...because "home" is were your heart belongs

Έζησα το όνειρο μιας νύχτας τόσο έντονα
που νόμιζα πως ήταν η ίδια μου η ζωή
κι έζησα το όνειρο μιας επιθυμίας μου τόσο έντονα
που νόμιζα πως ήταν το όνειρο μιας νύχτας

αμέτρητα κομμάτια μπερδεύονται μέσα στο μυαλό μου
τα ένωσα σα να ήταν παζλ
μέσα απ' τις εικόνες του είδα τον εαυτόν μου
σε δρόμους φαρδείς και μονοπάτια

κάθισα κάτω απ' των δένδρων τη σκιά
και απ' τον καυτό τον ήλιο κάτω
στη θάλασσα τη γαλανή κολύμπησα
κι άλλοτε πάλεψα με τα άγρια κύματά της

μέχρι δακρύων γέλασα
μα κι έκλαψα πικρά με τα δικά μου λάθη
έχασα φίλους..., συγγενείς...
απέκτησα καινούριους
με αγκάλιασαν και τους αγκάλιασα

κάποτε χάρηκα και πίστεψα πως κέρδισα
μα είχα χάσει
κάποτε ένιωσα τον τρόμο μήπως με ανακαλύψουν και τιμωρηθώ
κι έτρεξα να γλιτώσω

κι ένιωσα και άμετρη χαρά γιατί κατάλαβα
πως ζω κι αισθάνομαι

τον ουρανό κοιτάζω τα πουλιά που ταξιδεύουν
τον καθαρό αέρα αναπνέω
έπαψα να φοβάμαι αλλά ματώνω

ανεβαίνοντας τις δύσβατες πλαγιές
χαίρομαι την αγάπη είμαι ευτυχισμένη
αλλά η βία και η δυστυχία με τρομάζουν
δρόμοι ανάμεσα σε αγκάθια

Τελικά!
έμαθα να δέχομαι τον κόσμο όπως είναι
με την ασκήμια και την ομορφιά του
γιατί απλά... έτσι είναι.

Καίτη Λιανού-Ιωαννίδου

Πάω η καλή σου στο μάρκετ, ξενυχτισμένη, κατευθείαν από τη δουλειά. Μπαίνω μέσα οχτώ και δυο πρώτα λέπτα. Βλέπω τις ταμίες να με στραβοκοιτάνε με ύφος "στο ύπνο της μας έβλεπε;" και μου' ρχεται να πάρω τα μαρούλια και τους τα φορέσω κολάρο.
Εκεί που έχω αποφασίσει να τα παρατήσω όλα και να παραγγείλω σουβλάκια το μεσημέρι, να' σου ένας κονιόρδος με καμπαρτίνα και καπέλο παρακαλώ, να με κοζάρει στα ψυγεία. Πιάνει τα τυριά, τα χαϊδεύει με νόημα, με κοιτάζει και μου χαμογελά.
Δυστυχώς ήταν πολύ αστείος οπότε μου ξέφυγε ένα χαμόγελο κοιτώντας αδιάφορα τα σαλάμια. Δυστυχώς επίσης αυτό του έδωσε θάρρος, οπότε άρχισε να πλησιάζει με την κεφαλογραβιέρα παραμάσχαλα. Πάω στα λαχανικά, από δίπλα αυτός. Βουτάω 2 μαρούλια και πάνω που αρχίζει να έρχεται προς το μέρος μου, πάω στις πατάτες.
Ο "επιθεωρητής Κλουζώ" δεν το πιάνει το νόημα και ακολουθεί. Νομίζει ότι του κάνω τη δύσκολη. Παίρνω ένα διχτάκι πατάτες, έχει τρύπα και πέφτει μια κάτω. Σπεύδει, σκύβει, την πιάνει, απλώνει το ξερό του να μου τη δώσει και μου λέει "όνομα;". Πατάτα, του λέω. "Το δικό σου" μου λέει. Βαγγέλης, του λέω.
Για 2-3 δευτερόλεπτα με κοιτάζει που του χαμογελάω γλυκά. Αποφασίζει να τρομάξει, φεύγει, και το γαϊδούρι πετάει πάλι την πατάτα κάτω. 

Άντρες...

Κάπως έτσι ξεκινάει το κατά τα άλλα συμπαθές στρουμφάκι, που με διάθεση πάντα θετική αλλά άκρως εγωιστική (να τα λέμε αυτά), προσφέρει δώρα φορώντας το πιο αθώο του χαμόγελο που σε καμία περίπτωση δεν προοιωνίζει το τι θα συμβεί μετά. Κι όταν το κάθε ανύποπτο και χαρούμενο για την ευχάριστη αυτή έκπληξη ομοειδές του, ανοίξει το «πακέτο» για να βρει το δώρο του, αντ’ αυτού...ΚΑΜΠΟΥΜ! Σκάει στα μούτρα του.
 
