"All of my love" Led Zeppelin

Η αγάπη έχει ένα πρακτικό πρόβλημα που καλό είναι να το συναντάμε όσο σπανιότερα γίνεται.

Τι την κάνεις όταν ο άνθρωπος στον οποίο ανήκει δεν υπάρχει πια;

Δεν μπορείς να την επιστρέψεις.

Δεν μπορείς να την ακυρώσεις.

Δεν υπάρχει κουμπί "delete".

Μένει εκεί. Μπαστακώνεται.

Και γι’ αυτό το "All My Love" των Led Zeppelin είναι πολύ πιο σκληρό τραγούδι απ’ όσο ακούγεται.

Στις 26 Ιουλίου 1977 ο Robert Plant βρισκόταν στη Νέα Ορλεάνη, στη μέση της αμερικανικής περιοδείας των Led Zeppelin, όταν έμαθε ότι ο πεντάχρονος γιος του, ο Karac, είχε πεθάνει ξαφνικά στην Αγγλία.

Ήταν 28 ετών.

Και σε αυτή την ηλικία είχε ήδη όλα όσα υποτίθεται ότι κάνουν έναν άνθρωπο "μεγάλο και τρανό". Φήμη, χρήματα, στάδια γεμάτα κόσμο, ένα συγκρότημα στην κορυφή του πλανήτη.

Χρειάστηκε ένα τηλεφώνημα για να αποδειχθεί πόσο γελοία μικρά είναι όλα αυτά μπροστά σε ορισμένα πράγματα.

Η περιοδεία σταμάτησε.

Ο Plant γύρισε σπίτι.

Στην κηδεία του παιδιού του, από τα υπόλοιπα μέλη των Led Zeppelin, μόνο ο John Bonham πήγε. Υπάρχει μαρτυρία του tour manager Richard Cole ότι μετά την κηδεία ο Plant ρώτησε πού ήταν ο Peter Grant, ο John Paul Jones και ο Jimmy Page και φαινόταν ιδιαίτερα πληγωμένος από την απουσία του Page. Musician 1992 (σελίδα 53)

Δεν ξέρω αν υπάρχει καλύτερος τρόπος να εξηγήσει κανείς τι σημαίνει πραγματικά "είμαι εδώ". Όχι να βρίσκεις τη σωστή κουβέντα. Δεν υπάρχει σωστή κουβέντα όταν ένας άνθρωπος θάβει το παιδί του. Να υπάρχεις εκεί. Και ο Plant δεν ξέχασε ποτέ ότι ο Bonham πήγε. Ούτε ότι οι άλλοι δεν πήγαν. Και έχει ένα ενδιαφέρον αυτό, γιατί στις εύκολες περιόδους της ζωής μας μπορούμε να έχουμε γύρω μας δεκάδες ανθρώπους και να πιστεύουμε ότι ξέρουμε ποιους έχουμε. Στις δύσκολες όμως γίνεται πάντα μια καταμέτρηση. Ακούτε με που σας λέω...

Μετά τον θάνατο του Karac, ο Plant δεν ήταν καθόλου βέβαιος ότι ήθελε να συνεχίσει να είναι ο Robert Plant που ήξερε ο κόσμος.

Έφτασε στο σημείο να κάνει αίτηση για εκπαίδευση εκπαιδευτικών. Και έγινε δεκτός. Το σύμπαν παραλίγο να αποκτήσει τον πιο ακατάλληλα σέξι καθηγητή στην ιστορία της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης. SiriusXM

Η πληροφορία προκαλεί ένα μικρό βραχυκύκλωμα αν έχεις στο μυαλό σου τον ξανθό "Golden God" των Led Zeppelin να τραγουδάει μισόγυμνος μπροστά σε δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους. The Guardian

Αλλά η πραγματικότητα είναι απολύτως λογική.

Όταν χάνεται κάτι τόσο θεμελιώδες, δεν καταρρέει μόνο η ζωή σου. Καταρρέει και η προηγούμενη απάντησή σου στην ερώτηση "Ποιος είμαι;" Και τότε μπορεί να μη θέλεις να ξαναφτιάξεις τον παλιό εαυτό σου. Μπορεί να μη σου κάνει πια.

Ο Plant επέστρεψε τελικά στους Led Zeppelin.

Το 1979 κυκλοφόρησε το In Through the Out Door και εκεί βρίσκεται το All My Love, γραμμένο από τον ίδιο και τον John Paul Jones για τον Karac.

Και το αξιοσημείωτο είναι τι δεν έκανε.
Δεν έγραψε ένα τραγούδι που απαιτεί από τον ακροατή να κλάψει.
Δεν περιγράφει νοσοκομεία, κηδείες, παιδικά δωμάτια που έμειναν άδεια.
Δεν μας εξηγεί πόσο πόνεσε. 
Ο πραγματικός πόνος συνήθως δεν χρειάζεται τόση σκηνοθεσία.

