Δεν πιστεύω στις "αδερφές ψυχές", στο "άλλο μισό", στα "σ' αγαπώ για πάντα", στον "έρωτα με την πρώτη ματιά" και σε όλα τα σχετικά.

Αλλά σίγουρα πιστεύω πως μπορεί κάποιος, αν είναι τυχερός, για πολύ λίγες φορές στη ζωή του (αν όχι μια), να συναντήσει κάποιον άλλο άνθρωπο και να ταιριάξει σχεδόν απόλυτα. Όχι γιατί είναι ο ίδιος τέλειος ή γιατί είναι ο άλλος. Κανείς τους δεν είναι. Αλλά γιατί τα ελαττώματα και τα προτερήματα και των δύο είναι έτσι διαμορφωμένα ώστε συνδυάζοντάς τα να μπορεί να δημιουργηθεί το "τέλειο" ταίριασμα.

Επίσης πιστεύω και στο άλλο...εκείνο το παθιασμένο, το τρελό. Το "δε με νοιάζει τίποτα", το "εδώ και τώρα" και το "δίχως αύριο". Εκείνο που το ζεις για όσο κρατήσει και που στις περισσότερες περιπτώσεις, αν το καλοσκεφτείς, ξέρεις ότι δε θες να κρατήσει και πολύ γιατί πέραν του πάθους, δεν υπάρχει τίποτα άλλο να σε κρατάει από το να φύγεις τρέχοντας.

Το σκηνικό είναι το καφενείο "...του Παναγιώτη". Απλό, λιτό και παραδοσιακό. Κι όταν λέμε παραδοσιακό, εννοούμε με την αξεπέραστη παράδοση της δεκαετίας του ογδόντα αναμεμειγμένη με την σύγχρονη αισθητική της νέας χιλιετίας. Για να καταλάβεις,  μια τηλεόραση που παίζει στο βάθος, είναι επίπεδη (47 ιντσών που δε χρειάστηκε αποκωδικοποιητή όπως η οικογένεια Κλικλίκου), αλλά ο κυρ Παναγιώτης στο κουζινάκι τηγανίζει ψάρια τα βράδια για τους θαμώνες του καφενείου. Ξεροσφύρι το ούζο δεν κατεβαίνει ή το ουίσκι δίχως πικάντικα κάσιους και mix ξηρών καρπών... Η κοπέλα που απασχολείται τα απογεύματα/βράδια στο καφενείο οφείλει να είναι πάντα περιποιημένη (έτσι προστάζει το PR του μαγαζιού), αλλά η σύζυγος του "καφενείου" έρχεται όπως-όπως και με ένα κλάμερ στο κεφάλι για να μην πέφτουν τα μαλλιά της στο πρόσωπο όποτε πηγαίνει για να βοηθήσει με το μάζεμα, το πλύσιμο, τη λάτρα, την επιτήρηση του συζύγου και για να έχει και το νου της στην Λία (όπου "Λία" βλέπετε χαμηλόμισθη εργαζόμενη) μη τυχόν ξεμυαλίσει το σύζυγο και μετά μην είδατε τον Παναή... Και γι'αυτόν δηλαδή λίγο τη νοιάζει, αλλά εκείνη τι θα απογίνει με μια ψωροσύνταξη 300 ευρώ και ποιος θα την αποζημιώσει για όλο τον ιδρώτα που έχει χύσει εκεί μέσα τόσα χρόνια; Ε, όχι! 

(Τέλος πάντων, πλάτιασα αλλά καταλάβατε στυλ επιχείρησης).