Αυτό λοιπόν, τα παιδάκια το βλέπουν και γελάνε (και πολύ καλά κάνουν μιας και το ξάφνιασμα του εγκεφάλου είναι ένας από τους τρόπους για να προκαλέσεις γέλιο). Εγώ όμως ως παιδί με πολλές εσωτερικές αναζητήσεις (ναι αμέ, από τότε τις είχα), το πήγα λίγο παραπέρα. Είναι αστείο, σύμφωνοι. Αλλά... είναι το ίδιο αστείο και γι' αυτόν που σκάσει στα μούτρα του το φαρσοκωμικό μπουρλότο?

Κι έτσι, διδάχτηκα από τα στρουμφάκια (διάβασον, διάβασον), αρχικά να είμαι επιφυλακτική με τις εκπλήξεις γενικότερα (παιδί ήμουν, το γενίκευσα) αλλά και από την άλλη να μη μου φαίνεται αστείο το πάθημα κανενός, ούτε καν σε καρτούν (σύνολο γενικεύσεων σημειώσατε 2). Έτσι κόντρα στο ρεύμα των 5χρονων των αρχών της δεκαετίας του ογδόντα (κάντε τους υπολογισμούς σας), δε μου φαινόταν καθόλου αστείο ένα τσουρουφλισμένο και απορημένο στρουμφάκι.
[*Στη εφηβεία μου βέβαια, άλλαξα δραματικά γούστα στα καρτούν και από τότε κρυφός μου πόθος είναι το Μπιμπ-μπιμπ να γίνει ένα πεντανόστιμο γέυμα για το Κογιότ (έχω σκεφτεί μέχρι και προτάσεις για συνταγές) και βεβαίως ο Σιλβέστερ να μην φάει τον Τουίτι (τι να φάει κι από δαύτο, όλο κεφάλι είναι) αλλά να το μασήσει καλά και μετά να το φτύσει στα μούτρα του σκύλου.]

Μεγαλώνοντας λοιπόν, δεν τα πήγα και καλύτερα με τις εκπλήξεις. Τουτέστιν, δεν είναι και η καλύτερή μου. Και όχι γιατί φοβάμαι πως θα σκάσει στα μούτρα μου το λαχταριστό δωράκι και θα τσουρουφλιστώ κι εγώ (αν και μεταφορικά μιλώντας έχει συμβεί ουκ ολίγες φορές κι αυτό), αλλά από δική μου ιδιοτροπία μάλλον (γιατί η θεωρία με τα στρουμφάκια παραμένει επιστημονικώς ανεπιβεβαίωτη).

Έτσι, πάντα η πρώτη μου επιλογή είναι να γνωρίζω. Εάν γνωρίζω τότε έχω και την επιλογή να αρνηθώ και να γλιτώσω (αν δεν μου αρέσει, δεν έχω όρεξη κτλ.) ή να δεχτώ με χαρά και ανυπομονησία (εάν μου φαίνεται ωραία ιδέα) και τέλος πάντων να έχω κι εγώ τις επιλογές μου. Δε μου αρέσει να μην έχω επιλογές και δυστυχώς στις εκπλήξεις, δεν υπάρχουν επιλογές. Καλή ή κακή, σκάει στα μούτρα σου έτσι κι αλλιώς. Επίσης, γνωρίζοντας τι συμβαίνει μπορώ να χειριστώ την κατάσταση καλύτερα. Στις εκπλήξεις δεν αντιδρώ καλά. Από κεκτημένη ταχύτητα, και ακόμα κι αν δεν υπάρχει κανένας προφανής λόγος, για μερικά λεπτά αισθάνομαι άβολα.

