Επειδή οι θερμοκρασίες δε μου επιτρέπουν και πολλά-πολλά, στη μεταμεσονύχτια, τύπου ότι θυμάμαι χαίρομαι δήλωση: "δε φταίς εσύ, εγώ είμαι το πρόβλημα", η απάντηση: "δεδομένης της συμπεριφοράς σου, κι εγώ το ίδιο νομίζω"  δεν είναι αρκετά ικανοποιητική? Γιατί διέκρινα μία έκπληξη? Αφού συμφώνησα...

Ἡ θάλασσα εἶναι σὰν τὸν ἔρωτα:
μπαίνεις καὶ δὲν ξέρεις ἂν θὰ βγεῖς.
Πόσοι δὲν ἔφαγαν τὰ νιάτα τους –
μοιραῖες βουτιές, θανατερὲς καταδύσεις,
γράμπες, πηγάδια, βράχια ἀθέατα,
ρουφῆχτρες, καρχαρίες, μέδουσες.
Ἀλίμονο ἂν κόψουμε τὰ μπάνια
Μόνο καὶ μόνο γιατί πνίγηκαν πεντέξι.
Ἀλίμονο ἂν προδώσουμε τὴ θάλασσα
Γιατὶ ἔχει τρόπους νὰ μᾶς καταπίνει.
Ἡ θάλασσα εἶναι σὰν τὸν ἔρωτα:
χίλιοι τὴ χαίρονται – ἕνας τὴν πληρώνει.

Ντίνος Χριστιανόπουλος

Δεν πρόκειται για καινούργιο συγκρότημα φυσικά που αντιγράφει τους "red hot chilli peppers", αλλά για ένα μικρό, τοσοδούλικο χαρτάκι κόκκινης απόχρωσης (συγκεκριμένα ροζ) τύπου post it που βρέθηκε στο παράθυρο του αυτοκινήτου μου.

Τα πράγματα έχουν ως εξής: Εχθές το βράδυ πήγα στη δουλειά με μεγάλη σπαρίλα. Ευτυχώς δεν είχε πολύ δουλειά μέχρι τις δύο κι έτσι πέρασα αρκετό χρόνο ως επί το πλείστον σκεπτόμενη και κοιτάζοντας το κενό. Ενώ είχα γκαγκανιάσει από τον κλιματισμό λοιπόν και είχαν γίνει μπλε τα χείλια μου από το κρύο, κόκκινη η μύτη μου, άσπρα τα χέρια μου από το αίμα που είχε παγώσει και μοβ τα πόδια μου από την επερχόμενη γάγγραινα...είπα έτσι πολύχρωμη να πεταχτώ μέχρι έξω να κάνω ένα τσιγάρο και να ζεσταθώ κιόλας λίγο. Είχα ξεχάσει τον καπνό μου όμως στο αυτοκίνητο οπότε πήγα μέχρι εκεί.

Πλησιάζοντας, είδα στο παράθυρο του οδηγού κολλημένο ένα post it ροζ. Το ξεκολλάω και το διαβάζω. Ραβασάκι!!!  Έγραφε: "Δε σε έχω ξεχάσει. Σε σκέφτομαι ακόμα το ίδιο. No.2". Τι ευχάριστη έκπληξη στη ρουτίνα μου, σκέφτηκα και κοίταξα γύρω μου πριν το κρύψω στην τσέπη της ποδιάς μου για να το αναλύσω με την ησυχία μου on the cigarette break. ΛΑΘΟΣ μεγάλο αυτό το ρημαδοτσιγάρο που πήγα να κάνω. Γιατί παιδιά μου τα βράδια στη δουλειά όσοι καπνίζουμε πηγαίνουμε σε ένα συγκεκριμένο μέρος όπου είναι σπάνιο να μη βρεις έστω έναν ακόμα (έστω και μη καπνιστή) να αισθάνεται το ίδιο νυσταγμένος, μπαϊλντισμένος, βαριεστημένος ή έστω σε μεγάλη ανάγκη διαλείμματος και κουβέντας όπως εσύ. Μόνο που εγώ αυτή τη φορά δεν είχα όρεξη για κουβέντα.