Οι στίχοι

Οι στίχοι μιλούν με εικόνες για τον χρόνο, για νήματα που υφαίνονται, για κάτι που παρασύρεται και δεν μπορείς να συγκρατήσεις.

Σαν να προσπαθεί ο ανθρώπινος εγκέφαλος να κάνει αυτό που κάνει πάντοτε όταν συναντά κάτι αδιανόητο. Να του βρει ένα σχήμα. Ένα πλαίσιο. Να το βάλει κάπου. Να το κάνει έστω λίγο κατανοητό.

Ξεκινά με την εικόνα ενός φτερού στον άνεμο. Κάτι ελαφρύ, όμορφο, αλλά αδύνατο να το κρατήσεις ή να το φέρεις πίσω. Και ήδη από την αρχή υπάρχει το δίλημμα: θα περάσω τη ζωή μου κυνηγώντας αυτό που χάθηκε ή θα βρω τρόπο να συνεχίσω; 

Μετά περνά στην εικόνα του αργαλειού, του υφάσματος, του χεριού που υφαίνει τον χρόνο. Δεν αφηγείται τον θάνατο του Karac κυριολεκτικά. Προσπαθεί να βάλει τάξη σε κάτι που δεν έχει τάξη. Ποιος κρατάει το νήμα; Πότε τελειώνει κάτι; Ο θάνατος είναι τέλος ή αρχή κάποιας άλλης σχέσης με αυτόν που έφυγε; Αυτή η μεταφορά διατρέχει ουσιαστικά όλο το τραγούδι.

Και μέσα σε όλη αυτή την ποιητική προσπάθεια να νοηματοδοτήσει το αδιανόητο, το ρεφρέν κάνει κάτι βίαιο μέσα στην απλότητά του και που στα δικά μου αυτιά συνοψίζει όλη την ανθρώπινη ψυχική δύναμη.

All of my love to you

Τίποτε περισσότερο...
Όλη μου η αγάπη σε σένα. 
Αυτό είναι όλο. Και είναι τεράστιο!
Δεν υπάρχει πουθενά "θα σε ξεπεράσω".
Δεν υπάρχει το χαζό "ο χρόνος θεραπεύει".
Δεν λέει "όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο", και ευτυχώς γιατί θα πετούσαμε το πικάπ από το παράθυρο.
Λέει ουσιαστικά "δεν μπορώ να σου δώσω πια τίποτε άλλο. Μπορώ όμως ακόμη να σε αγαπώ".

Και υπάρχει προς το τέλος κι εκείνο το σχεδόν πεζό "νιώθω λίγο μόνος", μέσα σε ένα τραγούδι γεμάτο μεγάλες εικόνες. Αυτό το βρίσκω συγκλονιστικό ακριβώς επειδή είναι τόσο μικρό. Μετά από όλη τη μυθολογία, τα νήματα, τη μοίρα, τον χρόνο, καταλήγει στην πιο απλή ανθρώπινη πραγματικότητα:

Μου λείπεις.

Δεν υπάρχει εκείνη η ανυπόφορη ανθρώπινη ανάγκη να κάνουμε κάθε τραγωδία μάθημα ζωής, λες και το σύμπαν σκοτώνει ανθρώπους για να μας κάνει να στρώσουμε χαρακτήρα.

Ο Karac δεν πέθανε για να γίνει καλύτερος άνθρωπος ο Robert Plant.

Πέθανε.

Τελεία.

Και ο πατέρας του έπρεπε να συνεχίσει να ζει έχοντας ακόμη μέσα του όλη την αγάπη που είχε γι’ αυτό το παιδί.

Αυτό για μένα είναι όλο το τραγούδι. Το δυνατό του κέντρο. Ο άνθρωπος έχασε το παιδί του και δύο χρόνια αργότερα έγραψε ένα τραγούδι που δεν προσπαθεί να νικήσει τον θάνατο.

Δεν του φωνάζει.

Δεν τον εξηγεί.

Δεν τον εξωραΐζει.

Απλώς αρνείται να δεχτεί ότι ο θάνατος έχει δικαιοδοσία πάνω στην αγάπη του.

Ο θάνατος μπορεί να διακόψει μια σχέση στην πράξη. Δεν μπορεί όμως να επιβάλει στον άνθρωπο που μένει να πάψει να σχετίζεται εσωτερικά με εκείνον που πέθανε.

Και εδώ το πένθος αποκαλύπτει το παράξενο πρόβλημα της φυσικής:
Η αγάπη εξακολουθεί να υπάρχει, αλλά έχει χάσει τον φυσικό της προορισμό.
Δεν μπορείς να πάρεις το παιδί σου αγκαλιά.
Δεν μπορείς να του τηλεφωνήσεις.
Δεν μπορείς να του πεις κάτι που ξέχασες.
Όμως αυτό που νιώθεις γι’ αυτό, δεν εξαφανίζεται επειδή εξαφανίστηκε η δυνατότητα να το εκφράσεις. Μένει. Και πρέπει να μάθεις να ζεις με αυτό.

