Δεν σου χρωστάει κανείς τίποτα

Τι ωραία που θα ήταν εάν υπήρχε ένας τύπος σε ένα γκισέ με μπλοκάκι που να λέει «Λοιπόν, αυτή εδώ άντεξε πολλά. Κατάπιε μαλακίες με αξιοπρέπεια. Έκανε και την αυτοκριτική της μετά, πόνεσε χωρίς να γίνει γκρινιάρα... ΟΚ, δώστε της τώρα μια καλή ζωή. Επόμενος παρακαλώ...»

Να το ξεκαθαρίσουμε από νωρίς για να μη χάνουμε χρόνο. Δεν υπάρχει κάπου εκεί έξω μια επιτροπή δικαιοσύνης που κρατάει πρακτικά. Δεν υπάρχει ουρά. Δεν υπάρχει γκισέ. Δεν υπάρχει «περάστε την επόμενη εβδομάδα για το θέμα σας, είμαστε πλήρεις αυτή». 

Το ξέρατε ε; Φυσικά... Όλοι έχουμε φάει σκατό με το φτυάρι.

Και το λέω εγώ που για χρόνια ήμουν υπόδειγμα “καλού παιδιού με αντοχές”.

Να αντέχω. Να καταλαβαίνω. Να δίνω χρόνο. Να λέω «δεν πειράζει». Να κάνω κι άλλη μια προσπάθεια, γιατί έτσι είναι οι άνθρωποι.

Μωρέ...

Οι άνθρωποι είναι όπως είναι. Εμείς πως είμαστε απέναντι σε αυτούς έχει σημασία. Γιατί η ζωή δεν συγκινείται από το πόσο έσφιξες τα δόντια σου πριν χαμογέλασεις.

Ο πόνος δεν εγγυάται σοφία. Μπορεί και απλώς να σε εξουθενώσει.

Η καλοσύνη δεν εγγυάται ανταπόδοση. Μπορεί και απλώς να σε κάνει εύκολο "θύμα".

Και η υπομονή δεν εξαργυρώνεται. Δεν είναι κουπόνι να το πας στο ανταλλακτήριο.

Κάποια στιγμή, όταν επιτέλους βαρέθηκα να περιμένω να «έρθει η σειρά μου», συνειδητοποίησα κάτι πολύ ζόρικο για τα δικά μου σχετικά εύκολα μέχρι τότε δεδομένα...

Δεν θα έρθει. Δεν υπάρχει σειρά.

Η ελευθερία ξεκινάει όταν σταματάς να πιστεύεις ότι ότι από κάπου θα πάρεις το ΟΚ. Ότι θα έρθει μια μέρα που όλα θα κουμπώσουν μαγικά επειδή ρε διάολε το αξίζεις. Ότι κάποιος θα αναγνωρίσει τις θυσίες σου και θα σου πει «τώρα ζήσε όπως ήθελες πάντα».

Κανείς δεν θα το πει.

Και ξέρεις τι γίνεται τότε;

Στην αρχή νευριάζεις.

Μετά απογοητεύεσαι.

Και μετά, αν σκεφτείς λίγο παραπάνω... Σταματάς.

Σταματάς να ζητάς, να περιμένεις, να εξηγείς, να γκρινιάζεις, να επενδύεις εκεί που δεν σε θέλουν ακριβώς όπως είσαι αλλά μόνο υπό προϋποθέσεις.

Και μετά αρχίζεις να πράττεις.

Όχι επανάσταση. Με μικρά, αθόρυβα, σχεδόν αγενή όχι. Με επιλογές που δεν δικαιολογείς. Με αποχωρήσεις που δεν αναλύεις. Με μια περίεργη ελαφρότητα του τύπου «Α, λυπάμαι, δε θα μπορέσω».

Δεν είναι ότι η ζωή γίνεται δίκαιη, προφανώς. Γίνεται όμως δική σου. Και αυτό, όσο κυνικό κι αν ακούγεται, είναι το πιο απελευθερωτικό πράγμα που έμαθα.

Όχι, δεν μου χρωστάει τίποτα η ζωή.

Αλλά δεν της χρωστάω κι εγώ.