Στην επικοινωνία μου με άλλους ανθρώπους βέβαια, αν και έχω κάνει κι εγώ εκπλήξεις σε άλλους (είναι μια πολύ πολύ ωραία διαδικασία, το ομολογώ), πρέπει ή να είμαι 100% σίγουρη ότι θα αρέσει η έκπληξή μου ή εναλλακτικά πάντα με χαρά παίρνω μέρος σε εκπλήξεις που έχουν αποφασίσει άλλοι για άλλους. Έτσι, αν αρχίσει να μπινελικώνει αυτός στον οποίο έχει γίνει η έκπληξη (το έχω ζήσει και αυτό!), να μη έχω τουλάχιστον την ευθύνη (γιατί το πιο πιθανό είναι να του δώσω δίκιο για τα μπινελίκια). Πέραν των δυο αυτών περιπτώσεων, δυστυχώς πολύ φοβάμαι πως είμαι ένας πολύ πολύ πεζός άνθρωπος και αρχίζω τις ερωτήσεις ακόμα και για πιο απλά. "Θες να φύγουμε το Σ/Κ και όπου μας  βγάλει?", "Να περάσω να σε πάρω να πάμε έξω?" "Να έρθω να σε δω σήμερα?" και άλλα τέτοια ευγενικά και διακριτικά μεν, αλλά απελπιστικά πεζά δε.

Στην ψυχολογία το ονομάζουν φόβο για το απροσδόκητο που μεταφράζεται ως ανάγκη για δομή και τάξη. Εγώ δεν συμφωνώ. Δεν έχω φόβο για το απροσδόκητο, αρκεί να έχω συμφωνήσει εκ των προτέρων κι εγώ ότι θέλω να το ζήσω (για δομή και τάξη δε ούτε που το συζητάω, όσοι έχουν δει το σπίτι μου καταλαβαίνουν). 

Γι' αυτό κι εγώ λοιπόν το ονομάζω σύνδρομο του Χαχανούλη που μεταφράζεται ως ανάγκη να μην αποφασίζουν άλλοι για μένα, αλλά ούτε κι εγώ για λογαριασμό άλλων. Δηλαδή ανάγκη για ηρεμία γενικότερα. 

Κάθε λύση έχει και από δύο προβλήματα:

 

Σε όλους μας έχουν συμβεί απροσδόκητα άσχημα πράγματα. Προβλήματα υγείας, οικονομικά, ψυχολογικά, προσωπικά, επαγγελματικά, οικογενειακά (χρειάζεται να συνεχίσω?). Είτε πραγματικά απροσδόκητα, είτε απροσδόκητα μόνο για εμάς (γιατί αν ρωτούσαμε τους υπόλοιπους θα μας έλεγαν ότι την έβλεπαν να έρχεται η "μετωπική" με την πραγματικότητα). Και όλοι μας πασχίζουμε να μάθουμε τα "γιατί" και τα "πως" μπας και καταλάβουμε τι σκατά συνέβη και χάσαμε τη γη κάτω από τα πόδια μας ή καταλήξαμε όπως καταλήξαμε.

Τότε είναι που συνήθως ψάχνουμε για λύση. Άρα αναζητούμε μια δεύτερη γνώμη από φίλους ή πάμε σε ένα γιατρό (εάν το πρόβλημα είναι υγείας) ή μιλάμε με τον υπαίτιο του προβλήματος ή πέφτουμε σε περισυλλογή μέχρι εξαντλήσεως. 

Όσο χοντρόπετσοι και να είμαστε, υπάρχουν χιλιάδες απολήξεις μέσα μας ανοιχτές και εκτεθειμένες στον έξω κόσμο παρόλο που είναι καλά προστατευμένες μέσα στο σώμα μας. Και γι' αυτόν τον πόνο, οι ιατρικές λύσεις δεν λύνουν το πρόβλημα. Κι οι απολήξεις αυτές μας κάνουν να νιώθουμε. Όσο κι αν προσπαθούμε να μην αισθανόμαστε, συμβαίνει να είναι αναπόφευκτο. Μερικές φορές μάλιστα είναι και το μόνο που μένει να κάνουμε. Να νιώθουμε. 

Άρα συνοψίζουμε: Υπογλώσσια για την πίεση, αντιβιοτικά για τις βακτηριακές λοιμώξεις, παυσίπονα για τον πόνο, γύψος για τα σπασίματα. Για οτιδήποτε άλλο όμως, πρακτικά είμαστε μόνοι μας... 

Δεν πιστεύω στις "αδερφές ψυχές", στο "άλλο μισό", στα "σ' αγαπώ για πάντα", στον "έρωτα με την πρώτη ματιά" και σε όλα τα σχετικά.

Αλλά σίγουρα πιστεύω πως μπορεί κάποιος, αν είναι τυχερός, για πολύ λίγες φορές στη ζωή του (αν όχι μια), να συναντήσει κάποιον άλλο άνθρωπο και να ταιριάξει σχεδόν απόλυτα. Όχι γιατί είναι ο ίδιος τέλειος ή γιατί είναι ο άλλος. Κανείς τους δεν είναι. Αλλά γιατί τα ελαττώματα και τα προτερήματα και των δύο είναι έτσι διαμορφωμένα ώστε συνδυάζοντάς τα να μπορεί να δημιουργηθεί το "τέλειο" ταίριασμα.