Τρία χρόνια αργότερα, το 1980, πέθανε και ο John Bonham. Ο άνθρωπος που ήταν εκεί όταν ο Plant βρισκόταν στη χειρότερη στιγμή της ζωής του.

Οι Led Zeppelin αποφάσισαν ότι δεν θα συνέχιζαν χωρίς εκείνον. Κι αυτό λέει πολλά για το πόσο κεντρικός ήταν στον ήχο και στην ταυτότητα του συγκροτήματος. Δεν τον αντιμετώπισαν σαν θέση εργασίας που έμεινε κενή. Ήταν μέρος του ίδιου του οργανισμού της μπάντας.

Έκαναν αργότερα κάποιες μεμονωμένες επανενώσεις, συχνά με τον γιο του, Jason Bonham στα ντραμς, αλλά όχι κανονική συνέχεια των Zeppelin ως ενεργό συγκρότημα.

Σε συνέντευξή του Peter Grant, του μάνατζερ των Led Zeppelin, όταν ρωτήθηκε αν υπήρξε ποτέ σκέψη να συνεχίσουν με άλλον ντράμερ μετά τον θάνατο του Bonham, απάντησε:

"Όχι. Ήταν τόσο ξεκάθαρο. Δεν τέθηκε καν θέμα. Δεν υπήρξε ποτέ τέτοια σκέψη."

Και μετά ρίχνει και μια μπηχτή για την επανένωση στο Live Aid το 1985. Ο Plant, ο Page και ο Jones έπαιξαν ξανά μαζί, αλλά φυσικά χωρίς τον Bonham. Ο Grant λέει περίπου:

"Και ότι χωρίς τον John δεν μπορούσε ποτέ να είναι το ίδιο, το απέδειξε εκείνη η καταραμένη εμφάνιση στο Live Aid."

Με άλλα λόγια, θεωρούσε εκείνη την εμφάνιση απόδειξη ότι δεν αρκεί να βάλεις τους τρεις επιζώντες στη σκηνή και έναν καλό ντράμερ και να πεις "Led Zeppelin". Και η φράση του έχει μιαεφιλοσοφία μπάντας από πίσω που λέει ότι οι Zeppelin δεν ήταν ένα σχήμα με τέσσερις θέσεις. Ήταν μια συγκεκριμένη σχέση τεσσάρων ανθρώπων.

Αν αλλάξεις τον έναν, δεν έχεις παραλλαγή των Zeppelin. Έχεις κάτι άλλο.

Το ότι κάτι μπορεί να αντικατασταθεί κάποιος τεχνικά δεν σημαίνει ότι είναι και αντικαταστάσιμος. Μπορείς να βρεις άλλον εξαιρετικό μουσικό. Άλλον από οτιδήποτε. Έχουμε πήξει από ανθρώπους όλων των πιθανών εκδοχών. Δεν μπορείς όμως να βρεις τον ίδιο άνθρωπο δεύτερη φορά.

Οι Zeppelin τελείωσαν.

Ο Plant όχι.

Ευτυχώς δεν πέρασε την υπόλοιπη ζωή του προσπαθώντας να αναστήσει τον εαυτό του των είκοσι κάτι. Προχώρησε μουσικά αλλού. Άλλαξε. Πειραματίστηκε.

Συνεργάστηκε με ανθρώπους που κανείς δεν θα είχε βάλει δίπλα στον Robert Plant των Led Zeppelin. Δεν έκανε τον ίδιο του τον μύθο επάγγελμα πλήρους απασχόλησης. Ο ίδιος είχε πει ευθέως ότι το να είσαι απλώς "rock singer και τέλος" το θεωρεί περιοριστικό. Vanity fair

Γι’ αυτό και η μετα-Zeppelin πορεία του μοιάζει λιγότερο με διαχείριση κληρονομιάς και περισσότερο με μόνιμη περιπλάνηση.

Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο να συνεχίζεις να ζεις 
και στο να συνεχίζεις να επαναλαμβάνεις τον άνθρωπο που ήσουν.

Με το πρώτο ζεις.
Με το δεύτερο συντηρείς μουσείο.

Και τελικά το All My Love ακούγεται σαν τραγούδι για κάτι στο οποίο ο θάνατος δεν κατάφερε να βάλει τέλος. Την αγάπη. Όχι ως παρηγοριά ή μεταφυσική υπόσχεση τύπου "θα ξανασυναντηθούμε".

Πολύ απλούστερα.

Ήσουν εδώ.

Σε αγάπησα.

Δεν είσαι εδώ.

Σε αγαπώ ακόμη.