Υπό την επήρεια της αδρεναλίνης τύπου "εξιχνύασης post it" στρίβω ένα τσιγάρο, το ανάβω και ετοιμάζομαι να εξετάσω το ραβασάκι (που στο ένα λεπτό μέχρι να φτάσω, να κάτσω, να στρίψω και να ανάψω το τσιγάρο είχε γίνει επιστολή παντοτινής αγάπης και είχα αρχίσει ήδη να "πνίγομαι" από την αγάπη! Υποσχέθηκα και στον εαυτό μου όταν τον ανακαλύψω, θα του τα ψάλλω ένα χεράκι). Πάνω στο καλύτερο λοιπόν, έρχεται ένας συνάδελφος. Πίσω το ραβασάκι στην τσέπη. Κι εκεί μου' ρχεται του μέγα Ηρακλή Πουαρώ. Σίγουρα κάποιος από τη δουλειά θα είναι! Ποιος όμως? Ξαφνικά όλοι γίνανε ύποπτοι και τα λόγια τους αινιγματικά! Αλλά δε με ξέρουν εμένα καλά. Είναι να μην το βάλω σκοπό! Όλα τα καταλαβαίνω!

Μέσα σε είκοσι λεπτά περίπου, υποψιάστηκα τους πάντες. Όχι μόνο αυτούς που μίλησα. Όταν λέμε τους πάντες εννοούμε τους πάντες! Γιατρούς, ηλεκτρολόγους, ρεσεψιονίστ, ασφάλεια, νοσηλευτές, οδηγούς ασθενοφόρου, ακόμα και μια νοσηλεύτρια! Μέχρι εκεί έφτασε η απελπισία μου!!!

Κι αφού είδα και απόειδα... έφυγα για το εργαστήριο για να το αναλύσω με την ησυχία μου. Εκεί παρατήρησα το "Νο2". Ποιο ήταν το Νο1 δηλαδή και γιατί δεν το είχα βρει?! Θα έψαχνα εξονυχιστικά το αμάξι το πρωί.

Στο σχόλασμα, χαζολόγησα λίγο με ένα συνάδελφο που είχαμε παρκάρει δίπλα-δίπλα (βασικός ύποπτος, ευτυχώς δεν εκτέθηκα). Περνάει ένας άλλος και όταν τον χαιρετάω με ρωτάει με άγχος "Τι κάνεις εκεί ρε;", "Ετοιμάζομαι να πάρω το αυτοκίνητο και να πάω σπίτι μου" του απαντάω" για να πάρω την παρακάτω ερώτηση γεμάτη έκπληξη και επιπλέον στρες: "ΔΙΚΟ ΣΟΥ είναι ΑΥΤΟ το αυτοκίνητο???!!!".Κοιτάζω τις πινακίδες ακόμα ανίδεη για την πολύτιμη πληροφορία που μου δόθηκε και απαντάω... "Ναι...το δικό μου είναι. Τρόμαξα γιατί και της Νατάσας είναι ίδιο και ένα πρωί προσπαθούσα να ξεκλειδώσω το..." Ντα-Ντααααν!!! Συνειδητοποίηση!

Αυτό ήταν... εξιχνιάστηκε από μόνο του το έγκλημα! Πάει η αυτοπεποίθηση που με είχε φουσκώσει από καμάρι και γκομενοκατάκτηση χωρίς προσπάθεια όλο το βράδυ και με είχε κάνει λες είχα κατακράτηση υγρών 3 μήνες από το φούσκωμα! Ξεφούσκωσα στη στιγμή, αλλά έπρεπε να δράσω γρήγορα. Ο αγχωμένος γκαφατζής ήταν έτοιμος να πάθει εγκεφαλικό. Γύρισα την πλάτη μου και ακούμπησα την τσάντα μου κάτω δήθεν για να ψάξω τα κλειδιά μου κι εκεί άφησα εντέχνως το χαρτάκι κάτω. Εκείνος πλησίασε και κοίταξε στο τζάμι. Έπεφτε ο ήλιος στο τζάμι και νόμιζε λέει ότι ήταν σπασμένο. Τον λυπήθηκε η ψυχή μου. Του είπα ότι δεν είχε τίποτα το τζάμι και τον είδα τότε να κοιτάζει κάτω και να καρφώνει την απόδειξη της γκάφας του στο οδόστρωμα ελαφρώς ξαλαφρωμένος.