Επίσης πιστεύω και στο άλλο...εκείνο το παθιασμένο, το τρελό. Το "δε με νοιάζει τίποτα", το "εδώ και τώρα" και το "δίχως αύριο". Εκείνο που το ζεις για όσο κρατήσει και που στις περισσότερες περιπτώσεις, αν το καλοσκεφτείς, ξέρεις ότι δε θες να κρατήσει και πολύ γιατί πέραν του πάθους, δεν υπάρχει τίποτα άλλο να σε κρατάει από το να φύγεις τρέχοντας.

Το σκηνικό είναι το καφενείο "...του Παναγιώτη". Απλό, λιτό και παραδοσιακό. Κι όταν λέμε παραδοσιακό, εννοούμε με την αξεπέραστη παράδοση της δεκαετίας του ογδόντα αναμεμειγμένη με την σύγχρονη αισθητική της νέας χιλιετίας. Για να καταλάβεις,  μια τηλεόραση που παίζει στο βάθος, είναι επίπεδη (47 ιντσών που δε χρειάστηκε αποκωδικοποιητή όπως η οικογένεια Κλικλίκου), αλλά ο κυρ Παναγιώτης στο κουζινάκι τηγανίζει ψάρια τα βράδια για τους θαμώνες του καφενείου. Ξεροσφύρι το ούζο δεν κατεβαίνει ή το ουίσκι δίχως πικάντικα κάσιους και mix ξηρών καρπών... Η κοπέλα που απασχολείται τα απογεύματα/βράδια στο καφενείο οφείλει να είναι πάντα περιποιημένη (έτσι προστάζει το PR του μαγαζιού), αλλά η σύζυγος του "καφενείου" έρχεται όπως-όπως και με ένα κλάμερ στο κεφάλι για να μην πέφτουν τα μαλλιά της στο πρόσωπο όποτε πηγαίνει για να βοηθήσει με το μάζεμα, το πλύσιμο, τη λάτρα, την επιτήρηση του συζύγου και για να έχει και το νου της στην Λία (όπου "Λία" βλέπετε χαμηλόμισθη εργαζόμενη) μη τυχόν ξεμυαλίσει το σύζυγο και μετά μην είδατε τον Παναή... Και γι'αυτόν δηλαδή λίγο τη νοιάζει, αλλά εκείνη τι θα απογίνει με μια ψωροσύνταξη 300 ευρώ και ποιος θα την αποζημιώσει για όλο τον ιδρώτα που έχει χύσει εκεί μέσα τόσα χρόνια; Ε, όχι! 

(Τέλος πάντων, πλάτιασα αλλά καταλάβατε στυλ επιχείρησης).

Εκεί λοιπόν, ένα βραδάκι όπως τόσα και τόσα άλλα, οι θαμώνες παίζανε χαρτιά, βλέπανε τις ειδήσεις στην τηλεόραση, πίνανε τα ποτάκια τους, τσιμπολογούσαν και μιλούσαν. Όλα ξεκινούσαν με το ποδόσφαιρο, από το ποδόσφαιρο γινόταν απευθείας σύνδεση με το χρήμα, από το χρήμα η συζήτηση κατρακυλούσε στην οικονομική κρίση, έκανε ένα γκελ στο δικό τους χάλι και από εκεί έσκαγε στην πολιτική όπου και έμενε μέχρι να κλείσει το μαγαζί τις πρώτες πρωινές ώρες. Μιλούσαν με τις ώρες, για τον Ανδρέα, τον Κωστάκη, τον Γιωργάκη, τον Αντωνάκη, τον Βαγγέλη και φυσικά τον Αλέξη. Καινούργια είσοδο στα charts είχε και η Χρυσή Αυγή. Το Μιχαλολιάκο δεν τον έλεγε κανείς Νικολάκη όμως. Δεν τους κολλούσε. Δεν ένιωθαν την οικειότητα, παρόλο που μερικοί από αυτούς τον ψήφισαν για να βάλει μια τάξη στη βουλή, να δείρουν τα παλικάρια του όλα τα λαμόγια και φυσικά για να ξεβρομίσει ο τόπος. 

(Πλάτιασα πάλι, άλλα καταλάβατε ροή και επίπεδο των συζητήσεων).