Τόσο άδικο.

Τόσο παράλογο.

Τόσο ανθρώπινο.

...Και τώρα πατήστε play και ακούστε αυτό το τραγούδι.

Εγώ πάντως το All My Love δεν μπορώ πια να το ακούσω όπως πριν.

Κι ένα παραπάνω tip γι' αυτούς που δεν χόρτασαν... 

Διάβασα διάφορες ερμηνείες των στίχων και καμία δεν μου καθόταν εντελώς σωστά, οπότε θα καταθέσω τη δική μου υπόθεση.

Παρακάτω λοιπόν, μια προσπάθεια να μεταφραστούν και να ερμηνευτούν (hand made) οι στίχοι κι όλη η ντροπή δική μου!

All of my love

Should I fall out of love, my fire in the light
To chase a feather in the wind
"Πρέπει άραγε να σταματήσω να αγαπώ, φωτιά μου μέσα στο φως,
για να κυνηγήσω ένα φτερό στον άνεμο;"

Αναρωτιέται αν πρέπει να πάψει να αγαπά, για να κυνηγήσει κάτι τόσο άπιαστο όσο ένα φτερό που το παίρνει ο άνεμος. Δηλαδή κάτι που ξέρει ήδη ότι δεν μπορεί να κρατήσει.
Η σύνταξη εδώ είναι ποιητική και λίγο αμφίσημη, αλλά εγώ είμαι τσακάλι...
Το "my fire in the light" το διαβάζω ως προσφώνηση "Φωτιά μου μέσα στο φως."
Και αν είναι έτσι, ο Plant αποδίδει στον άνθρωπο στον οποίο μιλά δύο εικόνες:

1. φωτιά μέσα στο φως — μια έντονη, λαμπερή, ζωντανή παρουσία

1. φτερό στον άνεμο — η ίδια παρουσία τώρα άπιαστη, παρασυρμένη μακριά.

Από κάτι που έλαμπε μέσα στο φως, σε κάτι που δεν μπορείς πια να κρατήσεις.

Εγώ θα σας τα λέω η δευτεροδεσμήτισσα; Ντροπή κάπου!

Within the glow that weaves a cloak of delight
There moves a thread that has no end
"Μέσα στη λάμψη που υφαίνει έναν μανδύα χαράς,
κινείται ένα νήμα που δεν έχει τέλος."

Fire — light — glow.
Φωτιά και φως από πριν, και τώρα λάμψη.

Μέσα σε όλο αυτό το φωτεινό σύμπαν αρχίζει να υφαίνεται ένας cloak of delight, ένας μανδύας χαράς.

Και εδώ εμφανίζεται για πρώτη φορά το βασικό μοτίβο του τραγουδιού, το νήμα.
Δεν έχουμε ακόμη ύφασμα ή αργαλειό. Αυτά θα έρθουν παρακάτω. Έχουμε όμως ήδη κάτι που συνεχίζεται αέναα.

Άρα η πρώτη στροφή, πολύ χοντρικά, μπορεί να διαβαστεί ως:
Κάτι λαμπερό χάθηκε και τώρα είναι άπιαστο σαν φτερό στον άνεμο.

Κάτι όμως από τη σχέση μου μαζί του εξακολουθεί να περνά μέσα στη ζωή μου σαν νήμα που δεν τελειώνει.

For many hours and days that pass ever soon
The tides have caused the flame to dim
"Περνούν ώρες και μέρες, κι όμως περνούν τόσο γρήγορα.
Οι παλίρροιες έχουν κάνει τη φλόγα να χαμηλώσει."

Εδώ υπάρχει μια πολύ ωραία εικόνα.
Δεν λέει ότι η φωτιά έσβησε. Λέει ότι χαμήλωσε.

Και αυτό ταιριάζει πολύ στο πένθος. Η ζωή συνεχίζεται, οι μέρες περνούν, τα κύματα έρχονται και φεύγουν και η αρχική τεράστια ένταση της φωτιάς αλλάζει. Δεν εξαφανίζεται. Γίνεται κάτι που μπορείς σιγά σιγά να κουβαλάς χωρίς να σε καίει κάθε φορά που το αγγίζεις.

Οι παλίρροιες μπορούν να διαβαστούν και ως οι ίδιες οι παλίρροιες του πένθους. Έρχονται, υποχωρούν και επιστρέφουν. Στην αρχή σχεδόν αδιάκοπα, αργότερα πιο αραιά, χωρίς όμως να εξαφανίζονται ποτέ εντελώς. Και κάθε πέρασμά τους χαμηλώνει λίγο τη φλόγα, όχι επειδή η αγάπη σβήνει, αλλά επειδή η ένταση του πόνου αλλάζει μορφή με τον χρόνο.

