Κι η κατανόηση όλη δική μου, ναι;

Θα ξεκινήσω με μια αλήθεια.

Τελευταία έχω εκνευρισμό. 

Παρόλα αυτά...

Ακούω συχνά και ότι έχω κατανόηση. Και έχω. Αλλά ξαφνικά ανακάλυψα ότι και η φράση αυτή με εκνευρίζει. Πράγμα παράξενο, γιατί κανονικά λέγεται για φιλοφρόνηση. Μου λέει ο άλλος ότι μπορώ να μπω στη θέση του, ότι βλέπω πέρα από τη μύτη μου, ότι δεν καταδικάζω ανθρώπους με το πρώτο στραβοπάτημα.

Ωραία όλα αυτά. Και τα κάνω και μπράβο μου και τρια ζήτω για το Μαράκι το τσίφτικο!

Μόνο που... 

Κάπου στην πορεία, αν το καλοσκεφτώ, έχω την εντύπωση ότι η κατανόησή μου πέρασε από χαρακτηριστικό δικό μου σε αέναη δωρεάν παροχή προς τρίτους. 

"Δε χρειάζεται να εξηγήσεις... Θα καταλάβει η Μαρία. Δεν παρεξηγεί."

Τι ωραία φράση. Δεν παρεξηγώ όντως. Και καταλαβαίνω. 

Και τι αληθινή, Ε;

Και τι βολική, κυρίως!
Δεν πρόλαβες; Ξέχασες; Χάθηκες; Δεν σκέφτηκες; Είχες πολλά στο κεφάλι σου; Περνάς δύσκολη περίοδο; Είσαι κουρασμένος; Είσαι πιεσμένος; Είσαι μπερδεμένος; Δεν ήσουν στα καλά σου; Είχες τα δικά σου...;

Όλα οκ. Γιατί από την άλλη πλευρά υπάρχει ο υποφαινόμενος άνθρωπος που έχει τη μαγική ιδιότητα να συμπληρώνει μόνος του όλους τους αστερίσκους.

Μη σας νοιάζει λοιπόν βρε κουτά.
Θα καταλάβω εγώ! 

Μην το αναφέρετε καν. 

Ξένοι είμαστε;

Ε, λοιπόν, έχω νέα.

Η κατανόηση παραμένει σε μένα.
Δεν μεταφέρεται στον λογαριασμό άλλων έτσι απλά.

Εγώ μπορεί να εξακολουθώ να σκέφτομαι τι περνάς. Να λαμβάνω υπόψη μου τις συνθήκες. Να ξέρω ότι ένας άνθρωπος μπορεί να νοιάζεται και ταυτόχρονα να είναι αφηρημένος, να νοιάζεται και να αποτυγχάνει, να έχει καλές προθέσεις και να κάνει μαλακίες.

Αυτό όμως είναι δικό μου εσωτερικό υλικό!

Δεν αποτελεί απαλλαγή κανενός.

Άντε γιατί νομίζω ότι σας παραβόλεψα σε αυτό το θέμα και μου κακομάθατε.

Και το "σας" είναι συλλογικό. Τσουβαλιάζω όλα τα δίποδα. Φίλους, γνωστούς, συγγενείς, όποιον βρέθηκε κατά καιρούς στην ευχάριστη θέση να έχει απέναντί του έναν άνθρωπο που πριν θυμώσει στα μούτρα σας, σκέφτηκε και τη δική σας θέση!
Πολύ ωραίο χαρακτηριστικό ανθρώπου. Αλλά εγώ κάπου κουράστηκα; Ψωνίστηκα; Δεν θέλω άλλο τέλος πάντων. Όχι να καταλαβαίνω, αλλά να καταλαβαίνω τόσο συχνά.

Γιατί κανονικά η κατανόηση θα έπρεπε να χρειάζεται στις εξαιρέσεις. Όταν κάτι στράβωσε. Όταν κάποιος δεν μπόρεσε. Όταν η ζωή ήρθε ανάποδα και όσα συνήθως κάποιος κάνει σωστά, ε αυτή τη φορά δεν κατάφερε να τα κάνει βρε αδερφέ!

Δεν γίνεται να αποτελεί μόνιμο λειτουργικό σύστημα μιας σχέσης. Για καθίστε λίγο!

Θα ήθελα, λοιπόν, από εδώ και πέρα να χτυπήσω "του δειλινού καμπάνα" και να σημάνω την έναρξη μιας λίγο διαφορετικής συνθήκης:

Από τούδε και στο εξής, δεν καταλαβαίνω το παραμικρό a priori.
...Και ας πράξει ο καθένας αναλόγως.