Σε ένα τραπέζι κάθεται ο Σταύρος και ο Γιώργος. Ο Αντώνης ετοιμάζεται να μπει το μαγαζί. Και οι τρεις τους είναι συνταξιούχοι αγνώστων λοιπόν στοιχείων (αν και είμαι σίγουρη πως για τη σημερινή μυθιστορία μας θα είχε πραγματικό ενδιαφέρον). Ο Σταύρος και ο Γιώργος συζητάνε ήδη για πολιτική και βλέπουν τον Αντώνη να περνάει την πόρτα της εισόδου και να ψάχνει για γνώριμα πρόσωπα.

ΣΤΑΥΡΟΣ 

Αντώνη! Εδώ...! Σου έχουμε φυλάξει θέση. Πολλά χρόνια θα ζήσεις!

ΑΝΤΩΝΗΣ

Μπα; Τι περιποιήσεις είναι αυτές?

ΓΙΩΡΓΟΣ

Ε, σε περιμέναμε όλο το απόγευμα. "Που είναι ο Αντώνης" και "που είναι ο Αντώνης" λέγαμε.

ΑΝΤΩΝΗΣ

Μωρέ μπράβο αγάπες. Προσέξτε μη μας περάσουν για πούστηδες τώρα στα γεράματα, ε?

ΓΙΩΡΓΟΣ

Μη σε νοιάζει και δε σε θέλαμε για έρωτες... Παρήγγειλε και τα λέμε με την ησυχία μας.

ΑΝΤΩΝΗΣ

(φωνάζει) Παναγιώτ'... που έκρυψες τη μικρή ρε μπαγάσα; Εσένα νομίζεις ερχόμαστε να δούμε; Πιάσε ένα καφέ, ξέρεις ε;

ΓΙΩΡΓΟΣ

Το λοιπόν, ο Σταύρος από εδώ μου έλεγε ότι αν γίνουν εκλογές θα ψηφίσει Αλέξη. (γελάει) Το φαντάζεσαι? Από τον Αντωνάκη στον Αλέξη ρε μαλάκα. Τ' ακούς? Έγινε αριστερός κι ο Σταύρος.

ΣΤΑΥΡΟΣ

...Και σε νοιάζει ρε? Εγώ αυτό θέλω. Πες του ρε Αντώνη. Από την ώρα που το είπα, γελάει.

ΓΙΩΡΓΟΣ

Του είπα, "κάτσε να έρθει ο Αντώνης να του το πω να γελάσουμε"... Πες ρε Αντώνη εσύ που τα λες ωραία!

ΑΝΤΩΝΗΣ

Τι όφελος έχει να ψηφίσει ΝΔ πια ο Σταύρος? Τα παιδιά του τα έβαλε στο δημόσιο τις καλές εποχές, επί Κωστάκη. Εμείς να δούμε που ο γιος μου είναι άνεργος και η κόρη μου και που δουλεύει... πάλι από μένα ζητάει.

ΣΤΑΥΡΟΣ

Αντώνη, κάτσε γιατί τα παραλές. Κι εμένα τα παιδιά μου τι νομίζεις? Αν δεν έστελναν από το χωριό πράγματα δε θα την βγάζαμε καθαρή. Ξέρεις τι μειώσεις έχουν φάει στο σβέρκο οι δημόσιοι?

ΓΙΩΡΓΟΣ

Και θα ψηφίσεις τώρα Αλέξη για να τους ανεβάσει τους μισθούς? (γελάει)

ΣΤΑΥΡΟΣ

Ρε δεν είναι αστεία αυτά. Ο κόσμος πεινάει.

ΑΝΤΩΝΗΣ

Και ο Αλέξης θα τους ταΐσει? Μην είσαι αφελής ρε Σταύρο...

ΣΤΑΥΡΟΣ

Όχι που θα ψηφίσω πάλι τον συνονόματό σου! Τα είδαμε τα χάλια του αυτουνού.

ΓΙΩΡΓΟΣ

Εγώ πάντως είπα ότι αυτή τη φορά θα ψηφίσω μικρό κόμμα. Κυνηγούς.

ΑΝΤΩΝΗΣ

Κι εγώ μικρό κόμμα θα ψηφίσω.

ΣΤΑΥΡΟΣ

Εσύ μικρό κόμμα? Αφού κι εσύ Αλέξη θα ψηφίσεις ρε! Όλο το πασοκ εκεί πήγε! Έλα να βγάλουμε τον Αλέξη πρωθυπουργό.

ΑΝΤΩΝΗΣ

Είπα... θα ψηφίσω μικρό κόμμα! Άντε παρατήστε με με τον Αλέξη πια.

ΓΙΩΡΓΟΣ

Πες ρε μαλάκα τι θα ψηφίσεις, μη μας σκας...

