Μην συνηθίσεις να σωπαίνεις.

Ζούμε σε μια εποχή που μιλάει πολύ αλλά τελικά να λέει ελάχιστα.

Άλλα νιώθουμε, άλλα λέμε, άλλα σκεφτόμαστε, άλλα κάνουμε.

Για τους περισσότερους δεν είναι καθόλου δύσκολο να κουνήσουμε το δάχτυλο. 
Αν κάτι μας ενοχλήσει, να το πούμε αμέσως.
Αν θυμώσουμε, να τσακωθούμε χωρίς διευκρινίσεις.
Αν πληγωθούμε, να αναλύσουμε δίχως αύριο την αδικία εις βάρος μας.
Το άσχημο έχει δύναμη, έχει ένταση, έχει ορμή. 
Ξεφεύγει εύκολα από το στόμα, σαν κάτι που βιάζεται να βγει.

Το ωραίο όμως…Όταν κάτι μας κάνει καλό...
Όταν κάποιος μας αγγίζει χωρίς να μας πιέζει...
Όταν μας ηρεμεί...
Εκεί… σιωπή.
Λογικό; Τις περισσότερες φορές, ναι.
Δεν κατηγορεί, δεν αμύνεται, δεν φωνάζει για να ακουστεί.
Στέκεται ήσυχα.
Και περιμένει να τολμήσεις.
Να εκφράσεις μόνο ένα συναίσθημα, γυμνό, που δεν ζητάει να κερδίσει τίποτα. 
Μόνο να ακουστεί.

Και δεν είναι καθόλου περίεργο που τρομάζει αυτό.
Γιατί δεν μπορείς να το πεις χωρίς να φανείς.
Κι όμως, εκεί είναι όλο.
Σ’ εκείνες τις μικρές, ήσυχες φράσεις που δεν αλλάζουν τον κόσμο, αλλά αλλάζουν τον άνθρωπο απέναντί σου. 

Ένα ταπεινό "μου έλειψες". 
Όλοι μας θα θέλαμε να μάθουμε ότι δεν πέρασαμε απαρατήρητοι. 
Ότι η παρουσία μας άφησε ένα ίχνος και ως αποτέλεσμα η απουσία μας άφησε μια αίσθηση. 

Ένα "μου λείπεις" που δεν θα ειπωθεί αργά, ούτε εκ των υστέρων, αλλά στην ώρα του. 
Όταν ακόμα έχει νόημα. 
Όταν το ζεις.

Αλλά εδώ γίνεται το λάθος. Το μεγάλο, συλλογικό μας λάθος.

Έχουμε αρχίσει να πιστεύουμε ότι το να μην λες είναι δύναμη.
Ότι το να κρατάς απόσταση είναι ωριμότητα.
Ότι το να φαίνεσαι αδιάφορος κρατάει ισορροπία.
Λάθος.

Είναι απλώς ένας πολύ καλός τρόπος να μην εκτίθεσαι.
Και ταυτόχρονα, ένας πολύ σίγουρος τρόπος να μην σε νιώσει κανείς χωρίς να εξουθενωθεί από την προσπάθεια.

Αν νιώθεις κάτι, πες το. Όλοι νιώθουμε. Απλά εσύ δεν μιλάς για αυτό. Και όχι επειδή δεν έχει σημασία, αλλά επειδή φοβάσαι την σημασία που έχει. 
Κι έτσι μένεις σε έναν κόσμο όπου όλα περνάνε χωρίς να τα ζήσεις ολόκληρα.
Και μετά αναρωτιέσαι γιατί όλα μοιάζουν επίπεδα...

Έχεις μάθει να λειτουργείς με το μισό.
Να σκέφτεσαι χωρίς να λες.
Να νιώθεις χωρίς να εκφράζεις.
Να είσαι "ναι μεν αλλά".
Και το ονομάζεις ψυχραιμία.
Το ονομάζεις έλεγχο.
Το ονομάζεις προστασία.

Αλλά ξέρεις τι πραγματικά κάνεις; Απλά παίζεις κρυφτό. Και αυτό είναι άδικο. Για εσένα και για τους άλλους.

Γιατί κανείς δεν έχει πρόσβαση σε αυτό που κρατάς μέσα σου.
Δεν ξέρει ότι τον σκέφτηκες.
Δεν ξέρει ότι πέρασες καλά.
Δεν ξέρει ότι σου έλειψε.
Ξέρει μόνο αυτό που δείχνεις, που τελικά είναι... Τίποτα.

