Eν πoλλaίs aμaρτίaιs

Και ήρθε χαλαρά και άνετα, ένα βράδυ, μέσα σε ένα αθώο κουτσομπολιό. 

Δεν ήταν τίποτα βαθύ ή υπαρξιακό. Ήρθε μέσα σε μία χαλαρή συζήτηση, εκεί που λες βλακείες και γελάς αλλά με έκανε να κάτσω λίγο πιο ίσια στην καρέκλα και να πω:

- Ωραία… Μήπως έχουμε θέμα εδώ;

Μου λείπει ένας συγκεκριμένος ηθικός φραγμός...! 

(Καλά, πολλοί μου λείπουν, αλλά αυτόν ανακάλυψα τώρα. Τους άλλους τους ήξερα.)

Ε λοιπόν η φράση αυτή είναι παγίδα! Δεν χρωστάμε στους γονείς μας για το ότι γεννηθήκαμε. Δεν τους ζητήσαμε να υπάρξουμε. Η γέννησή μας ήταν δική τους απόφαση. Όχι δικό μας χρέος.

Και τώρα που είπα το πιο ιερόσυλο που το έχω κι εύκολο, πάμε στο δύσκολο.

Ένα πισωγύρισμα που τίποτα δεν προμήνυε ότι θα συμβεί. Έσωτερικό και απόλυτα ξαφνικό.

Εκεί που νόμιζα ότι παω καλά, ότι ξεμπερδεύω με τον κάλο που με ενοχλούσε (έστω στον εγκέφαλο)… Τσουπ. Να ’τος πάλι.

Σιγά μην ήταν τόσο εύκολο. Και γιατί να είναι δηλαδή; Επειδή είπαμε πέντε πράγματα με τον ψυχοβγάλτη και κατάλαβα; Παπάρια!

Η κατανόηση δεν έχει καμία σχέση με την αντίδραση. Με το ένστικτο της επιβίωσης. Επειδή κατάλαβα τι φοβάμαι και γιατί, σημαίνει ότι θα σταματήσω κιόλας; Αστεία πράγματα...

Άρα σήμερα, αυτό που θα περιγράψω είναι ένα πισωγύρισμα μπας και το καταλάβω κι εγώ... 

Τώρα θα πλατιάσω με τις φιλοσοφίες μου που δεν ακουμπάνε πουθενά πέρα από προσωπικές παρατηρήσεις. Δηλαδή... άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε.

Να βλέπεις, να αντιλαμβάνεσαι, να κρατάς ισορροπίες, να μην εκτροχιάζεσαι… κι όμως, βαθιά μέσα, θες έστω για λίγο να μην ξέρεις τι κάνεις. Να πεις, "άντε γαμηθείτε ρε. Θα είμαι χαζή, παρορμητική, ό,τι να ’ναι".

Υπάρχει ένα σημείο που όλοι περνάμε από εκεί... 

Ας το πάρω όμως από την αρχή.

Ξέρετε τι θα ήθελα;

Μια εφαρμογή να μου φτιάχνει το κεφάλι όπως το GPS φτιάχνει μια διαδρομή.

Πάρε 5 αναπνοές.

Πες κάτι καλό για σένα.

Πιες λίγο νερό.

Κάνε δύο γύρους γύρω από τον εαυτό σου φτύνοντας τον κόρφο σου...

Και κάπου εκεί να εμφανίζεται το μήνυμα: Συγχαρητήρια, δεν έχεις πια υπαρξιακά!

Ναι.

Το "σχεδόν" είναι το φάντασμα του "παρά λίγο".

Είναι αυτό που έζησε το μισό και έμεινε να στοιχειώνει το ολόκληρο.

Δεν έχει το καθαρό τέλος του "ποτέ". Το "ποτέ" πονάει, αλλά εμπεριέχει το τέλος. Σε κόβει έστω και βίαια, αλλά σε αφήνει να πας παρακάτω.

Δεν έχει ούτε τη συνέχεια του "ναι". Το "ναι" σε τραβάει μέσα, σε βάζει να δεις τι θα γίνει.

Το "σχεδόν" δεν κάνει τίποτα από τα δύο.

Κρέμεται.

Σαν εκκρεμές που δεν αποφασίζει προς τα πού πέφτει.

Σχεδόν έγινε.

Σχεδόν τόλμησε.

Σχεδόν πρόλαβαν.

