Αντ’ αυτών
Μπορούμε όμως να βοηθήσουμε λίγο. Αντ’ αυτών!
Κάποιες συγγνώμες δεν έρχονται ποτέ.
Κι όμως, μερικές φορές αξίζει να τις γράφουμε εμείς, όχι για να τις στείλουμε ή να εκβιάσουμε την έκφρασή τους, αλλά απλώς για να ειπωθούν. Να αφεθούν ελεύθερες στον αέρα.
Αυτό είναι ένα "αντ’ αυτού"....
Ξέρω πως δεν το χειρίστηκα καλά.
Ήσουν εκεί χωρίς να απαιτείς, χωρίς να πιέζεις, και παρ’ όλα αυτά εγώ έψαξα τρόπο να ξεφύγω. Όχι από εσένα όμως, από το μέσα μου. Τώρα το κατάλαβα.
Μου έδωσες μια ηρεμία που δεν ήξερα πώς να κουμαντάρω. Κι όταν την ένιωσα, τρόμαξα. Ένιωσα γυμνός, σαν να με έβλεπες πιο καθαρά απ’ ό,τι άντεχα.
Δεν έφταιγες εσύ. Ακούγεται κλισέ, αλλά μπέρδεψα τη ειλικρίνεια με απειλή και την ελευθερία με κίνδυνο. Πίστεψα πως ήταν παγίδα κι έφυγα όπως-όπως. Δεν υπήρχε παγίδα όμως, ήταν δικό μου το κουβάρι... κι εσύ απλώς έπεσες πάνω του.
Μπορεί να μην σου πω ποτέ "συγγνώμη" κατάμουτρα, αλλά να ξέρεις ότι κάθε φορά που θυμάμαι εκείνη τη μέρα, μου καίει λίγο το στομάχι. Και κάθε φορά που σκέφτομαι τι άνθρωπος ήσουν απέναντί μου, θυμάμαι πόσο δειλός στάθηκα.
Ξέρω πως σε πλήγωσα χωρίς να φταίς. Ξέρω επίσης ότι, αν γύριζα τον χρόνο πίσω, θα είχα μείνει λίγο παραπάνω σιωπηλός, όχι για να αποφύγω κάτι, αλλά ίσως εάν σταματούσα για μια στιγμή να μιλάω... Ίσως να προλάβαινα να ακούσω κι εσένα που δεν είπες το παραμικρό. Δεν σε ρώτησα κι εσύ δεν σχολίασες. Μόνο σεβάστηκες τον πανικό μου και μετά έφυγες. Και αυτό είναι το συγγνώμη μου, όσο φτωχό κι αν είναι.
Έπρεπε να σου πω ότι τρόμαξα, ότι δεν ήξερα πώς να είμαι καλά χωρίς να χαλάσω κάτι. Κι αντί να το παραδεχτώ, ντύθηκα την ψυχραιμία, αυτή που εσύ έχεις στ’ αλήθεια, κι εγώ απλώς παρίστανα.
Η ηρεμία σου με τρόμαξε, γιατί μέσα της δεν χωρούσαν τα μισά μου. Και δεν άντεχα να δω ότι μαζί σου μπορούσα να σταθώ ολόκληρος. Δεν ήμουν έτοιμος όμως για τόση καθαρότητα, κι αυτό είναι το μόνο ειλικρινές που μπορώ να πω.
Σε σκέφτομαι.
Όχι με νοσταλγία μόνο, αλλά και με ένα βάρος που μοιάζει με μάθημα που πήρα πολύ αργά κι ακόμα μάλλον δεν έχω μάθει πλήρως. Ξέρεις πόσο εύκολα γυρίζει ο άνθρωπος στους γνωστούς του ρόλους; Όπως τρέχει το παιδί στην αγκαλιά της μάνας του.
Μου έδειξες πώς μοιάζει η αλήθεια, κι εγώ... Τρόμαξα. Δεν το είχα ξαναζήσει.
Δεν τιμώρησα εσένα με αυτή την απόφαση. Εμένα τιμώρησα με τη σιωπή μου, με την απόσταση, με την άρνησή μου να σταθώ στο ίδιο ύψος με εσένα.
Αν κάποτε σε συναντήσω ξανά, θέλω απλώς να μπορέσω να σε κοιτάξω στα μάτια και να σου πω "είχες δίκιο". Ακόμα κι αν δεν μου είπες ποτέ τίποτα. Είχες δίκιο για όσα ένιωσες για εμένα.
Γ