Κάποια σπάνια "τοπία"...

Κάποιοι άνθρωποι είναι σπάνιοι σαν τοπία που δεν υπάρχουν στον χάρτη. Που δεν ανήκουν πουθενά. Όχι γιατί είναι χαμένοι, αλλά γιατί δεν χωράνε σε κανένα μέρος που έχει ήδη όνομα. Σπάνιοι, με την έννοια του «δεν σε έχω ξανασυναντήσει».

Δεν τους βρίσκεις επειδή τους αναζητάς. Τους βρίσκεις επειδή τύχαινε εκείνη τη μέρα να είσαι ανοιχτός. 

Ή κουρασμένος.

Ή άδειος. 

Ή (περίεργο κι όμως αληθινό) υπερβολικά γεμάτος.

Επειδή κάτι μέσα σου είπε «πήγαινε από εδώ» χωρίς να ξέρεις γιατί.

Και ξαφνικά βρίσκεσαι μπροστά σε κάτι που δεν μοιάζει με όσα έχεις ξαναδεί.

Δεν είναι τέλειοι. Είναι όμως άλλοι.

Λειτουργούν αλλιώς, νιώθουν αλλιώς, βλέπουν αλλιώς. Και όταν τους δεις πραγματικά, καταλαβαίνεις ότι μέχρι τότε είχες χάρτη για περιοχές που ήταν όλες, πάνω-κάτω ίδιες. Απλώς με διαφορετικά ονόματα.

Οι σπάνιοι άνθρωποι δεν μπαίνουν στη ζωή σου κάνοντας φασαρία. Δεν πλασάρονται, δεν εντυπωσιάζουν, δεν δηλώνουν τίποτα, δεν σε τραβάνε από το μανίκι. Έχουν μια ησυχία που σου κεντρίζει το μυαλό. Ένα βλέμμα που μοιάζει με δρόμο και σε τραβάει να τον περπατήσεις. Και όταν μιλάς μαζί τους, έχεις την αίσθηση ότι σε βλέπουν χωρίς να κοιτάνε. Και σε ακουμπάνε χωρίς να πλησιάζουν.

Και κάπου εδώ είναι που καταλαβαίνεις και κάτι άλλο. Ότι αυτή η σπανιότητα δεν είναι τυχαία. Όπως τα διαμάντια δεν γίνονται πολύτιμα επειδή είναι όμορφα, αλλά επειδή άντεξαν πίεση, χρόνο, σκοτάδι και θερμοκρασίες που θα διέλυαν οτιδήποτε άλλο, έτσι κι αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι «ιδιαίτεροι» από ιδιοτροπία η γούστο. Είναι ανθεκτικοί. Όχι σκληροί. Ανθεκτικοί. Έχουν περάσει από στρώματα ζωής που δεν φαίνονται απ’ έξω. Δεν λάμπουν επειδή το προσπαθούν. Λάμπουν γιατί δεν διαλύθηκαν.

Γι’ αυτό δεν τους βρίσκεις εύκολα. Γι’ αυτό δεν ανήκουν μαζικά. Γι’ αυτό δεν έχουν ταμπέλα.

Δεν «μένουν» απαραίτητα. Και δεν χρειάζεται να μείνουν. Αρκεί που πέρασαν και για λίγο είδες ποιος είσαι όταν σε αντικρίζει κάποιος με καθαρή ματιά. Και μετά αλλάζει το μέτρο σύγκρισης. Για όλα.

Δεν μιλάω μόνο για έρωτες. Μιλάω για εκείνους που κάνουν ένα μικρό “κλικ” μέσα σου. Που συναντούν ένα κομμάτι σου που δεν είχες ονομάσει ακόμα. 

Δεν χρειάζεται να τους κρατήσεις. 

Δεν χρειάζεται να τους εξηγήσεις.

Δεν χρειάζεται καν να τους αγαπήσεις.

Αρκεί να αναγνωρίσεις ότι σου έδειξαν έναν χάρτη που δεν είχες. Ένα μέρος που δεν ήξερες ότι υπάρχει. Τέτοιοι άνθρωποι υπάρχουν για να σου θυμίσουν ότι η ζωή δεν τελειώνει εκεί που φτάνουν οι γνωστοί σε εσένα δρόμοι.

Μερικά απίστευτης ομορφιάς μέρη, όπως και άνθρωποι, ανακαλύπτονται μόνο τυχαία.

Και αυτό, όσο σπάνιο κι αν είναι, κατά κάποιο διαολεμένο τρόπο είναι αρκετό.