι και πεισματάρα το ζώον!)

«Αν δεθείς πολύ, θα διαλυθείς πολύ. Κράτα αποστάσεις λέμεεε».

Οπότε τώρα τι κάνω; Δεν αποφεύγω να αγαπήσω. Αποφεύγω οτιδήποτε κλειδώνει ως μόνιμο στο κεφάλι μου γιατί δεν αντέχω να θρηνήσω ξανά. Και για να αποφύγω αυτή την πιθανότητα, όσο μικρή και να είναι, προτιμώ μόνη μου. Ή μήπως όχι; Την επαφή, την σύνδεση με κάποιον που επιλέγω, την θέλω και την απολαμβάνω. Άρα; Τι στο διάολο μου συμβαίνει; Και η πίτα ολόκληρη και ο σκύλος χορτάτος, γίνεται;

Κατέληξα στο ότι δεν είμαι υλικό για σχέση. 

Αλλά ούτε για μοναξιά είμαι. 

Είμαι ανισόρροπη μάλλον (κάτι είχα υποψιαστεί αλλά δεν μου το έλεγα κατάμουτρα). Δεν θέλω όμως να είμαι με έναν άνθρωπο και να τον κοιτάω με το ένα μάτι αγαπώντας τον και με το άλλο μετρώντας αντίστροφα. Δεν θέλω να ψάχνω διαβεβαιώσεις που κανείς δεν μπορεί να δώσει. Δεν θέλω να κάνω σενάρια. Δεν θέλω να αγχώνομαι και να πανικοβάλλομαι. Και κυρίως, δεν θέλω κανέναν υπεύθυνο για τον δικό μου τρόμο. Γιατί αυτό είναι το πιο άδικο απ'όλα.

Αυτή τη στιγμή χρειάζομαι κάτι πολύ πιο απλό, αλλά και δύσκολο να συμπορευτεί κάποιος με αυτό και το ξέρω, αλλά δεν με πειράζει. 

Παρουσία χωρίς υποσχέσεις. Επαφή χωρίς προσδοκίες. Σεξ χωρίς αφήγημα μέλλοντος. Γέλιο. Οικειότητα. Χαλαρότητα. Και κατά πάσα πιθανότητα, όπως το ψυλλιάζομαι, μονογαμία από τη δική μου μεριά. Βαρέθηκα να δοκιμάζω. Εάν βρω κάτι καλό, θα κάτσω εκεί. Εξάλλου ό,τι είχα καημό να δοκιμάσω, το δοκίμασα, είμαι απολύτως ήρεμη και έτσι προτίθεμαι να συνεχίσω. Μόνο μην που πει κανείς ότι έχω σχέση και είμαι ο πιο γλυκός και ήρεμος άνθρωπος του κόσμου. Αλλιώς; Τσινάω σαν το ψωράλογο και αρχίζω τις υπερβολές. 

Παράλογο; Εντελώς! Ξέρω τι έγραψα μόλις. Γι'αυτό τα γράφω. Για να με ελέγχω. Έγραψα εν ολίγοις, ότι θέλω να ζω μια σύνδεση αυστηρά στο παρόν χωρίς να την ονομάσει κανείς "σχέση" γιατί εάν την ονομάσει θα σκάψω λάκκο να κρυφτώ. Τρελή; Εεε, και "καλά" δε με λες. Αλλά ας πούμε όχι τρελή του γιατρού, απλά "ξεφεύγας" με επίγνωση.

Είμαι καλά όμως έτσι. Δεν μου λείπει τίποτα. Δεν αισθάνομαι μισή. Δεν περιμένω τίποτα να εξελιχθεί. Να εξελιχθεί να γίνει τι, δηλαδή; Έχω κενό ορίζοντα μπροστά μου. Και δεν θέλω να τον ντύσω με σενάρια. Μου αρέσει έτσι κενός. Μου αρέσουν οι μηδέν προσδοκίες. Γίνεται ένας άνθρωπος να έχει μηδέν προσδοκίες; Γίνεται! Η μόνες προσδοκίες μου είναι ιδανικά να περνάνε οι μέρες ευχάριστα, να επικοινωνώ με ανθρώπους που απολαμβάνω, να βοηθάω όπου μπορώ, να προσέξω τον εαυτό μου, να έχω το χώρο και το χρόνο μου και να βγάλω κι αυτή τη χρονιά με τις λιγότερες δυνατές απώλειες. Χαμηλά στάνταρ, λένε. Εγώ αυτά χρειάζομαι.