Οδήγησα σπίτι με μόνη έννοια τον τίτλο που θα βάλω στο ποστ για να ξεχάσω τη νίλα που έπαθα και φυσικά έσκασα και κάνα δυο χαμόγελα μόνη μου οδηγώντας σκεπτόμενη πόσο γελοίο ήταν το σκηνικό.

Ελπίζω η Νατάσα να μάθει ποιος είναι (εάν δεν ξέρει ήδη) και να ανταποκριθεί στον έρωτά του γιατί ομολογουμένως περνάει πολλά για χάρη της...

Όσο για μένα... Θα γράψω ένα αντίστοιχο post it από μένα για μένα που θα λέει "Δε σε έχω ξεχάσει. Σε σκέφτομαι ακόμα το ίδιο. No.3 και πέρα" και θα το κολλήσω στον καθρέφτη του μπάνιου. Έτσι για να 'χω κι εγώ τον δικό μου νούμερο ένα θαυμαστή και να θυμάμαι πόσο γαμώ τα άτομα είμαι!

Σήμερα πίνω λοιπόν και για άλλο ένα ακόμα γεγονός. Για να αποχαιρετήσω...

Κατά καιρούς (όπως όλοι) έχω αποχαιρετήσει ανθρώπους, τόπους, ακόμα και πράγματα... Ήρθε η ώρα όμως να αποχαιρετήσω και συγκεκριμένα συναισθήματα ... Μπορεί να γυρίσουν βέβαια πάλι, αλλά δε θα κάτσω να τα περιμένω κιόλας.

Έτσι μένω πίσω με σχεδόν άδεια χέρια, αλλά κι από την άλλη με λιγότερες αποσκευές θα είναι το ταξίδι ευκολότερο. Θα τις βρω τις άκρες μου όπως κάνω πάντα. Κανείς δε χάνεται.

Εδώ που φτάσαμε... Both !

Είναι μεγάλη προσωπική νίκη να καταφέρω να κάνω σχέδια και όνειρα σε πρώτο ενικό αλλά "What's got to be done... got to be done" που έλεγε και ο μέντορας μου καλή του ώρα όπου και να είναι... Αν είναι να αναλωθώ λοιπόν, θα αναλωθώ για το άγνωστο που έχει περισσότερες ελπίδες από το πεπραγμένο. Δέχομαι το άγνωστο, δέχομαι τις ήττες μου, δέχομαι τα λάθη μου, μαζί και τα σωστά μου. Το μόνο που επιθυμώ είναι να καταφέρω να μην αφεθώ στη τύχη, στο μοιραίο. Το μόνο που επιθυμώ είναι να έχω πάντα επιθυμίες.

Εβίβα!

Μίλα.

Πὲς κάτι, ὁτιδήποτε.

Μόνο μὴ στέκεις σὰν ἀτσάλινη ἀπουσία.

Διάλεξε ἔστω κάποια λέξη,

ποὺ νὰ σὲ δένει πιὸ σφιχτὰ μὲ τὴν ἀοριστία.

Πές:

«ἄδικα»,«δέντρο»,«γυμνό».

Πές:

«θὰ δοῦμε»,«ἀστάθμητο»,«βάρος».

Ὑπάρχουν τόσες λέξεις ποὺ ὀνειρεύονται

μιὰ σύντομη, ἄδετη, ζωὴ μὲ τὴ φωνή σου.

Μίλα.

Ἔχουμε τόση θάλασσα μπροστά μας.

Ἐκεῖ ποὺ τελειώνουμε ἐμεῖς ἀρχίζει ἡ θάλασσα.

Πὲς «κῦμα», ποὺ δὲν στέκεται.

Πὲς «βάρκα», ποὺ βουλιάζει

ἂν τὴν παραφορτώσεις μὲ προθέσεις.