Και το τίποτα, δεν κρατάει κανέναν.

Και μετά λες:
Δεν έτυχε.
Δεν βρέθηκε.
Δεν κράτησε.
Απορείς ειλικρινά γιατί όλα περνάνε χωρίς να σε αγγίζουν.
Γιατί τίποτα δεν έχει νόημα.
Γιατί τίποτα δεν μένει...

Και κάπως έτσι παρόμοια, το μόνο που φτάνει σε εμένα είναι η σιωπή σου.
Και η σιωπή δεν είναι ποτέ ουδέτερη. Μοιάζει πολύ με αδιαφορία και ακόμα περισσότερο με απουσία.
Γιατί όταν με σκέφτεσαι, δεν το λες.
Όταν σου λείπω, το κρατάς.
Όταν περνάς καλά μαζί μου, το θεωρείς αυτονόητο, δεδομένο και απλά οκ, ενώ δεν έχεις την παραμικρή ιδέα πόσο σπάνιο είναι.

Και εκεί, χωρίς να το καταλάβω ούτε κι εγώ, με μαθαίνεις να πιστεύω ότι δεν έχω σημασία.

Κάνεις το λάθος να νομίζεις ότι το νόημα είναι ένας τελικός προορισμός, ενώ είναι μαραθώνια διαδρομή. Κάθε βήμα ένα μικρό νόημα που σε οδηγεί στο επόμενο βήμα.

Δεν χάνονται όλα από λάθος, καρδιά μου.
Κάποια χάνονται και από έλλειψη.
Από όλα αυτά που δεν ειπώθηκαν ποτέ.
Επειδή κανείς δεν τόλμησε να πει το απλό. Το ανθρώπινο.
"σε σκέφτομαι"
"μου αρέσει μαζί σου"
"μου λείπεις σήμερα"
"έχεις σημασία για εμένα"
"χαίρομαι όταν σε βλέπω"

Δεν είναι μεγάλες κουβέντες!
Δεν είναι δέσμευση.
Δεν είναι υπόσχεση.
Δεν είναι "σε θέλω για πάντα".
Δεν χρειάζεται και δεν πρέπει να είναι.
Είναι ενεστώτας! Παρόν!
Είναι αναγνώριση.
Είναι να πεις στον άλλον ότι υπάρχει μέσα σου.

Και ξέρεις τι είναι το πιο ειρωνικό;
Δεν έχεις τίποτα να χάσεις!
Στη χειρότερη, ο άλλος δεν θα καταλάβει την ειλικρινή θετική σου πρόθεση. Ίσως τρομάξει για λίγο, αλλά τελικά δεν θα αλλάξει τίποτα.
Στην καλύτερη, θα αλλάξεις όλη τη δυναμική.

Αλλά εσύ το κρατάς ακόμη, ενώ το νόημα είναι στο να το πεις όταν ακόμα έχει βάρος.
Όταν μπορεί να ξεγυμνώσει.
Όταν μπορεί να εγείρει ερωτήσεις, χαμόγελο, απορία, έκπληξη...
Όταν μπορεί να κάνει κάτι, τέλος πάντων!
Γι'αυτό αν δεν είσαι πραγματικά αδιάφορος,  μίλα.
Γι'αυτό που φοβάσαι, γι'αυτό που σκέφτεσαι, γι'αυτό που εύχεσαι, γι'αυτό που θέλεις.

Κι αν μέσα σε όλα αυτά, κάπου είμαι κι εγώ σαν ιδέα... 
Πες το μου.
Όσο ακόμα η φωνή σου φτάνει σε εμένα.
Όσο ακόμα αυτό που νιώθεις μπορεί να ακουστεί σαν κάτι ζωντανό και όχι σαν κάτι που πέρασε.
Πες το μου.
Όχι τέλεια.
Όχι σωστά.
Όχι όταν θα είσαι έτοιμος.
Πες το άτσαλα. Χαζά. Αστεία.
Πες το πριν σε προλάβει η ίδια σου η σιωπή.
Γιατί η σιωπή δεν σε προστατεύει.
Σε αδειάζει.

Και κάποια στιγμή, δεν θα έχει μείνει τίποτα μέσα σου που να αξίζει να ακούσω.