Εκεί λοιπόν, ένα βραδάκι όπως τόσα και τόσα άλλα, οι θαμώνες παίζανε χαρτιά, βλέπανε τις ειδήσεις στην τηλεόραση, πίνανε τα ποτάκια τους, τσιμπολογούσαν και μιλούσαν. Όλα ξεκινούσαν με το ποδόσφαιρο, από το ποδόσφαιρο γινόταν απευθείας σύνδεση με το χρήμα, από το χρήμα η συζήτηση κατρακυλούσε στην οικονομική κρίση, έκανε ένα γκελ στο δικό τους χάλι και από εκεί έσκαγε στην πολιτική όπου και έμενε μέχρι να κλείσει το μαγαζί τις πρώτες πρωινές ώρες. Μιλούσαν με τις ώρες, για τον Ανδρέα, τον Κωστάκη, τον Γιωργάκη, τον Αντωνάκη, τον Βαγγέλη και φυσικά τον Αλέξη. Καινούργια είσοδο στα charts είχε και η Χρυσή Αυγή. Το Μιχαλολιάκο δεν τον έλεγε κανείς Νικολάκη όμως. Δεν τους κολλούσε. Δεν ένιωθαν την οικειότητα, παρόλο που μερικοί από αυτούς τον ψήφισαν για να βάλει μια τάξη στη βουλή, να δείρουν τα παλικάρια του όλα τα λαμόγια και φυσικά για να ξεβρομίσει ο τόπος. 

(Πλάτιασα πάλι, άλλα καταλάβατε ροή και επίπεδο των συζητήσεων).

Σε ένα τραπέζι κάθεται ο Σταύρος και ο Γιώργος. Ο Αντώνης ετοιμάζεται να μπει το μαγαζί. Και οι τρεις τους είναι συνταξιούχοι αγνώστων λοιπόν στοιχείων (αν και είμαι σίγουρη πως για τη σημερινή μυθιστορία μας θα είχε πραγματικό ενδιαφέρον). Ο Σταύρος και ο Γιώργος συζητάνε ήδη για πολιτική και βλέπουν τον Αντώνη να περνάει την πόρτα της εισόδου και να ψάχνει για γνώριμα πρόσωπα.

ΣΤΑΥΡΟΣ 

Αντώνη! Εδώ...! Σου έχουμε φυλάξει θέση. Πολλά χρόνια θα ζήσεις!

ΑΝΤΩΝΗΣ

Μπα; Τι περιποιήσεις είναι αυτές?

ΓΙΩΡΓΟΣ

Ε, σε περιμέναμε όλο το απόγευμα. "Που είναι ο Αντώνης" και "που είναι ο Αντώνης" λέγαμε.

ΑΝΤΩΝΗΣ

Μωρέ μπράβο αγάπες. Προσέξτε μη μας περάσουν για πούστηδες τώρα στα γεράματα, ε?

ΓΙΩΡΓΟΣ

Μη σε νοιάζει και δε σε θέλαμε για έρωτες... Παρήγγειλε και τα λέμε με την ησυχία μας.

ΑΝΤΩΝΗΣ

(φωνάζει) Παναγιώτ'... που έκρυψες τη μικρή ρε μπαγάσα; Εσένα νομίζεις ερχόμαστε να δούμε; Πιάσε ένα καφέ, ξέρεις ε;

ΓΙΩΡΓΟΣ

Το λοιπόν, ο Σταύρος από εδώ μου έλεγε ότι αν γίνουν εκλογές θα ψηφίσει Αλέξη. (γελάει) Το φαντάζεσαι? Από τον Αντωνάκη στον Αλέξη ρε μαλάκα. Τ' ακούς? Έγινε αριστερός κι ο Σταύρος.

ΣΤΑΥΡΟΣ

...Και σε νοιάζει ρε? Εγώ αυτό θέλω. Πες του ρε Αντώνη. Από την ώρα που το είπα, γελάει.

ΓΙΩΡΓΟΣ

Του είπα, "κάτσε να έρθει ο Αντώνης να του το πω να γελάσουμε"... Πες ρε Αντώνη εσύ που τα λες ωραία!

ΑΝΤΩΝΗΣ

Τι όφελος έχει να ψηφίσει ΝΔ πια ο Σταύρος? Τα παιδιά του τα έβαλε στο δημόσιο τις καλές εποχές, επί Κωστάκη. Εμείς να δούμε που ο γιος μου είναι άνεργος και η κόρη μου και που δουλεύει... πάλι από μένα ζητάει.

