Δεν είμαι ηθική. Άφραγκη.είμαι!
Και ήρθε χαλαρά και άνετα, ένα βράδυ, μέσα σε ένα αθώο κουτσομπολιό.
Δεν ήταν τίποτα βαθύ ή υπαρξιακό. Ήρθε μέσα σε μία χαλαρή συζήτηση, εκεί που λες βλακείες και γελάς αλλά με έκανε να κάτσω λίγο πιο ίσια στην καρέκλα και να πω:
«Ωραία… Μήπως έχουμε θέμα εδώ;»
Μου λείπει ένας συγκεκριμένος ηθικός φραγμός...!
(Καλά, πολλοί μου λείπουν, αλλά αυτόν ανακάλυψα τώρα. Τους άλλους τους ήξερα.)
Υπό μία προϋπόθεση βέβαια. Να έχω μια δεδομένη οικονομική άνεση. Γιατί ας είμαστε ειλικρινείς. Όλοι έχουμε αρχές, αξίες και όρια, μέχρι να μπουν λεφτά στην εξίσωση.
Κάπου εκεί, λοιπόν, μέσα σε μια συζήτηση που ξεκίνησε εντελώς αθώα, έπιασα τον εαυτό μου να σκέφτεται:
«Αν είχα πολλά λεφτά… δεν θα είχα κανένα απολύτως πρόβλημα να πλήρωνα για αντρική παρέα.»
Και δεν το σκέφτηκα με ενοχές, ούτε με δεύτερες σκέψεις. Δεν το είπα για πλάκα!
(Δηλαδή… για πλάκα το είπα. Αλλά όχι μόνο για πλάκα.)
Και όχι απλά “θα το έκανα”. Θα το οργάνωνα κανονικά.
Και εκεί ήταν που τρόμαξα λίγο με την ευκολία μου.
Δεν υπήρξε μέσα μου καμία φωνή να πει:
«όχι, αυτό δεν είναι σωστό»
Υπήρξε μόνο μια φωνή που είπε:
«αν το κάνεις, κάν’ το σωστά με επαγγελματισμό.»
Γιατί ας σοβαρευτούμε λίγο, αν αύριο ξυπνούσα με πολλά λεφτά… Δεν θα άλλαζα ως άνθρωπος. Θα αποκαλυπτόμουν!
(Όπως όλοι, αν το καλοσκεφτείτε)
Δεν θα έπαιρνα απλά μια αντρική παρέα. Θα έφτιαχνα ολόκληρο σύστημα. Δεν είμαι εδώ να βοηθήσω τον αντρικό πληθυσμό. Λυπάμαι, αλλά όχι.
Εγώ δίνω τα ωραία μου λεφτάκια (λέμε τώρα) και είμαι εδώ για ποιοτική επιλογή με αυστηρά κριτήρια και αμοιβαία ωφέλη.
Θα υπήρχε ερωτηματολόγιο τύπου:
- «Πείτε μας την άποψη σας για τον πρωθυπουργό»
- «Τι γνώμη έχετε για την κρεβατομουρμούρα;»
- «Σκοτώνετε κατσαρίδες;»
- «Πόσα δεκαδικά ψηφία μπορείτε να μας πείτε από την αριθμητική σταθερά π;»
- «Ποιά η σχέση σας με τον Θεό;»
Θα υπήρχε και feedback:
«Ευχαριστούμε για το ενδιαφέρον σας, αλλά δεν προχωράμε σε συνεργασία. Είστε βλήμα/φασίστας/αστοιχείωτος/ομοφοβικός κτλ», ανάλογα την περίπτωση.
Οντισιόν, λοιπόν! Δεν θα έπαιρνα οποιονδήποτε σαν καμία χθεσινή.
Χωρίς αποζημίωση φυσικά. Δεν θα πληρώνω κιόλας για να δω αν αξίζει το κάθε παλικάρι. Ούτε όμως είμαι και κανένα ζώο που θέλω μόνο να ικανοποιήσω τις σεξουαλικές μου ορέξεις... Έχω ποιότητα!
