Επιστροφή στον αποστολέα

26 Ιουλίου 2026

Δύο χρόνια από εκείνη τη μέρα που ο χρόνος χώρισε τη ζωή μου στα δύο. Στο "πριν" και στο "μετά".

Και αν με ρωτούσε κάποιος σήμερα τι νιώθω, δεν θα μπορούσα να δώσω μία μόνο λέξη ως απάντηση. Δεν είναι μόνο θλίψη. Δεν είναι μόνο νοσταλγία. Δεν είναι ούτε η συντριβή που φοβόμουν ότι θα με ακολουθεί για πάντα.

Είναι χαρμολύπη.

11 Απριλίου 2026

Ζούμε σε μια εποχή που μιλάει πολύ αλλά τελικά λέει ελάχιστα.

Άλλα νιώθουμε, άλλα λέμε, άλλα σκεφτόμαστε, άλλα κάνουμε.

Για τους περισσότερους δεν είναι καθόλου δύσκολο να κουνήσουμε το δάχτυλο. 
Αν κάτι μας ενοχλήσει, να το πούμε αμέσως.
Αν θυμώσουμε, να τσακωθούμε χωρίς διευκρινίσεις.
Αν πληγωθούμε, να αναλύσουμε δίχως αύριο την αδικία εις βάρος μας.
Το άσχημο έχει δύναμη, έχει ένταση, έχει ορμή. 
Ξεφεύγει εύκολα από το στόμα, σαν κάτι που βιάζεται να βγει.

Το ωραίο όμως…

25 Μαρτίου 2026

.

Κάποιες λέξεις δεν θα ειπωθούν ποτέ απ’ αυτούς που πρέπει

Μπορούμε όμως να βοηθήσουμε λίγο. Αντ’ αυτών!

Κάποιες συγγνώμες δεν έρχονται ποτέ.

Κι όμως, μερικές φορές αξίζει να τις γράφουμε εμείς, όχι για να τις στείλουμε ή να εκβιάσουμε την έκφρασή τους, αλλά απλώς για να ειπωθούν. Να αφεθούν ελεύθερες στον αέρα. 

Αυτό είναι ένα "αντ’ αυτού"....

08 Μαρτίου 2026

Δύο χρόνια χωρίς εσένα.  

Ήρθα σε ό,τι κοντινότερο υπάρχει στην ύπαρξη σου. Αδύνατον να χωρέσει το μυαλό μου αυτή την πρακτική. Εσύ; Δύο μέτρα κάτω από το χώμα;

Σου έφερα λουλούδια. Μακάρι να πίστευα ότι μπορεις να τα δεις. Μακάρι να πίστευα ότι κάπου υπάρχεις. Κοιτάζω τη φωτογραφία σου. Και μετά κοιτάζω και τις υπόλοιπες στα μνήματα τριγύρω. Μια στιγμιαία αποτύπωση που προσπαθεί να αναπαραστήσει μια ολόκληρη ζωή. Αδύνατον σου λέω.

Eν πoλλaίs aμaρτίaιs. Designed by Oddthemes