ΑΝΤΩΝΗΣ

Αυτό που ψήφιζα πάντα.

ΣΤΑΥΡΟΣ

Πασοκ ψήφιζες πάντα.

ΑΝΤΩΝΗΣ

Ε, αυτό θα ψηφίσω και πάλι. Παραπάνω από 5% δεν πιάνει το πασοκ πια!

ΓΙΩΡΓΟΣ

Ρε μαλάκα τι λες? Πάλι το Βαγγέλη θα ψηφίσεις?

ΑΝΤΩΝΗΣ

Εγώ φίλε μου δεν ψηφίζω κανέναν πούστη. Δεν κολλάω με τα πρόσωπα. Εγώ ψηφίζω πασόκ! Το πασοκ μου δεν το αλλάζω με τίποτα. 

ΣΤΑΥΡΟΣ

(γελάει) Ορίστε ρε Γιώργο! Κι ύστερα κοροϊδεύες εμένα! Αυτός είναι χειρότερος!

ΓΙΩΡΓΟΣ

Φίλε μου Αντώνη, ειλικρινά για τον Σταύρο ξεκίνησε η καζούρα, σε ένα θα καταλήξει μου φαίνεται.

ΑΝΤΩΝΗΣ

Γιατί ρε' συ? Μικρό κόμμα δεν είπες ότι θα ψηφίσεις εσύ? Ε, μικρό θα ψηφίσω κι εγώ. Εγώ δεν εγκαταλείπω το πλοίο. Και 2 άνθρωποι να ψηφίσουν πασόκ, να το ξέρεις, η μια ψήφος θα είναι του Βενιζέλου και η άλλη η δική μου. 

ΣΤΑΥΡΟΣ

Πρόσεξε καημένε μου μήπως αυτή τη δόση ούτε ο Βενιζέλος δεν ψηφίσει πασoκ και μετρηθεί μόνο η δική σου ψήφος!

(Πλάτιασα πάλι, αλλά καταλάβατε νοοτροπίες...)

...Και επιτρέψαμε στα κτήνη να προχωρήσουν και να "γράψουν" μαύρες μέρες και γεγονότα. Πολύ καιρό τώρα συμβαίνει αυτό. Τόσες δεκάδες επιθέσεις σε τόσους ανθρώπους. 

Έμείς δεν σκεφθήκαμε τους "άλλους", δεν υπερασπιστήκαμε επαρκώς τους συνανθρώπους μας. Μια φασιστική αντίληψη τύλιγε με την πανούκλα της όλο και περισσότερους οργισμένους ψηφοφόρους (στρέφοντας τους άκριτα εναντίον όλων αυτών που δεν φταίξανε σε τίποτα) και η πλειοψηφία από εμάς απλά διαφωνούσε και τσακωνόταν σε πηγαδάκια. Αφού δεν ήμασταν εμείς όμως αυτοί που πέσαμε θύματα της νεοναζιστικής βίας, έχει έρθει η ώρα (και έχουμε αργήσει ήδη) να αναλάβουμε τις ευθύνες μας και να εξαφανίσουμε μια και καλή τα τέρατα που αφέθηκαν να αλωνίζουν. 

Ο Μάνος Χατζιδάκις είχε πολύ σωστά πει πως ο φασισμός δεν είναι οι "άλλοι". Είχε δίκιο. Είμαστε κι εμείς, η σιωπή κι η ανοχή μας...

Δεν πιστεύω στην μοίρα ή στην τύχη... (στο συμπτωματικό σαφώς και ναι).
Πιστεύω στο χρόνο-γεγονός και στις πιθανότητες κάτι να συμβεί και να με επηρεάσει.

Εσύ όμως είσαι περίπτωση από τις λίγες! Το ξερεις. Το εξασκείς. Τι εξασκεις; Την γοητεια σου...!

Δεν με πειράζει, ίσα-ίσα δηλαδή, αλλά μην νομίζεις πως δεν καταλαβαίνω τι κάνεις. Εκθέτεις το προκλητικό περιεχόμενο του μυαλού σου, το ίδιο προκλητικά, σε κοινη "θέα", μετατρέπεις τις σκέψεις σου σε λέξεις, παίρνεις αυτό το βλέμμα στα μάτια (ξέρεις εσύ), οπλίζεις και...Πολύ καλά κάνεις, δε λέω!

Απλά να ξέρεις οτι  το ξέρω, το βλέπω, το χαίρομαι, το επικροτώ και αδυνατώ να αντισταθώ...

