...Κι έπειτα έλιωσα σαν να με είχαν ξεχάσει πάνω στο τραπέζι, καταμεσήμερο Δεκαπενταύγουστου.
Όχι από έρωτα.
Από τρυφερότητα.
Από γλύκα.
Δύο παιδιά συναντιούνται. Το αγόρι δίνει ένα διπλωμένο χαρτάκι στο κορίτσι του "Το έγραψα για σένα" της είπε.
Εκείνη δεν το άνοιξε αμέσως. Χώθηκε στην αγκαλιά του με φόρα.
Σαν να ήξερε ήδη τι έγραφε.
Ή μάλλον σωστότερα... σαν να μην είχε σημασία τι έγραφε.
Γιατί σημασία είχε ότι κάποιος σκέφτηκε να καθίσει, να πάρει ένα στυλό και να γράψει κάτι μόνο για εκείνη.
Κι επειδή είμαι κουτσομπολάρα με διπλώματα, σφραγίδες και περγαμηνές, αργότερα είδα το σημείωμα. Προς υπεράσπισή μου βέβαια, δεν ζήτησα να το δω. Μου προσφέρθηκε και, ως σωστός γύπας, άρπαξα την ευκαιρία με μεγάλη χαρά.
Γράμματα στραβά. Ανθρωπάκια. Καρδούλες. Ουουουου πολλές καρδούλες!
Και μια φράση που δεν μπορώ να πω γιατί υπάρχει και GTPR! Πιστέψτε με όμως όταν σας λέω ήταν κάτι τόσο απλό αλλά τόσο μα τόσο όμορφο.
Και η αλήθεια είναι πως δεν χρειαζόταν τίποτα άλλο. Ήταν κάποιος που δεν είχε μάθει ακόμη να λογοκρίνει το συναίσθημά του. Που δεν αναρωτιόταν αν "είναι πολύ", αν "εκτίθεται", αν "θα φανεί κάπως". Ένιωθε. Και το έγραφε. Χωρίς φίλτρα. Χωρίς δεύτερες σκέψεις.
Τι να λέμε τώρα... Ήταν ατόφια τρυφερότητα.
Κάποια στιγμή δε, όταν έκατσαν στο τραπέζι τους, έσκυψε και τη φίλησε! Ομολογώ, δεν πρόλαβα να το δω. Αλλά είδα ότι εκείνη, σχεδόν αντανακλαστικά, κοίταξε αμέσως μετά τον πατέρα της με τον οποίο καθόμασταν σε ένα άλλο τραπέζι παραπέρα.
Κι εκείνος χαμογέλασε λίγο αμήχανα.
Δεν ξέρω γιατί, αλλά εκεί αποτελείωσε το λιώσιμο και άρχισα να χύνομαι στα πλακάκια.
Ίσως γιατί για λίγα λεπτά είδα μπροστά μου μια μορφή αγάπης που οι περισσότεροι αφήνουμε πίσω όσο μεγαλώνουμε. Εκείνη που δεν φοβάται να είναι τρυφερή. Που δεν ντρέπεται να φανεί. Που δεν σκέφτεται αν θα παρεξηγηθεί ή αν θα πληγωθεί. Απλώς νιώθει τρυφερά προς έναν άλλον άνθρωπο. Και το δείχνει.
Δεν χρειάζεται ακριβά δώρα. Δεν χρειάζεται τέλειες λέξεις. Μερικές φορές είναι ένα τσαλακωμένο χαρτί με δύο φράσεις. Μια αγκαλιά πριν καν το ανοίξεις. Ένα γλυκό, πετιμεζάτο φιλί. Και μην ξεχνάμε το βλέμμα προς τον μπαμπά για επιβεβαίωση ότι εξακολουθεί να σημαίνει "ασφάλεια".
...Κι έναν ενήλικα άνθρωπο λίγο πιο πέρα να χαμογελάει, γιατί βλέπει το παιδί του να ζει μερικές όμορφες στιγμές.
Σήμερα βουτύριασα πολύ τελικά και ξέρετε γιατί; Γιατί σε έναν κόσμο που συχνά επιβραβεύει τον κυνισμό και την καχυποψία, χάρηκα που υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που με κάνουν να λιώνω χωρίς καν να το επιδιώκουν...
...από ένα χαρτάκι με στραβά γραμματάκια και πολλές καρδούλες.
Αναρωτήθηκα κρυφά πότε ακριβώς μεγαλώσαμε τόσο, ώστε να μας φαίνεται πιο φυσιολογικό να είμαστε ειρωνικοί παρά τρυφεροί. Πότε αρχίσαμε να κρύβουμε τις λέξεις μας, να μετράμε τις αγκαλιές μας και να φοβόμαστε μήπως φανούμε υπερβολικοί.
Αυτό το απόγευμα, δύο νέοι άνθρωποι μού θύμισαν κάτι που είχα ξεχάσει.
Ότι η αγάπη δεν χρειάζεται να προσποιείται κάτι άλλο για να είναι αληθινή.
Αρκεί να είναι γενναία αρκετά ώστε να είναι αθώα.
Ίσως μάλιστα αυτή να είναι και η πιο σπάνια μορφή της.