ΣΤΑΥΡΟΣ

Αντώνη, κάτσε γιατί τα παραλές. Κι εμένα τα παιδιά μου τι νομίζεις? Αν δεν έστελναν από το χωριό πράγματα δε θα την βγάζαμε καθαρή. Ξέρεις τι μειώσεις έχουν φάει στο σβέρκο οι δημόσιοι?

ΓΙΩΡΓΟΣ

Και θα ψηφίσεις τώρα Αλέξη για να τους ανεβάσει τους μισθούς? (γελάει)

ΣΤΑΥΡΟΣ

Ρε δεν είναι αστεία αυτά. Ο κόσμος πεινάει.

ΑΝΤΩΝΗΣ

Και ο Αλέξης θα τους ταΐσει? Μην είσαι αφελής ρε Σταύρο...

ΣΤΑΥΡΟΣ

Όχι που θα ψηφίσω πάλι τον συνονόματό σου! Τα είδαμε τα χάλια του αυτουνού.

ΓΙΩΡΓΟΣ

Εγώ πάντως είπα ότι αυτή τη φορά θα ψηφίσω μικρό κόμμα. Κυνηγούς.

ΑΝΤΩΝΗΣ

Κι εγώ μικρό κόμμα θα ψηφίσω.

ΣΤΑΥΡΟΣ

Εσύ μικρό κόμμα? Αφού κι εσύ Αλέξη θα ψηφίσεις ρε! Όλο το πασοκ εκεί πήγε! Έλα να βγάλουμε τον Αλέξη πρωθυπουργό.

ΑΝΤΩΝΗΣ

Είπα... θα ψηφίσω μικρό κόμμα! Άντε παρατήστε με με τον Αλέξη πια.

ΓΙΩΡΓΟΣ

Πες ρε μαλάκα τι θα ψηφίσεις, μη μας σκας...

ΑΝΤΩΝΗΣ

Αυτό που ψήφιζα πάντα.

ΣΤΑΥΡΟΣ

Πασοκ ψήφιζες πάντα.

ΑΝΤΩΝΗΣ

Ε, αυτό θα ψηφίσω και πάλι. Παραπάνω από 5% δεν πιάνει το πασοκ πια!

ΓΙΩΡΓΟΣ

Ρε μαλάκα τι λες? Πάλι το Βαγγέλη θα ψηφίσεις?

ΑΝΤΩΝΗΣ

Εγώ φίλε μου δεν ψηφίζω κανέναν πούστη. Δεν κολλάω με τα πρόσωπα. Εγώ ψηφίζω πασόκ! Το πασοκ μου δεν το αλλάζω με τίποτα. 

ΣΤΑΥΡΟΣ

(γελάει) Ορίστε ρε Γιώργο! Κι ύστερα κοροϊδεύες εμένα! Αυτός είναι χειρότερος!

ΓΙΩΡΓΟΣ

Φίλε μου Αντώνη, ειλικρινά για τον Σταύρο ξεκίνησε η καζούρα, σε ένα θα καταλήξει μου φαίνεται.

ΑΝΤΩΝΗΣ

Γιατί ρε' συ? Μικρό κόμμα δεν είπες ότι θα ψηφίσεις εσύ? Ε, μικρό θα ψηφίσω κι εγώ. Εγώ δεν εγκαταλείπω το πλοίο. Και 2 άνθρωποι να ψηφίσουν πασόκ, να το ξέρεις, η μια ψήφος θα είναι του Βενιζέλου και η άλλη η δική μου. 

ΣΤΑΥΡΟΣ

Πρόσεξε καημένε μου μήπως αυτή τη δόση ούτε ο Βενιζέλος δεν ψηφίσει πασoκ και μετρηθεί μόνο η δική σου ψήφος!

(Πλάτιασα πάλι, αλλά καταλάβατε νοοτροπίες...)

...Και επιτρέψαμε στα κτήνη να προχωρήσουν και να "γράψουν" μαύρες μέρες και γεγονότα. Πολύ καιρό τώρα συμβαίνει αυτό. Τόσες δεκάδες επιθέσεις σε τόσους ανθρώπους. 