Πὲς «στιγμή»,

ποὺ φωνάζει βοήθεια ὅτι πνίγεται,

μὴν τὴ σῴζεις,

πὲς «δὲν ἄκουσα».

Μίλα.

Οἱ λέξεις ἔχουν ἔχθρες μεταξύ τους,

ἔχουν τοὺς ἀνταγωνισμούς:

ἂν κάποια ἀπ᾿ αὐτὲς σὲ αἰχμαλωτίσει,

σ᾿ ἐλευθερώνει ἄλλη.

Τράβα μία λέξη ἀπ᾿ τὴ νύχτα

στὴν τύχη.

Ὁλόκληρη νύχτα στὴν τύχη.

Μὴ λὲς «ὁλόκληρη»,

πὲς «ἐλάχιστη»,

ποὺ σ᾿ ἀφήνει νὰ φύγεις.

Ἐλάχιστη αἴσθηση,

λύπη ὁλόκληρη δική μου.

Ὁλόκληρη νύχτα.

Μίλα.

Πὲς «ἀστέρι», ποὺ σβήνει.

Δὲν λιγοστεύει ἡ σιωπὴ μὲ μιὰ λέξη.

Πὲς «πέτρα»,

ποὺ εἶναι ἄσπαστη λέξη.

Ἔτσι, ἴσα ἴσα, νὰ βάλω ἕναν τίτλο

σ᾿ αὐτὴ τὴ βόλτα τὴν παραθαλάσσια.

Κική Δημουλα

Εδώ... εγώ μ'εμένα και τη γνωστή πλέον ροή των γεγονότων για να καταλήξουμε και πάλι στα ίδια συμπεράσματα που η επαναληψιμότητά τους σφραγίζει και την εγκυρότητά τους.

Εγώ κι ο εαυτός μου... Θα βρεθούμε, θα τα πούμε, θα τα ξαναπούμε (όπως τόσες άλλες φορές), θα στήσει ο ένας τον άλλον στον τοίχο, θα τσακωθούμε, θα αγαπηθούμε πάλι συμβατικά (χάριν ισορροπίας), θα χρησιμοποιήσουμε χιλιοειπωμένα επιχειρήματα για να υποστηρίξουμε ο καθένας τις θέσεις του, θα κάνουμε τους δικαστές και παρόλα αυτά θα καταφέρουμε να καταδικαστούμε και τελικά... θα υπομείνουμε στωικά την τιμωρία μας.

Κι αν είσαι τυχερός ξεκίνα πάλι, που λέει και το τραγούδι τόσο ειρωνικά, λες και υπάρχει η επιλογή να μην ξεκινήσεις στην περίπτωση που δεν είσαι τυχερός...

Και τώρα που το θυμήθηκα.... (μιας και όλα είναι δρόμος) - επόμενη στάση - Κολιάτσου! 

Θάρρος είναι, η δουλειά του καθενός, είτε αυτός δουλεύει είτε φιλοσοφεί.

Θάρρος είναι να κατανοεί τη ζωή του, να την καθορίζει, να την εξελίσσει, να εμβαθύνει σε αυτή, να την καθιερώνει και συνάμα να τη συντονίζει με τη ζωή γενικότερα.

Θάρρος είναι να παρακολουθεί αυτή τη μηχανή ινοποίησης δίχως να σπάσει ούτε μια κλωστή ενώ ετοιμάζει μια ευρύτερη και αδελφοποιημένη κοινωνική τάξη όπου η μηχανή αυτή θα αποτελεί υπηρέτη των ελεύθερων εργατών.

Θάρρος είναι να ξεπερνά τα ψεγάδια του, να ταλανίζεται από αυτά, αλλά να μην υποκύπτει για χάρη τους. Να ακολουθεί το δρόμο που αυτός χάραξε. 

Θάρρος είναι να αγαπάει τη ζωή και να αντικρίζει τον θάνατο στωικά. Να κυνηγάει ιδανικά και να κατανοεί την αλήθεια. 

