Ποταπή ζωή σε συσκευασία κενού αέρος
Δεν είναι κούραση. Η κούραση διορθώνεται με ύπνο. Είναι μια αδιανόητη ώθηση φυγής που δεν χωράει σε κανένα πρόγραμμα, σε καμία "υγιή" καθημερινότητα που έχω χτίσει με τόση επιμέλεια. Είμαι μέσα σε αυτό το κωλο-εργαστήριο, περιτριγυρισμένη από αντιδραστήρια, αναλυτές, ψυχρό ανοξείδωτο, αρρώστια, πόνο και αγωνία. Νιώθω ότι η ζωή μου είναι ένα δωμάτιο γεμάτο σκουπίδια που κάποια (εγώ, η ηλίθια) έχει τακτοποιήσει με την ψευδαίσθηση ότι είναι κάτι. Μα να μην έχει ένα παράθυρο εδώ μέσα; Να το ανοίξω, να κρεμαστώ όσο μπορώ έξω και να πάρω μια βαθιά ανάσα; Χρειάζομαι αέρα!
Σιχάθηκα τα πάντα.
Βαρέθηκα τα σεμινάρια που κάνω επειδή –πώς να το κάνουμε– είμαι και ανήσυχο πνεύμα, τρομάρα μου.
Αδιαφορώ για τη ζωγραφική πια που χρησιμοποιώ για να ηρεμώ και μην αρχίσω τα μπινελίκια προς πάσα κατεύθυνση.
Κουράστηκα από τον ψυχοβγάλτη μου που ψάχνουμε πια βελόνα στ'αχυρα.... Ε, δεν θα την βρούμε. Ακούτε με που σας λέω. Ξέρω. Εγώ είμαι η βελόνα.
Αηδιάζω με τα "Γεια σου, τι κάνεις; Ας τα λέμε καλά".
Σιχάθηκα τη ζωή μου την ίδια. Να θυμάμαι να πίνω νερό, να βγαίνω για περπάτημα τα πρωινά, να τρώω αρκετή πρωτείνη, να μην ξεχνάω τα χάπια μου.
Μπούχτησα από τις λέξεις. Πολλές λέξεις. Στον αέρα, σε οθόνες, σε βιβλία.... Πολλά λόγια που τελικά δεν λένε τίποτα. Κι εγώ το ίδιο κάνω. Μιλάω πολύ. Εξηγούμαι, μεταφράζομαι και αναλύω. Το έχω ελαττώσει. Χρειάζομαι κι' άλλο. Μόνο εδώ μέσα βγάζω τα απωθημένα μου χωρίς ενοχές. Αυτό το guilty pleasure μου το επιτρέπω ακόμα μέχρι να μπουχτήσω και απ' αυτόν τον τρόπο.
Όλα είναι μαλακίες. Στρώματα σκόνης πάνω σε ένα τίποτα. Ένα χαλινάρι για να μην τα πετάξω όλα στα σκουπίδια και μείνω με ένα στρώμα στο πάτωμα, χωρίς να δίνω δεκάρα για τίποτα.
Όμως, δεν γίνεται να μην δώσω δεκάρα. Μόνο τον εαυτό μου έχω με προσέχει πια και μόνο εμένα να φροντίζω. Δεν έχω πια τον Κώστα. Δύο χρόνια μετά και ακόμα νιώθω την απουσία του σαν να μου έχουν φυτέψει σφαίρα στο στομάχι. Μου λείπει πολύ. Όχι σαν ιδέα του παρελθόντος, αλλά σαν ανάγκη να μην είμαι μόνο εγώ για μένα. Να είμαι και για εκείνον. Και εκείνος για μένα. Μου λείπει το τηλεφώνημά του στη δουλειά πριν κοιμηθεί. Μου λείπει που δεν χρειαζόταν να είμαι η βιολόγος, η συγκροτημένη, η χαλαρή, η αστεία. Μπορούσα να είμαι η χαζή, η απροσάρμοστη και η ανισόρροπη. Είναι η απουσία του που κάνει τα πάντα γύρω μου να φαίνονται λίγα, "λίγα" με έναν τρόπο σχεδόν προσβλητικό για όλα τα υπόλοιπα.
Να το πω; Θα το πω! Η ζωή είναι μια μεγάλη καριόλα. Μου έδειξε ποιο είναι το σωστό, το ιδανικό για μένα, και μετά είπε: "Φτάνει τώρα. Δεν είναι για χόρταση".
Ε, άντε γαμήσου, δηλαδή!
Θα τα πετάξω όλα. Να μην έχω κανένα αντικείμενο να με ορίζει. Να μην έχω παρελθόν αποθηκευμένο πουθενά. Τα παλιά σαπίζουν γύρω μου και βρωμάνε. Θέλω μόνο καινούργια.
Θέλω την ταράτσα. Να ένα ρεαλιστικό σενάριο! Να ανέβω εκεί ένα βράδυ, για να εξαφανιστώ έστω και στα ψέματα από αυτή την πόλη που με πνίγει. Να ξαπλώσω στον καναπέ με μια κουβέρτα και να με χτυπάει ο αέρας όλη νύχτα και να διώξει τη μυρωδιά της ρουτίνας από το δέρμα μου. Να μην έχω τίποτα πάνω από το κεφάλι μου, παρά μόνο το αδιάφορο, απέραντο σκοτάδι.
Ίσως τελικά να μην θέλω να φύγω. Ίσως απλώς να θέλω να σταματήσω να είμαι γεμάτη με πράγματα που δεν έχουν πια σημασία για μένα, και να δω αν κάτω από όλη αυτή τη φασαρία, υπάρχει ακόμα κάποια που μου μοιάζει. Υπάρχει άραγε, ή έχει μετατραπεί πια σε μια μηχανή επιβίωσης μέχρι να αποβιώσει κι αυτή;
Όλα κατώτερα των περιστάσεων και πάνω απ' όλα, εγώ.
Και όσο για το ότι "θα περάσει"... Το ξέρω ότι θα περάσει. ΟΛΑ περνάνε! Ακόμα κι αυτά που δεν θέλουμε.
Κι εντωμεταξύ, μαθαίνω να ζω με τη βρώμα της καθημερινότητας, μέχρι κάποια στιγμή να βρω το θάρρος να τα τινάξω όλα στον αέρα.