Δεν πιστεύω στην μοίρα ή στην τύχη... (στο συμπτωματικό σαφώς και ναι).
Πιστεύω στο χρόνο-γεγονός και στις πιθανότητες κάτι να συμβεί και να με επηρεάσει.

Εσύ όμως είσαι περίπτωση από τις λίγες! Το ξερεις. Το εξασκείς. Τι εξασκεις; Την γοητεια σου...!
Δεν με πειράζει, ίσα-ίσα δηλαδή, αλλά μην νομίζεις πως δεν καταλαβαίνω τι κάνεις. Εκθέτεις το προκλητικό περιεχόμενο του μυαλού σου, το ίδιο προκλητικά, σε κοινη "θέα", μετατρέπεις τις σκέψεις σου σε λέξεις, παίρνεις αυτό το βλέμμα στα μάτια (ξέρεις εσύ), οπλίζεις και...Πολύ καλά κάνεις, δε λέω!

Απλά να ξέρεις οτι  το ξέρω, το βλέπω, το χαίρομαι, το επικροτώ και αδυνατώ να αντισταθώ...

[Frank Ocean]
Human beings in a mob
What’s a mob to a king?
What’s a king to a god?
What’s a god to a non-believer?
Who don’t believe in anything?

We make it out alive
All right, all right
No church in the wild

[Jay-Z]
Tears on the mausoleum floor
Blood stains the coliseum doors
Lies on the lips of a priest
Thanksgiving disguised as a feast
Rollin’ in the Rolls-Royce Corniche
Only the doctors got this, I’m hidin’ from police
Cocaine seats
All white like I got the whole thing bleached
Drug dealer chic
I’m wonderin’ if a thug’s prayers reach
Is Pious pious cause God loves pious?
Socrates asks, “Whose bias do y’all seek?”
All for Plato, screech
I’m out here ballin’, I know y’all hear my sneaks
Jesus was a carpenter, Yeezy, laid beats
Hova flow the Holy Ghost, get the hell up out your seats
Preach

[Frank Ocean]
Human beings in a mob
What’s a mob to a king?
What’s a king to a god?
What’s a god to a non-believer?
Who don’t believe in anything?

We make it out alive
All right, all right
No church in the wild

[The-Dream]
I live by you, desire
I stand by you, walk through the fire
Your love is my scripture
Let me into your encryption

[Kanye West:]
Coke on her black skin made a stripe like a zebra
I call that jungle fever
You will not control the threesome
Just roll the weed up until I get me some
We formed a new religion
No sins as long as there’s permission’
And deception is the only felony
So never fuck nobody wit’out tellin’ me
Sunglasses and Advil
Last night was mad real
Sun comin’ up, 5 a.m.
I wonder if they got cabs still
Thinkin’ ’bout the girl in all-leopard
Who was rubbin’ the wood like Kiki Shepard
Two tattoos, one read “No Apologies”
The other said “Love is cursed by monogamy”
That’s somethin’ that the pastor don’t preach
That’s somethin’ that a teacher can’t teach
When we die, the money we can’t keep
But we probably spend it all ’cause the pain ain’t cheap
Preach

[Frank Ocean:]
Human beings in a mob
What’s a mob to a king?
What’s a king to a god?
What’s a god to a non-believer?
Who don’t believe in anything?

Will he make it out alive
All right, all right
No church in the wild
No church in the wild
No church in the wild
No church in the wild

Θα σου πω πόσα πολλά έμαθα μακρυά σου, χωρίς καν να το ζητήσω.

Θα σου πω για φίλους παλιούς, χαμένους μα πάντα αγαπημένους 

και άλλους καινούργιους που είναι δίπλα σου λες και σε γνώριζαν χρόνια...

Θα σου πω για την ανιδιοτέλεια που δεν ανταμείβεται συχνά, 

αλλά όποτε αυτό συμβαίνει, παίρνεις κουράγιο και συνεχίζεις...