At last the arm is straight, the hand to the loom
Is this to end or just begin?
"Επιτέλους το χέρι τεντώνεται προς τον αργαλειό.
Αυτό είναι τέλος ή μήπως αρχή;"

Και εδώ εμφανίζεται ο αργαλειός.
Σαν να λέει "ξαναρχίζω να υφαίνω".

Το τραγούδι κυκλοφόρησε δύο χρόνια μετά τον θάνατο του γιου του. Και αυτή η εικόνα μπορεί εύκολα να διαβαστεί ως η στιγμή που ξαναρχίζει να ζει, να δημιουργεί, να παράγει χρόνο και ιστορία μετά την απώλεια.
Και τότε έρχεται η ερώτηση:
- Αυτό είναι τέλος ή αρχή;

Κάπως έτσι λειτουργεί ο θάνατος. Κάτι τελειώνει οριστικά και, την ίδια στιγμή, αρχίζει κάτι που δεν ήθελες ποτέ να αρχίσει. Η ζωή χωρίς αυτόν που πέθανε.

All of my love, all of my love
All of my love to you...
"Όλη μου η αγάπη είναι για σένα"

Καμία φιλοσοφία εδώ.

Και αργότερα θα το κάνει απολύτως σαφές αυτό το "για σένα", χρησιμοποιώντας τη λέξη "child".
Άρα το "to you" δεν χρειάζεται να το ψάχνουμε για πολύ. Είναι το παιδί του.
Σας έκανα spoiler.

The cup is raised, the toast is made yet again
One voice is clear above the din
"Το ποτήρι σηκώνεται και γίνεται άλλη μια πρόποση.
Μέσα στον θόρυβο, μία φωνή ακούγεται καθαρά."

Αυτό μπορεί εύκολα να διαβαστεί ως πράξη μνήμης.
Περνούν χρόνια. Οι άνθρωποι συγκεντρώνονται. Ζουν. Πίνουν. Θυμούνται.

Δεν ξέρουμε αν η φωνή που λέει πως ακούγεται καθαρά είναι η φωνή του Karac, ο Plant δεν μας άφησε manual χρήσης των συμβόλων του.

Μέσα στο πλαίσιο του τραγουδιού όμως, η εικόνα μπορεί πολύ όμορφα και βολικά να σημαίνει ότι ανάμεσα σε όλο τον θόρυβο της ζωής, η παρουσία ή η μνήμη του συγκεκριμένου ανθρώπου εξακολουθεί να ξεχωρίζει.

Proud Arianne, one word, my will to sustain For me, the cloth once more to spin "Περήφανη Arianne, μία λέξη αρκεί για να κρατήσει τη θέλησή μου ζωντανή, ώστε να μπορέσω να υφάνω ξανά το ύφασμα."

Και εδώ βάζουμε τεράστιο αστερίσκο, γιατί έχει γίνει της μουρλής.

Άλλες μεταγραφές γράφουν Arianne, άλλες Aryan. Το Shazam για παράδειγμα, δίνει Arianne. Το Spotify δίνει Aryan.

Και γύρω από την μυστηριώδη αυτή γυναίκα με το συγκεκριμένο όνομα έχουν στηθεί διάφορες ερμηνείες. Οι περισσότεροι συνδέουν το πρόσωπο του στίχου με τη Maureen, τη σύζυγο του Plant. Γιατί όμως να την πει έτσι;

Άλλοι, πολύ λιγότεροι, έχουν προτείνει μια πολύ ενδιαφέρουσα αλλά καθόλου επιβεβαιωμένη ανάγνωση: ότι το Arianne μπορεί να παραπέμπει στο Ariadne, δηλαδή στην Αριάδνη. Που το στηρίζουν αυτό;

Στο ότι σε συνέντευξη στο Vice, όταν τον ρώτησαν αν πιστεύει στον Θεό, απάντησε "σε αρκετούς". Και όταν τον ρώτησαν αν ακολουθεί κάποια συγκεκριμένη θρησκεία, είπε όχι και μίλησε για τους παλιούς τρόπους/παλιές δοξασίες των νησιών απ’ όπου κατάγεται και για τη σχέση ανθρώπου–φύσης–στοιχείων.

Και γιατί έχει ενδιαφέρον αυτό; Γιατί τι δίνει η Αριάδνη στον Θησέα; Το νήμα για να βγει από τον λαβύρινθο.

Προς το παρόν, όμως, ας μην τρέξουμε τόσο μπροστά.

Το ασφαλές εδώ είναι ότι το πρόσωπο που επικαλείται ο Plant στηρίζει τη θέλησή του να συνεχίσει να υφαίνει. Πάλι δηλαδή:

νήμα — αργαλειός — γνέσιμο — ύφασμα.

Η δύναμη που παίρνει από αυτό το πρόσωπο τον βοηθά να ξαναπιάσει το νήμα της ζωής.

Άρα πλέον δεν έχουμε μεμονωμένες ποιητικές εικόνες. Το τραγούδι χτίζεται γύρω από μια ολόκληρη μεταφορά: η ζωή ως ύφανση.