Να ενεργεί και να δίνεται σε ανώτερους σκοπούς δίχως να γνωρίζει τι αμοιβή το σπουδαίο τούτο σύμπαν θα αποφέρει για τις προσπάθειές μας, ούτε αν θα υπάρξει συνολικά κάποια αμοιβή.

Θάρρος είναι να αναζητάει την αλήθεια και να τη λέει. Όχι να υποκύπτει στους νόμους εφήμερων ψεμάτων και να επιτρέπει στην ψυχή, στο στόμα και στα χέρια να αναπλάθουν ανόητες επευφημίες και φανατικές αποδοκιμασίες.

Ζαν Ζωρές – Για τους νέους, Albi, 1903.

Στους ανθρώπους που υπολογίζουμε δίνουμε και μια δεύτερη ή τρίτη ευκαιρία, άντε και μια τέταρτη λέω εγώ, χαριστική, εάν τους υπολογίζουμε πάααρα πολύ. Μετά από αυτό όμως, δε λεγόμαστε διαλλακτικοί, υπομονετικοί, καλοί ή απλά μαλάκες και πρόβατα.

Μετά λεγόμαστε "πρεζόνια" και χρειαζόμαστε "αποτοξίνωση"...

Μερικές φορές το μέλλον είναι πιο φανερό κι από το παρόν... Τόσο φανερό που δρούμε σα να συνέβη ήδη. Οι πιθανότητες καταδυναστεύουν τις δυνατότητες του καθενός και "κατόπιν εορτής" υπογραμμίζουν την τετελεσμένη αποτυχία.

Στην υγεία μας και να'μαστε καλά να γινόμαστε χάλια...

Οι δέκα στρατηγικές χειραγώγησης των μαζών από το σύστημα εξουσίας της κυρίαρχης τάξης

  (Sylvain Timsit)

1. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΣΠΑΣΗΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΟΧΗΣ

Το θεμελιώδες στοιχείο του κοινωνικού ελέγχου είναι η στρατηγική της απόσπασης της προσοχής, που έγκειται στην εκτροπή της προσοχής του κοινού από τα σημαντικά προβλήματα και τις αποφασισμένες από τις οικονομικές και πολιτικές ελίτ αλλαγές, μέσω της τεχνικής του κατακλυσμού συνεχόμενων αντιπερισπασμών και ασήμαντων πληροφοριών.

Η στρατηγική της απόσπασης της προσοχής είναι επίσης απαραίτητη για να μην επιτρέψει στο κοινό να……ενδιαφερθεί για απαραίτητες γνώσεις στους τομείς της επιστήμης, της οικονομίας, της ψυχολογίας, της νευροβιολογίας και της κυβερνητικής.
«Διατηρήστε την προσοχή του κοινού αποσπασμένη, μακριά από τα αληθινά κοινωνικά προβλήματα, αιχμάλωτη θεμάτων που δεν έχουν καμία σημασία. Διατηρήστε το κοινό απασχολημένο, τόσο πολύ ώστε να μην έχει καθόλου χρόνο για να σκεφτεί – πίσω στο αγρόκτημα, όπως τα υπόλοιπα ζώα». (απόσπασμα από το κείμενο: Αθόρυβα όπλα για ήρεμους πολέμους).

- Λύγισα.

Και είπες:

- Μη θλίβεσαι.

Απογοητεύσου ήσυχα.

Ήρεμα δέξου να κοιτάς

σταματημένο το ρολόι.

Λογικά απελπίσου

πώς δεν είναι ξεκούρδιστο,

ότι έτσι δουλεύει ο δικός σου χρόνος.

Κι αν αίφνης τύχει

να σαλέψει κάποιος λεπτοδείκτης,

μη ριψοκινδυνέψεις να χαρείς.

Η κίνηση αυτή δεν θα ῾ναι χρόνος.

Θα ῾ναι κάποιων ελπίδων ψευδορκίες.

Κατέβα σοβαρή,

νηφάλια αυτοεκθρονίσου

από τα χίλια σου παράθυρα...

Για ένα "μήπως" τ᾿ άνοιξες.

Κι αυτοξεχάσου ευχαρίς.