Θα σου πω για τη συνείδηση... και τους μπελάδες που προκαλεί
προκειμένου να παραμείνει καθαρή...

Οι ορισμοί για τον έρωτα αμέτρητοι, τα αποφθέγματα ατέλειωτα. Ο καθένας τον βιώνει με το δικό του τρόπο και σπανίως έρχεται ίδιος κι απαράλλακτος για δεύτερη φορά στον ίδιο άνθρωπο. Πάντα υπάρχουν διαφορές γιατί έχει προκληθεί από διαφορετικό συνδυασμό ερεθισμάτων. Έτσι, άλλες φορές μας εμφανίζεται πιο παθιασμένος, άλλες πιο προσγειωμένος, άλλες πιο γλυκός κ.ο.κ. Καλά ως εδώ...

Ο έρωτας όμως (πόσο μάλλον η αγάπη), δικαιολογεί πεταμένα ρούχα και πράγματα από το μπαλκόνι, σκισμένες φωτογραφίες, σπασμένα δώρα, απειλές για αυτοκτονίες, δακρύβρεχτα τατουάζ και αναζήτηση ευκαιριών για εκδίκηση? Ο έρωτας σύμφωνοι (μιας και περιέχει μια δόση πάθους), είναι τρέλα. Όταν πληγώνεται κάποιος, όταν οι προσδοκίες του δεν ταυτίζονται με την πραγματικότητα, όταν έστω το σοκ της "προδοσίας" είναι μεγάλο, είναι η στεναχώρια τέτοια που θες να εξαφανίσεις οτιδήποτε θα μπορούσε να σου θυμίζει αυτό που δεν έχεις πια και είναι και φορές που θες να πονέσει το ίδιο κι αυτός που σε πόνεσε.


Αλλά για μισό λεπτό... Όσο πιο μεγάλη η υστερία που παθαίνει κάποιος, τόσο μεγαλύτερος και ο έρωτας που νιώθει? Οι υπόλοιποι δηλαδή που δεχόμαστε την απόρριψη ή την προδοσία πιο συνειδητοποιημένα και δε γινόμαστε drama queens τι είμαστε? Ναι, δε θα αφήσω την ατάκα να πέσει κάτω. Είμαστε νεροζούμια, αναίσθητοι. Είμαστε όμως? Δε στεναχωριόμαστε λιγότερο, δεν κλαίμε λιγότερο, δεν πονάμε λιγότερο. Και να τα σπάσουμε όλα θέλουμε, και να συρθούμε στα πατώματα, και να πάρουμε τηλέφωνο μέσα στη νύχτα και να πούμε όλα αυτά που μας πνίγουν, και έχουμε όλα τα συμπτώματα του απογοητευμένου ερωτοχτυπημένου. Το μέγεθος του έρωτα ή της αγάπης μας όμως, φαίνεται από το πόσο χαλιναγωγούμε τον εαυτό μας και έχουμε την ωριμότητα να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων. Αν αγαπάμε ακόμα (έστω και χωρίς ανταπόκριση), τότε ένας λόγος παραπάνω για να μη θέλουμε να κάνουμε τη ζωή του αντικειμένου του πόθου μας δύσκολη ή αποπνικτική. Αν πάλι δεν αγαπάμε πια, τότε ουδείς λόγος για πανικό. Απλά, καθαρά κι ανθρώπινα. Χωρίς υστερίες, κρυμμένα ανταλλάγματα και συναισθηματικούς εκβιασμούς και "θα σου δείξω εγώ".

Κι αυτό όποιος το καταλαβαίνει, έχει καλώς, αλλιώς αν θεωρεί πως αποδεικνύει οποιοδήποτε διαφορετικού είδους αγάπης πέραν της καθαρά εγωιστικής η εάν απολαμβάνει τερτίπια, πλεκτάνες, τυλίγματα, μυστικά και ψέματα ας χτυπήσει τις πόρτες που του ταιριάζουν.

