Ορμονικό rollercoaster
Η κοινωνία που ζούμε, για την εύρυθμη λειτουργία της, απαιτεί να είμαστε σταθερές, ενώ η βιολογία μας προστάζει καθαρή ανυπακοή στη σταθερότητα!
Πώς να είσαι κανονική όταν το σώμα σου κάνει ορμονικό rollercoaster με τον Χάρο;
Αυτές τις μέρες ο εγκέφαλος δεν είναι δικός μας. Είναι ένα κέντρο ελέγχου όπου κάποιος ορμονικός σαμποτέρ πατάει όλα τα κουμπιά ταυτόχρονα. Πείτε το όπως θέλετε βασικά, η ουσία είναι μία. Τα πατάει ΟΛΑ και μας κάνει επισήμως για δέσιμο.
Και ας το πω όπως το βιώνω εγώ τουλάχιστον, χωρίς να μιλάω εκ μέρους όλου του γυναικείου πληθυσμού. Μην τσουβαλιάσω κι ας αναγνωρίσω την κωμική πλευρά της δικής μου τραγωδίας.
Όταν οι ορμόνες μου αποφασίσουν να κάνουν πάρτι, είμαι σενάριο για ταινία τρόμου, κωμωδίας και αισθηματικής μαζί. Είναι εκείνες οι μέρες που μπορεί να βάλω τα κλάματα επειδή το κρουασάν που πήρα έχει λιγότερη σοκολάτα από όσο ήθελα, ή να θέλω να στείλω κάποιον στο πυρ το εξώτερο επειδή ανέπνευσε λίγο πιο δυνατά δίπλα μου. Έχω πιάσει τον εαυτό μου να μαλώνει με τη γάτα επειδή με κοιτάζει ειρωνικά και με κρίνει με το βλέμμα. Την είδα εγώ. Μην την δικαιολογείτε!
Είναι η στιγμή που το λογικό κομμάτι του εγκεφάλου μου κάθεται στη γωνία, τρώει ποπ κορν και με κοιτάζει να δίνω μάχη με μια κάλτσα που δεν μπαίνει σωστά απειλώντας την ότι θα πάρω την άλλη κάλτσα (το ζευγάρι της ντε) και θα την βάλω στεγνωτήριο ενώ είναι ήδη στεγνή. Αυτό κι αν είναι βασανιστήριο και απειλή μαζί. Αλλά μ'αρεσει όταν γίνομαι αδίστακτη σαδίστρια!
Και ναι! Τραβάω ζόρι. Και το τραβάω με πάθος, μέχρι να ψηλιαστώ ότι το μόνο που φταίει είναι το ορμονικό μου χρηματιστήριο που βρίσκεται σε κρίση. Δεν θέλω να είμαι κακιά. Όμως η βιολογία μου αποφασίζει να κάνει ένα πείραμα με εμένα. Πόσο θράσος μπορεί να αντέξει το περιβάλλον της Μαρίας πριν αυτή αποφασίσει να γίνει ερημίτισσα;
Κανονικά θα έπρεπε να κυκλοφορώ με σήμανση. Ένα ταμπελάκι σαν αυτό που έχουν τα βαρέα μηχανήματα:
ΠΡΟΣΟΧΗ: ΕΡΓΑΣΙΕΣ ΣΕ ΕΞΕΛΙΞΗ. ΑΣΤΑΘΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗ.
Το παραδέχομαι, το αποδέχομαι και ίσως αν είμαι πολύ τυχερή μέχρι την εμμηνόπαυση να καταφέρω να μην βρεθώ πισθάγκωνα στο οδόστρωμα μέχρι να περάσει το κύμα.
Όμως... Αυτό είναι η δική μου μάχη με τη λογική. Το ότι το σώμα μου έχει βαρέσει διάλυση, δεν μου δίνει το δικαίωμα να γίνομαι ανυπόφορη στις συναναστροφές μου.
Το να είμαστε ρε κορίτσια ορμονοσυμπεριφερόμενες δεν είναι άλλοθι. Είναι απλώς η εξήγηση γιατί μας φαίνεται πως όλα πάνε στραβά. Σε καμία περίπτωση δεν είναι δικαιολογία για να γίνει ο διπλανός μας σάκος του μποξ.
Πώς το διαχειριζόμαστε για να μη γίνουμε εκείνη η γυναίκα που όλοι καταστρώνουν σχέδια για να φανεί σαν ατύχημα:
- Σώπαινε, κοπελιά: Αν νιώθεις ότι η οργή σου είναι έτοιμη να γίνει σκατά στον ανεμιστήρα, μην το παίξεις ηρωίδα. Ραψ'το. Δεν είναι αδυναμία, είναι πρόληψη ατυχήματος. Αν δεν μπορείς να μιλήσεις σαν άνθρωπος, πάρε όρκο σιωπής μέχρι να επανέλθει η χημεία σου σε φυσιολογικά επίπεδα. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα.
- Μην πουλάς ορμονική τρέλα για προσωπικότητα: Είμαστε βιοχημικά ασταθείς για λίγες μέρες. Μην το κάνεις ούτε lifestyle, ούτε δικαιολογία για να πετάς αντικείμενα στους συναδέλφους σου (εξ ιδίων κρίνω). Αν φταις, ζήτα συγγνώμη. Όχι για τις ορμόνες, αλλά για την κακή συμπεριφορά που επέλεξες να έχεις.
- Απόσυρε το "όχημα" πριν στουκάρεις: Αν ξέρεις ότι κάθε μήνα γίνεσαι επικίνδυνη για τη δημόσια ψυχική υγεία, προετοιμάσου. Κοιμήσου, φάε, και αν χρειάζεται κλείσου στο σπίτι μέχρι να περάσει η μπόρα. Εγώ αυτό κάνω. Με έχει βγάλει ασπροπρόσωπη!
Η ορμονική τρέλα είναι μια πραγματικότητα, αλλά δεν είναι η ταυτότητά μας. Ας είμαστε λίγο καλύτεροι άνθρωποι από ό,τι επιτάσσει η χημεία μας. Γιατί το να είμαστε ανισόρροπες είναι βιολογικό, αλλά η κακή συμπεριφορά είναι προσωπική επιλογή, έστω κι αν το σώμα μας προσπαθεί να μας πείσει για το αντίθετο.