Αν είπες ότι θα κάνεις κάτι, κάν’ το.
Αν δεν μπορείς, ενημέρωσε.
Αν έκανες μαλακία, αναγνώρισέ την γιατί συγχωροχάρτια χωρίς αίτηση, από εμένα τέλος.
Αν έχω θέση κάπου, κάπως, φέρσου σαν να την έχω. 

Αν την έχασα στην πορεία ενημέρωσέ με! 

Μην περιμένεις να συμπληρώσω μόνη μου τα κενά με καλοπροαίρετες ερμηνείες.

Δεν είναι και τόσο παράλογη απαίτηση νομίζω.

Στην πραγματικότητα, δεν είναι καν απαίτηση. Είναι το βασικό κομμάτι της ανθρώπινης συνεννόησης που όλοι γνωρίζουμε και συμμορφωνόμαστε μια χαρά όταν φοβόμαστε ότι ο άλλος δεν θα μας χαριστεί. Έλα... Μεταξύ μας μιλάμε τώρα...
Γιατί εκεί ξαφνικά θυμόμαστε τα πάντα. 
Να εξηγήσουμε. 
Να τηρήσουμε.
Να μη θεωρήσουμε δεδομένο. 

Αρρωσταίνω όταν με θεωρούν δεδομένη. Βγάζω φλύκταινες, πως το λένε! Έτσι και το υποψιαστώ... Είμαι ανάποδος άνθρωπος με πολύ πείσμα και τάσεις αυτοκαταστροφής... Τα τίναξω όλα στον αέρα μόνο και μόνο για να καταλάβεις να μην ξαναφερθείς έτσι σε κανέναν!

Περίεργο πράγμα η ανθρώπινη φύση...

Η βεβαιότητα ότι ο άλλος "θα καταλάβει" μάς κάνει καμιά φορά εντυπωσιακά λιγότερο προσεκτικούς απέναντί του. Κι εγώ δεν θέλω πια να είμαι ο ασφαλής άνθρωπος με αυτή την έννοια. Δεν συμφέρει ψυχικά.

Θα παραμείνω να είμαι ασφαλής επειδή δεν θα σε σταυρώσω για ένα λάθος (που όμως αναγνώρισες). Επειδή μπορείς να μου πεις την αλήθεια σου (χωρίς να σε κρίνω ή να με κρίνεις για τη γνώμη μου). Επειδή δεν χρειάζεται να είσαι τέλειος για να σε αγαπώ.

Όχι όμως επειδή σε έχω αφήσει να χαλαρώνεις πάνω στον καναπέ της αμέριστης κατανόησής μου, εσύ να απλώνεις τις ποδάρες σου μαζί με τα παπούτσια και, μαζί μ’ αυτές, να χαλαρώνεις και τις βασικές σου υποχρεώσεις απέναντί μου, νομίζοντας ότι εγώ θα κάνω μόνη μου όλη τη δουλειά της αποκατάστασης.

Αυτά είναι δύο τελείως διαφορετικά πράγματα!
Κι αν μέχρι τώρα δεν τα ξεχώριζα αρκετά καθαρά, δικό μου λάθος.
Το διόρθωνω πάραυτα. Αυτό λέω.

Η κατανόηση δεν καταργείται, φυσικά. Δεν πρόκειται να γίνω άνθρωπος που βλέπει μία συμπεριφορά και γίνεται σκυλί μαύρο. Ούτε μπορώ, ακόμη και αν θέλω, να γίνω άκαμπτη, τιμωρητική ή μικρόψυχη. Απλώς η κατανόησή μου αλλάζει ιδιοκτησιακό καθεστώς. Και ανήκει αποκλειστικά σε μένα!

Εγώ αποφασίζω πότε θα τη χρησιμοποιήσω, πόσο χώρο θα της δώσω και κυρίως τι θα κάνω με όσα κατάλαβα.

Δεν είναι "all inclusive" η φάση επειδή έτυχε να είμαι άνθρωπος που βλέπει περισσότερες από μία πλευρές στους άλλους.

Και σίγουρα δεν είναι κάτι που δικαιούσαι να υπολογίζεις εκ των προτέρων ώστε να το χρησιμοποιείς σαν free pass.

Όπως πληρώνω εγώ τις ασυνέπειές μου (και είναι τόσες πολλές που έχω μείνει ταπί), έτσι από εδώ και πέρα, κάποιοι θα μάθουν να βασίζονται λιγότερο στην κατανόησή μου και περισσότερο στη δική τους συνέπεια.

Πολύ πιο ασφαλές και δίκαιο, ομολογώ.
Για όλους μας.