Εντωμεταξύ ας κάνει και καμιά δουλειά αυτός ο ψυχοβγάλτης. Τι σκατά τον πληρώνω;! Δεν αποφεύγω τη σχέση αυτή καθαυτή, μου είπε. Αποφεύγω το να ξανασκορπίσω γιατί κατέβαλα πολύ προσπάθεια για να γίνω ξανά λειτουργική (στραβά κουτσά πάντα). Και αυτό, λέει, είναι πένθος που δεν έχει τελειώσει ακόμα. Γιατί αυτό που μου συνέβη, λέει, δεν ήταν σκέτο μια απώλεια. Ήταν πολύ κοντινά επαναλαμβανόμενη απώλεια δεσμών-πυρήνα (μάνα+σύντροφος) των οποίων είχα και την αποκλειστική ευθύνη για την ζωή τους (το κερασάκι). Με απλά λόγια... Δεν φοβάμαι να μην με εγκαταλείψουν γενικά. Ίσα και που χέστηκα. Φοβάμαι μην τυχόν και πεθάνει κάποιος υπό την φροντίδα μου. «Κλασικό τραύμα απώλειας και μετατραυματική προσκόλληση φόβου θανάτου». Έτσι λένε τα βιβλία του. 

Ωραίο ακούγεται αυτό που έχω... Επιστημονικό... Και σοβαρό... Δεν το καταλαβαίνω για τόσο σοβαρό όμως. Μια χαρά παιδί είμαι! Τι; Όχι;

Κάποια στιγμή ίσως αλλάξει. Κάποια στιγμή ίσως μπορέσω να αγαπήσω χωρίς να σέρνω πίσω μου φέρετρα. Να γίνω αυτή που ήμουν πριν φοβηθώ (καλά, δεν είχα και μεγάλη διαφορά στο πόσο εύκολα "πνίγομαι"). Σήμερα όμως, έτσι όπως είμαι, δεν θα πάρω κανέναν στο λαιμό μου. Και είναι απολύτως εντάξει αφού το ξέρω, είπε ο ψυχοβγάλτης. Αυτό που ζω είναι ενδιάμεση φάση πένθους που έχει παγώσει σε λειτουργική ισορροπία. Κι άλλες ορολογίες δηλαδή... Με βολεύει να τον πιστέψω. Κρατιέμαι από το "λειτουργική" και συνεχίζω έτσι μέχρι να γιάνω τα μέσα μου χωρίς να πληγώσω κανέναν στην πορεία.

Δεν χρωστάω σε κανέναν σχέση όπως ορίζει η άτιμη, η κακούργα η κοινωνία (βασικά, ποτέ δεν το έκανα). Δεν χρωστάω σε κανέναν ρίσκο που θα με ζορίσει. Χρωστάω μόνο ένα πράγμα. Και αυτό στον εαυτό μου. Να μην μπω σε κάτι που δεν μπορώ να αντέξω, έστω κι εάν είναι μόνο θέμα "μαρκίζας". Και μέχρι να αλλάξει αυτό, αν αλλάξει ποτέ (δεν είμαι καθόλου αισιόδοξη), θα ζω όπως μπορώ, όπως αντέχω και όπως είμαι. Χωρίς να προσποιούμαι. Χωρίς να υπόσχομαι. 

(Και ερωτώ τον εαυτό μου)

-Αυτό είναι μισή ζωή, Μαράκι; 

(Και μου απαντώ)

-Όχι. Είναι η ζωή που μπορώ να ζήσω αυτή τη στιγμή. Έχει παράλογα χαμηλό ταβάνι, αλλά είναι αληθινή και μου αρέσει έτσι.

(Και προσθέτω)

-Και όσο δεν κοροϊδεύω κανέναν, είναι εντελώς οκ. Κοιμάμαι ήσυχη.