Άρα θα υπήρχε συγκεκριμένη διαδικασία με μόρια (όχι τα αντρικά! Τα άλλα του δημοσίου)
Κριτήρια κατά σειρά (φθίνουσα):
- Ευστροφία ✔
- Χιούμορ ✔
- Παιδεία ✔
- Σεξ ✔
- Γενικές γνώσεις ✔
- Τρυφερότητα (όταν θέλω) ✔
- Παρουσία ✔
- Άνεση χρόνου ✔
- και μια στοιχειώδη ικανότητα να μη μου σπάει τα νεύρα ή να αντέχει να του πετάω παντοφλες (όποιο από τα δύο θα εκτιμηθεί δεόντως) ✔
Να κάθομαι να βλέπω μια ταινία, που λέει ο λόγος, και να έχω έναν άντρα παραδίπλα να με αγκαλιάζει, να τον πασπατεύω κι εγώ εάν θέλω ενώ κοιτάζω την οθόνη...
Να προσποιείται ότι με θέλει! Καταλάβατε.
Δηλαδή δεν μιλάμε για νοίκιασμα κορμιού μόνο. Δεν είμαι τόσο επιφανειακός τύπος. Μιλάμε για επιλογή παρέας ποιότητας που θα της προσφέρω ως αντάλλαγμα οικονομική υποστήριξη.
(Καλά, κάνω κι εγώ και καλή παρέα, είμαι και ήσυχος άνθρωπος και καθόλου απαιτητικός αλλά αυτό δεν είναι το θέμα μας τώρα.)
Το θέμα είναι να κάνει αυτός καλή παρέα σύμφωνα με τα δικά μου δεδομένα...
Εγώ είμαι η εργοδοσία!
Γιατί όμως;
Μηδέν ρίσκο κύριοι.
Με θέλει - δεν με θέλει, αδιάφορο εξαρχής. Ενώ τώρα που έχουμε ξεπέσει στο τσάμπα... Όσο να πεις, αναρωτιέσαι.
Βαριέμαι την αποτρίχωση; Κανένα πρόβλημα! Πληρώνω και κάνει τα στραβά μάτια. (Βασικά, αφού πληρώνω καλύτερα ας κάνει τα εντελώς αλλήθωρα γιατί έχω λίστα ολόκληρη με γυναικείες αμέλειες!)
Θέλω να λέω αρλούμπες; Θα τις λέω! Δεν θα φοβάμαι μην με πει ανισόρροπη. (Καλά... και τώρα τις λέω, αλλά τώρα μετράω και λίγο τα λόγια μου. Ναι, αυτά που διαβάζετε είναι αποτέλεσμα συγκράτησης!)
Και φυσικά κι εγώ θα έχω γενναιόδωρες παροχές (γιατί είμαι και ανθρωπίστρια):
- Τιμοκατάλογος παροχών (για να ξέρει ο άλλος το μηνιάτικο του).
- ιδιωτική ασφάλεια (χωρίς οδοντίατρο).
- Δώρο Χριστουγέννων (Πάσχα συζητήσιμο, καλοκαίρι όχι).
- Διατροφή και τσιγάρα δικά μου.
- Δωρεάν εξετάσεις κάθε εξάμηνο (και αφροδίσια).
- Bonuses για πρωτοβουλίες και καλή συμπεριφορά.
- Loyalty Golden membership σε περίπτωση που θελήσει να με εξυπηρετεί αποκλειστικά.
- Σύμβαση τριμήνου με αυτόματη ανανέωση εάν παραμείνω ευχαριστημένη (γιατί να ψάχνω κάθε λίγο;)
Αλλά εντάξει...
Μέχρι να αποκτήσω τον απαραίτητο προϋπολογισμό, δεν ξέρω τι είναι πιο ανησυχητικό. Το ότι θα το έκανα ή το ότι θα ήμουν καλή σε αυτό;
Και εκεί ήταν που σταμάτησα.
Γιατί συνειδητοποίησα ότι δεν με τρόμαξε η ιδέα. Με τρόμαξε το πόσο οργανωμένα την σκέφτηκα. Μέχρι κεραίας λέμε!
Δηλαδή δεν είναι ότι είπα «αυτά δεν είναι σωστά πράγματα»
Είπα «κρίμα, αυτά δεν είναι μέσα στο budget μου αυτή τη στιγμή».
Και το χειρότερο;
Δεν ένιωσα ούτε μια τύψη. Ούτε μισή.
Μόνο μια μικρή ενόχληση...
Που δεν έχω ακόμα τα λεφτά.
Γιατί, κακά τα ψέματα, όσο κι αν θέλουμε να πιστεύουμε μερικοί ότι έχουμε αρχές…
Η αλήθεια είναι μία.
Οι περισσότεροι από εμάς δεν είμαστε ηθικοί.
Είμαστε απλώς… άφραγκοι.