All of my love... All of my love to you, child

Και εδώ εμφανίζεται επιτέλους το child.

Αυτό είναι σημαντικό γιατί κόβει μεγάλο μέρος της προηγούμενης αμφισημίας. Μέχρι εδώ το "you" μπορούσε θεωρητικά να διαβαστεί με διάφορους τρόπους. Ένας από αυτούς είναι ο ερωτικός που νόμιζα κι εγώ τόσα χρόνια. Εδώ ο Plant όμως, τραβά για λίγο την κουρτίνα και μας αφήνει να δούμε ξεκάθαρα σε ποιον απευθύνεται. Στο παιδί του.

Yours is the cloth, mine is the hand that sews time His is the force that lies within "Το ύφασμα είναι δικό σου, το χέρι που ράβει τον χρόνο είναι δικό μου. Δική του είναι η δύναμη που βρίσκεται μέσα."

Και τώρα αρχίζουν τα πολύ ωραία. Προσέξτε τη διάκριση: Yours. Δικό σου. Mine. Δικό μου. His. Δικό του. Τρεις διαφορετικές γραμματικές θέσεις. Το παραγόμενο υλικό, το ύφασμα, είναι δικό σου. Σε ποιον μιλάει; Εγώ είμαι αυτός που το ράβει μέσα στον χρόνο. Ο ίδιος, οκ Αλλά η δύναμη που βρίσκεται μέσα σε αυτό είναι δική του. Ποιανού;

Άρα σε ποιον απευθύνεται και για ποιον μιλάει;

Μόλις πριν έχει εμφανιστεί το child. Άρα το "δικό του" που λέει δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολο να βρεθεί ποιον εννοεί. Είναι ο Karac.

Και τότε προκύπτει η επόμενη ερώτηση.

Σε ποιον μιλάει όταν λέει "Yours is the cloth" (δικό σου είναι το ύφασμα);

Γιατί αν αμέσως μετά αλλάζει σε his (δικό του), δύσκολα το "yours" και το "his" αναφέρονται στο ίδιο πρόσωπο.

Ποιος άλλος άνθρωπος βρίσκεται στον πυρήνα αυτής της ιστορίας; Η Maureen. Η μητέρα του Karac και τότε σύζυγος του Plant.

Άρα η εικόνα μπορεί να διαβαστεί κάπως έτσι: Εγώ ξαναβρίσκω τη δύναμη να δημιουργήσω. Αυτό που δημιουργώ είναι για σένα Maureen. Εγώ είμαι το χέρι που συνεχίζει να υφαίνει τον χρόνο. Αλλά η δύναμη μέσα σε αυτό που δημιουργώ και σου χαρίζω έρχεται από τον γιο μας.

Και κάπου εδώ αρχίζει να γίνεται πραγματικά του νήματος το κάγκελο.

Γιατί αν δεχτούμε ότι στο "Yours is the cloth" ο Plant μιλά στη Maureen, τότε η ακολουθία γίνεται ξαφνικά πολύ ενδιαφέρουσα:

Yours is the cloth. Mine is the hand. His is the force.

Εσύ. Εγώ. Εκείνος.

Maureen. Plant. Karac, του οποίου η μνήμη λειτουργεί ως δύναμη που τους ωθεί προς τη θεραπεία.

Και τώρα μπορούμε να επιστρέψουμε στην περίφημη Arianne. Ήρθε η ώρα της!

Λίγο νωρίτερα ο Plant έχει πει ότι μία λέξη από αυτήν την Adrianne, αρκεί για να κρατήσει τη θέλησή του ζωντανή, ώστε να μπορέσει να ξαναγνέσει το ύφασμα. Κι εμείς (σύμφωνοι, εγώ, σκάστε), αναρωτιόμασταν ποια ήταν αυτή. Και εάν αναφερόταν στην γυναίκα του τελικά, γιατί διάλεξε αυτό το όνομα και όχι "Γεωργία", ξέρω 'χω...

Αν λοιπόν η Arianne είναι πράγματι κάποια ποιητική αναφορά στη Maureen - και εδώ μιλάμε αυστηρά για ερμηνευτική υπόθεση, όχι για επιβεβαιωμένο γεγονός - τότε αρχίζει να σχηματίζεται μια εικόνα που προσωπικά τη βρίσκω ανατριχιαστικά όμορφη.

Η Maureen (γυναίκα του) είναι εκείνη που τον βοηθά να ξαναπιάσει το νήμα.

Και τώρα η άλλη, επίσης ανεπιβεβαίωτη, ανάγνωση του ονόματος αποκτά ξαφνικά πολύ περισσότερο ενδιαφέρον: Arianne. Ariadne. Αριάδνη.

