Δεν είναι η ανάγκη για σύνδεση. Είναι η στιγμή που, αντί να προσπαθείς να συνδεθείς με κάποιον, αρχίζεις να συναλλάσσεσαι μαζί του.
Όταν δεν δίνεις κάτι από εσένα επειδή θέλεις να το μοιραστείς, αλλά επειδή περιμένεις να αγοράσεις με αυτό κάτι:
Την προσοχή.
Τον θαυμασμό.
Την επιθυμία.
Την επιβεβαίωση ότι αξίζεις.
Το συναίσθημα παύει να είναι δώρο και γίνεται νόμισμα.
Η εγγύτητα κατασκευάζεται.
Η οικειότητα επιστρατεύεται.
Η κολακεία ρέει άφθονη.
Και ο άλλος παύει σιγά-σιγά να είναι άνθρωπος που θέλεις να γνωρίσεις και γίνεται καθρέφτης στον οποίο θέλεις να δεις πόσο αξίζεις.
...Κατάλαβες;
Το ψυχοπορνείο είναι γεμάτο ανθρώπους με "πόρνες ψυχές". Και δεν μιλάω για ανθρώπους που ζουν στο περιθώριο και πουλούν το σώμα τους για να επιβιώσουν.
Μιλάω για εκείνους που κυκλοφορούν με τα καλά τους και εκδίδουν όποιο κομμάτι του εαυτού τους έχει ζήτηση.
Θες ευαισθησία; Πάρε ευαισθησία.
Θες μυστήριο; Θα γίνω μυστήριο.
Θες κάποιον να σε καταλαβαίνει; Εδώ η ποιοτική η κατανόηση!
Θες εξομολογήσεις στις τρεις το πρωί; Έχω κι από αυτές.
...Αρκεί να πληρώσεις.
Όχι με χρήματα απαραίτητα. Αυτό θα ήταν μια πιο τίμια συναλλαγή ομολογουμένως.
Πλήρωσε με ενδιαφέρον.
Με χρόνο.
Με επιβεβαίωση.
Με την αίσθηση ότι είμαι σημαντική, μοναδική, αναντικατάστατη, ανεπανάληπτη περίπτωση!
Κάνε με να νιώσω κορυφή και θα σου δώσω πρόσβαση σε όσα κομμάτια μου χρειάζεται για να συνεχίσεις να κοιτάς προς το μέρος μου.
Και κάπου εδώ η ανάγκη ξεφτιλίζεται και από τις δύο πλευρές.
Γιατί εσύ χρησιμοποιείς τον εαυτό σου κι έπειτα χρησιμοποιείς και τους άλλους.
Δεν ακούς επειδή σε ενδιαφέρει πραγματικά τι έχει να πει αυτός που διάλεξες για πελάτη. Τον ακούς γιατί θέλεις να γίνεις ο άνθρωπος στον οποίο θα επιλέγει να μιλά.
Δεν μιλάς επειδή τον εμπιστεύεσαι. Ανοίγεσαι για να αγοράσεις οικειότητα.
Δεν φλερτάρεις επειδή επιθυμείς. Το κάνεις για να διαπιστώσεις πόσο σε επιθυμεί ο άλλος.
Κάποιες φορές δεν θέλεις καν τον άλλον πραγματικά. Θέλεις αυτό που νιώθεις για τον εαυτό σου όταν σε επιλέγει.
Και ΑΥΤΗ είναι η πιο φτηνή συναλλαγή απ' όλες.
Κατάλαβες;
Γιατί στο ψυχοπορνείο δεν χρειάζεται καν να εκτιμάς τον πελάτη. Θα "εκδοθείς" και σε κάποιον που βαριέσαι, που δεν θαύμασες ποτέ, που δεν θα επέλεγες υπό άλλες συνθήκες να βρίσκεται στη ζωή σου.
Αρκεί να ενδιαφέρεται να αγοράσει.
Αρκεί το "προϊόν" που εμπορεύεσαι να εξακολουθεί να πουλάει.
Μην μπερδεύεσαι. Όλοι θέλουμε, σε διαφορετικό βαθμό, να μας αγαπούν, να μας επιθυμούν, να μας προσέχουν, να μας θεωρούν σημαντικούς. Το σημαντικό δεν είναι αν υπάρχει αυτή η ανάγκη, αλλά τι κάνουμε για να την ικανοποιήσουμε και πόσο από τον εαυτό μας, ή από τον άλλον, είμαστε διατεθειμένοι να χρησιμοποιήσουμε για να την ικανοποιήσουμε.
Και γι' αυτό η αγορά δεν κλείνει ποτέ.
Γιατί καμία ποσότητα επιβεβαίωσης δεν μπορεί να κάνει τη δουλειά της αυτοεκτίμησης.
Κάθε συναλλαγή ανακουφίζει για λίγο την πείνα και ταυτόχρονα την εκπαιδεύει να επιστρέφει ξανά.
Λίγο πιο απαιτητική.
Λίγο πιο αχόρταγη.
Κατάλαβες μήπως τώρα γιατί επιστρέφεις σχεδόν εμμονικά ξανά και ξανά στην αγορά;
Κατάλαβες γιατί προσφέρεις όλο και περισσότερα και γιατί γίνεσαι όλο και λιγότερο επιλεκτική ως προς το σε ποιον θα ξεπουληθείς;
Κατάλαβες ότι σε λίγο δεν θα ξέρες πια ποια κομμάτια του εαυτού σου δίνεις επειδή τα νιώθεις και ποια επειδή κάποιος ήταν πρόθυμος να τα αγοράσει;
Στο ψυχοπορνείο όλοι μπορούν να γίνουν πελάτες και όλοι μπορούν να γίνουν εμπορεύματα. Και όλοι μας έχουμε γίνει είτε το ένα είτε το άλλο κάποια στιγμή στη ζωή μας.
Είναι μια φυλακή με την πόρτα ορθάνοιχτη, για όποιον έχει τα κότσια να δραπετεύσει.
Μόνο που για να βγεις πρέπει να είσαι έτοιμη να αντέξεις κάτι πολύ δύσκολο.
Να μην σε επιλέγουν συχνά.
Και να εξακολουθείς, παρ' όλα αυτά, να μην κατεβάζεις την τιμή σου.
Κατάλαβες άραγε τίποτα;