Ότι είχες να πεῖς,

για τα φθινόπωρα, τα κύκνεια,

τὶς μνήμες, υδρορροές των ερώτων,

την αλληλοκτονία των ωρών,

των αγαλμάτων την φερεγγυότητα,

Ότι είχες να πεῖς

γι᾿ ανθρώπους που σιγά-σιγά λυγίζουν,

το είπες.

Κική Δημουλά

Ἐσεῖς ποὺ βρήκατε τὸν ἄνθρωπά σας
κι ἔχετε ἕνα χέρι νὰ σᾶς σφίγγει τρυφερά,
ἕναν ὦμο ν᾿ ἀκουμπᾶτε τὴν πίκρα σας,
ἕνα κορμὶ νὰ ὑπερασπίζει τὴν ἔξαψή σας,

κοκκινίσατε ἄραγε γιὰ τὴν τόση εὐτυχία σας,
ἔστω καὶ μία φορά;
Εἴπατε νὰ κρατήσετε ἑνὸς λεπτοῦ σιγή
γιὰ τοὺς ἀπεγνωσμένους;

Ντίνος Χριστιανόπουλος

Δρ. Χρήστος Κοψτιάφτης Καθηγητής Νευροβιολογίας

 

Σχεδόν πριν από 3 εκατομμύρια χρόνια οι ανθρωπίδες που ήταν προανθρώπινες μορφές ζωής διέθεταν έναν εγκέφαλο που είχε το μισό μέγεθος από του σημερινού ανθρώπου. Περίπου 1,5 εκατομμύρια χρόνια μετά όταν εμφανίστηκε ο Homo erectus (όρθιος άνθρωπος), το μέγεθος του εγκεφάλου του δεν άλλαξε σημαντικά από τους ανθρωπίδες. Μόλις 200.000 χρόνια πριν, όταν ο Homo sapiens έκανε τα πρώτα βήματα για την επικράτησή του, παρατηρήθηκε έντονη αύξηση στο μέγεθος του εγκεφάλου και στην ικανότητα δημιουργίας πιο εκτεταμένων νευρικών συνδέσεων. 

Εχθές ξεκίνησα κι εγώ να κάνω τις αποδείξεις μου. Ετοιμάστηκα δεόντως, κρασί, τσιγάρα, κομπιουτεράκι, χαρτί, στυλό, υπομονή και ξενικάω! Μισό λεπτό! Τις γάτες ξέχασα! Μία δίπλα μου στον καναπέ και η άλλη σε κοντινή απόσταση για τις κατσαρίδες (μην ξεχνιόμαστε). Να θυμηθώ να μην τις αφήσω να τις πάρει κι ο ύπνος πριν τελειώσω... Αλλά έχω και τη λακ κοντά μου. Τέλεια!

Όλα έτοιμα!

 Η αλήθεια είναι πως δεν είχα και διάθεση για τέτοιες δουλειές μιας και μόλις είχα ξεγράψει δια παντός τις διακοπές και φέτος. Τα μέτρησα απ' όλες τις μεριές και το αποτέλεσμα πάντα το ίδιο. Δε βγαίνω μάνα μου ούτε για να πάρω φουσκωτή πισίνα (μεγέθους ποδολουτρολεκάνης) από τα jumbo για να πλατσουρίσω κι εγώ λίγο το καλοκαιράκι! Αυτά που θα πληρώσω στην εφορία θα βγουν κατά το ήμισυ από το επίδομα αδείας, αλλά και τι να κάνω τώρα...? Να κάτσω να πεθάνω? Όοοχι... Θα μετράω αποδείξεις μέχρι να ζαλιστώ ή από το κρασί ή από τα νούμερα. Όποιο με βρει πρώτο. It's a dirty job but noone else is gonna do it!

Κι εκεί που πήρα βαθιά ανάσα (αναστεναγμός νομίζω λέγεται σωστότερα) για να κάνω την άκρως εκνευριστική δουλειά του ισιώματος των αποδείξεων που ήταν σα κωλοσφούγκια και το διαχωρισμό αυτών του 2011 από αυτές του 2012... 

Στάξε στο γυαλί φαρμάκι για να καλμάρουν τα νεύρα και πάμε γερά...