Η γυναίκα που, στον μύθο, δίνει στον Θησέα το νήμα ώστε να μπορέσει να βρει τον δρόμο του μέσα στον λαβύρινθο και να επιστρέψει.

Και ερωτώ...

Μήπως λοιπόν ο Plant χρησιμοποιεί την Arianne σαν μια σύγχρονη Αριάδνη; Μήπως, κατ' επέκταση, η Maureen είναι εκείνη που του δίνει το νήμα για να βγει από τον δικό του λαβύρινθο, δηλαδή το πένθος;

Μήπως τελικά αυτά τα τρία ονόματα συνδέονται έτσι μεταξύ τους; Μπέσα; Δεν ξέρουμε. Και χωρίς κάποια σχετική δήλωση του ίδιου του Plant δεν μπορούμε να ισχυριστούμε ότι αυτό ήθελε να πει ο ποιητής.

Και ποιος χέστηκε, εδώ που τα λέμε. Το τραγούδι είναι ήδη υπέροχο. Δεν είναι όλοι ζαβοί σαν εμένα ώστε να κάθονται να λύνουν Led Zeppelin σαν σταυρόλεξο στις έξι το πρωί.

Αλλά, ρε φίλε... Ταιριάζει!

Γιατί δεν έχουμε απλώς ένα όνομα πεταμένο τυχαία μέσα σε έναν στίχο. Το Arianne ανήκει στην ίδια ονοματική οικογένεια με το Ariane, που είναι γαλλική μορφή του Ariadne / Αριάδνη. Η διαδρομή λοιπόν μπορεί γλωσσικά να γίνει: Αριάδνη → Ariadne → Ariane → Arianne Άρα η πιθανή σύνδεση του Arianne με την Αριάδνη δεν είναι αυθαίρετη ως προς το όνομα.

Σκεφτείτε ότι το πλήρες όνομά του γιού του ήταν Karac Pendragon Plant. Το Karac συνδέεται με τον Caratacus/Caractacus, τον ιστορικό Βρετανό/Κελτικό ηγέτη που αντιστάθηκε στους Ρωμαίους· υπάρχει πηγή που λέει ρητά ότι ο Plant ονόμασε τον γιο του Karac από αυτόν τον θρυλικό ουαλικό πολέμαρχο.

Το Pendragon είναι ακόμα πιο μυθολογικά φορτισμένο: είναι ο τίτλος του Uther Pendragon, πατέρα του βασιλιά Αρθούρου, στην αρθουριανή παράδοση. Στα μεσαιωνικά ουαλικά σημαίνει περίπου "αρχηγός των πολεμιστών".

Άρα το όνομα του παιδιού ήταν σχεδόν ένα μικρό μανιφέστο των εμμονών του Plant: Karac → κελτική/ουαλική ιστορία Pendragon → αρθουριανός μύθος Οπότε όταν λέμε ότι ο Plant ήταν βαθιά χωμένος σε ουαλική μυθολογία και αρθουριανά μοτίβα, δεν το λέμε επειδή έγραψε δυο στίχους με ξωτικά.

Το έβαλε μέχρι και στο όνομα του γιου του.

Και ναι: αυτό κάνει τη δική μας υπόθεση για Arianne/Ariadne λίγο πιο ενδιαφέρουσα ακόμα (συνεχίζει να είναι μη αποδεδειγμένη), αλλά σίγουρα καθόλου ξένη προς τον τρόπο που σκεφτόταν και ονομάτιζε τον κόσμο του.

Και από την άλλη, έχουμε το υπόλοιπο τραγούδι. Ένα τραγούδι γεμάτο: νήμα, γνέσιμο, αργαλειό, ύφασμα.

Και από την παραάλλη, έχουμε μια γυναίκα που, σύμφωνα με αυτή την ανάγνωση, του δίνει ακριβώς αυτό που χρειάζεται για να μπορέσει να ξαναρχίσει να υφαίνει.

Εκείνη τον βοηθά να ξαναρχίσει. Εκείνος γίνεται το χέρι που συνεχίζει να ράβει τον χρόνο. Και ο γιος τους παραμένει η δύναμη μέσα σε ό,τι δημιουργείται από εδώ και πέρα.

Οπότε ίσως το "Yours is the cloth" να είναι πολύ περισσότερο από μια όμορφη ποιητική εικόνα. Ίσως να της λέει: Το ύφασμα που μπορώ πια να ξαναφτιάξω είναι δικό σου. Το χέρι που θα το υφάνει είναι δικό μου. Αλλά η δύναμη που υπάρχει μέσα του είναι του γιου μας.

Ours is the fire, all the warmth we can find He is a feather in the wind "Δική μας είναι η φωτιά και όση ζεστασιά μπορούμε να βρούμε. Εκείνος είναι ένα φτερό στον άνεμο."