Όταν της το είπε νευρίασε. Της ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι. Την άδειασε τόσο εύκολα, τόσο γρήγορα και με τέτοια ταχύτητα που ευχόταν να είχε απομείνει λίγη παραπάνω ψυχή μέσα της, να γίνει χείμαρρος, να τον παρασύρει και να τον ξεβράσει στη θάλασσα.
Αλλά δεν είχε απομείνει. Και ούτε έγινε έτσι φυσικά. Απλά επισήμανε μια ενόχληση. Έτσι για τους τύπους.

In a world filled with dark, we all need some kind of light. Whether its a great flame that shows us how to win back what we have lost, or a powerfull torch intending to scare away the potential monsters, or even a few glowing bulbs that reveal these that were long hided from us.

Έτσι και ξανακούσω ότι οι γυναίκες είναι από τη φύση τους μονογαμικές, θα χιμήξω! 

Πότε αφέθηκε η γυναίκα ελεύθερη σεξουαλικά και μακριά από κοινωνική και θρησκευτική καταπίεση, για να φανεί ποια είναι η φύση της?! Εξάλλου τελευταία φορά που τσέκαρα, οι γυναίκες δεν ήταν διαφορετικό είδος από τους άντρες. Homo sapiens είμαστε όλοι. Άρα, εάν οι άντρες είναι πολυγαμικοί, τότε είναι και οι γυναίκες.

...και πάντα να θυμάσαι πως καμία καλή πράξη δε μένει ατιμώρητη. 

Αυτό είναι μια αλήθεια που θα χρειαστεί να έχεις τη δύναμη να αντιμετωπίσεις.

Είναι σωστό αυτό? Ποιός νικητής? 

Άλλη προσέγγιση για την ύπαρξη νικητή... Ψηφοφορία, εκλογές. Καμία σχέση, τι να λέμε τώρα...

Χμ, συνεχίζω... παιχνίδι, τζόγος... 

Αυτό είναι..! Τζόγος. Υπολογίζεις (τάχα μου και δήθεν), ρισκάρεις, ποντάρεις και είτε κερδίζεις είτε χάνεις. Έτσι είναι και η κάθε απόφαση που παίρνουμε στη ζωή μας. Ποντάρουμε άλλοτε λίγα, άλλοτε πολλά και μερικές φορές, βλακωδώς, όλα. 

Τζογάρουμε για τη ζωή και το μέλλον χωρίς να ξέρουμε. Πως θα μπορούσαμε άλλωστε? Τέσσερις διαδοχικές κινήσεις ντόμινο κι ο έρωτας δεν αποτελεί εξαίρεση.. Υπολογίζουμε, μαντεύουμε, ελπίζουμε, τέλος.


Μερικές φορές το αποτέλεσμα βγαίνει από μια κλήρωση. Ή κέρδισες ή έχασες και τελείωσε. Άλλες πάλι ζεις μια σχετική αγωνία. Σαν μια παρτίδα χαρτιά. Μέχρι να λήξει ο χρόνος ή να τελειώσουν τα χαρτιά, δεν ξέρεις την έκβαση του αποτελέσματος.
Στις χειρότερες των περιπτώσεων, δεν ενημερώνεσαι για το τέλος. Αφήνεται σε σένα να το καταλάβεις. Από που? Όταν μπορέσεις να αναγνωρίσεις τον νικητή ή όταν δεν έχει άλλα φύλλα για να τραβήξεις μπας και ρεφάρεις... αυτομάτως η παρτίδα λήγει.

"I've played all my cards 
and that's what you've done too.
Nothing more to say, 
no more ace to play..."

Κι όμως, όταν η τύχη δε φαίνεται να σε ευνοεί... Όταν δεν μπορείς να πιστέψεις τη γκίνια σου... Αρχίζεις να παλεύεις με ότι έχεις. Οι χαρτοκλέφτες δεν ήταν ποτέ συμπαθής ομάδα πληθυσμού. Έτσι μένει μόνο μια λύση. Η λογική. Πόσο παράλογο είναι να ψάχνεις λογική στην τυχαιότητα? Τόσο, ναι...

