Το παιδί που περίμενε

Υπάρχουν φορές που η χαρά δεν έρχεται μόνη της.

Έρχεται με μια σκιά.

Είναι εκείνη η χαρά που άργησε.

Που όταν επιτέλους φτάνει, δεν κάνει θόρυβο.

Κάθεται δίπλα σου και σε κοιτάει, λες και λέει:

"Ήρθα. Απλώς… άργησα λίγο".

Κάποιες επιθυμίες δεν είναι ιδέες της στιγμής.

Γεννήθηκαν πολύ νωρίς,

τότε που ο ενθουσιασμός ήταν καθαρός

και ο χρόνος φαινόταν άπειρος.

Και περνούσαν τα χρόνια...

Υποχρεώσεις, ρόλοι, ανάγκες, ευθύνες.

Το όνειρο δεν πεθαίνει.

Μπαίνει στην άκρη.

Κάθεται ήσυχο.

Περιμένει...

Και κάποια μέρα έρχεται η ώρα του

να γίνει πραγματικότητα.

Εκείνη τη στιγμή συμβαίνει κάτι περίεργο.

Χαίρεσαι, αλλά όχι όπως νόμιζες.

Συγκινείσαι, αλλά όχι όπως τότε που το φανταζόσουν.

Γιατί μαζί με τη χαρά,

έρχεται και το μέτρημα του χρόνου που πέρασε.

Σε βλέπω να κοιτάς αυτό που κάποτε ήθελες τόσο

και για μια στιγμή διακρίνω και κάτι άλλο στο πρόσωπό σου.

Όχι τον ενήλικα που τα κατάφερε.

Αλλά το παιδί που το περίμενε.

Και μοιάζει σαν εκείνο το παιδί

να πλησιάζει σιγά

και να ψιθυρίζει στον ενήλικα:

"Τα κατάφερες ρε.

Επιτέλους.

Σε ευχαριστώ που δεν με ξέχασες".

Δεν είναι λύπη αυτό.

Είναι σεβασμός στον χρόνο.

Και αγάπη γι’ αυτό που άντεξε.

Ίσως γι’ αυτό κάποιες χαρές,

όταν έρχονται αργά,

δεν φωνάζουν.

Απλώς στέκονται.

Και ζητούν μόνο ένα πράγμα.

Να τις ζήσεις όπως είναι.

Χωρίς να τις διορθώσεις.

Χωρίς να τις εξηγήσεις.

Χωρίς να προσποιηθείς ότι δεν πόνεσε η αναμονή.

Γιατί το όνειρο που άργησε

θέλει από εμάς πάνω απ' όλα αναγνώριση.

Μπράβο σου...