Θα σου πω πόσα πολλά έμαθα μακρυά σου, χωρίς καν να το ζητήσω.

Θα σου πω για φίλους παλιούς, χαμένους μα πάντα αγαπημένους 

και άλλους καινούργιους που είναι δίπλα σου λες και σε γνώριζαν χρόνια...

Θα σου πω για την ανιδιοτέλεια που δεν ανταμείβεται συχνά, 

αλλά όποτε αυτό συμβαίνει, παίρνεις κουράγιο και συνεχίζεις...

Θα σου πω για τη συνείδηση... και τους μπελάδες που προκαλεί
προκειμένου να παραμείνει καθαρή...

Θα σου πω για τα ανοιξιάτικα απογεύματα και το "time value"...

Θα σου πω για τη σημασία που έχει το απλό, το ξεκάθαρο και το αληθινό...

Θα σου πω για ποτήρια που ξεχειλίζουν και το δίλημμα
να πάρεις πιο μεγάλα ή να κλείσεις τη βρύση...

Θα σου πω για την τιμιότητα που δεν προσφέρει σχεδόν ποτέ αυτά που θες,
 αλλά που είναι τόσο (μα τόσο) πολύτιμη...

Θα σου πω για τα χαστούκια της μοναξιάς που σε ξυπνάνε
από το λήθαργο της απραξίας...

Θα σου πω για την ελπίδα που γεννιέται από ένα γέλιο...

Θα σου πω για τις γλυκόπικρες αναμνήσεις που ενώ σου φέρνουν δάκρυα, 

δε θες με τίποτα να τις αποχωριστείς...

Θα σου πω για μέρη μακρινά που πηγαίνεις μόνο με το μυαλό...

Θα σου πω για τις αλλαγές που δεν έχεις επιλέξει να ζήσεις 

και καταλήγουν να γίνουν το πιο σημαντικό κομμάτι σου...

Θα σου πω για την ελευθερία που μπορεί να σου προσφέρει μια μπύρα
ένα καλοκαιρινό Κυριακάτικο βράδυ σ' ένα πεζούλι στη παραλία...

Θα σου πω για τα δύσκολα που τίποτα δεν προμηνύει πως θα τελειώσουν, 

ούτε όμως και πως εσύ θα σταματήσεις να παλεύεις...

Θα σου πω για το καλοκαίρι που σε ξεραίνει και για τις πρώτες λατρεμένες βροχές του Σεπτέμβρη...

Θα σου πω για "πολέμους" χάριν προσωπικής πληρότητας
και γι' αυτά που υπομένεις τελικά όταν δεν αντέχεις άλλο τις "μάχες" και το "αίμα"...

Θα σου πω για λάθος επιλογές που στοιχειώνουν το μυαλό...

Θα σου πω για τη συνειδητοποίηση της ευτυχίας ακριβώς τη στιγμή που τη ζεις...

Θα σου πω από πού ήρθα, πού βρίσκομαι, προς τα πού κοιτάζω και τι βλέπω...

Κι όσα δε βρίσκω λέξεις να στα πω, μη νοιάζεσαι...

 ...θα τα ντύσω με τις ωραιότερες μελωδίες και θα στα δείξω.

Όλα θα γίνουν...σιγά-σιγά...

Είναι πολλά τα χαμένα όνειρα που θα χορέψουν μαζί μας εκεί που θα πάμε...

Δώσε μου λίγο χρόνο να μαζέψω τις βαλίτσες του μυαλού μου 

και φύγαμε...

Οι ορισμοί για τον έρωτα αμέτρητοι, τα αποφθέγματα ατέλειωτα. Ο καθένας τον βιώνει με το δικό του τρόπο και σπανίως έρχεται ίδιος κι απαράλλακτος για δεύτερη φορά στον ίδιο άνθρωπο. Πάντα υπάρχουν διαφορές γιατί έχει προκληθεί από διαφορετικό συνδυασμό ερεθισμάτων. Έτσι, άλλες φορές μας εμφανίζεται πιο παθιασμένος, άλλες πιο προσγειωμένος, άλλες πιο γλυκός κ.ο.κ. Καλά ως εδώ...