Αδειάζω όλες τις αποδείξεις στο τραπεζάκι του σαλονιού. Πιάνω τις πρώτες. Ήταν του 2012. Άντε αφού το κάνω το ψυχικό ας τις υπολογίσω κι αυτές. Θα με ευγνωμονώ του χρόνου. Ευτυχώς ξεκίνησαν γρήγορα οι του 2011. Σάμπως τι έξοδα έκανα 2012 για να καθυστερήσω?

2011... 

2011... Να οι αγαπημένες μου μωβ αρβύλες. Μαλακία που έκανα! Έπρεπε να είχα πάρει και εκείνες τις πετρόλ. Τώρα και μόνο από το όνομα του χρώματος θα κοστίζουν μια περιουσία!

2011...

2011... 80 ευρώ σε ταβέρνα? Πότε? Που? Γιατί? Ααα ναι! Ήταν τότε που είχαμε πάει εκδρομή στη Χαλκίδα να δούμε μια συνάδελφο ετοιμόγεννη και καθίσαμε σε μια ταβέρνα και φάγαμε του σκασμού. Τι ωραία που είχαμε περάσει...

2011... 

2011... Διόδια Κορίνθου? Πότε? Ααα, ναι, τότε που πήγα για μπάνιο ακριβώς μετά το σχόλασμα από τη δουλειά (8 το πρωί) και βρήκα εκεί τον αδερφό μου που είχε κατασκηνώσει από την προηγούμενη. Τι ωραία μέρα. Φάγαμε πολτοποιημένα (από τη ζέστη) γινομένα φρούτα, ήπιαμε μπύρες, κοιμήθηκα στην παραλία... καλή φάση! Να το ξανακάνουμε και φέτος...

2011..

2011... Όχι ρε!!! Η απόδειξη από το σινεμά που είχα πάει με τον άχρηστο τον... Σταμάτη? Διονύση? Στάθη? Πως τον λέγανε? Τι να κάνει αυτή η ψυχή... Να θυμηθώ να σβήσω το νούμερο του από το κινητό μου. 

Να και τα ποτά που πλήρωσα όταν είχα βγει με τον Σπύρο τον "σκυλά" που μετά από αυτό έγινε Σπύρος "αγαπούλας" και τώρα Σπύρος "παρελθόν που δε λέει να με ξεχάσει". Έχω και το χάρισμα η ρουφιάνα να μένω αξέχαστη σε όσους θέλω να με ξεχάσουν και για πάντα ξεχασμένη σε όσους θέλω να μείνω αξέχαστη! (Να τα λέμε κι αυτά!)

Να και το ταξί που πλήρωσα όταν γύρισα από έξοδο με το Θάνο το "ζώο", τα ποτά με τον Νίκο τον "ωραίο", οι καφέδες με τον "Πρόεδρα" και οι γαρίδες με τον Κώστα το "βιοπαλαιστή". Καλά συγνώμη... όλο εγώ πλήρωνα?! Αποκλείεται! Που τα βρήκα τόσα λεφτά? Μάλλον βουτούσα τις αποδείξεις! Και μπράβο κουράγιο που είχα τότε για γκομενιλίκια. No wonder που ψυχολογικά γονάτισα. Πόση μαλακία να αντέξω? Άσε μην τα θυμάμαι και στεγνώνει το στόμα μου! (τελειώνει και το κρασί...)

2011

2011... 40 ευρώ κρασιά? Ναι! Το καλοκαίρι που κάναμε στο μπαλκόνι βραδιά πιόματος και φτιάχναμε μαργαρίτες και bloody Mary. Και γιατί τόσα κρασιά? Ναι ρε...αφού μετά τα πρώτα 5 βαρεθήκαμε τα κοκτέιλ και επιδοθήκαμε στο fast drink. Τι γέλια και τότε που πίναμε εγώ και η Δήμητρα όλο ντροπή τα ποτά του Πέτρου και του Στέλιου αφού είχανε φύγει.

Κρασί...? Που είναι το κρασί μου? Κάτσε, κάτσε θα θυμηθώ κι άλλα από εκείνο το βράδυ!