Και τώρα κοιτάξτε πόσο ωραία η ακολουθία κουμπώνει και ολοκληρώνεται: Yours → Mine → His → Ours → He Δικό σου. Δικό μου. Δικό του. Δικό μας. Εκείνος.

Αν η προηγούμενη ανάγνωση στέκει και δεν έχω καταντήσει μισότρελη, τότε το "ours" είναι πολύ πιθανό να αφορά τον Plant και τη Maureen (και ίσως, ευρύτερα, τον κόσμο των ζωντανών που έμειναν πίσω και προσπαθούν να κρατήσουν όση ζεστασιά μπορούν ακόμη να βρουν). Ο Plant έχει μιλήσει για το πώς εκείνος και η Maureen συσπειρώθηκαν μετά τον θάνατό του και για τη στήριξη που είχαν από τις οικογένειες και τους κοντινούς τους ανθρώπους.

Άρα η εικόνα: "δική μας η φωτιά και όση ζεστασιά μπορούμε ακόμη να βρούμε" κουμπώνει πολύ όμορφα με αυτή την εμπειρία. Ο ένας χάθηκε. Οι άλλοι όμως πρέπει να εξακολουθήσουν να κρατούν τη φωτιά.

Και μετά έρχεται: He is a feather in the wind.

ΝΑ και το φτερό. Αυτός ήταν. Ο γιος του.

Και ξαφνικά η πρώτη εικόνα του τραγουδιού αποκτά το πλήρες βάρος της. Στην αρχή αναρωτιέται αν πρέπει να κυνηγά ένα φτερό στον άνεμο. Στο τέλος μας λέει ποιος είναι αυτό το φτερό. Εκείνος. Το παιδί που δεν μπορεί να κρατήσει.

Και εδώ υπάρχει μια σχεδόν σκληρή αντίθεση: το νήμα μπορεί να συνεχίσει. Το ύφασμα μπορεί να συνεχίσει να υφαίνεται. Η φωτιά μπορεί να παραμείνει αναμμένη. Το φτερό όμως δεν μπορείς να το κρατήσεις.

All of my love... Και πάει λέγοντας και δικαίως κλαίγοντας. Και μετά έρχονται ξανά και ξανά οι ίδιες λέξεις. Όλη μου η αγάπη σε σένα. Μέχρι που εμφανίζεται ένα παράξενο: sometimes... sometimes... Μερικές φορές. Μερικές φορές τι; Δεν ολοκληρώνει αμέσως τη σκέψη.

Και τελικά, έπειτα από όλη αυτή την ποίηση, έρχεται μια σχεδόν πεζή, απλή φράση να κλείσει το τραγούδι: ...I get a little bit lonely. "Μερικές φορές... νιώθω λίγο μόνος."

Και για μένα αυτό είναι ίσως το πιο ανθρώπινο σημείο ολόκληρου του τραγουδιού. Μετά από: φλόγες, νήματα, μανδύες, αργαλειούς, ύφασμα, χρόνο, παλίρροιες, φτερά στον άνεμο... στο τέλος μένει κάτι απλό και σκληρό σαν πέτρα:

μου λείπεις.

Τελικά, τι λέει το All My Love;
Νομίζω ότι είναι εύκολο να κάνουμε αυτό το τραγούδι περισσότερο μεταφυσικό απ' όσο χρειάζεται. Το επιβάλλει η ποίηση άλλωστε.
Δεν πιστεύω ότι το βασικό του μήνυμα είναι πως "ο νεκρός συνεχίζει να υπάρχει" όμως.
Είναι κάτι πολύ πιο γήινο.
Έχασα κάποιον που αγαπώ.
Δεν μπορώ να τον ακολουθήσω.
Δεν μπορώ να τον ξαναπιάσω.
Είναι σαν φτερό στον άνεμο.
Ο χρόνος, όμως, συνεχίζεται.
Κι εγώ κάποια στιγμή πρέπει να ξαναβάλω το χέρι μου στον αργαλειό και να συνεχίσω να υφαίνω τη ζωή μου.
Μόνο που εκείνος θα βρίσκεται για πάντα μέσα στο ύφασμα που υφαίνω.

Αυτό είναι ίσως το πιο δυνατό στοιχείο αυτής της μεταφοράς.
Το νήμα δεν έχει τέλος όχι επειδή το παιδί δεν πέθανε.
Πέθανε.
Ο Plant δεν χρειάζεται να αρνηθεί αυτή την πραγματικότητα για να κρατήσει τον δεσμό.
Ο δεσμός απλώς αλλάζει μορφή.
Ενσωματώνεται στην ιστορία εκείνου που έμεινε.

Και τώρα το All of my love to you αποκτά ένα άλλο βάρος.

Δεν είναι απλώς "Σου δίνω όλη μου την αγάπη".

Είναι ένα τραγούδι για το πώς συνεχίζεις να ζεις
όταν η αγάπη επέζησε εκείνου που αγαπούσες.