Ό,τι σε κράτησε, δεν σε πάει παρακάτω

Υπάρχει ένα σημείο που όλοι περνάμε από εκεί... 

Ας το πάρω όμως από την αρχή.

Ξέρετε τι θα ήθελα;

Μια εφαρμογή να μου φτιάχνει το κεφάλι όπως το GPS φτιάχνει μια διαδρομή.

Πάρε 5 αναπνοές.

Πες κάτι καλό για σένα.

Πιες λίγο νερό.

Κάνε δύο γύρους γύρω από τον εαυτό σου φτύνοντας τον κόρφο σου...

Και κάπου εκεί να εμφανίζεται το μήνυμα: Συγχαρητήρια, δεν έχεις πια υπαρξιακά!

Δεν το συζητάω. Θα την είχα αγοράσει. Premium. Lifetime. Με referrals και affiliate link. Φέρνω φίλο, παίρνω δωράκι. Φέρνω πελάτη, παίρνω λεφτάκια. Να βγάζω και κάτι από την αστραφτερή και ολοκαίνουργια ψυχική μου υγεία. 

Όταν πονάς όμως, δεν θες ανάλυση. Θες να σταματήσει. Τώρα. Όχι σε 6 μήνες "δουλεύοντάς το". Φέξε μου και γλίστρησα. Τώρα καίγομαι μάστορα!

Κι εγώ εκεί ήμουν...

"Δώσε μου τεχνική"

"Πώς φτιάχνεται αυτό;"

Σαν να είμαι χαλασμένο air fryer και να ψάχνω το manual.

Ήθελα να μου πει κάποιος τι να κάνω για να σταματήσει αυτό που νιώθω. 

Όχι να το καταλάβω. 

Όχι να το αντέξω. 

Να το σταματήσω! Γρήγορα. Καθαρά. Αποτελεσματικά. Πες μου τι κουμπί να πατήσω. Ποια άσκηση να κάνω, πες μου τι να σκέφτομαι να τελειώνουμε τέλος πάντων.

Παραδέξου το κι εσύ για να μην νιώθω μοναξιά. Αν υπήρχε εφαρμογή που θα σου έλεγε "αυτό ήταν βρε χαζό;! πες τρεις φορές "αξίζω" στον καθρέφτη, ρίξε λίγο νερό στη μούρη σου, πιες δύο σφηνάκια και όλα θα πάνε καλά" θα την είχες κατεβάσει ήδη! 

Κι εσύ, κι εγώ. Και όλοι μας.

Δεν θέλεις τη λύση όμως. Θέλεις την ανακούφιση χωρίς να περάσεις από το δύσκολο σημείο. Και το δύσκολο σημείο είναι ένα. Να μείνεις. 

Είχα πει στο πρώτο μου ραντεβού στον ψυχολόγο:

- Βοήθα κάπως για να μην κάτσω ούτε λεπτό παραπάνω μέσα σε αυτά που νιώθω. Φοβάμαι τόσο που θέλω να εξαφανιστώ, αλλά θέλω και να κάτσω γιατί ξέρω ότι δεν απειλούμαι. Ή μήπως απειλούμαι και δεν το ξέρω; Τρελαίνομαι;! Πες αλήθεια!

Έμαθα τεχνικές για να γίνω ζεν! Οι τεχνικές είναι ωραίες. Σου δίνουν μια αίσθηση ελέγχου. Η φάση όμως είναι ύπουλη. Σου δίνουν την ψευδαίσθηση ότι κάτι κάνεις. Σε κρατάνε απασχολημένο. Σκέφτεσαι ότι είναι θέμα χρόνου να ισιώσεις γιατί νιώθεις ότι προχωράς, ενώ στην πραγματικότητα κάνεις κύκλους γύρω από το ίδιο πράγμα. 

Είναι όντως πιο εύκολο να μετράς αναπνοές από το να κάτσεις με τη θλίψη.

Είναι σίγουρα πιο εύκολο να αλλάζεις σκέψεις από το να αντέξεις αυτές που έχεις.

Είναι γελοία πιο εύκολο να "δουλεύεις με τον εαυτό σου" από το να τον νιώθεις (αυτό πια το έχω αναγάγει σε επιστήμη).

Αλλά μετά από όλα αυτά... πάλι εκεί. Λίγο πιο ήρεμη μεν, στο ίδιο έργο δε.

