Με τα “αν” φτιάχνουμε μια άλλη ζωή

''Στην αλήθεια φτάνει κανείς μέσα από τη δυσπιστία και τον σκεπτικισμό, όχι μέσα από μια παιδική ευχή να ήταν τα πράγματα κάπως!'' Φρίντριχ Νίτσε

Με τα “αν” μπορούμε να φτιάξουμε ό,τι θέλουμε.

Άλλη δουλειά.

Άλλον άνθρωπο δίπλα μας.

Άλλο σώμα.

Άλλη εποχή.

Άλλη εκδοχή μας, πάντα λίγο πιο θαρραλέα, λίγο πιο τυχερή, λίγο πιο “σωστή”.

Αν τότε είχα πει.

Αν δεν είχα φοβηθεί.

Αν είχα φύγει νωρίτερα.

Αν είχα μείνει περισσότερο.

Αν είχα καταλάβει.

Τα "αν" είναι φτηνά. Δεν κοστίζουν τίποτα. Δεν έχουν συνέπειες. Δεν απαιτούν καμία ευθύνη. Και γι’ αυτό είναι τόσο εθιστικά.

Στο "αν" μπορείς να είσαι ταυτόχρονα και σοφός και γενναίος και ό,τι γουστάρεις. Να ξέρεις πάντα τι έπρεπε να γίνει. Οι αποφάσεις είναι καθαρές, οι άνθρωποι ξεκάθαροι και τα λάθη διορθώνονται χωρίς κόστος.

Η πραγματικότητα όμως δεν λειτουργεί έτσι. Στην πραγματικότητα οι άνθρωποι αποφασίζουν με όσα ξέρουν εκείνη τη στιγμή. Με τους φόβους που έχουν τότε. Με την ωριμότητα που έχουν τότε. Με τις αντοχές που έχουν τότε. Κανείς δεν ζει τη ζωή του με τη σοφία του μέλλοντος.

Κι όμως, αυτό ακριβώς κάνουμε όταν κοιτάμε πίσω με τα "αν". Κρίνουμε τον παλιό εαυτό μας με τη γνώση που αποκτήσαμε αργότερα. Σαν να ζητάμε από έναν άνθρωπο να είχε δει έναν δρόμο που τότε δεν υπήρχε καν στον χάρτη του.

Τα "αν" μοιάζουν με σκέψη. Στην πραγματικότητα όμως είναι συχνά καταφύγιο.

Είναι ο τρόπος να μείνουμε λίγο ακόμη σε μια εκδοχή του παρελθόντος όπου όλα θα μπορούσαν να είχαν εξελιχθεί αλλιώς. Όπου δεν χάθηκε τίποτα, δεν τελείωσε τίποτα, δεν έκλεισε τίποτα οριστικά.

Το πρόβλημα είναι ότι όσο ζούμε στη ζωή που θα μπορούσε να είχε υπάρξει, χάνουμε αυτή που υπάρχει ήδη. Αυτή που είναι εδώ. Με τα λάθη της, τις ρωγμές της, τις ατέλειές της. Με τις επιλογές που έγιναν ή δεν έγιναν.

Η πραγματική ζωή δεν ζει στο "αν". Ζει στο "έτσι έγινε". Και αυτό ενοχλεί λίγο περισσότερο, γιατί δεν έχει εναλλακτικό σενάριο. Δεν μπορούμε να ξαναγράψουμε το παρελθόν. Μπορούμε όμως να σταματήσουμε να το χρησιμοποιούμε σαν καταφύγιο.

Γιατί το "αν" δεν είναι ελπίδα. Είναι αναβολή. Και κάποια στιγμή πρέπει να αποφασίσουμε. Θα ζήσουμε τη φαντασίωση μιας άλλης ζωής ή θα πάρουμε την ευθύνη αυτής που έχουμε;

Όχι της τέλειας.

Της πραγματικής.

Αυτής που είναι τώρα.