Ο έρωτας όμως (πόσο μάλλον η αγάπη), δικαιολογεί πεταμένα ρούχα και πράγματα από το μπαλκόνι, σκισμένες φωτογραφίες, σπασμένα δώρα, απειλές για αυτοκτονίες, δακρύβρεχτα τατουάζ και αναζήτηση ευκαιριών για εκδίκηση? Ο έρωτας σύμφωνοι (μιας και περιέχει μια δόση πάθους), είναι τρέλα. Όταν πληγώνεται κάποιος, όταν οι προσδοκίες του δεν ταυτίζονται με την πραγματικότητα, όταν έστω το σοκ της "προδοσίας" είναι μεγάλο, είναι η στεναχώρια τέτοια που θες να εξαφανίσεις οτιδήποτε θα μπορούσε να σου θυμίζει αυτό που δεν έχεις πια και είναι και φορές που θες να πονέσει το ίδιο κι αυτός που σε πόνεσε.


Αλλά για μισό λεπτό... Όσο πιο μεγάλη η υστερία που παθαίνει κάποιος, τόσο μεγαλύτερος και ο έρωτας που νιώθει? Οι υπόλοιποι δηλαδή που δεχόμαστε την απόρριψη ή την προδοσία πιο συνειδητοποιημένα και δε γινόμαστε drama queens τι είμαστε? Ναι, δε θα αφήσω την ατάκα να πέσει κάτω. Είμαστε νεροζούμια, αναίσθητοι. Είμαστε όμως? Δε στεναχωριόμαστε λιγότερο, δεν κλαίμε λιγότερο, δεν πονάμε λιγότερο. Και να τα σπάσουμε όλα θέλουμε, και να συρθούμε στα πατώματα, και να πάρουμε τηλέφωνο μέσα στη νύχτα και να πούμε όλα αυτά που μας πνίγουν, και έχουμε όλα τα συμπτώματα του απογοητευμένου ερωτοχτυπημένου. Το μέγεθος του έρωτα ή της αγάπης μας όμως, φαίνεται από το πόσο χαλιναγωγούμε τον εαυτό μας και έχουμε την ωριμότητα να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων. Αν αγαπάμε ακόμα (έστω και χωρίς ανταπόκριση), τότε ένας λόγος παραπάνω για να μη θέλουμε να κάνουμε τη ζωή του αντικειμένου του πόθου μας δύσκολη ή αποπνικτική. Αν πάλι δεν αγαπάμε πια, τότε ουδείς λόγος για πανικό. Απλά, καθαρά κι ανθρώπινα. Χωρίς υστερίες, κρυμμένα ανταλλάγματα και συναισθηματικούς εκβιασμούς και "θα σου δείξω εγώ".

Κι αυτό όποιος το καταλαβαίνει, έχει καλώς, αλλιώς αν θεωρεί πως αποδεικνύει οποιοδήποτε διαφορετικού είδους αγάπης πέραν της καθαρά εγωιστικής η εάν απολαμβάνει τερτίπια, πλεκτάνες, τυλίγματα, μυστικά και ψέματα ας χτυπήσει τις πόρτες που του ταιριάζουν.

Όταν της το είπε νευρίασε. Της ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι. Την άδειασε τόσο εύκολα, τόσο γρήγορα και με τέτοια ταχύτητα που ευχόταν να είχε απομείνει λίγη παραπάνω ψυχή μέσα της, να γίνει χείμαρρος, να τον παρασύρει και να τον ξεβράσει στη θάλασσα.
Αλλά δεν είχε απομείνει. Και ούτε έγινε έτσι φυσικά. Απλά επισήμανε μια ενόχληση. Έτσι για τους τύπους...

Μυστήριο τρένο. Απρόβλεπτα μυστικοπαθής. Θα ορκιζόταν και η ίδια ξεδιάντροπα ότι κανείς δεν ήξερε την πάσα αλήθεια γι' αυτήν, ούτε πως και έψαχνε δηλαδή να βρει κάποιον για να του την πει. Δεν την έτρωγε να μιλήσει. Ότι συμβαίνει, συμβαίνει. Είχε βρει μια φορά, για λίγο, έναν που του τα είχε πει όλα, αλλά αποφάσισε πως αυτό ήταν ένα πολύ καλό μάθημα ώστε να μην το ξανακάνει.

Σχετικά είναι όλα. Θα ορκιζόταν ξανά και με την ίδια βεβαιότητα πως όλοι έτσι κάνουν. "Κανείς δε λέει ποτέ τα πάντα". Έτσι, άλλους τους παραπλανούσε, άλλους τους καθησύχαζε, σ' άλλους έλεγε γενικές αλήθειες, σ' άλλους συγκεκριμένα ψέματα...

 ...και ο καιρός περνούσε αναίμακτα. 

In a world filled with dark, we all need some kind of light. Whether its a great flame that shows us how to win back what we have lost, or a powerfull torch intending to scare away the potential monsters, or even a few glowing bulbs that reveal these that were long hided from us.