"I figured it made sense, 

building me a fence..."

Το αιώνιο ερώτημα. Οι νόμοι (αν είναι καθόλα σωστοί και δίκαιοι) είναι για να τηρούνται παρόλο που δε μας ευνοούν ή να καταπατούνται με γνώμονα το συμφέρον μας?
Εκ πεποιθήσεως θα πω το πρώτο. Ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα. Εκ του άδικου αποτελέσματος, θα πω το δεύτερο. Άδικο αποτέλεσμα σε δίκαιο νόμο? Θα μας τρελάνεις? ...έχουμε και τον παράγοντα τύχη όμως που ευνοεί όχι τον τολμηρότερο απαραίτητα, αλλά τον τυχερότερο σίγουρα. Ξέχασες ότι τζογάρουμε άνα πάσα στιγμή?
Έτσι, υιοθετείται εύκολα ένα κρεσέντο αδικοχαμένης (που έχασε, όχι που χάθηκε), κι ας είναι γνωστό πως ποτέ δεν πρέπει να είναι στόχος η νίκη, αλλά η χαρά του παιχνιδιού (ακόμα κι αν έχεις ποντάρει τόσα πολλά).

"...But I was a fool,
 playing by the rules" 

Και μετά...η ώρα της κρίσης. Της επίσημης ντε... Ο κριτής δεν σκέφτεται, δεν υπολογίζει...δεν δείχνει έλεος. Έτσι θα γινόταν, σου λέει.
-"Αν δεν το καταλάβατε, δεν το φανταστήκατε, δεν το προνοήσατε, λόγω πρωτοφανούς αλαζονείας, δεν έχει καμία σημασία. Όπως καμία σημασία δεν έχει και το πρότερο λευκό σας μητρώο σε παρόμοια αλαζονικά θέματα. Η τιμωρία οφείλει να πληρωθεί".


Τα γνωστά λοιπόν... 

loses someone dear"

Και η παρτίδα τελείωσε και τον νικητή δεν αργώ πολύ... τον βλέπω. Τον αναγνωρίζω. Τον παρατηρώ. Τον μετράω και τον παραδέχομαι φυσικά. Έτσι αξίζει ο νικητής. Όταν τον παραδέχονται κι οι ηττημένοι, όχι μόνο οι θεατές. Αλλά πως μπορώ να μην δω και τον χαμένο? Λίγος εγωισμός μου επιτρέπεται. Τουλάχιστον προσπάθησα. Παίρνω τη θέση που μου αρμόζει, με τη βαθιά ικανοποίηση που χαρίζει το "σωστό".

"The winner takes it all, 
the loser has to fall,
It's simple and it's plain...

Why should I complain?"

Τα χρόνια που περνάνε είναι δουλειά για δύο να μετριούνται. Όχι λες?

Η τύχη λειτουργεί ανεξάρτητα από οτιδήποτε. Σύμφωνοι, παίζουν ρόλο κι άλλα, μνήμη, τεχνική, μπλόφα ή να ξεκινήσεις με καλό φύλλο ας πούμε, αλλά ακόμα κι έτσι... Η τύχη, είπαμε, μπλα μπλα μπλα...
Άρα με λίγα λόγια, παίζεις, ποντάρεις, είσαι τυχερός κερδίζεις, δεν είσαι... χάνεις. Μπορεί να μείνεις και στα λεφτά σου αλλά αυτό σημαίνει ότι δεν πόνταρες πολλά. Συνηθίζω στην ιδέα. Μίλησε κανείς? Τι να πει...

"The likes of me abide,

spectators of the show, 

always staying low"

"The winner takes it all..." 

"The loser standing small"

Αυτό που απολαμβάνει ο χαμένος μετά από μια τελειωμένη παρτίδα είναι η ανακούφιση ότι δεν έχει άλλη παρτίδα ίδια για να χάσει.
 

"I apologize if it makes you feel bad, seeing me so tense, no self confidence." 


but what can I say, rules must be obeyed...