Έλα! Δούλευε!

2011...2011... boom-boom! Ναι, πέρυσι το Μάρτη. Τι χορός κι αυτός... Είχαμε ξεκινήσει να πίνουμε από το σπίτι για να μην πιούμε πολύ εκεί και ξοδέψουμε πολλά.

2011... Ααα, η απόδειξη από το αυτοκίνητο που νοίκιασα στα Σφακιά όταν πήγα για 3 μέρες (και οι μοναδικές 2 νύχτες που δεν κοιμήθηκα σπίτι μου πέρυσι) για να δω τον φίλο μου τον Αλέξανδρο και να τον βοηθήσω στο στήσιμο του εργαστηρίου του κοινοτικού ιατρείου. Θυμάμαι είχα πάει εκεί γιατί είχα πάθει λαλά που...

Βάλε βάλε να πιω στην υγειά της λήθης!

 

Τέλος πάντων... Πάμε παρακάτω... Μισό... Είχε κάτι μπύρες στο ψυγείο που είχαν ξεμείνει από το αποκριάτικο πάρτι ή θυμάμαι λάθος? 

(30 δευτερόλεπτα αργότερα επιστρέφω)

Σιγά μη θυμόμουν λάθος! Κόβει εμένα το μάτι μου. Που είχαμε μείνει?

Καλά, γιατί τόσα κρασιά από το LIDL? Ναι ρε! Ήταν όταν είχα 4 μέρες χρωστούμενα ρεπό και δε βγήκα καθόλου από το σπίτι. Το είχα ρίξει στην οινοποσία και στις αμερικάνικες σειρές που κατέβαζα από το ίντερνετ. Αποχαύνωση για να μην αισθάνομαι ή σκέφτομαι το παραμικρό. Πάμε- πάμε σε άλλο μήνα λέμε!

Να και η απόδειξη από τα βιβλία που αγόρασα για να διαβάσω. Να δω τη λίστα. Από τα 12, τα 4 δε διαβάζονταν με τίποτα, τα 5 ήταν life saving για εκείνη την περίοδο και τα άλλα ακόμα δεν τα έχω διαβάσει. Που τα έχω βάλει  άραγε? Πρέπει να φτιάξω τις βιβλιοθήκες!

Αααα, να και το σούπερ μάρκετ για το αποκριάτικο πάρτι! Τι πλάκα που είχαμε! Σε όλες τις φωτογραφίες είμαι με κίτρινα δόντια από τα γαριδάκια που έτρωγα μετά μανίας! Τότε ήταν που ανακάλυψα και τα πλαστικά ποτηράκια για σφηνάκια και κερνούσα (και καλά) το μαγαζί και όσα περίσσευαν τα πίναμε αναμεταξύ μας. Φέτος είχα άραγε τέτοια ποτηράκια? Δε θυμάμαι...

...Tου Ιανουαρίου είναι φτιαγμένες?! Θα με ευγνωμονήσω λίγο για τις φετινές αποδείξεις που έφτιαξα από πέρυσι (όπως θα με ευγνωμονώ του χρόνου για φέτος) και μετά θα πάω για ύπνο. Να τελειώσω το ποτό μου όμως πρώτα που μου έχει μείνει μια γουλίτσα...

Να στρίψω τσιγάρο? Και δε στρίβω...

Γάμησε το... Δεν προλαβαίνω!

Τουλάχιστον με πλάνες ας γελιούμαι τώρα·
την άδεια την ζωή μου να μη νιώθω.

Και ήμουνα τόσες φορές τόσο κοντά.
Και πώς παρέλυσα, και πώς δειλίασα·
γιατί να μείνω με κλειστά τα χείλη·
και μέσα μου να κλαίει η άδεια μου ζωή,
και να μαυροφορούν οι επιθυμίες μου.

Τόσες φορές τόσο κοντά να είμαι
στα μάτια, και στα χείλη τα ερωτικά,
στ’ ονειρεμένο, το αγαπημένο σώμα.
Τόσες φορές τόσο κοντά να είμαι. 

Κ.Π. Καβάφης