Και εδώ έρχεται η αλήθεια που συνειδητοποίησα. Δεν σε αλλάζει καμία τεχνική. Σε αλλάζει μόνο το πώς σχετίζεσαι. Με τον εαυτό σου. Με τους άλλους. Με αυτό που νιώθεις. Γιατί ξέρεις τι πραγματικά αλλάζει έναν άνθρωπο; Όχι το τι νιώθει. Το τι αντέχει. Πόσο αντέχει να φοβάται, να μην ξέρει, να πονάει, να μην λύνονται όλα τώρα και μερικά να μην λύνονται και ποτέ. 

Η τεχνική είναι εργαλείο. Καλή. Χρήσιμη. Σαν πατερίτσα. Αλλά αν νομίζεις ότι θα φτιάξεις τον εαυτό σου σαν συναρμολογούμενο με οδηγίες και βιδάκια… θα εκνευριστείς. Δεν υπάρχει καμία οδηγία χρήσης. Ξέρω... Κι εγώ εκνευρίστηκα όταν το κατάλαβα.

Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα χάος πολύ συγκεκριμένο και ολότελα δικό του. Και οι άνθρωποι δεν "φτιάχνονται". Αντέχουν ή όχι, καταλαβαίνουν (ιδανικά) και εαν είναι τυχεροί, καταφέρνουν και αλλάζουν.

Η αλλαγή μου είπε ο ψυχοβγάλτης ότι ξεκινάει όταν σταματάς να προσπαθείς να ελέγξεις τα πάντα. Όχι επειδή τα παρατάς. Αλλά επειδή αντέχεις να μην τα ελέγχεις. Και εκεί, σου λέει… κάτι αλλάζει. Δεν ξυπνάς φυσικά μια μέρα άλλος άνθρωπος. Αλλά λίγο αλλαγμένος ώστε να αναπνέεις κομματάκι πιο εύκολα.

Και εδώ είναι το σημείο που έφαγα την ξενέρα του αιώνα:

- Δεν θεραπεύει η τεχνική. Θεραπεύει η σχέση. Μόνο μέσα από τις σχέσεις μας με τους άλλους μπορεί και φαίνεται το πρόβλημά μας ολοζώντανο. 

Τώρα δέσαμε, σκέφτηκα. Εμένα πια... Βγάζει πόδια και τρέχει τόσο ζωντανό που είναι!

Μέσα από τις σχέσεις μας φαινεται που κολλάμε, που φοβόμαστε, που θέλουμε να φύγουμε ή να γατζωθούμε. Εκεί που τα θέλουμε όλα όπως τα θέλουμε τέλος πάντων.

Οι τεχνικές; Δεν ακυρώνονται. Χρήσιμες είναι όταν πνίγεσαι. Μόνο χρήσιμες; Σωτήριες! Αλλά αν νομίζεις ότι αυτό είναι η θεραπεία, απλά καθυστερείς να δεις ότι είναι το σωσίβιο, όχι η στεριά.

- Δεν θα αλλάξεις όταν βρεις τη σωστή τεχνική. Θα αλλάξεις όταν σταματήσεις να ψάχνεις τρόπους να ξεφύγεις.

Δεν είναι ωραίο.

Δεν είναι γρήγορο.

Δεν πουλιέται σε εφαρμογή.

Αλλά είναι το μόνο που δουλεύει.

Δεν αλλάζεις επειδή έκανες σωστά την άσκηση. Ξέρω εγώ που σας λέω! Έχω κάνει ήδη πολλές και συνεχίζω ακάθεκτη. Αλλά δεν αλλάζω από αυτές. Αλλάζω λίγο κάθε φορά που κάπου, κάπως, κάποτε νιώσω ότι μπορώ να υπάρξω όπως είμαι. Και αυτό δεν γίνεται στο σαλόνι μου με checklist. Γίνεται μέσα από αλληλεπίδραση με άλλους άνθρωπους. Με παρουσία. Με αλήθεια κυρίως... Δύσκολο, θα μου πεις, όταν οι περισσότεροι έχουμε τα χάλια μας. Συμφωνώ, αλλά και πάλι, μόνο αυτό δουλεύει.

Και ξέρετε τι είναι το πιο ειρωνικό που κατάλαβα;

Το πρόβλημα δεν είναι ότι δεν ξέρω τι να κάνω.

Το πρόβλημα είναι ότι δεν αντέχω αυτό που ήδη ξέρω.

Ότι φοβάμαι παραπάνω από όσο πρέπει.

Ότι θέλω περισσότερο απ'οσο αντέχω.

Ότι πονάω ακόμη κι ας το αγνοώ.

Ότι τελικά δεν ήθελα καν τεχνική...

Ήθελα αυτό που είχα. 

Κάποιον να κάτσει δίπλα μου και να μην φύγει όταν εγώ δεν αντέχω τον εαυτό μου.

...Και αυτό, δυστυχώς, δεν κατεβαίνει από το App Store.