Το τίμημα της λογικής

Ναι… αυτό είναι το πιο ύπουλο είδος φυλακής. Όχι εκείνη που σου επιβάλλουν. Εκείνη που σε προγραμματίζει να λειτουργείς "με μια συγκεκριμένη λογική", μέχρι που δεν μπορείς καν να "χαλάσεις".

Να βλέπεις, να αντιλαμβάνεσαι, να κρατάς ισορροπίες, να μην εκτροχιάζεσαι… κι όμως, βαθιά μέσα, θες έστω για λίγο να μην ξέρεις τι κάνεις. Να πεις, "άντε γαμηθείτε ρε. Θα είμαι χαζή, παρορμητική, ό,τι να ’ναι".

Αλλά δεν σου βγαίνει. Γιατί η λογική σου δεν είναι ρόλος, είναι άμυνα. Την έφτιαξες κομμάτι-κομμάτι για να μην πονάς, κι εκείνη τώρα σε προστατεύει ακόμα κι όταν δεν θες. Μοιάζει λίγο με εκείνη τη φράση:

"Έχτισα τοίχους για να προστατευτώ, και μετά έπιασα τον εαυτό μου να ζω μέσα τους"

Σε προστατεύει με το πιο ύπουλο αλλά και αποτελεσματικό όπλο της. Την ψυχραιμία.

Κάθε φορά που κάτι θα μπορούσε να σε ταρακουνήσει, έρχεται η λογική και το μεταφράζει σε κάτι διαχειρίσιμο. Δεν σε αφήνει να πνιγείς, σύμφωνοι, αλλά τελικά ούτε καν και να μπεις στο νερό.

Θυμήσου πόσες φορές ένιωσες κάτι έντονα, κι αμέσως μέσα σου ακούστηκε η γνωστή φωνή:

“Μεινε ήρεμη.”

“Μην αντιδράσεις τώρα.”

“Κρατήσου.”

Αυτή η φωνή δεν είναι κακή, σε κράτησε όρθια. Αλλά το τίμημα είναι ότι φιλτράρει τον αυθορμητισμό σου πριν προλάβει να βγει. Η λογική σε προστατεύει από απώλεια, απόρριψη, έκθεση. Αλλά ταυτόχρονα σε κρατά στην έρημο του ελεγχόμενου συναισθήματος. Είναι σωτήρια. Όποτε τρέμεις σε αγκαλιάζει. Όποτε θέλεις να ουρλιάξεις, σου λέει "σώπα-σώπα, θα περάσει και θα γίνεις πάλι καλά, θα δεις". Και όντως θα γίνεις, απλώς δεν είσαι ζωντανή πια με όλο σου το εύρος.

Ναι, κάπως έγινα κι εγώ λογική και δεν το κατάλαβα. Δεν ήμουν πάντα έτσι θυμάμαι. Η λογική δεν είναι έμφυτο χαρακτηριστικό, είναι μηχανισμός που χτίστηκε μέσα σε ανασφάλειες, ευθύνες και παρατηρήσεις.

Γινομουν λίγο λίγο λογική κάθε φορά που φοβόμουν ότι αν δεν κρατήσω τη συνοχή, όλα γύρω μου θα διαλυθούν. Όταν είδα πως οι άνθρωποι γύρω μου πνίγονται από τα συναισθήματά τους κι εγώ δεν άντεχα να είμαι άλλος ένας που πνίγεται. Είπα "θα μείνω καθαρή στο μυαλό".

Δεν ήταν επιλογή πολυτέλειας, ήταν ένστικτο επιβίωσης.

Αν δεν γινόμουν λογική, θα είχα γίνει σίγουρα κατάφορα παράλογη.

Οπότε ναι, έγινα όσο λογική μπορούσα από ανάγκη.

Αλλά ξέρεις ποια είναι η ειρωνεία;

Όταν κάποτε σταθεροποιείς τα πάντα γύρω σου, σου λείπει η ίδια η αταξία που κάποτε σε τρόμαζε.

Κι εκεί αρχίζει η ερώτηση που με καίει τώρα:

"Κι εγώ, μέσα σε όλο αυτό το σύστημα που έφτιαξα για να με προστατεύσει… που είμαι;"