ΕΓΩ

Η φωτογραφία μου
Φοβάμαι πως δεν υπάρχει τρόπος να γνωρίζω αν αυτά που γράφω είναι τα αίτια, τα αποτελέσματα ή έστω αυτά που πραγματικά συνέβησαν. Αυτή η εμφανής σύγχυση είναι αποτέλεσμα σύγκρουσης τριών προσωπικοτήτων: αυτής που έχω, αυτής που νομίζουν οι άλλοι ότι έχω και αυτής που δεν έχω καταφέρει να εξηγήσω ούτε στον εαυτό μου.
Σχέσεις επί χάρτου

10 Αυγούστου 2026


Υπάρχει κάτι που δεν μας το έμαθε ποτέ κανείς, αλλά το μαθαίνουμε μόνοι μας, αν προσέξουμε λίγο:

Κάθε άνθρωπος έχει τη δική του γλώσσα.

Και σχεδόν ποτέ δεν είναι οι λέξεις.

Είναι οι μικρές επαναλαμβανόμενες κινήσεις. Παράξενες συνήθειες. Ψυχαναγκαστικά ίχνη που στην αρχή μοιάζουν ασήμαντα, αλλά στην πραγματικότητα είναι χάρτες.

Γιατί οι άνθρωποι δεν λένε πάντα τι νιώθουν. Αλλά το δείχνουν. Συνεχώς. Και αν κάτσεις να παρατηρήσεις, σιγά σιγά φτιάχνεις ένα προσωπικό λεξικό για τον καθένα.

09 Αυγούστου 2026

Λέμε συχνά "πες μου" και ακόμα συχνότερα "σε ακούω".

Αλλά τις περισσότερες φορές αυτό που εννοούμε είναι: "Περιμένω να τελειώσεις για να σου πω εγώ".

Συνήθεια; Άμυνα; Λίγος εγωισμός; Δεν ξέρω. Και, για να είμαι ειλικρινής, δεν με απασχολεί ιδιαίτερα η ταμπέλα. Αυτό που έχω παρατηρήσει είναι ότι το να ακούς πραγματικά έναν άνθρωπο δεν είναι τόσο απλό όσο ακούγεται.

Δεν είναι να πιάνεις τις λέξεις. Είναι να πιάνεις το βάρος πίσω από αυτές. Την παύση πριν ειπωθούν. Το βλέμμα που αποφεύγει. Τον τόνο που σπάει εκεί που δεν θα έπρεπε.

Οι άνθρωποι σπάνια λένε ακριβώς αυτό που τους συμβαίνει. Όχι απαραίτητα επειδή θέλουν να κρύψουν κάτι, αλλά επειδή πολλές φορές δεν ξέρουν ούτε οι ίδιοι πώς να το πουν.

Κι εκεί ξεκινά η πραγματική ακρόαση.

04 Αυγούστου 2026

Όλοι ξέρουμε, ακόμη κι αν δεν το παραδεχόμαστε, ότι κανείς δεν βγαίνει από μια σχέση ίδιος με πριν.

Οι άνθρωποι που περνούν από τη ζωή μας, κι ακόμη περισσότερο εκείνοι που αγαπήσαμε ή μας αγάπησαν, αφήνουν μέσα μας αποτυπώματα. Άλλα είναι ανεπαίσθητα και άλλα τόσο βαθιά που συνεχίζουν να υπάρχουν ακόμη κι όταν η σχέση έχει τελειώσει εδώ και χρόνια.

Δεν αλλάζουν μόνο οι αναμνήσεις μας. Αλλάζει ο τρόπος που βλέπουμε τον κόσμο. Οι αντοχές μας. Οι προσδοκίες μας. Οι φόβοι μας. Οι ανάγκες μας. Ακόμη και η εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας.

Αυτό δεν είναι αδυναμία ούτε εξάρτηση.

Είναι η φυσική συνέπεια της ανθρώπινης σύνδεσης.

02 Αυγούστου 2026

Όλοι μιλάνε για red flags.
Χειρισμός.
Φύγε εσύ, έλα εσύ.
Ναι μεν, αλλά.
Ποιός, πότε και γιατί.

Καλά κάνουμε και μιλάμε για αυτά. Αλλά κάπου μέσα σε όλο αυτό το κυνήγι της κόκκινης σημαίας, ξεχάσαμε να κοιτάμε τις πράσινες. 

Όχι τις εντυπωσιακές μπούρδες που μας τάισε με το κουτάλι το Χόλιγουντ. Τα ροδοπέταλα, τα μεγάλα λόγια και τα "δεν έχω ξανανιώσει έτσι" (μου ανέβηκε η γουλιά του καφέ και μόνο που το έγραψα). 

Αυτά μπορεί να τα κάνει και ο πιο ακατάλληλος άνθρωπος του λεκανοπεδίου.

Μιλάω για τα σοβαρά green flags. Τα ήσυχα. Τα σχεδόν αντιερωτικά για τους περισσότερους. 

Εκείνα που δεν γίνονται ωραίο story, αλλά γίνονται ωραία καθημερινότητα.
Eν πoλλaίs aμaρτίaιs. Designed by Oddthemes