Σχεδόν έζησαν.

Το "σχεδόν" είναι η ιστορία που δεν γράφτηκε ποτέ, αλλά δεν έπαψε να υπάρχει. Δεν έχει σώμα, αλλά έχει βάρος. Δεν έχει γεγονός, αλλά έχει μνήμη. Και το χειρότερο; Δεν έχεις τι να το κάνεις. Μένεις σε ένα ενδιάμεσο που δεν λέγεται ούτε παρελθόν ούτε παρόν. Μένεις με το "αν". Και το "αν" είναι το πιο επίμονο παράσιτο του μυαλού.

Αν το είχα πει.

Αν το είχα κάνει.

Αν είχα μείνει.

Αν είχα φύγει.

Αν…

Το "σχεδόν" δεν είναι ποτέ αθώο. Δεν είναι απλώς μια συγκυρία. Πολλές φορές είναι και δισταγμός. Είναι φόβος μεταμφιεσμένος σε "δεν ήταν η στιγμή". Είναι η απόφαση που δεν πήραμε και την βαφτίσαμε τύχη.

Και ναι, θα το πω πιο σκληρά.

Το "σχεδόν" δεν είναι πάντα αυτό που απλώς συνέβη ή όχι. Είναι και αυτό που επιλέχτηκε από κάποιον να μην ολοκληρωθεί.  Γι’ αυτό πονάει.

Κι όμως…

Το "σχεδόν" δεν είναι μόνο θλίψη. Είναι και ένδειξη. Ένδειξη ότι κάτι άγγιξες. Ότι κάτι πήγε να συμβεί. Ότι υπήρξε δυνατότητα. Και η δυνατότητα, όσο κι αν πονάει όταν δεν ολοκληρώνεται, είναι ταυτόχρονα και υπενθύμιση. Υπενθύμιση του τι θέλεις. Του τι φοβήθηκες. Του πού έκανες πίσω.

Το "σχεδόν" δεν είναι το τέλος της ιστορίας. Είναι το σημείο που σου δείχνει πού χρειάζεται να τολμήσεις. Όχι για να μην ξαναζήσεις το "σχεδόν". Αυτό δεν εξαρτάται μόνο από εμάς. Αλλά για να μην αφήνεις τη ζωή σου να κρέμεται μόνιμα στο "παρά λίγο".

Γιατί στο τέλος, δεν θυμόμαστε μόνο αυτά που ζήσαμε. 

Θυμόμαστε, εξίσου έντονα, κι αυτά που έφτασαν μέχρι τη μέση…

και έμειναν εκεί.

''Στην αλήθεια φτάνει κανείς μέσα από τη δυσπιστία και τον σκεπτικισμό, όχι μέσα από μια παιδική ευχή να ήταν τα πράγματα κάπως!''

— Irvin D. Yalom, Όταν έκλαψε ο Νίτσε (λόγια του Νίτσε στο μυθιστόρημα)

Με τα “αν” μπορούμε να φτιάξουμε ό,τι θέλουμε.

Άλλη δουλειά.

Άλλον άνθρωπο δίπλα μας.

Άλλο σώμα.

Άλλη εποχή.

Άλλη εκδοχή μας, πάντα λίγο πιο θαρραλέα, λίγο πιο τυχερή, λίγο πιο “σωστή”.

Αν τότε είχα πει.

Αν δεν είχα φοβηθεί.

Αν είχα φύγει νωρίτερα.

Αν είχα μείνει περισσότερο.

Αν είχα καταλάβει.

Τα "αν" είναι φτηνά. Δεν κοστίζουν τίποτα. Δεν έχουν συνέπειες. Δεν απαιτούν καμία ευθύνη. Και γι’ αυτό είναι τόσο εθιστικά.

.

Κάποιες λέξεις δεν θα ειπωθούν ποτέ απ’ αυτούς που πρέπει

Μπορούμε όμως να βοηθήσουμε λίγο. Αντ’ αυτών!

Κάποιες συγγνώμες δεν έρχονται ποτέ.

Κι όμως, μερικές φορές αξίζει να τις γράφουμε εμείς, όχι για να τις στείλουμε ή να εκβιάσουμε την έκφρασή τους, αλλά απλώς για να ειπωθούν. Να αφεθούν ελεύθερες στον αέρα. 

Αυτό είναι ένα "αντ’ αυτού"....